Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

Εδοξε τη Βουλή

Αποτέλεσμα εικόνας για βουλη novartis
του Παντελή Μπουκάλα

Για το σκάνδαλο Novartis δεν πρωτακούσαμε τις τελευταίες μέρες. Πάει χρόνος που άρχισαν να βλέπουν το φως σχετικά δημοσιεύματα σε εφημερίδες και ιστοσελίδες, κάθε χώρου. Για τα σκάνδαλα στην Υγεία γενικότερα, συζητούμε –όσο συζητούμε, μια και αυτή η δύσκολη τέχνη τείνει να ξεχαστεί– όχι ένα χρόνο, αλλά χρόνια ολόκληρα. Δεκαετίες μάλλον. Και πάλι, με δημοσιεύματα σε εφημερίδες κάθε χώρου και με ερωτήσεις στη Βουλή από πολιτικούς ποικίλης κομματικής ταυτότητας. Κάπως έτσι, αρχίσαμε να αποδεχόμαστε ότι για την πολυφαρμακία και για τα τεράστια βάρη που φορτώνονταν στα Ταμεία δεν έφταιγε το ότι «γιαγιάδες και παππούδες κατεβάζουν τα χάπια με τη σέσουλα». Εφταιγε η υπερσυνταγογράφηση από γιατρούς, που πήραν κάποια στιγμή την απόφαση να προσθέτουν στα έσοδά τους την αμοιβή τους από φιλάνθρωπες φαρμακευτικές εταιρείες, για τη συμβολή τους στην προώθηση συγκεκριμένων σκευασμάτων. Εφταιγε το υπέρογκο κόστος (ειδικά στην Ελλάδα) φαρμάκων, αντιδραστηρίων και χειρουργικού υλικού. Εκατό ευρώ στην Κύπρο μια βιδούλα σπονδυλοδεσίας, λ.χ., ένα χιλιάρικο στην Ελλάδα. Γιατί; «Γιατί έτσι».
Από αυτό το «γιατί έτσι» και από το «ειδικά στην Ελλάδα» –χώρα αναφοράς όπως μάθαμε πρόσφατα, χώρα διαφθοράς όπως ξέραμε από πάντα– θα έπρεπε να ξεκινάει κάθε συζήτηση για την Υγεία, δηλαδή για τα απορρυθμισμένα νοσοκομεία και τα διαλυμένα Ταμεία. Αν δεν δεχόμαστε σαν μοιραία τη διαφθορά στον τόπο μας, επειδή τάχα μας καταράστηκε το δωδεκάθεο του Ολύμπου όταν στραφήκαμε στον χριστιανισμό, οφείλουμε να αναζητήσουμε τρόπο να την πολεμήσουμε.
Το «γιατί έτσι», κακά τα ψέματα, αφορά και πολιτικούς, κατεξοχήν αυτούς. Οχι τον κ. Πικραμμένο, δεν υπήρξε επαγγελματίας της πολιτικής (και είναι η ασυγχώρητη η καγχαστική απρέπεια, μία επιπλέον, του κ. Πολάκη). Αφορά όσους ζουν από την πολιτική. Οσους υπούργευσαν κι έβαλαν την υπογραφή τους σε προνομιακές αυξήσεις τιμών, σε προμήθειες περιττών υγειονομικών υλικών, σε μεροληπτική μεταχείριση συγκεκριμένων φαρμάκων ή εταιρειών. Από τη συζήτηση στη Βουλή ουδείς βγήκε περισσότερο φωτισμένος, περισσότερο ήσυχος για το μέλλον της Δημόσιας Υγείας, περισσότερο σίγουρος ότι «θα χυθεί άπλετο φως», περισσότερο πεισμένος ότι θα πολεμηθούν, επιτέλους, η διαφθορά και η διαπλοκή, περισσότερο βέβαιος για τον σεβασμό των κομμάτων στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Για όλα αυτά, η μπίλια έκατσε στο «λιγότερο». Γιατί; Γιατί έτσι «έδοξε τη Βουλή». Πλην όχι και τω δήμω.

Πηγή : www.kathimerini.gr

«Σώστε το ρέμα του Ποδονίφτη!»

«Για εμάς, τους κατοίκους, ο Ποδονίφτης είναι το ρέμα μας. Δεν είναι ένας οχετός ομβρίων υδάτων. Συγκινήθηκα ακούγοντας συμβούλους να λένε πως πρέπει να προστατευτεί το ρέμα. Παρακαλώ, προστατέψτε το».
Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Μ. Γκέτλιχ, κάτοικο των Πατησίων. Ειπώθηκαν στη διάρκεια του χθεσινού δημοτικού συμβουλίου Αθηναίων, το οποίο κλήθηκε να γνωμοδοτήσει επί της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του έργου της Περιφέρειας Αττικής για τη διευθέτηση του Ποδονίφτη σε μήκος 771 μέτρων, στο τμήμα από τη γέφυρα της οδού Χαλκίδος ώς τη γέφυρα Εράτωνος.
Το φυσικό τμήμα της κοίτης του Ποδονίφτη, όπως είναι σήμερα
Εισακούστηκαν τα λόγια του κ. Γκέτλιχ, καθώς το δημοτικό συμβούλιο όχι μόνο γνωμοδότησε αρνητικά (δεν υπήρξε ούτε μία θετική ψήφος), αλλά και, σε συνεργασία με τον Δήμο Ν. Φιλαδέλφειας - Ν. Χαλκηδόνας, συστήνει διαδημοτική επιτροπή, με στόχο, έπειτα από επαφές με την περιφερειακή Αρχή, να αλλάξει περιεχόμενο και κατεύθυνση η μελέτη.
Σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν στη διάρκεια του συμβουλίου, η συγκεκριμένη, «παρωχημένη», «έωλη» και «αναξιόπιστη» μελέτη μετατρέπει το μοναδικό ποτάμι του δήμου Αθηναίων, που παραμένει στη φυσική του μορφή (με βλάστηση και πανίδα, όπως ψάρια, βατράχια, αηδόνια, αλκυόνες), σε έναν ανοιχτό τσιμεντένιο οχετό.
«Καλούμε να καταστρέψουμε το τελευταίο φυσικό μνημείο της πόλης», είπε χαρακτηριστικά η αντιδήμαρχος Αθηναίων για θέματα Πρασίνου, Λενιώ Μυριβήλη.
Το έργο προωθείται ως αντιπλημμυρικό, ενώ στο συγκεκριμένο σημείο του Ποδονίφτη «η κοίτη είναι επαρκής και δεν έχουμε εντοπίσει πλημμύρες. Αντιθέτως, η κατασκευή του έργου θα αυξήσει τον κίνδυνο πλημμύρας, λόγω ανυπαρξίας ανάσχεσης της υφιστάμενης κοίτης. Είναι υπαρκτός κίνδυνος, δεν είναι κινδυνολογία», τόνισε η γεωλόγος μηχανικός και μέλος του περιβαλλοντικού συλλόγου «Ροή», Ροδούλα Κωνσταντινίδου, αποκαλύπτοντας νωρίτερα ότι η μελέτη περιέχει «τεράστια κομμάτια κόπι-πέιστ από τη μελέτη του μεγάλου ρέματος της Ραφήνας!».
Το εγκιβωτισμένο τμήμα, πριν την εκβολή του στον Κηφισό. Μια εικόνα στην οποία παραπέμπουν και οι αλλαγές που προωθεί η μελέτη |
Πρόκειται για τη δεύτερη αρνητική γνωμοδότηση που συναντά η μελέτη, μετά την αντίστοιχη (και μάλιστα ομόφωνη) του δήμου Ν. Φιλαδέλφειας - Ν. Χαλκηδόνας. Μιλώντας στο χθεσινό συμβούλιο, ο δήμαρχος της γειτονικής πόλης, Αρ. Βασιλόπουλος, έκανε λόγο για επέμβαση «στηριγμένη σε μια παλιά μελέτη και μια αντίληψη που όχι μόνο δεν εναρμονίζεται με τις σύγχρονες αντιλήψεις, αλλά ούτε και με την εθνική και ενωσιακή νομοθεσία και την πάγια νομολογία του ΣτΕ» και μια μελέτη «που δεν εξέτασε κανένα εναλλακτικό σενάριο», για να προωθήσει μια «λύση μη αποδεκτή περιβαλλοντικά», όπως είπε, επικαλούμενος μάλιστα έγγραφο της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής.
Ολα αυτά ενώ «στο εξωτερικό ανοίγουν ξανά τα σκεπασμένα ποτάμια», όπως σχολίασε ο δημοτικός σύμβουλος Γ. Π. Αποστολόπουλος.
Αλλά και ενώ η Επιτροπή Ποιότητας Ζωής του Δήμου Αθηναίων είχε γνωμοδοτήσει αρχικά θετικά, ενώ έτρεχε η σχετική διαβούλευση, πριν στείλει την υπόθεση στο δημοτικό συμβούλιο που γνωμοδότησε καθυστερημένα...

Πηγή : www.efsyn.gr

Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

Τα θύματα της ρίμας

Σχετική εικόνα

του Παντελή Μπουκάλα

«​Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά ντουφέκια πέφτουν». Στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Στο τουίτερ και το φέισμπουκ. Ολημερίς κι ολονυχτίς. Πολιτικοί και δικηγόροι, δημοσιογράφοι που αρκούνται στη δουλειά που προβλέπει ο τίτλος τους κι άλλοι δημοσιογράφοι που γράφουν σαν συνήγοροι κομμάτων και θα ’θελαν να γίνουν πολιτικοί, στο μετερίζι του ο καθένας, βάλλουν κατά παντός. Οσα τα ντουφέκια τόσες και οι αλήθειες. Κατά την οπτική του καθενός, τις πληροφορίες ή τις «πληροφορίες» του, την ελευθερία ή τις άδηλες δεσμεύσεις του, την ανιδιοτέλεια ή τα συμφέροντά του.
Βολικός ο αχός για αρκετούς, συγκαλυπτικός. Ενοχλητικός όμως για όσους θα ’θελαν να μάθουν κάτι παραπάνω. Και κυρίως να δουν και να πιστέψουν ότι τα παθήματα θα γίνουν επιτέλους μαθήματα. Πάθημα μέγα, χρόνιο, το θεσμικό πλαίσιο που θρυλείται ότι προστατεύει το Δημόσιο από τους ίδιους τους «λειτουργούς» του: Οι μαύρες τρύπες του κατάπιαν δεκαοχτώ δισ. (ευρώ, μην ξεχνιόμαστε) σε εννιά χρόνια. Από το 2000 έως το 2009, όταν υποτίθεται πως ήμασταν μια χαρά χώρα, ικανή να στήσει τους «πρώτους Ολυμπιακούς του μέτρου» (όχι, δεν γελάμε εδώ, απλώς χτυπάμε το κεφάλι μας σε όποιον πρόσφορο τοίχο, λ.χ. στους τοίχους του Τάε Κβον Ντο), η φαρμακευτική δαπάνη αυξήθηκε κατά 400%.
Αρρωσταίναμε άραγε μαζικά, και μάλιστα σε περίοδο ευφορίας, και όχι «εθνικής κατάθλιψης» όπως τώρα; Εκτός από το κραχ του Χρηματιστηρίου το 1999, που ίσως οδήγησε τα επόμενα χρόνια στην υπερκατανάλωση ηρεμιστικών όσους το είχαν επιτρέψει, η χώρα δεν είχε πληγωθεί από πανδημίες. Να προσθέσουμε την αυξημένη ανάγκη για σκευάσματα αδυνατίσματος, επειδή τότε «όλοι μαζί τα τρώγαμε» εις βάρος της σιλουέτας μας; Να βάλουμε στον λογαριασμό και την πολυφαρμακία, που υπήρχε πριν εισβάλουν και υπεραναπτυχθούν οι νοβαρτίστες, πιθανόν με τη συνδρομή αρτιστών της ημετέρας πολιτικής; Και πάλι, τα 23 δισ. που μας κόστισαν οι πολιτικές χειραγώγησης της φαρμακευτικής δαπάνης από τις πολυεθνικές επιχειρήσεις παραείναι πολλά, ακόμα και για μας τους λαρτζ μεσογειακούς τύπους. Και μια τέτοια γιγαντιαία χειραγώγηση δεν θα μπορούσε να γίνει δίχως τη συμβολή (και η αδράνεια, συμβολή είναι) πολιτειακών παραγόντων αφενός, γιατρών αφετέρου και φαρμακοποιών.
Αλήθεια, φταίει μόνο ο αχός που δεν έχουμε ακούσει ακόμα κάτι επίσημο από τους ιατρικούς συλλόγους για τα μέλη τους που πλούτισαν πέφτοντας –α λα Καρυωτάκη– θύματα της ομοιοκαταληξίας Νοβάρτις / Ιπποκράτης;

Πηγή : www.kathimerini.gr

Πάνω από 4 εκατομμύρια πολίτες χρωστούν στο Δημόσιο. Οι 8 στους 10 με χρέη έως 2.000 ευρώ

 Αποτέλεσμα εικόνας για χρεη εφορια
Περίπου 8 στους 10 πολίτες χρωστούν στο Δημόσιο έως 2.000 ευρώ, ενώ το 54,1% χρωστά ποσό μικρότερο των 500 ευρώ, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε ο Διοικητής της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων, κ. Γιώργος Πιτσιλής, σε εκδήλωση που πραγματοποίησε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο πλαίσιο της επίσκεψης δημοσιογράφων από διάφορες χώρες της Ευρώπης.
Την ίδια στιγμή 73 οφειλέτες του δημοσίου χρωστούν ο καθένας πάνω από 100 εκατομμύρια ευρώ με το συνολικό ποσό της οφειλής στην κατηγορία αυτή να ανέρχεται σε 32,091 δισ. ευρώ.
Το ποσό των 28,658 δισ. ευρώ χρωστούν 1.121 οφειλέτες του δημοσίου ενώ επιπλέον 17,267 δισ ευρώ οφείλεται από 4.665 φορολογούμενους.
Αυξημένα ήταν τα έσοδα από τη φορολογία της ακίνητης περιουσίας το 2017 σε σχέση με το στόχο. Ειδικότερα, έφθασαν τα 3,254 δισ. ευρώ από 3,132 δισ. ευρώ που ήταν ο στόχος. Για το 2018, ο στόχος προβλέπει περαιτέρω αύξηση των εσόδων στα 3,379 δισ. ευρώ.
Στο ποσό των 99,970 δισ. ευρώ ανέρχονταν την 1.1.2018 οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο και σε 4.068.857 ο αριθμός των οφειλετών.Το μεγαλύτερο μέρος των ληξιπρόθεσμων οφειλών είναι φορολογικά πρόστιμα (32%) και ακολουθεί ο ΦΠΑ με 21%.
Σημειώνεται πως ο αριθμός των φορολογούμενων, φυσικών και νομικών προσώπων, που έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τη φορολογική διοίκηση παρουσίασε πολύ μεγάλη αύξηση από το ξέσπασμα της κρίσης και μετά.
Ενώ το 2009 οι φορολογούμενοι με οφειλές προς εφορίες και τελωνεία ήταν 1.089.791 και χρωστούσαν συνολικά περίπου 32 δισ. ευρώ, την φετινή Πρωτοχρονιά ο αριθμός αυτός είχε εκτοξευτεί στους 4.068.857 με συνολικές οφειλές, όπως αναφέρθηκε 99,7 δισ. ευρώ.

Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2018

Περί του «Μακεδονικού» και άλλων εθνικών…δαιμονίων

 Αποτέλεσμα εικόνας για συλλαλητηριο μακεδονια 2018 μακεδονομαχοι
της Έλενας Χουζούρη

Είμαι γηγενής – και όχι εξ αγχιστείας, εννοώ εκ Πόντου, Μικρασίας, Καυκάσου, Καρς και Ανατολίας γενικώς-Ελληνομακεδόνισσα. Ο ένας παππούς μου ήταν Μακεδονομάχος [βλέπε «Αφανείς γηγενείς μακεδονομάχοι» και Αθηνάς Κακούρη «Θέκλη» όπου ο Δημητράκης Χουζούρης κάνει περατζάδες]. Ο έτερος, εκ Μελενίκου, παλαιάς βυζαντινής ακριτικής κωμόπολης, με πλειοψηφούν ελληνικό στοιχείο και εξαιρετικό κρασί στην Μακεδονία του Πιρίν, του οποίου ο ελληνικός πληθυσμός μετά την επιδίκαση της πόλης στη Βουλγαρία, με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου 1913, αφού έσπασε τα πήλινα δοχεία με τα κρασιά να ρέουν στους δρόμους, κατέβηκε σούμπιτος λίγα χιλιόμετρα παρακάτω [18 για την ακρίβεια] πέρασε τα άρτι διαμορφωμένα ελληνικά σύνορα και εγκαταστάθηκε στο Σιδηρόκαστρο [Ντεμίρ Χισάρ] και στις Σέρρες. Η μία γιαγιά ήταν κόρη μεγαλοτσιφλικά των Πιερίων -μιλάμε για 19ο– αιώνα και η έτερη εκ της Άνω Τζουμαγιάς, μετά τους Βαλκανικούς γνωστό ως Μπλαγκόεβγραντ, επίσης Μακεδονία του Πιρίν, ελληνόφωνη ερχόμενη και αυτή με τους δικούς της στο Σιδηρόκαστρο, μετά το 1913. Οι γονείς μου γεννήθηκαν, ο ένας στον Κολινδρό Πιεριας, η άλλη στο Σιδηρόκαστρο. Το ειδύλλιο προέκυψε στη Θεσσαλονίκη και ως εκ τούτου η αφεντιά μου. Τα γράφω όλα αυτά για να δηλώσω ευθαρσώς και μετά από τα πολλά σχετικά μου διαβάσματα -ξεστραβώματα τα τελευταία είκοσι και πλέον έτη, ότι δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα να μοιραστώ την περιλάλητη μακεδονικότητα μου με την μακεδονικότητα του Ζάεφ και του Ντιμιτρόφ. Με τη διαφορά ότι η δική μου είναι ελληνομακεδονικότητα και η δική τους σλαβομακεδονικότητα.
Το όλο ζήτημα μοιάζει όταν δύο άνθρωποι έχουν κοινό όνομα και επίθετο. Τι κάνουν για να μη τους ταυτίζουν; Προσθέτουν το αρχικό του πατρώνυμου τους, δηλαδή δηλώνουν την διαφορετική καταγωγή τους και όλα καλά. Το ίδιο συμβαίνει και με τους Έλληνες μακεδόνες και τους Σλάβους μακεδόνες. Και οι δύο κατοικούν την ευρύτερη περιοχή που από την βυζαντινή αυτοκρατορία και εντεύθεν ονομάζεται Μακεδονία με κάποιες σχετικές διαφοροποιήσεις ανά τους αιώνες. Οι Σλάβοι της περιοχής βρίσκονται εκεί από τις αρχές του 7ου αιώνα. Σλαβικά φύλα έφτασαν έως την Πελοπόννησο όπου εως πριν χρόνια συναντούσες σλαβικά τοπωνύμια, π.χ Δημητσάνα και άλλα που αργοτερα ελληνοποιήθηκαν. Εκεί όμως τα φύλλα αυτά αφομοιώθηκαν απο τον ντόπιο πληθυσμό, επάνω όχι. Τον 10ο και 11ο αιώνα έχουμε το βουλγαρικό κράτος του Σαμουήλ που φτάνει έως τον Πηνειό και τον 13ο το σερβικό κράτος του Στέφανου Δουσάν στα ίδια όρια. Αντιλαμβάνεστε την….σαλάτα που δημιουργείται;
Και φτάνει ο επίμαχος 19ος αιώνας και εκεί που σύμπαντες, Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι και Εβραίοι ζουν μια χαρά. Όπου Χριστιανοί= Σλαβόφωνοι και Ελληνόφωνοι αντάμα, με κύριο σύνδεσμό τους το Πατριαρχείο της Κων/πολης, αρχίζουν οι εθνικοαπλευθερωτικοί πόλεμοι, εναντίον της Οθωμανικής Αυτορκατορίας που παραπαίει, με σκοπό τη δημιουργία των εθνικών κρατών σύμφωνα με το ιδεολόγημα περί έθνους του Διαφωτισμού. Ξεκινούν οι Έλληνες και τα καταφέρνουν. Παίρνουν σειρά οι Σέρβοι και την πατάνε. Θα τα καταφέρουν αργότερα. Ακολουθούν οι Βούλγαροι και εκεί αρχίζουν τα όργανα. Διότι σου λέει δεν γίνεται να έχουμε μόνον εθνικό κράτος πρέπει να έχουμε και ανεξάρτητη εκκλησία από το ελληνοόρθοδοξο Πατριαρχείο. Θα το ονομάσουμε Εξαρχία. Όποιος θέλει την Εξαρχία είναι Βούλγαρος όποιος δεν τη θέλει και μένει στο Πατριαρχείο μαύρο φίδι τον έφαγε. Στο μεταξύ οι Βούλγαροι με τη βοήθεια της Ρωσίας καταφέρνουν και τις άλλες Μεγάλες Δυνάμεις να υπογραφεί η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου το 1878 όπου τους δίνεται ολόκληρη η γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας έως και την Θεσσαλονίκη…Γίνεται ένας χαμός και όχι μόνον από την πλευρά των Ελλήνων και σ’ ένα μήνα υπογράφεται νέα Συνθήκη με την οποία μαζεύεται η Βουλγαρία στα τωρινά της σύνορα συν την Ανατολική Ρωμυλία. Στο μεταξύ όλο αυτό το κονφούζιο μεταφέρεται και στους σλαβόφωνους κατοίκους της Μακεδονίας οι οποίοι αγρότες και φτωχοί οι περισσότεροι, δεν έχουν ασχοληθεί με το αν θα είναι Βούλγαροι, Εξαρχικοί και δεν συμμαζεύεται. Εκείνοι ήξεραν το Πατριαρχείο και τον τόπο τους. Που ήταν η Μακεδονία. Ούτε είχαν σκεφτεί να κάνουν δικό τους εθνικό κράτος ή να τα βάλουν με τους Οθωμανούς. Ώσπου ξεφυτρώνουν οι ντόποιοι οπλαρχηγοί, Σαντάσκι, Γκόλτσεφ, Σαράφοφ και άλλοι και φτιάχουν τις λεγόμενες Εσωτερικές Επαναστατικές Μακεδονικές Επιτροπές που πολύ σύντομα διαβρώνονται από τους Βούλγαρους και από Εσωτερικές μετατρεπονται σε Βουλγαρικές. Κι αρχίζουν τα γιουρούσια. Οι κακόμοιροι οι ντόπιοι σλαβόφωνοι και Ελληνόφωνοι δεν ξέρουν πού να σταθούν.
Οι σλαβοφωνοι που μένουν πιστοί στο Πατριαρχείο αποκαλούνται Γρεκομάνοι – κάτι σαν Έλληνες δηλαδή- και διώκονται. Τότε μπαίνουν στη μέση και οι Έλληνες με Παύλο Μελά και λοιπά. Δηλαδή αυτό που ονομάζεται Μακεδονικός Αγώνας. Να σημειώσω ότι ένας σπουδαίος μακεδονομάχος οπλαρχηγός, ο Καπετάν Κότας ήταν σλαβόφωνος. Και φτάνουμε αισίως στον 20ό αιώνα. Αρχίζουν τα σοσιαλιστικά κινήματα, δημιουργούνται τα πρώτα κομμουνιστικά κόμματα και στα Βαλκάνια, έρχεται το 1917 και η Οκτωβριανή Επανάσταση, γίνονται οι δύο Βαλκανικοί Πόλεμοι και η γεωγραφική περιοχή της Μακδονίας περνά σε Έλληνες το μεγαλύτερο κομμάτι που σχεδόν ταυτίζεται με την Αρχαία Μακεδονία, το δεύτερο στη Σερβία που αντιστοιχεί σήμερα στη π.ΓΔΜ, το τρίτο στη Βουλγαρία – Μακεδονία του Πιρίν – και ένα μικρούλι έχει και η …Αλβανία. Οι σλαβόφωνοι πληθυσμοί μοιράζονται. Κι όσοι νοιώθουν Βούλγαροι πάει καλά. Όσοι όμως δεν νοιώθουν ή δεν έχουν ακόμα διαμορφώσει μια συγκεκριμένη εθνική συνείδηση και απομονωμένοι στα ορεινά μακεδονίτικα χωριά τους με τις πατριαρχικές τους οικογένειες και τα κλειστά τους σόγια και το μόνο που τους συνδέει είναι η γη τους, το χωριό τους, που βρίσκεται στη Μακεδονία, τι γίνεται; Όλους αυτούς που άμα τους ρωτήσεις θα σου πουν ότι είναι μακεντόντσκι. Ε, λοιπόν έχω καταλήξει ότι αυτοί οι ορεινοί, απομονωμένοι μακεδονίτικοι σλαβικοί πληθυσμοί έγιναν και εξακολουθούν να γίνονται το κλωτσοσκούφι διαφόρων ιδεολογιών, δεξιών και αριστερών, πλήρωσαν τους τυχοδιωκτισμούς και τις φιλοδοξίες και των λεγόμενων αυτονομιστών και των Βουλγάρων εθνικοκομμουνιστών [ιδέα τους ήταν να κατεβάσει η Κομιντέρν στο νεοσύστατο ελληνικό κομμουνστικό κόμμα την γραμμή για «Ενιαία Ανεξάρτητη Μακεδονία», στο πλαίσιο μιας Βαλκανικής Κομμουνστικής Ομοσπονδίας» με τους Βούλγαρους «συντρόφους» να έχουν άλλες βλέψεις στο πίσω μέρος του μυαλού τους].
Το αποτέλεσμα ήταν να ξεκινήσουν διώξεις από τις ελληνικές κυβερνήσεις διώξεις και των Ελλήνων κομμουνιστών και των σλαβόφωνων πληθυσμών της ελληνικής Μακεδονίας, οι οποίοι πλειοψηφούσαν στη Δυτική Μακεδονία ακόμα και μετά την εγκατάσταση των Ελλήνων προσφύγων μετά το 1923. Οι διώξεις κορυφώνονται κατά τη δικτατορία του Μεταξά. Στο μεταξύ δημιουργείται στα Βαλκάνια η Γιουγκοσλαβία , η οποία εμπεριέχει και την σημερινή π.Γ.Δ.Μ. Με το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως και στην Ελλάδα δημιουργείται ένα μεγάλο αντιστασιακό κίνημα και στη Γιουγκοσλαβία με επικεφαλής τον Τίτο και το γιουγκοσλαβικό κομμουνιστικό κόμμα. Μέσα στην αναμπουμπούλα σλαβόφωνοι αυτονομιστές από την ελληνική Μακεδονία αρχίζουν να επηρεάζουν τον εκεί κόσμο που έχει καεί η γούνα του από τις ελληνικές διώξεις. Ο ΕΛΑΣ κάνει το λάθος – αμάν πια αυτά τα λάθη – και δημιουργείται το ΣΝΟΦ ένα αντιστασιακό τάγμα σλαβόφωνων με επικεφαλής τον Ηλία Δημάκη [Γκότσε] που κάποια στιγμή τους παίρνει όλους σούμπιτους και τους περνάει στη Γιουγκοσλαβία. Με το που απελευθερώνεται η Γιουγκοσλαβία αρχίζουν να εμφανίζονται οι μεγαλοϊδεατισμοί του Τίτο , ο οποίος θέλει να γίνει ηγέτης πασών των Βαλκανίων. Κάνει μάλσιτα πρόταση στον Δημητρώφ, Γραμματέα του Β.Κ.Κ να …ενταχθεί η Βουλγαρία σε μια ευρύτερη γιουγκσολαβική ένωση, πράγμα που δεν γίνεται αποδεκτό και αρχίζουν αυτοί οι δύο να ψιλοτρώγονται. Ακριβώς τότε ο Τίτο προχωρεί στην δημιουργία της Γιουγκοσλαβίας με τα ομόσπονδα κρατίδια και θέλοντας αφενός να φανεί καλός στους σλαβομακεδόνες εθνικιστές-αυτονομιστές αφετέρου να προλάβει τον Δημητρώφ να μην εντάξει εκείνη την περιοχή στη Βουλγαρία αφού ο δεύτερος θεωρεί τους κατοίκους της Βουλγαρους, κάνει την κίνηση Ματ και φτιάχνει την Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας.
Με τον ελληνικό εμφύλιο τα πράγματα μπλέκονται ακόμα περισσότερο. Οι σλαβόφωνοι της ελληνικής Μακεδονίας συμμετέχουν εκόντες άκοντες στον Δημοκρατικό Στρατό, τα χωριά τους καταστρέφονται από τον Εθνικό Στρατό, πολλοί από αυτούς μεταπηδούν στην Λ.Δ.Μ και άλλοι φεύγουν  είτε στην Τασκένδη, το μεγαλύτερο μέρος τους, είτε σε άλλες ανατολικές χώρες. Στο τέλος του ελληνικού εμφυλίου, το μίσος που έχουν προκαλέσει οι διώξεις και τα κυνηγητά το κλείσιμο των συνόρων, η απαγόρευση των σλαβόφωνων από τις μετεμφυλιακές κυβερνήσεις να επανέλθουν στις πατρογονικές τους εστίες, προκαλούν μια έξαρση εθνικιστικού και αλυτρωτικού ντελίριου στη Λ. Δ. Μ. Ξαναγράφεται η Ιστορία, τα σχολικά εγχειρίδια, η προπαγάνδα για την ταυτότητα τους αυξάνεται. Προς αυτήν την κατεύθυνση δραστηριοποιούνται κυρίως οι σλαβομακεδονικές οργανώσεις Αυστραλίας και Καναδά όπου έχουν μεταναστεύει πολλοί σλαβομακεδόνες της ελληνικής Μακεδονίας λόγων των εμφυλιακών διώξεων, ακούν Ελλάδα και την ταυτίζουν με τους «μοναρχοφασίστες», όπως έλεγαν τις ελληνικές εμφυλιακες κυβερνήσεις. Το ιδεολόγημα του μακεδονισμού με ρίζες αφενός στην Αρχαία Μακεδονία και αφετέρου στην μεσαιωνική Βουλγαρία θεριεύει.
Κι εμείς τι κάνουμε; ‘Η σχεδον σιωπούμε [βλέπε κρυφή συμφωνία Αβέρωφ -Ποπώφ το 1962 δε λέμε δεν μιλάμε δεν αναφέρουμε τίποτα περί του ζητήματος] ή βγάζουμε το άχτι μας στους σλαβόφωνους της ελληνικής Μακεδονίας, όσους είχαν απομείνει σε περιοχή Φλώρινας, Καστοριάς, Πέλλας με το να τους απαγορεύουμε να μιλάνε το ιδίωμά τους, να μην τραγουδάνε τα τραγούδια τους, να μην χορεύουν τους χορούς τους, να ζητάμε χαρτιά για όσους πάνε κι έρχονται από κει πάνω. Ό,τι βλακωδέστερο δηλαδή θα μπορούσε να γίνει.
Και έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Διαλύεται η Γιουγκοσλαβία που αποτελούσε το βολικό άλλοθι των ελληνικών κυβερνήσεων για να ρίχνουν πίσω το «μακεδονικό» ζήτημα και το 1991 η έως τότε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας – αν δείτε χάρτες παλιούς πριν το 1990 θα διαβάσετε ένα Μακεδονία που βγάζει μάτι- ανακηρύσσεται ανεξάρτητο κράτος ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Και τότε, ως δια μαγείας, σαν τη κοιμωμένη βασιλοπούλα του παραμυθιού ξυπνάμε και όχι μόνον ξυπνάμε αλλά αρχίζουμε να ολοφυρόμαστε ότι μας παίρνουν τη Μακεδονία μας την ολοδική μας Μακεδονία και αυτό ΟΧΙ δεν θα το επιτρέψουμε.
Φυσικά δεν έχουμε ιδέα για τα όσα έχουν συμβεί εκεί πάνω αιώνες τώρα. Διότι είμαστε αγράμματοι και τζάμπα μάγκες. Ξέρουμε μόνον για τον Μέγα Αλέξανδρο και πέραν τούτου ουδέν. Το παράλογο είναι ότι εκείνοι που πρωτοστατούσαν και ετοιμάζονται να πρωτοστατήσουν πάλι είναι οι εξ αγχιστείας Μακεδόνες που θυμούνται την Μακεδονία όταν φοβούνται ότι κάποιος θα τους την πάρει. Διαφορετικά είναι μονον Πόντιοι ή Μικρασιάτες [παιδιά αποφασίστε τί είστε]. Βέβαια τους καταλαβαίνω, σου λέει «χάσαμε τις πρώτες πατρίδες μας να χάσουμε και τη δεύτερη». Στη σφαίρα του ψυχολογικού και φαντασιωσικού βρίσκεται το πράγμα.
Για να πάμε όμως και στη γείτονα χώρα. Μετά την ανακήρυξη της χώρας ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» ο τότε πρώτος Πρόεδρός της, σοσιαλιστής Κίρο Γκλιγκόρωφ – εκ χωρίου της Φλώρινας καταγόμενος- και αναγνώριζε την απολύτως σλαβική καταγωγή του λαού του και τα περί Αλεξάνδρου τα θεωρούσε παραμύθια και ήταν έτοιμος να υποχωρήσει στο θέμα της ονομασίας και να συμφωνήσει με την τότε Κυβέρνηση Μητσοτάκη μια κοινά αποδεκτή λύση, με σύνθετο ονομα κ.λπ. Αυτό ήταν το περίφημο πακέτο Πινέιρο που έδινε σε μας πολλά καλούδια και το ζήτημα θα έκλεινε μια χαρά. Και τότε άρχισαν οι πάσης φύσεως τζάμπα μαγκιές μας με πρώτο και καλύτερο τον «χαμουτζή» [έκφραση ημών των από πάνω για τους κάτω από το αυλάκι] και …..υπερεθνικόφρονα Υπουργό Εξωτερικών Α. Σαμαρά, ο οποίος κυριολεκτικά τα έκανε μαντάρα. Καπάκι και τα συλλαλητήρια με το σουρεάλ σύνθημα «Η Μακεδονία είναι ελληνική» και ήρθε κι έδεσε με τον άλλον ….υπερπατριώτη Ανδρέα Παπανδρέου με το εμπάργκο του και τα λοιπά.
Στο μεταξύ στη γείτονα χώρα φεύγει ο μετριοπαθής Γκλιγόρωφ -επιχείρησαν και να τον δολοφονήσουν- κι έρχεται το υπερεθνικιστικό κόμμα του Γκρούεφσκι – ο παππούς του επίσης από ένα χωριό της Φλώρινας- κι αρχίζουν εκεί τα μεγάλα πανηγύρια. Από τη μια η κυβερνητική διαφθορά στα ύψη και η φτώχεια του κοσμάκη στα βάθη και ο απροκάλυπτος αυταρχισμός επίσης, από την άλλη το απόλυτα χρυσωμένο χάπι της λεγόμενης αρχαιοποίησης. Δεν έχετε να φάτε παιδιά, πάρτε έναν τεράστιο άγαλμα του Μέγα Αλέξανδρου από τον οποίο κατευθείαν κατάγεστε. [Πώς λέμε κατευθείαν διαδρομή; Έτσι]. Παίρνετε ελάχιστους μισθούς; Ναι αλλά για σκεφτείτε το ένδοξο αρχαιομακεδονικό σας παρελθόν κ.λπ κλ.π κλ.π. Δεν μπορεί η χώρα μας να σηκώσει κεφάλι, φταίνε αυτοί οι παλιοέλληνες που εκτος των άλλων έιναι και κατακτητές της Μακεδονίας μας. Αυτά μέχρι που και εκεί ο κόσμος έπαψε κάποια στιγμή να τρώει το μεγαλοαλεξανδρινό κουτόχορτο, ξεσηκώθηκε, και τέλος πάντων ξεκουμπίστηκαν οι υπερεθνικιστές . Η νέα Κυβέρνηση λοιπόν – πολύ συμπαθητικός μου φαίνεται ο Ζάεφ- θέλουν η χώρα τους να ξεκολλήσει επιτέλους και να προχωρήσει. Είναι ρεαλιστές και έτοιμοι για υποχωρήσεις. Ας μη θεωρούμε ότι είναι και γι αυτούς εύκολα τα πράγματα. Οι προηγούμενοι έχουν δηλητηριάσει πολύ κόσμο που αντιδρά. Αν δεν σταματήσουμε κι εμείς τις τζάμπα μαγκιές είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για να λυθεί το ονοματολογικό. Μακεδόνες είναι και αυτοί, πάει και τέλειωσε. Σλάβοι μακεδόνες. Μακεντότσκι. Η Μακεδονία δεν είναι ΜΟΝΟΝ ελληνική. Είναι εις …τετραπλούν. Η Αρχαία ήταν αλλά από τότε έχουν περάσει 2500 χρόνια και βάλε. Έλεος!
Προσωπικά, θα προτιμούσα μια σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό – όπως είναι και το αληθές – έναντι όλων παρά τον χρονικό, π.χ Νέα Μακεδονία. Μέχρι πρότινος το σκεφτόμουν αλλά με έπεισε με παρέμβασή του ο Σταύρος Λυγερός οτι δηλαδή το «Νέα» δημιουργεί προϋποθέσεις συνέχειας άρα μπορεί και να καλλιεργήσει αλυτρωτισμούς. Διότι εντάξει με την σημερινή κυβέρνηση των σοσιαλιστών αλλά αν επανέλθουν καποια στιγμή οι εθνικιστές; Ας το σκεφτεί κι αυτό ο Νίκος Κοτζιάς. Και τέλος αν δεν λυθεί τώρα το ζήτημα θα φάμε μια χαρά το σημερινό όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» με όλα τα συμπαρομαρτούντα. Θα κρατήσουμε όμως ψηλά το κεφάλι της μαγκιάς μας που μόνον σε ήττες ιστορικά μας οδηγεί.

Πηγή : www.ipyxida.gr