Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2016

Au revoir



του Ρήγα Τζαμτζή
Υπάρχει πλέον μια διαπιστωμένη αμφίδρομη άρνηση μεταξύ Ελλάδας και Ευρωπαϊκού πολιτισμού  αφ΄ενός, (του οποίου σημαντικό συστατικό αν όχι γεννήτωρ υπήρξε ο αντίστοιχος ελληνικός) αλλά και μεταξύ Ευρώπης και κλασικών σπουδών αφ΄ετέρου.Ενδιαμέσως υπάρχει μιά άρνηση της Ελλάδας γιά τις κλασικές (της) σπουδές Σχετικά με την πρώτη διαπίστωση, οι αιτίες βρίσκονται στις βαθιά χαραγμένες αντιλήψεις περί μοναδικότητας τής φυλής, περί ανάδελφου έθνους, και Μεσογειακού ταπεραμέντου.                                                             
Αναφορικά με την Ευρώπη, αυτή εντοπίζεται στην προοδευτική χαλάρωση των συνεκτικών δεσμών με την Ελλάδα, ήτοι με τις κλασικές αξίες πού την συνέδεαν με αυτήν.Εν προκειμένω τα σαφή ίχνη κόπωσης και παρακμής  τής γηραιάς ηπείρου, πιθανόν να μην είναι άσχετα   με την επιλογή της αυτή.Είναι όμως εκ μέρους της  μια επιλογή συνειδητή. Η επίκληση τής ανωτερότητας τού Δυτικοευρωπαϊκού πνεύματος, δεν θα μπορούσε να συμβαδίσει με νέες έννοιες όπως αυτές τής “ πολυπολιτισμικής “ κοινωνίας. Εξ΄άλλου η διατήρηση πολιτισμικών στεγανών δεν θα ευνοούσε την εισροή φθηνού εργατικού δυναμικού πού αναμφισβήτητα ωφέλησε τις Δυτικές  οικονομίες     
Τέλος σε επίπεδο ψυχολογικής αποτίμησης, δεν είναι αμελητέα η παράμετρος των πιθανών ενοχών των αποικιοκρατικών εθνών, έναντι των πρώην αποικιών.                       
Συνεπώς  οι Δυτικοευρωπαίοι είχαν τους λόγους τους, είχαν το συμφέρον είχαν και τις ενοχές τους προκειμένου να απομακρυνθούν από τις Ελληνικές κλασικές αξίες
 Η Ελλάδα όμως τι λόγους έχει;  Διαθέτουμε ισχυρότερα συλλογικά αντιστηρίγματα και δεν έχουν υποπέσει στη αντίληψή μας ;     Αυτόχθονες , αμόρφωτοι “εκσυγχρονιστές” ,   “προοδευτικοί “ μπουρδολόγοι, “ αλλήθωροι“ συντηρητικοί, και γενικώς ελλειμματικοί υπεύθυνοι απεμπολούν ισχυρά εθνικά ερείσματα  χωρίς μάλιστα να έχουν νοιώσει την υποχρέωση να απολογηθούν. Όταν λοιπόν υπό αυτές τις συνθήκες  η Ευρώπη έχει για τους προαναφερθέντες λόγους διαρρήξει τις σχέσεις της με τις κλασικές αξίες,  οι πυλώνες οι οποίοι  θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως   εναπομείναντες συνεκτικοί δεσμοί τής Δύσης περιορίζονται  στον εσχάτως  πολυαναφερθέντα  «Δυτικό τρόπο ζωής» και τη θρησκεία  (Χριστιανισμός)  .       
Εξ΄ορισμού  όμως  ακόμη και αυτός ο όρος «Δυτικός»  αντιδιαστέλλεται με κάποιον   άλλο τρόπο ζωής,( τον Νότιο, τον Βόρειο ή τον Ανατολικό).          
 Τίθεται  δηλαδή εκ νέου, ένα πεδίο σύγκρισης  “ημών” και των  “ άλλων” από όπου  τεκμαίρεται ότι είμαστε  υπέρτεροι, και σαφώς  πανίσχυροι .  
 Μέσα σε αυτή την πλάνη, συνέβη το τραγικό κτύπημα τής 13ης Νοεμβρίου στο Παρίσι και βρίσκει την αλαζόνα  Ευρώπη αδύναμη, κουρασμένη, έρμαια των προβλημάτων της  και τον περιλάλητο  τρόπος ζωής  της ( πού ούτως ή άλλως δεν τον αντιλαμβάνονταν όλοι με τον ίδιο τρόπο και δεν αφορούσε πλέον όλους) να γίνεται  η αχίλλειος πτέρνα της. Αίφνης   διαπιστώνεται ότι το όλο οικοδόμημα κινδυνεύει  να καταρρεύσει ως χάρτινος πύργος.             
 Η Δύση αναγκάζεται από τις συνθήκες να πεί ένα Au revoir στον παγιωμένο τρόπο σκέψης.΄Εχει  ανοίξει πλέον μια σοβαρή συζήτηση για την σκοπιμότητα τού  να έχουν επενδυθεί  τόσα πολλά, σε ένα τόσο επίπλαστο, σαθρό, ελιτίστικο, καταναλωτικό μοντέλο και όχι στη βαθιά πολιτιστική και πνευματική παράδοση της Ευρώπης.                             
Τίθεται πλέον επιτακτικά το πρόβλημα αναζήτησης ταυτότητας.  Μια  επανεκκίνηση τής Ευρώπης, με βάση αρχές ( όπου ο ρόλος τής Ελλάδας θα μπορούσε να είναι πρωταγωνιστικός) δεν είναι μια θεωρητική προσέγγιση  αλλά μια ρεαλιστική αναγκαιότητα. Η Ευρώπη de facto χρειάζεται ένα νέο Διαφωτισμό , που θα λειτουργήσει ως κοινή αποδοχή, ως βάση συνεννόησης, πού θα διατυπώσει  νέο αξιακό κώδικα.                                                                                      
 Για την Ελληνική πολιτεία παρουσιάζεται μια τεράστια ευκαιρία να επαναδιατυπώσει μια οικουμενική πρόταση ανακαλώντας έστω και μηχανικά την τύποις οικεία  και προ πολλού απεμποληθείσα  πολιτιστική παρακαταθήκη. (αφού προηγουμένως βεβαίως η ίδια τη φροντίσει να  την ενστερνισθεί).                                                                                                    
Το ερώτημα όμως πού ανακύπτει είναι, εάν η Ελλάδα φιλοδοξεί να παίξει ένα τέτοιο ρόλο ή θα παραμείνει εγκλωβισμένη σε φοβικά αποτυχημένα ιδεολογήματα εσωστρεφούς  μανιοκαταθλιπτισμού κα αποθέωσης τού μετρίου.                                                                                                                                    
 *  Σε τελευταία ανάλυση ας καταστεί έστω συνείδηση στο εσωτερικό τής χώρας ότι η δυναμική της δεν περιορίζεται στο να πουλά ήλιο, συρτάκι και mousakas

Πηγή : www.strogylo-cityview.gr/         

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου