Παρασκευή, 22 Απριλίου 2016

H μυθολογία του ....πλούτου υδρογανανθράκων

 
H μυθολογία του ….πλούτου υδρογανανθράκων, δηλ. πετρελαίου του Κατάκολου δηλ. του Επινείου της Αρχαίας Ολυμπίας.

του Στάθη Λουκά

Ερέθισμα γι’αυτό εδώ το σημείωμα είναι το δημοψήφισμα, που γίνεται στην Ιταλία, για την απαγόρευση της άντλησης υδρογονανθράκων εντός των 12 ναυτικών μιλίων
(22,22 χιλιομ.) από την ακτογραμμή. Από τη στιγμή που η κυβέρνηση Ρέντσι επανέφερε (πριν λίγους μήνες) το νόμο των 12 μιλίων που ίσχυε εδώ και μερικά χρόνια, το δημοψήφισμα αφορά στις «πλατφόρμες» άντλησης που ήδη υπάρχουν. Δηλ., αν νικήσει το ναι, σημαίνει ότι, όταν λήξει ο χρόνος της εκχώρησης, δεν γίνεται αυτόματη ανανέωση μέχρι εξάντληση του κοιτάσματος. Aντίθετα, πρέπει να γίνει καινούργια διαπραγμάτευση, που θα αφορά τους όρους περιβαλλοντικούς, οικονομικούς, royalty κλπ., καθώς και την αποξύλωση της εξέδρας άντλησης και το επακόλουθο κόστος.
Παράλληλα, αυτές τις ημέρες που πέρασαν, μέσω διαδικτύου, έγινα κοινωνός βαρύγδουπων δηλώσεων στελεχών της προηγούμενης κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, για τις χιλιάδες θέσεις εργασίας που θα δμιουργούσε η άντληση των υποθετικών – ακόμα – 270 εκατ. βαρελιών αργού πετρελαίου της περιοχής Ιονίου-Ηπείρου. Η έπαρση για τις υποθετικές αυτές θέσεις εργασίας ήταν τέτοια, που τους διέφευγε την προσοχή ότι ξεπερνούσαν αναλογικά τις θέσεις εκείνων που ασχολούνται στη Σαουδική Αραβία με την άντληση 10-11 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα.
Τα δύο αυτά γεγονότα μου έφεραν στη μνήμη ότι έχει αποφασισθεί να γίνει γεώτρηση στην παραλία του Κατάκολου, για να αντληθούν σε 5-10 χρόνια 3-5 εκατ. βαρέλια πετρελαίου, δηλ. γύρω στους 500.000 τόνους. Τα δε έσοδα για το ελληνικό δημόσιο θα είναι ένα μικρό κλάσμα της φοροδιαφυγής, που το συνολικό πολιτικό σύστημα παραδέχεται σαν αποτέλεσμα του λαθρεμπορίου των πετρελαιοειδών.
Από τους υπεύθυνους του 2014, αλλά και από τους σημερινούς υπεύθυνους – πράγμα που επιτείνει ερωτηματικά – για την ενέργεια και το περιβάλλον ξεφεύγουν της προσοχής σημαντικές πτυχές της γενικής θεώρησης και της απόφασης αυτής καθ’αυτής για το Κατάκολο.
– Σύμφωνα με τον Leonardo Maugeri – πρώην διεθυντή Μελετών του ΕΝΙ (Ιταλικός Οργανισμός Υδρογονανθράκων), σύμβουλο (από το 2011) του Ομπάμα και καθηγητή στο Χάρβαρντ – τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων Αδριατικής-Ιουνίου δεν είναι τέτοια που να δημιουργήσουν πρόσθετο όφελος στην περιοχή. Και αυτό γιατί από τη μια μεριά δεν είναι σημαντικά και από την άλλη ευρίσκονται σε περιοχές μεγάλης τουριστικής αξίας και σημαντικής αλιευτικής παραγωγής. Κατά συνέπεια, το «συνολικό άθροισμα θέσεων εργασίας είναι μηδενικό», δηλ. ό,τι κερδίζεται υποθετικά από την εξόρυξη πετρελαίου χάνεται από τον τουρισμό, την αλιεία και άλλες παρεμφερείς παραγωγικές διαδικασίες. Η τοποθέτηση αυτή είναι εμφανής για χώρες όπως η Ιταλία και η Ελλάδα όπου ο τουρισμός συμβάλλει από 10-15% στο ΑΕΠ.
Και πραγματικά ας αναλογιστούμε λίγο ότι το Κατάκολο είναι το τουριστικό επίνειο της Αρχαίας Ολυμπίας, όπου πιάνουν κρουαζερόπλοια μικρά και μεγάλα, με επιβάτες που θέλουν να επισκεφθούν την Αρχαία Ολυμπία. Δηλ. ένα αέναο «τουριστικό κοίτασμα» παραγωγής πλούτου, εκατονταπλασίου σε σχέση με το προσωρινό και επιβλαβές όφελος της γεώτρησης.
Οι τουρίστες, αφού επισκεφθούν τον αρχαιολογικό πλούτο και τα κάλλη της Αρχαίας Ολυμπίας, και αφού θα προσπαθήσουν να επεξηγήσουν το διφορούμενο βλέμμα του Ερμή του Πραξιτέλους, θα επιστρέψουν στο Κατάκολο. Φθάνοντας δε εκεί θα προσπαθήσουν να επεξηγήσουν τις διφορούμενες όψεις του γεωτρυπάνου, να χορτάσουν τις αναθυμιάσεις των χημικών ουσιών και τις θεραπευτικές ιδιώτητες -λόγω αυτών – των θαλασσίων υδάτων του Κατακόλου. Και, κερασάκι στην τούρτα, μερικοί ισχυρίζονται ότι το Κατάκολο είναι περιοχή «Νατούρας».
Φοβάμαι ότι ξεφεύγει από τη σκέψη των πρώην και τωρινών υπευθύνων ότι ο περιορισμός της κατανάλωσης ορυκτών ενεργειακών πηγών – υπογράψαμε, μου φαίνεται, την COP 21 – είναι αναγκαίος για την καταπολέμηση των κλιματικών αλλαγών και της ρύπανσης. Το να το επιδιώκουμε μπορεί να κάνει πιό ανταγωνιστική την οικονομία μας λόγω των αναγκαίων προς αυτό εκσυγχρονιστικών παραγωγικών επιλογών. Η ενεργειακή ένταση της οικονομίας δεν είναι καθόλου ανταγωνιστική. Από την άλλη πλευρά, μπορεί να αυξήσει την ενεργειακή μας ανεξαρτησία που γίνεται όλο και περισσότερο αναγκαία, λόγω των ασταθών γεοπολιτικών ισορροπιών, τα αποτελέσματα των οποίων βλέπουμε να εξελίσσονται μπροστά μας.


Πηγή : www.ipyxida.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου