Καλό καλοκαίρι

Το «άσυλο» κι εμείς οι «ψυχικά νοσούντες»

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής
 Το πανεπιστημιακό άσυλο ως προστατευμένος και απαραβίαστος από κάθε αστυνομική επέμβαση (προς παρεμπόδιση της ελεύθερης και ακώλυτης διακίνησης ιδεών, καθώς και της έρευνας και της διδασκαλίας) τόπος, είναι ιερό δημοκρατικό δικαίωμα για εμάς τους «ψυχικά νοσούντες» αντιστασιακούς.
Ένα ιερό δικαίωμα αναβαπτισμένο στους ιστορικούς αγώνες μας (για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας) σε πανεπιστημιακούς τόπους, αυτούς της Νομικής και του Πολυτεχνείου.
Αυτό το ιερό δικαίωμα, «με ιστορία αιώνων στην Ελλάδα και στην Ευρώπη», κατά τον καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου Αντ. Μανιτάκη, (το οποίο πράγματι, εδώ και χρόνια «δυσφημίζουν ή συμβάλλουν στον εκφυλισμό του όσοι ανεύθυνα και επιπόλαια το μετατρέπουν, ή το αφήνουν να μετατραπεί ή καλύπτουν ιδεολογικά τη μετατροπή του από άσυλο των ιδεών σε άσυλο βιαιοπραγιών και καταστροφών») επιχειρεί να καταργήσει οριστικά σήμερα, στο πλαίσιο της απόπειρας παλινόρθωσης του αλήστου μνήμης προδικτατορικού κράτους της Δεξιάς, η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη… Καλά ξεμπερδέματα…

Πηγή :www.anoixtoparathyro.gr

Ασυμβίβαστο και σύγκρουση συμφερόντων για μέλη της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Οι νέοι ένοικοι του Μαξίμου, οι δήθεν τόσο καλά προετοιμασμένοι, κάνουν τη μια γκάφα μετά την άλλοι. Στο νομοσχέδιο για το επιτελικό κράτος, δείχνουν μόνοι τους κόκκινη κάρτα’ στον υφυπουργό περιβάλλοντος κ. Δ. Οικονόμου, δύο βδομάδες μετά την επιλογή του από τον κ. Μητσοτάκη.
Ο τόπος έχει βουίξει καθώς ο κ. Οικονόμου, μία βδομάδα πριν αναλάβει τη θέση του ως υφυπουργός, εκπροσωπούσε τα συμφέροντα της εταιρείας Lamda στο Ελληνικό.
Πρόκειται για την πιο καραμπινάτη, τον ορισμό της έννοιας, σύγκρουση συμφερόντων».
Η κυβέρνηση και ο ίδιος, ψέλισαν μερικές καθόλου πειστικές εξηγήσεις, αλλά το θέμα παραμένει.
Και η κυβέρνηση ήρθε να ο λύσει μόνη της, θεσπίζοντας ασυμβίβαστο και σύγκρουση συμφερόντων για τα μέλη της.
Συμφωνα με τη ρύθμιση στο νέο νομοσχέδιο για το λεγόμενο επιτελικό κράτος, θα πρέπει σε ένα μήνα από την ανάληψη των καθηκόντων τους να υποβάλλουν στην προεδρία της Κυβέρνησης ή τον αρμόδιο φορέα μία δήλωση που θα περιλαμβάνει ουσιαστικά την ακτινογραφία της επαγγελματικής αλλά και επιχειρηματικής δραστηριότητας των ιδίων και των συζύγων τους την τελευταία τριετία, δήλωση περιουσιακής κατάστασης, ακόμα και αντίγραφο ποινικού μητρώου.
Και εφόσον διαπιστωθεί σύγκρουση συμφερόντων να ορισθεί αναπληρωτής του κυβερητικού στελέχους.
Προφανώς είναι ένας εύσχημος τρόπος για να δέιξουν στον κ. Οικονόμου την πόρτα της εξόδου.
Διαφορετικά, θα πρόκειται για την μεγαλύτερη παρωδία δήθεν ελέγχου σύγκρουσης συμφερόντων που έγινε ποτέ.

Πηγή : www.presspublica.gr

 Η θέση του κ.Δ. Οικονόμου: 

Η επαγγελματική μου δραστηριότητα διακόπηκε μόλις ανέλαβα υφυπουργός

Απάντηση σε δημοσιεύματα με αφορμή δηλώσεις του πρώην αναπληρωτή υπουργού Περιβάλλοντος Σωκράτη Φάμελλου, αλλά και σχετική ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, που ζητεί την αποπομπή του από την κυβέρνηση καθώς διετέλεσε εκπρόσωπος της Lamda Development, δίνει ο υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Δημήτρης Οικονόμου. Δηλώνει έκπληκτος που «ανακαλύπτουν» συνεργασία του με τη ΛΑΜΔΑ και σημειώνει πως «είναι γνωστό ότι είμαι καθηγητής Πολεοδομίας και Χωροταξίας, αλλά και μελετητής επί πολλά χρόνια στον συγκεκριμένο τομέα. Στο πλαίσιο αυτό έχω συνεργαστεί κατά καιρούς με το ΥΠΕΝ επί ΣΥΡΙΖΑ (Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο του Τουρισμού), το Πράσινο Ταμείο, διάφορους δημάρχους (όπως πχ. ο νυν δήμαρχος Λάρισας κ. Καλογιάννης), τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Π. Κόκκαλη και δεκάδες άλλους.

Είμαι άραγε όργανο όλων των προαναφερομένων;
Η συνεργασία μου με τη  ΛΑΜΔΑ ήταν γνωστή από την αρχή σ’ όλους τους εμπλεκόμενους με το έργο. Αφορούσε αποκλειστικά συμβουλευτικές υπηρεσίες για την αυστηρή τήρηση της πολεοδομικής νομοθεσίας στις υπό έγκριση πολεοδομικές μελέτες του Ελληνικού. Δεν ξέρω γιατί ο πρώην αναπληρωτής υπουργός τη θυμήθηκε μόλις "αποκαλύφθηκε" από ιστοσελίδα και όχι στην τελετή παράδοσης/παραλαβής (θα μπορούσε πάντως να ενημερωθεί από πχ. την πρώην ΓΓ του ΥΠΕΝ κα. Ρ. Κλαμπατσέα με την οποία κατά την περίοδο αυτή είχα εξαιρετική συνεργασία).
Δεν ξέρω αν δεν πρέπει να μου επιτραπεί να εκπροσωπώ το Ελληνικό Δημόσιο έναντι όλων των φορέων και προσώπων με τους οποίους συνεργάστηκα επαγγελματικά στο παρελθόν, ως ενεργός πολεοδόμος-χωροτάκτης που μέχρι σήμερα δεν είχε ενασχόληση με την πολιτική και επίσης δεν ήταν άεργος.
Όσον με αφορά, πέραν του αυτονόητου ότι η επαγγελματική μου δραστηριότητα διακόπηκε μόλις ανέλαβα τα καθήκοντά μου ως υφυπουργού, θα πολιτευθώ με βάση τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τον ρόλο αυτόν, με διαφάνεια, υπευθυνότητα και αντικειμενικότητα, και αναζήτηση συναινέσεων που ιδιαίτερα στο αντικείμενο μου είναι εφικτές και έχουν λειτουργήσει και στο πρόσφατο παρελθόν»​ αναφέρει ο Δημήτρης Οικονόμου.

Πηγή : www.naftemporiki.gr

«Άνθρακες» ο θησαυρός που πρόσφεραν οι πλούσιοι για την Παναγία των Παρισίων

 

«Άνθρακες» αποδείχτηκε ο θησαυρός που οι απανταχού εκατομμυριούχοι έσπευσαν να προσφέρουν για την ανοικοδόμηση της Παναγίας των Παρισίων, βλέποντας την τυλιγμένη στις φλόγες.
Με τους καπνούς της καταστροφικής πυρκαγιάς που κατέστρεψε τη στέγη του γοτθικού ναού και γκρέμισε το καμπαναριό που έστεκε εκεί επί αιώνες, να καλύπτουν ακόμη τον ουρανό της γαλλικής πρωτεύουσας, οι ευαίσθητοι αλλά και πλούσιοι της χώρας κι όχι μόνο μπήκαν στην κούρσα μίας άτυπης δημοπρασίας που «έβγαλε στο σφυρί» το ποιος θα φανεί ότι έκανε τη μεγαλύτερη δωρεά. Ενδεικτική ήταν η αντίδραση του Μπερνάρ Αρνό που βρίσκεται πίσω από τον οίκο Louis Vuitton, ο οποίος μόλις πληροφορήθηκε ότι το αντίπαλο δέος του, ο Φρανσουά-Ανρί Πινό, που έχει στην κατοχή του μεταξύ άλλων τους οίκους Gucci και Yves Saint Laurent, δώρισε 100 εκατ. ευρώ για την ανοικοδόμηση της Νότρ Νταμ, ανέβασε τη δική του προσφορά στα 200 εκατ. ευρώ.
Και αυτοί δεν ήταν οι μόνοι που δεσμεύτηκαν να καταθέσουν τον διόλου ευκαταφρόνητο οβολό τους στο ταμείο που θα δώσει ζωή ξανά σε ένα από τα πλέον σημαντικά μνημεία της πολιτισμικής μας κληρονομιάς. Το τεράστιο ποσό των 200 εκατ. ευρώ προσέφερε και ο όμιλος L'Oreal, ενώ άλλα 100 εκατ. δολάρια υποσχέθηκε η γαλλική πετρελαϊκή Total. Επίσης 20 εκατ. ευρώ δωρεά ανακοίνωσε ο διαφημιστικός όμιλος JCDecaux, ενώ τη διάθεσή τους να διαθέσουν από 10 εκατ. εκδήλωσαν ο επενδυτής Marc Ladreit de Lacharriere, οι μεγιστάνες των κατασκευαστικών Martin και Olivier Bouygues, η εταιρεία Fimalac και ο Henry Kravis, συνιδρυτής της KKR. Ακολούθησαν κι άλλοι πολλοί. Ακόμη και ο δήμος του Παρισιού δεσμεύτηκε για το ποσό των 50 εκατ. ευρώ και η περιφέρεια του Παρισιού για 10 εκατ. ευρώ. Στο μεταξύ, εταιρείες κολοσσοί όπως η κατασκευαστική Vinci και η Apple ανακοίνωσαν πως θα συμμετάσχουν, μη διευκρινίζοντας όμως πώς.
Η όψιμη «ευαισθησία» που έδειξαν εκθειάστηκε από τα ΜΜΕ παγκοσμίως, ωστόσο από την πρώτη στιγμή δεν έλειψαν και οι φωνές που την επέκριναν, αν και δεν ακούστηκαν ιδιαίτερα. Κάποιοι είπαν πως πολλές φορές οι πλούσιοι έχουν προσφέρει χρήματα έπειτα από καταστροφές ή για την ανακούφιση κοινωνικών ομάδων σε κρίση. Όμως πρόκειται για άπαξ βοήθεια που κουκουλώνει προς το παρόν προβλήματα και δεν τα λύνει σε βάθος χρόνου. Άλλοι αναρωτήθηκαν γιατί όλοι αυτοί δεν βάζουν το χέρι τους στην τσέπη για να βοηθήσουν τους μαστιζόμενους από τη φτώχεια ή τους πρόσφυγες. Τα «Κίτρινα Γιλέκα» που βρίσκονταν στους δρόμους ζητώντας μια καλύτερη ζωή, εστίασαν στα «ανταποδοτικά οφέλη» της φιλανθρωπίας... με δημόσιο χρήμα. Κι αυτό γιατί όπως προβλέπει ο νόμος οι δωρητές «κερδίζουν» φορολογική έκπτωση της τάξης του 66% κι έτσι μπορούν με αυτό τον τρόπο να κινήσουν χρήματα που «αναπαύονται» σε φορολογικούς παραδείσους.
Όπως και να έχει, τρεις μήνες μετά, οι περισσότεροι από αυτούς φαίνεται να έγιναν... καπνός. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του FranceInfo, από τα 850 εκατ. ευρώ που φαίνεται πως υποσχέθηκαν να δωρίσουν οι δωρητές για την αποκατάσταση της Παναγίας των Παρισίων, μόνο τα 80 εκατ. - ήτοι 9% - έχουν κατατεθεί στους τέσσερις οργανισμούς που ανέλαβαν να συγκεντρώσουν χρήματα για τον σκοπό αυτό. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με την ίδια πηγή, το ίδρυμα της Γαλλίας συγκέντρωσε υποσχέσεις για 29 εκατ. ευρώ και έχει επιβεβαιώσει τα 9 εκατ. Από την πλευρά του το ίδρυμα για την Πολιτισμική Κληρονομιά έλαβε υποσχέσεις δωρεών ύψους 221 εκατ. ευρώ, με τις καταθέσεις να έχουν φτάσει μέχρι στιγμής μόνο τα 54,5 εκατ. Χειρότερη είναι η εικόνα για το Ίδρυμα της Παναγίας των Παρισίων που δέχτηκε προσφορές για δωρεές 395 εκατ. ευρώ, έχοντας συγκεντρώσει όμως μόλις 15 εκατ. μέχρι σήμερα.
Ενδεικτικό είναι ότι οι «χρυσοί χορηγοί» από τον κόσμο της μόδας, ο Φρανσουά-Ανρί Πινό και ο Μπερνάρ Αρνό, έχουν καταθέσει μόλις 10 εκατ. ευρώ. Η δε L'Oréal που στην ανακοίνωσή της ανέφερε ότι την «άγγιξε το δράμα που ενώνει τους πολιτισμούς και τις πεποιθήσεις» μέχρι τα μέσα Ιουνίου δεν είχε καταθέσει ούτε 1 σεντ. Το ίδιο και ο πετρελαϊκός γίγαντας Total. Σε μια προσπάθεια να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις, οι εκπρόσωποι του Πινό και του Αρνέ δήλωσαν μάλιστα πως θα δίνουν τα χρήματα τμηματικά και ανάλογα με την πρόοδο των εργασιών αποκατάστασης της Παναγίας των Παρισίων. Οι πηγές τους ανέφεραν ότι οι εταιρίες δεν επιθυμούν το κράτος να επωφεληθεί των χρημάτων αυτών πριν καν ξεκινήσουν οι εργασίες.

Εν τω μεταξύ, οι μισθοί των 150 εργαζομένων στο εργοτάξιο που έχει στηθεί πρέπει να μπουν στους λογαριασμούς τους. Οι 300 περίπου τόνοι μολύβδου στην οροφή της εκκλησίας, αποτελούν μια τοξική βόμβα που πρέπει να απομακρυνθεί από το σημείο, πριν «εκραγεί». Οι έγκυες γυναίκες και τα παιδιά που ζουν σε κοντινή απόσταση υποβάλλονται συνεχώς σε εξετάσεις αίματος για πιθανή δηλητηρίαση. Ωστόσο, η χρηματοδότηση μιας τέτοιας... βρόμικης δουλειάς δεν έχει για τους δισεκατομμυριούχους την αίγλη των πολυτελών αγαθών και υπηρεσιών με τις οποίες καταπιάνονται.
«Είναι μεγαλύτερη ευλογία το να δίνεις από το να παίρνεις», είχε πει ο Ιησούς, αλλά φαίνεται πως αν ζούσε σήμερα δεν θα είχε τύχη ως μάνατζερ, καθώς οι δισεκατομμυριούχοι υποσχέθηκαν πολλά, δεν έδωσαν τίποτα και πήραν τα πάντα. Εξάλλου, στον καπιταλισμό δεν υπάρχει προφανές ασυμβίβαστο μεταξύ της γενναιοδωρίας και της επιδίωξης ή της προσδοκίας να αντληθούν οφέλη ως αντάλλαγμα.  Aντιθέτως, στην εποχή του Φιλανθρωποκαπιταλισμού, η φιλανθρωπία αναδιατυπώνεται με τους ίδιους όρους, με τους οποίους ένας διευθύνων σύμβουλος θα εξετάσει ένα οποιοδήποτε επιχειρηματικό εγχείρημα. Η φιλανθρωπική προσφορά μεταφράζεται σε επιχειρηματικό μοντέλο που χρησιμοποιεί λύσεις βασιζόμενες στην αγορά που χαρακτηρίζονται από αποτελεσματικότητα και ποσοτικοποιημένο κόστος και οφέλη. Και το να διαφημιστείς παγκοσμίως εν μία νυκτί ενδυόμενος μάλιστα τον μανδύα της κοινωνικής ευθύνης, χωρίς να χρειαστεί να δώσεις τον ένα από τους πολλούς σου χιτώνες, το λες και όφελος. Και αυτό είναι το προφανές και μικρότερο όφελος. Στην κοινωνία των CEO, η άσκηση των κοινωνικών ευθυνών δεν έχει να κάνει πλέον όμως με το αν οι επιχειρήσεις πρέπει ή δεν πρέπει να είναι υπεύθυνες για κάτι περισσότερο από το δικό τους επιχειρηματικό συμφέρον. Αντίθετα, πρόκειται για τον τρόπο με τον οποίο η φιλανθρωπία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ενίσχυση του πολιτικοοικονομικού συστήματος που επιτρέπει σε τόσο μικρό αριθμό ανθρώπων να συσσωρεύουν προκλητικά και άδικα τεράστιες ποσότητες πλούτου.
Είτε στη Γαλλία, είτε στη Βρετανία ή στις ΗΠΑ, οι πλούσιοι δίνουν χρήματα στα μεγάλα θεσμικά όργανα που βρίσκονται στην καρδιά του πολιτισμού μας για να εξασφαλίσουν την κοινωνική τους θέση σε επιγραφές δωρητών και σε φωτογραφίες. Κατά τον ίδιο τρόπο, χρηματοδοτούν και πολιτικά κόμματα και στη συνέχεια απολαμβάνουν τα «ανταποδοτικά οφέλη» όταν εκείνα βρεθούν με την εξουσία. Όπως σημειώνει ο Guardian, πολλοί από τους ανθρώπους που υποσχέθηκαν δωρεές για την ανοικοδόμηση της Παναγίας των Παρισίων, ήταν από εκείνους που χρηματοδότησαν την άνοδο του Εμανουέλ Μακρόν στην προεδρία. Όπως σημειώνει η οικονομολόγος Julia Cagé, στο βραβευμένο βιβλίο της «The Price of Democracy», 600 πλούσιοι άνθρωποι στη Γαλλία έδωσαν για την προεκλογική εκστρατεία του Μακρόν από 3 έως 4,5 εκατ. ευρώ. Με άλλα λόγια, το 2% του συνόλου των δωρητών της καμπάνιας Μακρόν, του έδωσε μεταξύ του 40% έως 60% της συνολικής χρηματοδότησης του En Marche. Μέσα σε λίγους μήνες, ο νέος πρόεδρος έκοψε φόρους στους πλούσιους, δίνοντας στους πλουσιότερους δωρητές του απόδοση σχεδόν 60.000% στην «επένδυσή» τους.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις δωρεές για τη Νότρ Νταμ. Μια μικρή κατάθεση και κερδίζεις μεγάλη επιρροή και ανυπολόγιστα οφέλη. 

Πηγή:https://tvxs.grhttps://tvxs.gr/news/kosmos/anthrakes-o-thisayros-poy-prosferan-oi-ploysioi-gia-tin-panagia-ton-parision

"Στο Μαξίμου το χασίσι το πουλάν με την οκά"*

 Το πρωί της Τετάρτης ο νέος πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μίλησε για το «ήθος και ύφος» που πρέπει να εκπέμπουν οι υπουργοί του. Προφανώς, εξαιρούνται οι βουλευτές του.

του Γιώργου Καρελιά

Τι γινόταν στο Μαξίμου επί Αλέξη Τσίπρα; Όχι μόνον αυτά που ξέρουμε, δηλαδή συνεδριάσεις κυβερνητικών οργάνων, συναντήσεις με ξένους ηγέτες, με εγχώριους παράγοντες και άλλα τέτοια συνήθη. Φαίνεται ότι γίνονταν και ορισμένα άλλα, που οι μπαγάσηδες οι ΣΥΡΙΖΑίοι κατάφεραν να τα κρατήσουν κρυφά επί τεσσεράμισι χρόνια.
Μόλις, όμως, ξεκουμπίστηκαν ήρθε η μεγάλη αποκάλυψη. Στο Μαξίμου το είχαν ρίξει στο κάπνισμα. Και όχι ό,τι κι ό,τι. Εκλεκτό καπνό, χασισοκαπνό. Και να ήταν μόνο αυτό; Όχι δεν ήταν. Είχαν σκαρώσει και κάτι άλλο. Φώναζαν ξένους δημοσιογράφους, οι οποίοι, μαστουρωμένοι από τον χασισοκαπνό, έγραφαν στις εφημερίδες τους ό,τι κατέβαζε το θολωμένο τους μυαλό!
Τι είναι αυτά που διαβάζετε; Α, δεν θέλω αμφισβητήσεις. Είναι σοβαρές αποκαλύψεις αυτά. Στην πρωϊνή εκπομπή σοβαρού δημοσιογράφου σοβαρού ραδιοφωνικού σταθμού. Δεν την έκανε ο ίδιος. Αλλά ο πρώην συμπαρουσιαστής του, ο οποίος ήταν καλεσμένος του ως πολιτικό πρόσωπο.
Και οι δύο είχαν μια πρεμούρα. Να απαντήσουν σε ένα άρθρο της γαλλικής εφημερίδας «Λιμπερασιόν», που αναφερόταν στη «δυναστεία Μητσοτάκη». Τώρα , θα μου πείτε, ποια είναι η «Λιμπερασιόν», που τολμά να γράφει για «δυναστείες»; Επειδή κάποια είναι και φαίνεται ότι τσούζει αυτό που έγραψε, κάποιος έπρεπε να αναλάβει να απαντήσει. Δεν ανέλαβε ο νέος κυβερνητικός εκπρόσωπος, ούτε κάν το Γραφείο Τύπου του κυβερνώντος κόμματος, ως θα εδικαιούντο.
Το βαρύ αυτό καθήκον ανέλαβαν ο Αρης και ο Μπάμπης. Ο πρώτος ως εκπομπάρχης και ο δεύτερος ως πρώην συν-εκπομπάρχης και-εδώ είναι η ουσία, αλλιώς δεν θα γράφαμε τίποτα-ως πολιτικό πρόσωπο πλέον. Είναι βουλευτής. Η απάντηση, βεβαίως, δεν είναι επί της ουσίας. Δηλαδή, θα μπορούσε να πει «δεν υπάρχουν δυναστείες στην Ελλάδα, γράφει ψέματα αυτή η γαλλική φυλλάδα». Όχι, δεν λέει αυτό. Γιατί ξέρει ότι υπάρχουν τέτοιες δυναστείες και μία εξ αυτών είναι η δυναστεία Μητσοτάκη.
Λέει ότι αυτά τα γράφει μια εφημερίδα της οποίας ο ανταποκριτής μπαινόβγαινε στο Μαξίμου επί Τσίπρα, όπου …μύριζε τον χασικαπνό που κάπνιζαν, αν δεν τράβαγε και ο ίδιος καμιά τζούρα! Κι μετά, με το μυαλό «θολωμένο», έγραφε αυτά περί «δυναστείας».
Μα, θα πει κάποιος, είναι δυνατόν να λέγονται τέτοια πράγματα από έναν βουλευτή, που δεν «πολακίζει» ούτε «αδωνίζει»; Λεπτομέρειες διαβάστε ΕΔΩ. Και προς τέρψιν των ώτων σας ακούστε και το επικό ηχητικό απόσπασμα.
* Και μετά ακούστε το(σχετικό) βαρύ λαϊκό άσμα, απ’ όπου και ο τίτλος του άρθρου αυτού, ελαφρώς παραλλαγμένος για την περίσταση. Καλή διασκέδαση…
ΥΓ: Το πρωί της Τετάρτης ο νέος πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μίλησε για το «ήθος και ύφος» που πρέπει να εκπέμπουν οι υπουργοί του. Προφανώς, εξαιρούνται οι βουλευτές του. Μέχρι στιγμής ούτε η κυβέρνηση ούτε η ΝΔ έχουν πει λέξη για όλα αυτά.
ΥΓ2: Κάποια στιγμή ο νέος κυβερνητικός εκπρόσωπος πρέπει να ανακοινώσει αν οι νέοι ένοικοι του Μεγάρου Μαξίμου αέρισαν καλά τις αίθουσες, ώστε φύγει η μυρωδιά από τον «χασισοκαπνό» των ΣΥΡΙΖΑίων…

Πηγή : www.news247.gr

Αυτό που τρομάζει πιο πολύ απ’ όλα

του Τάκη Ψαρίδη

Αυτό που τρομάζει πιο πολύ απ’ όλα στο ενδεχόμενο παλινόρθωσης του παλιού συστήματος, είναι η απουσία κάθε ελέγχου της εξουσίας και η απόλυτη ομερτά από τα μίντια του ίδιου του συστήματος που κυριαρχούν στη χώρα.
Μέχρι τώρα συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο. Ποτέ άλλοτε μια κυβέρνηση της χώρας δεν δέχτηκε τέτοιον έλεγχο. Εντεταλμένα κομματικά και μιντιακά επιτελεία έψαχναν μέρα νύχτα, σπιθαμή προς σπιθαμή, τρίχα την τρίχα, μπας και βρουν κάτι για να το κάνουν τριχιά. Λυσσομανούσαν ξετινάζοντας κυριολεκτικά τα μέσα και τα έξω της κυβέρνησης προκειμένου να βρουν ένα επιπλέον «και», ένα λάθος στα αγγλικά, για να το κάνουν πρώτο θέμα. Και όταν δεν έβρισκαν το κατασκεύαζαν αδίστακτα. Το πανελλήνιο ήξερε ανά πάσα στιγμή ακόμα και τα εσώρουχα της κυβέρνησης και πολύ περισσότερο των στοχοποιημένων μελών της όπως του Πολάκη.
Και ενώ από την μια πλευρά ξετίναζαν και ήλεγχαν τα πάντα, από την άλλη επέβαλαν την απόλυτη σιωπή στα σκάνδαλα, στη λαμογιά, στις Οφσόρ της φοροδιαφυγής, στα κρυφά προγράμματα που καραδοκούν την επόμενη μέρα, ακόμα και στην παιδεραστία.
Διαστρέβλωσαν τα πάντα και έκαναν στην κυριολεξία το άσπρο μαύρο. Τα έχουμε ζήσει άλλωστε αυτά. Αυτό που έκαναν πριν το ’15 δεν ήταν βεβαίως έλεγχος της εξουσίας, αλλά «αντιπολίτευση» στην αντιπολίτευση. Έχει κανείς καμιά αμφιβολία ότι και την επόμενη μέρα θα συνεχίσουν να κάνουν «αντιπολίτευση» στην αντιπολίτευση; Αμφιβάλλει κανείς ότι στο ενδεχόμενο της παλινόρθωσης θα κάνουν το μαύρο άσπρο και θα επιβάλουν έναν ιδιότυπο ολοκληρωτισμό στην ενημέρωση;;
Ο έλεγχος της κάθε εξουσίας είναι η πεμπτουσία της Δημοκρατίας. Φανταστείτε όμως μια δημοκρατία χωρίς κανέναν έλεγχο της εξουσίας. Αυτό και μόνο με κάνει και τρέμω και αυτό και μόνο αρκεί και περισσεύει για να οδηγήσει το χέρι κάθε δημοκράτη και προοδευτικού πολίτη στην κάλπη.-

Πηγή : www.anoixtoparathyro.gr

Ρουπακιώτης: Οι πολίτες να μην αφήσουν τους λίγους να αποφασίσουν για τις δικές τους ζωές

Να συμμετάσχουν μαζικά στην αυριανή εκλογική διαδικασία, κάλεσε τους ψηφοφόρους ο υπουργός Εσωτερικών Αντώνης Ρουπακιώτης, μιλώντας στο ΑΠΕ.

Ο κ. Ρουπακιώτης υπογραμμίζει, μεταξύ άλλων, στη δήλωσή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι «η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα των πολλών» και καλεί τους Έλληνες, τις Ελληνίδες και ειδικά τους νέους «να μην αφήσουν τους λίγους», όπως τονίζει, «να αποφασίσουν για τις δικές τους ζωές». Προσθέτει, μάλιστα, ότι με την ψήφο και τη συμμετοχή τους, οι πολίτες θα στείλουν «ισχυρό μήνυμα ενίσχυσης των δημοκρατικών θεσμών, σε μία εποχή κατά την οποίαν σε άλλες χώρες της Ευρώπης ενισχύονται ακραίες αντιδημοκρατικές ή και φασίζουσες ιδέες».

Ολόκληρη η δήλωση του υπουργού Εσωτερικών Αντώνη Ρουπακιώτη:
«Σε λίγες ώρες θα ανοίξουν οι κάλπες των εθνικών εκλογών και οι Ελληνίδες και οι Έλληνες, εκπληρώνοντας το ύψιστο δημοκρατικό τους καθήκον, καλούνται να ψηφίσουν.
Να ψηφίσουν και να αποφασίσουν, έχοντας αξιολογήσει τα προγράμματα των πολιτικών κομμάτων, αλλά και τις πράξεις και τις παραλείψεις τους και ιδίως κατά τη διάρκεια της μακράς πορείας της χώρας στη μνημονιακή νύχτα, αλλά και πριν από αυτήν.
Να ψηφίσουν και να αποφασίσουν για το παρόν και το μέλλον τους, μέσα στο νέο οικονομικό, κοινωνικό και θεσμικό περιβάλλον που έχει αρχίσει να διαμορφώνεται από τον Αύγουστο του 2018, με την επανάκτηση θεμελιωδών δικαιωμάτων των πολιτών, ιδίως των αδύναμων στρωμάτων, των ανέργων και των εργαζομένων, αλλά και με τα μέτρα στους τομείς της υγείας και της πρόνοιας.
Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα των πολλών και απευθυνόμενος στις Ελληνίδες και τους Έλληνες και ιδιαιτέρως στους νέους ανθρώπους, τους καλώ να μην αφήσουν τους λίγους να αποφασίσουν για τις δικές τους ζωές και ταυτόχρονα, με την ψήφο τους, να στείλουν ένα ισχυρό μήνυμα ενίσχυσης των δημοκρατικών θεσμών, σε μία εποχή κατά την οποίαν σε άλλες χώρες της Ευρώπης ενισχύονται ακραίες αντιδημοκρατικές ή και φασίζουσες ιδέες.
Συμφωνούμε όλοι βέβαια ότι υπάρχουν κρατικές λειτουργίες που μας πικραίνουν ή και μας απογοητεύουν και ότι το δημοκρατικό πολίτευμα, στο πλαίσιο λειτουργίας και ανάπτυξης σε ένα άνισο καπιταλιστικό σύστημα παρουσιάζει αναπηρίες. Αυτό όμως έχουμε και πρέπει να ενισχύσουμε και να βελτιώσουμε με σειρά παρεμβάσεων, ασκώντας τον κοινωνικό μας έλεγχο στην πολιτική εξουσία και δημιουργώντας συλλογικότητες για τα δικαιώματά μας, τον πολιτισμό, το περιβάλλον και άλλα.
Κι ας μη λησμονούμε, ότι όταν το δημοκρατικό σύστημα είναι ισχυρό δημιουργεί και ενισχύει κοινωνικά, αλλά και ατομικά δικαιώματα. Όταν αυτό όμως αποδεικνύεται ανίσχυρο ακόμα και παλιά δικαιώματά μας αμφισβητούνται ή και αναιρούνται. Αυτό δίδαξαν πολιτικές επιλογές του παρελθόντος, όσο και των χρόνων των μνημονίων».

Πηγή : www.enikos.gr

Ο «κουμπαράς» των 37 δις και τα golden boys των τραπεζών

 

«Θέλουν να πάρουν τα 37 δισ. και να τα δώσουν στις τράπεζες. Τις πληρώσαμε χρυσές όλα αυτά τα χρόνια. Θέλουν να πάρουν τις θυσίες του ελληνικού λαού. Είναι οι κόποι μας», είπε ο Αλέξης Τσίπρας το πρωί, στην συνέντευξή του στον AΝΤ1. Και δεν το είπε, προφανώς, απευθυνόμενος στον Μπάμπη Παπαδημητρίου, τον υποψήφιο βουλευτή της ΝΔ, που απλώς ανέλαβε να κάνει την δύσκολη δουλειά παραμονές των εκλογών.
Η αλήθεια είναι πως το «μαξιλάρι», ή ο «κουμπαράς», ασφαλείας των 37 δις ευρώ έχει μπει εδώ και καιρό στο «μάτι» των διψασμένων για ρευστό τραπεζών. Κι αυτός ο κουμπαράς είναι και ο πραγματικός, και τελικός στόχος, πίσω από την συζήτηση που άνοιξε γύρω από το ενδεχόμενο προσφυγής σε πιστοληπτική γραμμή στήριξης – μιας γραμμής που, πλην των άλλων, δεν έχει κανέναν οικονομικό και πολιτικό νόημα όταν τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων οδεύουν τάχιστα κάτω από το επίπεδο του 2% και η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας θα βρίσκεται πολύ σύντομα σε επενδυτική βαθμίδα, άρα και σε πλήρη δυνατότητα άντλησης ρευστού απ’ ευθείας από τις αγορές.
Η συζήτηση για την χρήση μεγάλου μέρους κεφαλαίων από το «μαξιλάρι» ασφαλείας, το λεγόμενο cash buffer, υπέρ των τραπεζών έχει ανοίξει εδώ και μήνες και προωθείται συντονισμένα από συγκεκριμένους οικονομικούς, πολιτικούς και επιχειρηματικούς κύκλους εντός και εκτός ΝΔ.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως παρ’ ό,τι και ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης και στελέχη της Νέας Δημοκρατίας απέρριψαν την θέση Παπαδημητρίου περί πιστοληπτικής γραμμής, δεν είπαν κουβέντα για το δεύτερο μισό του σχεδίου του – την χρησιμοποίηση του «κουμπαρά» ασφαλείας για να χρηματοδοτηθούν (ξανά) οι τράπεζες. Αντιθέτως, ο τομεάρχης Οικονομικών της ΝΔ Χρήστος Σταϊκούρας άφησε όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά με μια εξαιρετικά ασαφή τοποθέτηση, ενώ πολύ πιο συγκεκριμένος ήταν σήμερα το πρωί στον ΑΝΤ1 ο βουλευτής του κόμματος Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, ο οποίος τάχθηκε σαφώς υπέρ της χρήσης των 37 δις από τις τράπεζες. «Αυτό που είπε ο κ. Παπαδημητρίου είναι κάτι το οποίο, νομίζω, ότι το ακούνε όλοι πολύ σοβαρά. Κι αυτό λέει, ότι τα 37 δισεκατομμύρια που έχει παρκαρισμένα η χώρα στο Λουξεμβούργο αυτή τη στιγμή, να τα αξιοποιήσουμε για να ξεκαθαρίσει πολύ γρήγορα το θέμα των κόκκινων δανείων», είπε χαρακτηριστικά ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης.

Στην ίδια κατεύθυνση πιέζουν εδώ και αρκετό καιρό επιχειρηματικά και τραπεζικά συμφέροντα. Ενδεικτική είναι πρόσφατη έκθεση της HSBC στην οποία επισημαίνεται: «Η Ελλάδα διαθέτει ένα cash buffer άνω των 40 δισ. ευρώ, που σημαίνει ότι χρηματοδοτείται πλήρως μέχρι το τέλος του 2023 τουλάχιστον. Δεν υπάρχει σαφής στρατηγική για το τι θα γίνει με αυτήν την έξτρα ρευστότητα, αλλά θα μπορούσε να περιλαμβάνει έναν συνδυασμό αποπληρωμής μέρους των δανείων του ΔΝΤ, μείωσης των εκδόσεων εντόκων γραμματίων, μείωσης των ληξιπρόθεσμων οφειλών ή στήριξης των τραπεζών στη μείωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων».
Τι θα συμβεί όμως στην περίπτωση που υιοθετηθεί το εν λόγω σχέδιο; Πολύ απλά, η Ελλάδα θα χάσει το εγγυητικό κεφάλαιο με βάση το οποίο μπορεί πλέον να χρηματοδοτείται απ’ ευθείας από τις αγορές. Η ύπαρξη του cash buffer είναι καθοριστική για τη δυνατότητα της χώρας να έχει πρόσβαση στις αγορές στα πρώτα τουλάχιστον μεταμνημονιακά χρόνια. Της επιτρέπει επίσης να αποπληρώσει τα ακριβά δάνεια του ΔΝΤ (4 με 5 δις ευρώ που έχουν επιτόκιο πάνω από 5%) όπως προβλέπει το γνωστό σχέδιο Τσακαλώτου και έχει ήδη συμφωνηθεί με τους θεσμούς και το Ταμείο, κι ενδεχομένως και την ΕΚΤ. Με βάση το έτερο σχέδιο Τσακαλώτου μπορεί να χρηματοδοτήσει κι ένα δεύτερο «υπο-ταμείο» εγγυήσεων προς τους δανειστές, ύψους περίπου 5,5 δις, έτσι ώστε να μειωθεί άμεσα ο στόχος για τα πρωτογενή πλεονάσματα στο 2,5%.
Εν ολίγοις, το δίλημμα που μπαίνει στο τραπέζι εν όψει εκλογών είναι εάν το cash buffer θα παραμείνει το «μαξιλάρι» εγγυήσεων ώστε αφενός η χώρα να χρηματοδοτείται από τις αγορές και, αφετέρου, να αμβλυνθεί το βάρος των πλεονασμάτων και των μέτρων λιτότητας, ή εάν θα χαριστεί «στα golden boys των τραπεζών», όπως είπε και ο Αλέξης Τσίπρας. Τόσο απλά…

Πηγή :  https://tvxs.gr

Η δημοκρατία που κουράζει (τους Δυτικούς)

Αλλά είναι ακόμα σε θέση να συναρπάζει, να εμπνέει, να κινητοποιεί

ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ

Η σημαντική νίκη του Εκρέμ Ιμάμογλου στην Κωνσταντινούπολη, οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις στο Χονγκ Κονγκ, οι διαδηλώσεις στην Πράγα εναντίον του πρωθυπουργού Μπάμπις, η συνεχόμενη αφύπνιση των νέων της Αλγερίας υπέρ του κράτους δικαίου ‒ είναι πολλά τα σημάδια που δείχνουν πως, ευτυχώς, η δημοκρατία δεν τους κουράζει όλους. Φαίνεται, αντιθέτως, ότι είναι ακόμα σε θέση να συναρπάζει, να εμπνέει, να κινητοποιεί. Όσοι νιώθουν πραγματικά την απειλή για τις ελευθερίες τους και υπολογίζουν το κόστος που έχει η κατάργηση θεσμών και κανόνων δικαίου δεν βαριούνται ούτε περιφρονούν μεγαλοπρεπώς. Με άλλα λόγια, δεν θεωρούν την πολιτική δημοκρατία στάχτη στα μάτια ούτε μεταμφιεσμένο νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό.   Για ένα μεγάλο μέρος του κόσμου, η λεγόμενη «τυπική δημοκρατία» είναι μια ακόμα ιδέα που αξίζει τον κόπο και συχνά το προσωπικό ρίσκο. Απλοί πολίτες συγκρούονται με την αστυνομία για τον τρόπο διορισμού των δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου, για την πολιτική διαφθορά, για τις παρεμβάσεις στον Τύπο, για τη διάκριση των εξουσιών. Θαρραλέες γυναίκες αψηφούν τους ισλαμοσυντηρητικούς και τους άλλους αντιδραστικούς που μπορεί να προέρχονται από διαφορετικά δόγματα. Όλος αυτός ο κόσμος δεν έχει την αξιοθρήνητα μακάρια ιδέα πως τα θέματα αυτά είναι δευτερεύοντα ή λυμένα πράγματα.   Υπάρχουν, τέλος, διανοούμενοι και καλλιτέχνες που δεν δοξάζονται μέσα στη θαλπωρή θεωριών οι οποίες εξασφαλίζουν καριέρες, δίχως κανένα προσωπικό ρίσκο για τους εκφραστές τους. Ας δούμε τους γενναίους Ιρανούς, για παράδειγμα, και ας απομακρυνθούμε, για λίγο, από τον εύκολο προοδευτισμό της κατήχησης πολλών Ευρωπαίων πνευματικών ανθρώπων.
Εδώ και χρόνια ζούμε ένα αξιοπερίεργο πολιτισμικό σχίσμα. Από τη μια, έχουμε το στυλ ενός ριζοσπαστισμού που δεν κρύβει πως του προκαλούν πλήξη οι συμβάσεις της υπαρκτής και γεμάτης ατέλειες δημοκρατίας. Από την άλλη, αναδύονται φωνές στην περιφέρεια, στην ανατολική Ευρώπη, στις χώρες του Μαχρέμπ και σε άλλες περιοχές του πλανήτη που φαίνεται πως εκτιμούν βαθιά τις αρετές της «πληκτικής» δημοκρατίας.   Τηρουμένων των αναλογιών, αυτός ο διχασμός φέρνει στον νου το σοκ των ανθρώπων οι οποίοι έφταναν από τις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού στο Παρίσι ή στη Ρώμη της δεκαετίας του ’70. Τότε, πολλοί Δυτικοί πανεπιστημιακοί καθηγητές, καλλιτέχνες ή συγγραφείς δεν ήθελαν να ακούν για τις αστικές ελευθερίες και για τα άλλα «νεκρά» γι’ αυτούς πράγματα. Για κάποιους προοδευτικούς των δυτικών χωρών όλα όσα επιδίωκαν οι Ανατολικοευρωπαίοι ήταν ανάξια εκτίμησης, αν όχι ύποπτα και απορριπτέα.   Σήμερα, μια ανάλογη στάση διακρίνεται στις δυτικές πολιτισμικές ελίτ που βλέπουν τη Δύση ως βασίλειο της παρακμής και εγκληματική οργάνωση. Με το πρόσχημα πως δεν υπάρχει πουθενά αληθινή δημοκρατία χλευάζουν, ουσιαστικά, τα πραγματικά κινήματα εκδημοκρατισμού στον κόσμο.
Ίσως, όμως, τελικά να συμβεί και κάτι καλό: αυτά τα κινήματα και οι επίμονη παρουσία τους έξω από τα κέντρα του Παλαιού Κόσμου μπορεί να βοηθήσουν τους μελαγχολικούς νεοαστούς και τους μαραζωμένους ριζοσπάστες της Δύσης να επανεκτιμήσουν τα θεμελιώδη. Όπως όταν κάποιος έρχεται σε επαφή με τη σκληρή πραγματικότητα και ύστερα του κόβεται πια η όρεξη για λεκτικά παιχνίδια και για ποίηση των ερειπίων.   Η χαρά των εκατομμυρίων δημοκρατικών πολιτών στη Κωνσταντινούπολη ή των διαδηλωτών στο Χονγκ Κονγκ (που δεν θέλουν το σύστημα ποινικής δικαιοσύνης της Κίνας) είναι πραγματικά αντίβαρα στην προσποιητή απελπισία μιας ορισμένης τέχνης και στη φαιδρή μανία όσων αναζητούν πάντα ιδεώδεις εξεγερμένους στη θέση των ανθρώπων με σάρκα και οστά. Καταλαβαίνουμε εν τέλει ότι η δημοκρατία δεν είναι προορισμένη να καλύπτει την ανάγκη μας για νόημα κάθε στιγμή. Υπηρετεί και πιο ταπεινούς στόχους και πιο πεζά όνειρα. Το ότι πολλοί και εδώ και σε άλλες χώρες ψάχνουν πολιτική σεροτονίνη (για να θυμηθούμε το βιβλίο του Ουελμπέκ) δεν σημαίνει ότι όλος ο κόσμος πρέπει να κρατήσει την αναπνοή του μέχρι να βρει το κέφι του ο Δυτικός διανοούμενος. Υπάρχουν αγώνες και καλά στοιχήματα που έχουν προτεραιότητα και ας μην συγκινούν τους τιμητές και τους άλλους προφήτες της παρακμής και των μεγάλων στόχων.

Πηγή : www.ipyxida.gr/

Αγανακτήστε ελεύθερα!

Τάσος Τσακίρογλου

Ζούμε ήδη στην εποχή της γενικευμένης αγανάκτησης. Μπορούμε να το διαπιστώνουμε καθημερινά όλο και περισσότερο. Το βλέπουμε τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Αυτό που κυριαρχεί είναι η πόλωση, η οποία εντείνεται διαρκώς.

Μας το δείχνει η κατάσταση στη Βρετανία για το Brexit, το βλέπουμε στις ΗΠΑ για τη μετανάστευση ή τις αμβλώσεις, το ζούμε στην Ελλάδα με τις διπλές εκλογικές αναμετρήσεις, το βιώσαμε στην προεκλογική περίοδο για το Ευρωκοινοβούλιο. Παντού κυριαρχεί μια απέχθεια προς τον συμβιβασμό, αλλά και το αίσθημα ότι ο αντίπαλος πρέπει να εξαφανιστεί.

Φυσικά, αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι προβλήματα άλυτα επί δεκαετίες έχουν έρθει στο προσκήνιο με ιδιαίτερη δύναμη και πιέζουν ασφυκτικά για μιαν απάντηση, κυρίως σε κοινωνικό επίπεδο: από την κλιματική αλλαγή και τις συνέπειές της μέχρι τα απομεινάρια του μεταπολεμικού κοινωνικού κράτους και την προσπάθεια να σαρωθούν και αυτά από την απληστία των κυρίαρχων οικονομικών ελίτ του πλανήτη.

«Το κινητήριο συναίσθημα της Αντίστασης ήταν η αγανάκτηση. Εμείς, οι βετεράνοι των αντιστασιακών κινημάτων και των μαχόμενων δυνάμεων της ελεύθερης Γαλλίας, καλούμε τις νεότερες γενιές να δώσουν πνοή στην Αντίσταση και να μεταδώσουν την κληρονομιά και τα ιδανικά της. Τους λέμε: πάρτε τη σκυτάλη, αγανακτήστε!». Αυτό έγραφε, το 2010, ο ενενηντατριάχρονος τότε Στεφάν Εσέλ, μια εμβληματική φιγούρα της γαλλικής Αντίστασης, στο βιβλίο του «Αγανακτήστε!» (εκδ. Πατάκης), το οποίο έγινε πηγή έμπνευσης για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, μεσούσης της χρηματοπιστωτικής κρίσης.

Το πρόβλημα σήμερα είναι ότι αγανακτούμε κυρίως για τους λάθος λόγους και με τους λάθος ανθρώπους. Αυτό αποδεικνύει το κύμα της Ακροδεξιάς, των ρατσιστών και των φασιστών που πλημμυρίζει τις περισσότερες χώρες του κόσμου.

Συνήθως, οι άνθρωποι επικεντρώνουμε την προσοχή μας στα πρόσωπα και όχι στο πρόβλημα. Ετσι, το σύστημα μπορεί εύκολα να μας ξεγελά, αλλάζοντας τα πρόσωπα στις διάφορες θέσεις και αφήνοντας ανέγγιχτο το πρόβλημα. Αυτό εκτονώνει την οργή, ξεφουσκώνει τις αντιδράσεις και κερδίζει χρόνο για το ίδιο το σύστημα. Δεύτερον, στοχοποιούμε τις φανερές και εκφρασμένες θέσεις των προσώπων, αλλά παραλείπουμε να εξετάσουμε τα κρυμμένα συμφέροντα. «Ποιος κερδίζει απ’ αυτό;» είναι η ερώτηση που κανονικά θα έπρεπε να θέτουμε, όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με επιλογές πολιτικών προσώπων.

Με τον τρόπο αυτό, η αγανάκτηση εμφανίζεται σαν μια υπερβολικά συναισθηματική αντίδραση και τίποτα παραπάνω. Στιγματίζεται, καταγγέλλεται και ρίχνεται στον «Καιάδα», στο όνομα του πολιτικού πολιτισμού. Ομως, η αγανάκτηση είναι ένα από τα πλέον παραγωγικά συναισθήματα, στον βαθμό που συνοδεύεται από την κριτική σκέψη και την αναζήτηση των αιτίων.

Φυσικά, στο παιχνίδι αυτό καταλυτικό ρόλο έχουν και τα κόμματα, αφού συχνά προσπαθούν να διοχετεύσουν την αγανάκτηση σε ασφαλείς δρόμους, ακίνδυνους για τα ίδια και τα συμφέροντά τους. Γι’ αυτό και στοχοποιούν πρόσωπα: από πολιτικούς αντιπάλους μέχρι τους μετανάστες.

Η προσωποποίηση των προβλημάτων είναι ο ασφαλέστερος δρόμος για την παραπλάνηση των πολιτών. Πίσω από τη Μέρκελ, τον Ντράγκι ή τον Τραμπ υπάρχει ένα απρόσωπο σύστημα που λειτουργεί απρόσκοπτα, όσο δεν το αμφισβητούμε. Και αυτός είναι ο μόνος λόγος για να αγανακτούμε. Οσο δεν το κατονομάζουμε ως τον βασικό υπεύθυνο για την αθλιότητα του σήμερα, τόσο συμβάλλουμε στη διαιώνισή του. Λοιπόν, αγανακτήστε ελεύθερα, αλλά για τους σωστούς λόγους!

Πηγή: www.efsyn.gr

Ταξικός λόγος, ταξικές θέσεις

 

Του Κύρκου Δοξιάδη

«Οι επενδύσεις δεν φέρνουν μόνο θέσεις εργασίας, αλλά και φόρους υπέρ του Δημοσίου. Χρήματα, δηλαδή, για τα δημόσια νοσοκομεία, για τους δασκάλους και τους καθηγητές. Για τους αστυνομικούς στις γειτονιές. Και έσοδα στο Ασφαλιστικό Σύστημα, ώστε να έχουμε αξιοπρεπείς συντάξεις», ανέφερε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην ομιλία του στην Πάτρα.
Στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, ο λόγος της Δεξιάς είναι αναγκασμένος να σέβεται τις αρχές στις οποίες αυτές στηρίζονται. Όχι απαραίτητα επειδή τις πιστεύει, αλλά επειδή ένα κόμμα που θα έλεγε στον κόσμο ότι ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τα συμφέροντα της ανώτερης κοινωνικής τάξης, δηλαδή για τις μεγάλες επιχειρήσεις και τις τράπεζες, δεν θα είχε ποτέ του την παραμικρή ελπίδα να εκλεγεί στην κυβέρνηση. Με άλλα λόγια, η ηγεμονία στη δημοκρατία καταχτιέται μόνο μέσα στο πλαίσιο που αυτή ορίζει. Οι (όποιοι) «πολλοί» πρέπει να πείθονται ότι τα δικά τους συμφέροντα εξυπηρετεί το κόμμα που θα εκλέξουν.
Ηγεμονία σε τρία αλληλοδιαπλεκόμενα επίπεδα
Την εποχή του ισχυρού κοινωνικού κράτους, ήτοι κατά τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες στη Δυτική Ευρώπη, τα πράγματα για τη Δεξιά ήταν σχετικά εύκολα. Δεδομένου ότι είχε και η ίδια αποδεχτεί ότι η κοινωνική μέριμνα για τις κατώτερες και μεσαίες τάξεις αποτελεί απαράβατο κανόνα του δημοκρατικού παιχνιδιού. Δεν ήταν, λοιπόν, δύσκολο να πείσει πως ενδιαφέρεται για τους πολλούς.
Δεν είναι βέβαια τυχαίο ότι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές δοκιμάστηκαν πρώτα σε ένα καθεστώς όπου δεν χρειαζόταν ηγεμονία – στη στυγνή και αιματοβαμμένη δικτατορία του Πινοσέτ στη Χιλή. Το ότι κατόρθωσε ο νεοφιλελευθερισμός να επικρατήσει και στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες της Ευρώπης κατά τις επόμενες τρεις περίπου δεκαετίες οφείλεται σε μια ποικιλότροπα οργανωμένη νέα επιθετική στρατηγική του διεθνούς καπιταλισμού, που συνίστατο σε μια επισφαλή και πρόσκαιρη επίτευξη ηγεμονίας. Εντελώς επιγραμματικά, η εν λόγω «ηγεμονία», για όσο κράτησε, συγκροτήθηκε σε τρία αλληλοδιαπλεκόμενα επίπεδα.
Στο επικοινωνιακό, η ακατάπαυστη προβολή -με την επιστράτευση όλων των μέσων, από τη μυθοπλασία και τα «ρηάλιτυ» μέχρι τις νέες «φιλοσοφίες περί ζωής»- του ατομοκεντρικού ανταγωνισμού ως της μοναδικής αληθινής ουσίας της ανθρώπινης ύπαρξης. Στο οικονομικό, η συστηματική προώθηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος ως του πεδίου εκείνου όπου κάθε «ικανός και τολμηρός» μπορεί να διαπρέψει. Και στο πολιτικό επίπεδο, η εκμετάλλευση στο έπακρο της παταγώδους αποτυχίας του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ούτως ώστε να απαξιωθεί κάθε σοσιαλιστικό ιδεώδες αλλά και η πολιτική συμμετοχή γενικότερα – πράγμα που είχε ως περαιτέρω «παρενέργεια» την βαθύτατη υπονόμευση των ίδιων των δημοκρατικών θεσμών.
Χάριν του ασύδοτου καπιταλισμού
Την εποχή της κρίσης, το αφήγημα του «ανταγωνιστικού» και συνεπώς επιτυχημένου ατόμου, που μπορεί να είναι ο/η οποιοσδήποτε/οποιαδήποτε, έχει σε μεγάλο βαθμό καταρρεύσει. Και η δημοκρατία έχει μεν υπονομευθεί, αλλά εφ’ όσον εξακολουθούν να γίνονται εκλογές χρειάζεται μια νέα απεύθυνση στους «πολλούς» που να μπορεί να πείθει για την αναγκαιότητα του ασύδοτου καπιταλισμού. Αφού δεν μπορούμε λοιπόν όλοι να γίνουμε πλούσιοι, ας έχουν εμπιστοσύνη οι φτωχοί στους πλούσιους και κάτι θα κερδίσουν κι αυτοί. Επανερχόμαστε έτσι στην κυνική προτροπή του Χάγιεκ, που υποστήριζε πως πρέπει να πειστούν οι –πολλοί-«απασχολούμενοι» ότι η ελευθερία και η ευημερία τους εξαρτώνται, έμμεσα έστω, από την ελευθερία κινήσεων των –λίγων- επιχειρηματιών.
Φορολογικές ελαφρύνσεις στους πλούσιους, για να κάνουν επενδύσεις που θα φέρουν περισσότερες θέσεις εργασίας αλλά και… περισσότερους φόρους, ούτως ώστε να ωφεληθούν και οι φτωχοί. Αυτό δηλώνει τώρα πως θα πράξει ο Κ. Μητσοτάκης, και δύσκολα βλέπω τη ΝΔ να διατείνεται ότι δεν το εννοούσε ακριβώς έτσι. «Trickle-down economics» καλείται η σχετική θεωρία – «αργή ενστάλαξη των ωφελειών από την ανώτερη στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις» θα ήταν ίσως μια περιφραστική μετάφραση του όρου.
Η αμφισημία του όρου «μεσαία τάξη»
Ο ίδιος ο Χάγιεκ αναγνώριζε τη δυσκολία να είναι πειστική για τις κατώτερες τάξεις η εν λόγω θεωρία. Ωστόσο, τούτη η εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού, καθ’ ότι πιο «κυνική» από την αφελέστερη εκδοχή του –«όλοι μπορούν να γίνουν πλούσιοι»-, έχει ένα πλεονέκτημα, που αφορά την αμφισημία του όρου «μεσαία τάξη». Αν η ΝΔ παραδεχόταν ευθαρσώς ότι την ενδιαφέρουν μόνο οι φοροελαφρύνσεις των ούτως ή άλλως κατά μέγα μέρος φοροφυγάδων μεγαλοεπιχειρηματιών, δύσκολα θα φαινόταν επαρκώς ελκυστική ώστε να κερδίσει τις εκλογές. Εκμεταλλευόμενη όμως την εκφρασμένη στις ευρωεκλογές δυσαρέσκεια της «μεσαίας τάξης» εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, περιλαμβάνει και δαύτην στην απεύθυνσή της όταν μιλάει για δραστικές φορολογικές ελαφρύνσεις που θα επιφέρουν την πανάκεια των επενδύσεων. Το ότι κάτι τέτοιο, όπως εξηγεί ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι ανέφικτο χωρίς δραστική περικοπή δημόσιων δαπανών λίγο την απασχολεί. Αφού οι επενδύσεις θα φέρουν φόρους…
* Ο Κ. Δοξιάδης είναι καθηγητής της Κοινωνικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Πηγή :  http://epohi.gr

Η ΝΔ έφερε τη χρεοκοπία, αλλά επιστρέφει. Τα ολέθρια λάθη των άλλων

 

Οι αντίπαλοι της ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ στην αρχή και ο ΣΥΡΙΖΑ στη συνέχεια, έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να την αποκαθάρουν και να την επαναφέρουν στην εξουσία. 

 Γιώργος Καρελιάς

Πρώτα η φρέσκια (αν και όχι τόσο άγνωστη) είδηση δια στόματος του πλέον αρμοδίου κυβερνητικού παράγοντα: οι ελληνικές κυβερνήσεις της περιόδου 2004-2009 παραποιούσαν τα οικονομικά στοιχεία που έστελναν στις Βρυξέλλες και η χώρα οδηγήθηκε στη χρεοκοπία και στην αγκαλιά της τρόικας. Η συνέχεια είναι γνωστή και έχει στοιχεία ιλαροτραγωδίας.
Ποιος είναι ο φορέας της είδησης; Ο απερχόμενος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, που δεν είναι ούτε σοσιαλιστής ούτε αριστερός. Στο (δεξιό) Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα ανήκει.
Ποιες ήταν κυβερνήσεις ευθύνονται για την παραποίηση των στοιχείων; Απλά πράγματα. Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής. Υπουργοί Οικονομικών Γιώργος Αλογοσκούφης και Γιάννης Παπαθανασίου.
Κάνουμε ένα άλμα δέκα ετών και ερχόμαστε στο σήμερα. Η ΝΔ, το κόμμα που οδήγησε στη χρεοκοπία του 2009, θριάμβευσε στις ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου 2019 και ετοιμάζεται να κάνει τη μεγάλη επιστροφή. Ουσιαστικά είναι ξανά προ των πυλών της εξουσίας, εκτός αν στις 7 Ιουλίου συμβεί κάποια πολύ μεγάλη έκπληξη. Η πραγματικότητα αυτή αποδεικνύει πόσο σοβαρά λάθη έκαναν οι αντίπαλοί της. Επιπλέον, επιβεβαιώνει ότι οι ψηφοφόροι είτε δεν γνωρίζουν είτε ξεχνούν εύκολα.
Όμως, επειδή δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους ψηφοφόρους, σημασία έχει να δούμε τι λάθη έκαναν οι αντίπαλοι της ΝΔ, καταφέρνοντας να την εξαγνίσουν.
1. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (Γιώργου Παπανδρέου), που διαδέχθηκε την κυβέρνηση Καραμανλή το 2009, φορτώθηκε, μόνη εκείνη, όλο το βάρος της χρεοκοπίας. Δεν συνειδητοποίησε τι θα σήμαινε εκείνο το βάρος και είχε αυταπάτες ότι θα κατάφερνε σύντομα να εξέλθει από τον εφιάλτη του Μνημονίου. Η ΝΔ έμεινε έξω από τις ευθύνες και πετούσε πέτρες. Ο νέος αρχηγός της Αντώνης Σαμαράς παρίστανε τον αντιμνημονιακό. Η κυβέρνηση Παπανδρέου άντεξε 21 μήνες, αλλά το ΠΑΣΟΚ, ως κόμμα, άρχισε να παίρνει την κατηφόρα.
2. Μετά το διάλειμμα της κυβέρνησης Παπαδήμου ανέλαβε να διαχειριστεί την χρεοκοπία η κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου (το ΠΑΣΟΚ, από το 44% του 2009 είχε πάει στο 12% τον Ιούνιο του 2012). Και, μετά την πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά, στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 έπεσε στο ιστορικό χαμηλό 4,68%, ένα βήμα πριν από την κοινοβουλευτική εξαφάνιση. Αντίθετα, η ηττημένη ΝΔ συγκράτησε το αξιοπρεπέστατο 28%. Οι ευθύνες των Γ. Παπανδρέου και Ευ. Βενιζέλου για τον «εξαγνισμό» της ΝΔ είναι προφανέστατες.
3. Ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα, που ανέλαβε την διακυβέρνηση το 2015, έκανε μια κουτοπόνηρη επιλογή. Ενώ κατακεραύνωνε τις «κυβερνήσεις του παλιού πολιτικού κόσμου» με έμφαση-ευλόγως- στην κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου, άφηνε επιτηδείως έξω από τις ευθύνες τις κυβερνήσεις Καραμανλή της περιόδου 2004-2009, που ευθύνονται πρωτίστως για τη χρεοκοπία. Μάλιστα, επιβράβευσε εμβληματικά πρόσωπα της περιόδου εκείνης, όπως ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, πρώτος τη τάξει υπουργός τότε ή ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης Δ. Παπαγγελόπουλος, ο οποίος έχει βαριά ευθύνη για το φιάσκο στο οποίο οδηγήθηκαν υποθέσεις σκανδάλων. Χρειάστηκε να περάσουν τέσσερα χρόνια για να μιλήσει ο Τσίπρας για «τις προφανείς ευθύνες της κυβέρνησης Καραμανλή για τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό» (Αντέννα, Απρίλιος 2019). Για να χρησιμοποιήσουμε τη γνωστή έκφραση, πολύ λίγο (και) πολύ αργά. Το διαρκές συγχωροχάρτι, που επί τέσσερα χρόνια έδινε ο Τσίπρας στην ολέθρια πολιτική της ΝΔ, ειδικά την περίοδο 2007-2009, αποδείχτηκε ολέθριο λάθος του. Ετσι, σήμερα δεν μπορεί να εκμεταλλευθεί την οδυνηρή επιβεβαίωση του Γιούνκερ.
Εν κατακλείδι, οι αντίπαλοι της ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ στην αρχή και ο ΣΥΡΙΖΑ στη συνέχεια, έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να την αποκαθάρουν και να την επαναφέρουν στην εξουσία. Οι ευθύνες της για τη χρεοκοπία με τον καρό ατόνησαν και σχεδόν κοντεύουν να ξεχαστούν. Οι ψηφοφόροι καταλογίζουν σήμερα περισσότερες ευθύνες στον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα και στο (διαρκώς πληττόμενο) ΠΑΣΟΚ και ετοιμάζονται να επιβραβεύσουν τη ΝΔ, το κόμμα που την περίοδο 2004-2009 τίναξε την μπάνκα στον αέρα και οδήγησε στην χρεοκοπία.
Φαίνεται ότι είχε πολύ δίκιο ο Ιωσήφ Στάλιν όταν έλεγε ότι «το όπλο των πολιτικών είναι η λήθη των λαών»…

Πηγή : www.news247.gr

Tagesspiegel: Ο Εκρέμ Ιμάμογλου είναι ο νέος αντίπαλος του Ερντογάν

 

«Η εκλογή του Δήμαρχου της Κωνσταντινούπολης επηρεάζει την ισορροπία δυνάμεων σε όλη την Τουρκία» γράφει η γερμανική εφημερίδα Der Tagesspiegel εκτιμώντας ότι, ενόψει των επαναληπτικών δημοτικών εκλογών στην Κωνσταντινούπολη στις 23 Ιουνίου, όπου περίπου δέκα εκατομμύρια ψηφοφόροι θα εκλέξουν τον νέο δήμαρχο της Πόλης, η κυβέρνηση του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι νευρική. Και αυτό γιατί ο υποψηφιος της αντιπολίτευσης, Εκρέμ Ιμάμογλου, προηγείται καθαρά στις δημοσκοπήσεις έναντι του Μπιναλί Γιλντιρίμ, του υποψηφίου του κυβερνώντος κόμματος AKP.
Η χθεσινοβραδινή τηλεοπτική αναμέτρηση των δύο υποψηφίων ήταν, ίσως, η τελευταία προσπάθεια του Γιλντιρίμ αλλά και του Ερντογάν να ανατρέψουν το κλίμα, αλλά πολιτικοί αναλυτές στην Κωνσταντινούπολη δήλωσαν στο ΑΠΕ/ΜΠΕ ότι δεν κατάφερε κάτι θεαματικό που να αλλάζει τα δεδομένα.
Ο 49χρονος Ιμάμογλου είχε κερδίσει οριακά τον Γιλντιρίμ στις τοπικές εκλογές στην Κωνσταντινούπολη στις 31 Μαρτίου. Κάτω από την πίεση του ΑΚΡ, η εκλογική επιτροπή διέταξε την επανάληψη των εκλογών για τις 23 Ιουνίου. «Μια νέα ήττα του AKP στη μεγαλύτερη και πλουσιότερη πόλη στην Τουρκία θα έπληττε πολύ την εξουσία του Ερντογάν», τονίζουν οι ίδιες πηγές στο ΑΠΕ ΜΠΕ .
«Η τηλεοπτική μονομαχία θα μπορούσε να έχει μεγάλη σημασία για την εκλογική απόφαση», είχε δηλώσει, άλλωστε, ο Ερντογάν λίγο πριν την εκπομπή.
«Ιστορικό βράδυ» χαρακτήρισε ο συντονιστής του debate Ισμαήλ Κουτσούκαγια τη τηλεμονομαχία. Για πρώτη φορά εδω και 17 χρόνια ένας υποψήφιος του κόμματος του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν -του κυβερνώντος κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ)- και του αντιπολιτευόμενου Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) εμφανίστηκαν μαζί μπροστά στην τηλεοπτική κάμερα ένας εναντίον του άλλου. 
Ο Ιμάμογλου είναι ένα χαμόγελο της τύχης για την αντιπολίτευση
Η εκλογική εκστρατεία του υποψηφίου της αντιπολίτευσης Εκρέμ Ιμάμογλου φαίνεται να αποδίδει καρπούς.
«Ο πριν απο έξι μήνες ελάχιστα γνωστός Ιμάμογλου είναι ένα απροσδόκητο καλό για το αντιπολιτευόμενο Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό κόμμα και ένα σοκ για το AKP, το κυβερνών κόμμα», τονίζουν οι ίδιες πηγές στο ΑΠΕ/ΜΠΕ.
Στις περισσότερες δημοσκοπήσεις, ο Ιμάμογλου έχει ένα προβάδισμα αρκετών ποσοστιαίων μονάδων μπροστά από τον Γιλντιρίμ, παρόλο που ο πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας που επιστρατεύθηκε από τον Ερντογάν για το μητροπολιτικό Δήμο της Κωνσταντινουπολης, έχει τα περισσότερα από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης στο πλευρό του.
Ο 48χρονος Ιμάμογλου θεωρείται μεγάλο πολιτικό ταλέντο. Πρώην δήμαρχος της περιοχής Μπελίκντουτσου της Κωνσταντινούπολης, ο Ιμάμογλου έχει γίνει η ελπίδα της αντιπολίτευσης σε ολόκληρη την Τουρκία. «Η εξαιρετικά αμφισβητούμενη απόφαση για επανάληψη των εκλογών του δημάρχου έδωσε στον Ιμάμογλου την αίγλη του …θύματος, την οποία χρησιμοποιεί έξυπνα», τονίζουν πολιτικοί αναλυτές στο ΑΠΕ/ΜΠΕ. «Ο Ιμάμογλου είναι η ελπίδα», είναι το σλόγκαν του υποψηφίου του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος.
Επιπλέον, πιστός μουσουλμάνος ο Ιμάμογλου μπορεί να προσεγγίσει πολύ διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, παρά το ιδιαίτερα πολωμένο κλίμα στο εκλογικό σώμα. Σε αυτές τις κοινωνικές κατηγορίες συγκαταλέγονται οι υποστηρικτές του δικού του κοσμικού κόμματος CHP καθώς και οι συντηρητικοί ψηφοφόροι της Κωνσταντινούπολης, αλλά και οι Κούρδοι. «Το πολιτικό ταλέντο του Ιμάμογλου είναι ήδη συγκρίσιμο με εκείνο του Προέδρου Ερντογάν, ο οποίος κατά τα πρώτα έτη μετά την προσχώρησή του στο ΑΚΡ το 2002, αναδείχθηκε ηγέτης της Τουρκίας υιοθετώντας μια ρεαλιστική στάση, προβάλλοντας πολιτικές μεταρρυθμίσεις και μηνύματα ανοχής.
Ο Ερντογάν υποτίμησε τον Ιμάμογλου
«Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι το ΑΚΡ και ο ίδιος ο Ερντογάν υποτίμησαν εσφαλμένα την απόφαση να επαναληφθούν οι δημοτικές εκλογές στην Κωνσταντινούπολη», γράφει το γερμανικό Der Spiegel και εξηγεί: «Μέσα σε λίγους μήνες ο Ιμάμογλου εξελίχθηκε στις συνειδησεις των ψηφοφόρων από έναν άγνωστο τοπικό πολιτικό σε ελπίδα πολλών εκατομμυρίων Τούρκων σε όλη τη χώρα. Κάποιοι βλέπουν τον οικογενειάρχη που ο ίδιος αποκαλείται «Ekrem Abi» (Μεγάλος Αδελφός Εκρέμ), ακόμη και ως ο μελλοντικός αμφισβητίας του Ερντογάν».
Η αισιοδοξία του Ιμάμογλου είναι μεγάλη. Το μήνυμά του, «ναι μπορούμε», βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την εκστρατεία του φόβου που κήρυξε ο Ερντογάν στις 31 Μαρτίου, όταν ο Τούρκος Πρόεδρος χαρακτήρισε τις δημοτικές εκλογές στην Κωνσταντινούπολη ως θέμα «εθνικής επιβίωσης». Ωστόσο, καθώς η τουρκική λίρα υποτιμάται συνεχώς και η ανεργία αυξάνεται, πολλοί ψηφοφόροι ενδιαφέρονται λιγότερο για τις εικαζόμενες συνωμοσίες εναντίον του έθνους και περισσότερο για την τιμή του κρεμμυδιού.
Το κόμμα του Ερντογάν βρίσκεται τώρα στην άμυνα για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια. Σε αυτήν την προεκλογική εκστρατεία, η αντιπολίτευση ξαφνικά θέτει τον τόνο και τα θέματα. Δεν πρόκειται λοιπόν για τα μεγάλα ζητήματα της παγκόσμιας πολιτικής, αλλά για τη φτώχεια, την ανεργία και την παιδική μέριμνα.

Πηγή: www.presspublica.gr

Γ. Μαυρής (Public Issue): ΣΥΡΙΖΑ - Μετά τι διακυβέρνηση, τι;

 
Το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτό διαγράφεται μετά τις εκλογές, αναλύει ο δημοσκόπος της εταιρείας Public Issue και πολιτικός επιστήμονας Γιάννης Μαυρής, στην προσωπική του ιστοσελίδα. Όπως αναφέρει, «ύστερα από 4 ½ χρόνια στη διακυβέρνηση της χώρας, η σύμφυση με το κράτος αποτελεί τον μοναδικό παράγοντα συνοχής του ΣΥΡΙΖΑ» και τονίζει ότι «δεν διαθέτει στοιχειώδη κομματική οργάνωση», οι δεσμοί του με την εκλογική του βάση παραμένουν «εξαιρετικά ευάλωτες και η εκλογική του επιρροή ασταθής» και καταλήγει ότι «η απώλεια της κυβερνητικής εξουσίας έχει αρκετές πιθανότητες να λειτουργήσει, καταλυτικά, εις βάρος του κόμματος».

MAVRIS.GR

Σύμφωνα με τον κ. Μαυρή στις πρόσφατες τριπλές εκλογές, αποκαλύφθηκε αυτό που ήταν γνωστό εδώ και καιρό: «ότι δηλαδή η θέση του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στο συνεχώς μεταβαλλόμενο κομματικό σύστημα, είναι επισφαλής και κάθε άλλο παρά παγιωμένη. Ο τρόπος με τον οποίο διαμορφώθηκε, ως νεοπαγές κόμμα, στην περίοδο της κρίσης, η σχέση που διαμόρφωσε με το κράτος, καθώς και η πλήρης εγκατάλειψη κάθε έννοιας οργάνωσης, καθιστούν καίριο το ερώτημα, τι θα συμβεί μετά την εκλογική ήττα και την αποχώρησή του από την διακυβέρνηση».
Σε άλλο σημείο αναφέρει ότι «το κυβερνών κόμμα επιχείρησε την αγκίστρωσή του στο κράτος, με επιθετικό τρόπο, προωθώντας μια κομματικοποίηση «παλαιού τύπου». Προκάλεσε έτσι την απομόνωσή του και την υπονόμευση της θέσης του, στα πλαίσια του μεταμνημονιακού κομματικού συστήματος, που ακόμη δεν έχει σταθεροποιηθεί. Θα πρέπει επίσης να διευκρινισθεί, ότι η τάση καρτελοποίησης ενός κόμματος, δεν είναι «νομοτελειακή», ούτε βέβαια σημαίνει ότι δεν μπορεί να ανατραπεί. Ειδικά για τον ΣΥΡΙΖΑ το πρόβλημα είναι διπλό: Δεν προϋπήρξε ως θεσμοθετημένο κόμμα της διακυβέρνησης, για να μετασχηματιστεί εν συνεχεία σε «κόμμα-καρτέλ». Η τάση κρατικοποίησής του υπήρξε, ταυτόχρονα, και μέσο για τη θεσμοποίησή του και την εδραίωσή του στο νέο κομματικό σύστημα».

MAVRIS.GR

«Με βάση αυτά τα δεδομένα, το ερώτημα τι θα συμβεί μετά την επερχόμενη εκλογική ήττα του κόμματος και την αποχώρησή του από τη διακυβέρνηση της χώρας, αποκτά καθοριστική σημασία. Η απάντησή σε αυτό το ερώτημα προκύπτει από τη διερεύνηση τριών παραμέτρων: Ι) της σχέσης που απέκτησε η κεντρική διεύθυνση του κόμματος με το κράτος, ΙΙ) της δύναμης που διαθέτει η οργανωμένη βάση του κόμματος και ΙΙΙ) της σχέσης εκπροσώπησης που αυτό διαμόρφωσε με την εκλογική του βάση, τόσο κατά την περίοδο της ανόδου του (2012-2015) όσο και κυρίως κατά την περίοδο της διακυβέρνησής του», σημειώνει.
Αναφερόμενος στον μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ, επισημαίνει ότι έχει πολλές φορές τονιστεί ότι «σημείο καμπής στον μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε το Δημοψήφισμα του 2015. Με τη μετάλλαξή του και την προσχώρησή του στη μνημονιακή στρατηγική, πραγματοποιήθηκε η πιο απότομη και χρονικά συμπυκνωμένη «σύγκλιση των κομμάτων στην κορυφή», που έχει συμβεί ποτέ στο ελληνικό κομματικό σύστημα. Το κενό που δημιούργησε αυτή η μετατόπιση, δεν καλύφθηκε από τις κομματικές δυνάμεις που αποχώρησαν. Η διάσπαση της ηγετικής και της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, αποδείχθηκε ότι δεν είχε σημαντική απήχηση στην κοινωνική και εκλογική βάση του κόμματος. Προκάλεσε όμως την πλήρη αποσύνθεση του εναπομείναντος κομματικού μηχανισμού του ΣΥΡΙΖΑ, απαλείφοντας κάθε ίχνος μαζικού κόμματος και περιόρισε την ύπαρξη της συγκεκριμένης κομματικής μορφής στον αρχηγό και την ηγετική του ομάδα, μετατρέποντας σε ένα κατεξοχήν αρχηγικό κόμμα κρατικών στελεχών».

MAVRIS.GR

Τι αντιπροσωπεύει σήμερα η οργανωμένη κομματική βάση του ΣΥΡΙΖΑ; Τα στοιχεία, σχετικά με τα κομματικά μέλη είναι συντριπτικά. Στη δεύτερη εκλογική νίκη του κόμματος, τον Σεπτέμβριο του 2015, οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ έφθασαν τα 1.926.000 άτομα, ποσοστό 35,5%. Με βάση τα επίσημα στοιχεία, τα εγγεγραμμένα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, πριν τη διάσπαση του 2015, έφθαναν τις 32.000. Με τη διάσπαση αποχώρησαν περίπου 6.000 μέλη και στρατολογήθηκαν περίπου 2.000 νέα. Επομένως, μετά τη διάσπαση του 2015, τα εγγεγραμμένα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ υπολογίσθηκαν σε28.000 άτομα (-6.000+2.000). Ως προς την εκλογική βάση (τους ψηφοφόρους) του κόμματος, αυτοί οι αριθμοί αντιπροσώπευαν το 2015 μηδαμινά ποσοστά, αντίστοιχα, μόλις το 1,66% και το 1,45%
«Είναι γνωστό, ιστορικά, ότι χωρίς την ύπαρξη κάποιας μορφής οργάνωσης, οποιαδήποτε σχέση εκπροσώπησης καθίσταται εξαιρετικά εύθραυστη. Και η κοινωνική απομάκρυνση από τον ΣΥΡΙΖΑ, που καταγράφηκε στις Ευρωεκλογές και θα επαληθευθεί στις βουλευτικές, έχει προϊστορία. Μετά το Δημοψήφισμα του 2015, η σημαντική κάμψη της κομματικής ταύτισης με τον ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύει πόσο γρήγορα χαλάρωσαν οι ανολοκλήρωτες σχέσεις εκπροσώπησης, που ως νεοπαγές κόμμα διαμόρφωσε με το αντιμνημονιακό κοινωνικό μπλοκ, στην περίοδο της κρίσης. Με βάση τα διαθέσιμα διαχρονικά στοιχεία από το Πολιτικό Βαρόμετρο της Public Issue, η κομματική ταύτιση με τον ΣΥΡΙΖΑ, μετά την κατακόρυφη άνοδο του 2015, επέστρεψε τελικά ήδη από το 2016, στα προ των εκλογών του 2012 επίπεδα», προσθέτει.

MAVRIS.GR

Μετά τη Διακυβέρνηση, τι; Όπως υπογραμμίζει, σήμερα, «ύστερα από 4 ½ χρόνια στην διακυβέρνηση της χώρας, η σύμφυση με το κράτος αποτελεί τον μοναδικό παράγοντα συνοχής του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν διαθέτει στοιχειώδη κομματική οργάνωση, παρά μόνον το «κέλυφος», ούτε εδραίωσε ισχυρές σχέσεις εκπροσώπησης με το κοινωνικό μπλοκ των κυριαρχούμενων. Κατά συνέπεια, οι δεσμοί του με την εκλογική του βάση παραμένουν εξαιρετικά ευάλωτες και η εκλογική του επιρροή ασταθής. Χαρακτηριστικότερη απόδειξη για αυτό το πρόβλημα αποτελεί η συντριπτική ήττα που υπέστη –όχι πλέον ως νέο, αναδυόμενο κόμμα, αλλά ως κόμμα της διακυβέρνησης- στις περιφερειακές και κυρίως τις τοπικές εκλογές. Σε σύνολο 332 Καλλικρατικών Δήμων, η κομματική του επιρροή περιορίσθηκε σε λιγότερους από μια δεκάδα (2,5%)».
Και καταλήγει: «Η πτωτική τάση στην κοινωνική του επιρροή, που διαπιστώθηκε, πρόκειται να δοκιμαστεί περαιτέρω και στις βουλευτικές εκλογές, που υποχρεώθηκε τελικά να προκηρύξει. Το νέο εκλογικό αποτέλεσμα, θα αποτελέσει μια σοβαρότερη ένδειξη για  το ποιος είναι πραγματικά ο βαθμός κομματικής θεσμοποίησής του, ο οποίος όμως με βάση τα γνωστά θεωρητικά μέτρα κρίνεται ως εξαιρετικά χαμηλός. Συνοψίζοντας, έχει γίνει φανερό, ότι η επερχόμενη απώλεια της κυβερνητικής εξουσίας έχει αρκετές πιθανότητες να λειτουργήσει, καταλυτικά, εις βάρος του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα».

Πηγή : www.naftemporiki.gr

Συναυλία αφιέρωμα στον Πάνο Τζαβέλα στα Λιπάσματα

 

Χριστίνα Παπασταθοπούλου

 Λίγες ημέρες πριν από την έναρξη του Φεστιβάλ Θάλασσας, στην περιοχή των Λιπασμάτων, η Περιφερειακή Ενότητα Πειραιά της Περιφέρειας Αττικής σε συνεργασία με τον Δήμο Κερατσινίου – Δραπετσώνας πραγματοποιεί σήμερα Σάββατο στις 21.00 μουσική εκδήλωση με σπουδαίους ερμηνευτές και καλλιτέχνες (Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Πάνος Μπούσαλης, Νίκος Μποφίλιος, Σταύρος Ξένος, Νατάσσα Παπαδοπούλου-Τζαβέλλα, Λευκοθέα Φιλιππίδη, Λάκης Χαλκιάς και Φιλική Συμμετοχή της Καλλιόπη Βέττα.)
Η συναυλία είναι αφιερωμένη στον Πάνο Τζαβέλλα στον άνθρωπο που ανέστησε το αντάρτικο τραγούδι και τα τραγούδια της Αντίστασης. «Οπλίζω την κιθάρα μου με μελωδίες κι όνειρα και τραγουδώ» όπως έλεγε ο ίδιος. Τους ερμηνευτές συνοδεύει το Μουσικό Σύνολο «Ρωμιοσύνης».
Η περιοχή των Λιπασμάτων τα τελευταία χρόνια εξελίχθηκε μετά την αξιοποίησή της από τον Δήμο Κερατσινίου – Δραπετσώνας με τη συνεργασία της Περιφέρειας Αττικής σ' ένα υπερτοπικό πολυχώρο με υποδομές πολιτισμού και αναψυχής.
Η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

Πηγή : www.efsyn.gr

Το κοινό καλό και η απλή αναλογική

 

Γιώργος Σταματόπουλος

Πολιτικά ευπρεπείς εμφανίζονται μερικοί, έχουν αρχίσει όμως να βγάζουν φλύκταινες, να ολοφύρονται και λοιπά για τα περίεργα φαινόμενα που ανακύπτουν από τη χρήση της απλής αναλογικής.

Τι θα κάνουν οι κακόμοιροι οι δήμαρχοι τώρα που δεν έχουν παντοδυναμία; Που δεν θα μπορούν να κάνουν ό,τι γουστάρουν; Που θα είναι αναγκασμένοι να συνομιλούν και με άλλους για να είναι σε θέση να πάρουν μια απόφαση;

Αχ, προβλέπονται βραχυκυκλώματα, φωνασκούν οι ευπρεπείς κύριοι, μαθημένοι, χρόνια τώρα, να αποφασίζουν και να διατάζουν οι δήμαρχοι και ταυτόχρονα να κοκορεύονται ότι στις δημοκρατίες επικρατεί η πλειοψηφία.

Μα, αν ένα έργο είναι τοπικής ωφέλειας ή και εθνικής γιατί να μη συμφωνήσει η αντιπολίτευση; Για να δείξει ότι κάνει αντιπολίτευση και μόνο; Θα καταστεί, έτσι και αρνηθεί να συμφωνήσει, απεχθής εκ μέρους του συνόλου. Το σύνολο θα καταλάβει ότι είναι καλύτερα να συμφωνούν όλοι -και επιτέλους θα σταματήσει η «δικτατορία» των εργολάβων, των απ’ ευθείας αναθέσεων έργων καθώς και η πλειοψηφική μυστικοπάθεια και αλαζονεία.

Είναι εξάλλου πιθανό να μάθουν πλέον, θέλουν-δεν θέλουν, να συνομιλούν μεταξύ τους οι αντίπαλες παρατάξεις και να προωθούν το κοινό καλό. Εάν το καλό είναι κοινό, ποιος θα τολμήσει να αμφισβητήσει την προώθησή του, την ψήφισή του και την εκτέλεσή του; Οσοι λοιπόν θέλουν να πάρουν αποφάσεις πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι θα χρειαστούν τη συναίνεση και των υπολοίπων και όχι την απλή πλειοψηφία του κατευθυνόμενου και χειραγωγούμενου δημοτικού συμβουλίου.

Η αλήθεια είναι ότι θα υπάρξουν προβλήματα, μια και οι δήμαρχοι αλλά και οι δημότες δεν είναι συνηθισμένοι σε τέτοιες δημοκρατικές διαδικασίες. Είναι αλήθεια επίσης ότι περισσότερο έχουν δυσφορήσει οι δημότες [τι σου κάνει η ελλιπής γνώση και μια οιονεί δουλοφροσύνη, η ανυποληψία των θεσμών…]. Και πώς θα παίρνονται αποφάσεις, αναφωνούν οι ευπρεπείς της πολιτικής και μαζί τους η κοινή γνώμη [αυτή η μάστιγα της δημοκρατίας]. Ε, ας δοκιμαστεί στην πράξη επιτέλους, ας μάθουμε, επιτέλους, ποιο είναι το συμφέρον της περιοχής μας και ποιο είναι το ενδιαφέρον των τοπικών αρχόντων για την αναβάθμιση αυτής της περιοχής, αυτής της χώρας εντέλει.

Ποια απόφαση δηλαδή που προωθεί τα συμφέροντα όλων δεν θα γίνει αποδεκτή από όλους που συμμετέχουν στη διοίκηση; Οσο και αν ξινίζουν τα μούτρα μερικών, όσο και αν νομίζουν ότι θα επικρατήσει σύγχυση και αναποτελεσματικότητα, είναι βέβαιο εντούτοις ότι θα ανυψωθεί το επίπεδο του διαλόγου και της υπεράσπισης του κοινού καλού. Αυτά βέβαια δεν αρμόζουν σε εκείνους που έχουν μάθει σε αυτοδυναμίες και σε απρόσκοπτη «άσκηση» των διοικητικών τους καθηκόντων -τι να κάνουμε.

Να μάθουν να συμμετέχουν όλοι, να μάθουν να σκέπτονται όλοι και να μην περιμένουν λύσεις από δημαρχοκεντρισμούς και υποτέλειες, αυτό ευαγγελίζεται η αρχή της απλής αναλογικής. Μα δεν είναι αυτά για την εποχή μας, θα πουν οι δήμαρχοι και οι δημότες και οι ανησυχούντες ευπρεπείς της πολιτικής ζωής του τόπου· δεν έχει σημασία, η ζωή είναι σε ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Ετσι δεν κομπάζουμε οι πλείστοι;

Πηγή: www.ipyxida.gr

Η περίεργη ιστορία του ευρώ: Πως και ποιοι αποφάσισαν το σύμβολο (€)

 

Οι ελληνικές ρίζες και η τραγική ειρωνεία.

Είναι στη ζωή μας σχεδόν δύο δεκαετίες και όπως όλα τα άλλα νομίσματα, η αξία του έχει κυμανθεί σε διάφορα επίπεδα. Αυτό που έχει όμως μοναδικό, όπως αναφέρει το BBC σε αφιέρωμά του, είναι ότι η αξία του δεν είναι μόνο νομισματική. Είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς άλλο νόμισμα που να έχει συνδεθεί με τόσο υψηλές φιλοδοξίες και πολιτικό ιδεαλισμό. Και με τους τριγμούς που προκαλεί το δράμα του Brexit, αυτό επιβεβαιώνεται ακόμη περισσότερο.
Όντας ένα από τα νεότερα νομίσματα του κόσμου, τα γεγονότα πίσω από τη γέννησή του έχουν καταγραφεί σχολαστικά. Όλοι έχουμε ζήσει τις συνόδους, τις διαφωνίες, τις συνθήκες και τις  πανηγυρικές αναλήψεις των πρώτων ευρώ από τα ΑΤΜ.  Αυτό που αποτελεί μυστήριο –και αμφιλεγόμενο- είναι πως υιοθετήθηκε το συγκεκριμένο σύμβολο για το ευρώ.
Το όνομά του παρόλα αυτά γνωρίζουμε ότι αποφασίστηκε στην Μαδρίτη το 1995. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς, υπερίσχυσε η πρόταση ενός Βέλγου καθηγητή έναντι μιας πλειάδας άλλων επιλογών, όπως το σαιξπηρικό «ducat» (δουκάτο) που ήταν παλιό ευρωπαϊκό νόμισμα.
Το «ευρώ» επικράτησε κυρίως γιατί ένας βασικός  παράγοντας για την επιλογή  ήταν ότι το όνομα θα έπρεπε να είναι ίδιο σε όλες τις γλώσσες της Ευρώπης.
Όσο για το σύμβολο, σε αντίθεση με τα άλλα νομίσματα που εξελίχθηκαν μέσα στους αιώνες, το σύμβολο του ευρώ σχεδιάστηκε από επιτροπή.
Έπρεπε να περιλαμβάνει τρία βασικά στοιχεία: να είναι ένα ιδιαίτερα αναγνωρίσιμο σύμβολο της Ευρώπης, να αντηχεί γνωστά υπάρχοντα σύμβολα νομισμάτων και να είναι όμορφο αισθητικά και απλό να γράφεται με το χέρι. 

Kai Pfaffenbach / Reuters

Οι αρμόδιοι στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατάρτισαν έναν κατάλογο με 30 επιλογές, οι οποίες στη συνέχεια μειώθηκαν σε 10 και αποτέλεσαν αντικείμενο δημοσκόπησης. Από τον κατάλογο αυτόν προέκυψαν δύο πιθανά σύμβολα και η τελική επιλογή έγινε από τον τότε Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jacques Santer, και τον Yves-Thibault de Silguy, τον Επίτροπο που ήταν αρμόδιος για τα οικονομικά και νομισματικά θέματα την εποχή εκείνη. 
Όταν το τελικό σύμβολο παρουσιάστηκε τον Δεκέμβριο του 1996, η  εφημερίδα The European το χαρακτήρισε ένα σύμβολο «ακριβές, με αυτοπεποίθηση, σαν ένα μεταμοντέρνο πρέτσελ».

Οι ελληνικές ρίζες

Ωστόσο προκάλεσε και σύγχυση. Τι είναι το €; Ένα C με δύο οριζόντιες γραμμές;
Όχι. Στην πραγματικότητα ήταν εμπνευσμένο από το ελληνικό γράμμα έψιλον, που συμβολίζει την κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού και την ευρωπαϊκή ιστορική συνέχεια. Το E είναι φυσικά και το πρώτο γράμμα της λέξης Ευρώπη. Οι δύο έντονες παράλληλες οριζόντιες γραμμές συμβολίζουν τη σταθερότητα του νομίσματος. Τραγική ειρωνεία ότι η μεγαλύτερη κρίση που αμφισβήτησε την σταθερότητα του νομίσματος, ήρθε από την Ελλάδα…

ASSOCIATED PRESS

Ποια ήταν τα άλλα σύμβολα

Περιέργως, είναι δύσκολο να βρει κανείς τα άλλα σύμβολα που είχαν προταθεί. Πιθανότατα φυλάσσονται σε κάποιο θησαυροφυλάκιο των Βρυξελλών, αναφέρει το BBC. Και μια αναζήτηση ονλάιν δεν αποκαλύπτει τίποτα. Σας το € να ήταν το μόνο που υπήρξε ποτέ.
Ομιχλώδης είναι και η διαδικασία της δημοσκόπησης που έγινε για να καταλήξουν στα δύο τελευταία σύμβολα. Πόσοι Ευρωπαίοι πολίτες απάντησαν και από ποιες χώρες; Άγνωστο.

Το ευρώ εισήχθη ως λογιστική μονάδα (χωρίς μετρητά), για παράδειγμα στις ηλεκτρονικές μεταφορές, τα μεσάνυχτα της 1ης Ιανουαρίου 1999, αντικαθιστώντας το ΕCU (την παλαιότερη Ευρωπαϊκή Νομισματική Μονάδα). Το 2002, με 14,25 δισεκατομμύρια τραπεζογραμμάτια και 50 δισεκατομμύρια κέρματα, κυκλοφόρησε σε 11 κράτη μέλη.

  Πηγή: www.huffingtonpost.gr