Ιστορικό λάθος των ανοιχτόμυαλων ψηφοφόρων, αν δεν διορθώσουν το 20% της αξιωματικής αντιπολίτευσης

 Γιατί πρέπει να κατευθυνθεί στον Τσίπρα η ψήφος των ανοιχτόμυαλων ψηφοφόρων της Δημοκρατικής παράταξης με τα αντιδεξιά αντανακλαστικά, αλλιώς θα είναι χαμένη ψήφος… 

 

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

 Κάνουν λάθος στην κρίση τους τα εκλογικά σώματα; Από κοινοβουλευτική άποψη όχι. «Όταν οι πολλοί έχουν άδικο, οι πολλοί έχουν δίκιο», έλεγε ο Μιραμπό. 

Εδώ και μερικούς αιώνες έχουμε συμφωνήσει ότι στην οργάνωση της κοινωνίας και τη διακυβέρνηση οι πολλοί έχουν τον πρώτο λόγο.

Εξίσου, όμως, έχουμε συμφωνήσει ότι οι κυβερνήσεις που αναδεικνύουν με την ψήφο τους δεν θα είναι εκτός ελέγχου – ούτε θα παίρνουν λευκή επιταγή. Κάποιοι θα τις ελέγχουν.

Στην Αμερικανική Δημοκρατία που είναι η τελειότερη στον κόσμο – όπως και τα ΜΜΕ στις ΗΠΑ – υπάρχουν διαδοχικά θεσμικά αντίβαρα. Αντίστοιχα υπάρχουν και στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες.

Στην Ελλάδα, η ανάληψη της κυβέρνησης από τον Κυριάκο Μητσοτάκη το 2019 ανέστειλε τις προβλέψεις που ίσχυαν από το 1974 για τον θεσμικό έλεγχο της διακυβέρνησης, καταλύοντας όλα τα αντίβαρα: Την Προεδρία της Δημοκρατίας, τη Βουλή, τις ανεξάρτητες Αρχές και τη Δικαιοσύνη. Και βέβαια τα ΜΜΕ δια της εξαγοράς τους. Όλα κινούνται κατά τις οδηγίες του και ο ίδιος δεν ελέγχεται από κανέναν.

Η Σακελλαροπούλου, ο Τασούλας, ο Ντογιάκος, ο Κουτρουμάνος και πολλοί εκδότες αποδείχθηκαν και κατώτεροι της αποστολής τους και υιοθέτησαν συμπεριφορά εντολοδόχου.

Αναδείχθηκε περισσότερο όταν ο ακέραιος Χρήστος Ράμμος στάθηκε στο ύψος του και έγινε στόχος του συστήματος Μητσοτάκη.

Η ισοπεδωτική κυριαρχία του πιθανόν εκ νέου πρωθυπουργού από τη Δευτέρα συμπεριλαμβάνει πλέον και την …αντιπολίτευση. Οι ενημερωμένοι γνωρίζουν ότι επιδιώκει να έχει υπό έλεγχο και αντίπαλα κόμματα.

Αποκαλύφθηκε με την παρακολούθηση Ανδρουλάκη και την παράλληλη προώθηση Λοβέρδου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Και ήδη έχει καταφέρει στη νέα Βουλή να επηρεάζει τρία μικρά κόμματα – αν μπει και το τρίτο.

Απέναντι σε αυτή την καθεστωτική μονομέρεια ως αντίβαρο μένει μόνο η αξιωματική αντιπολίτευση. Εν προκειμένω ο Αλέξης Τσίπρας.

Όσα λάθη και αν του χρεωθούν, δεν παύει να είναι η μόνη ελεγκτική δύναμη απέναντι στην οργανωμένη επιχείρηση Μητσοτάκη να επιβάλει στη χώρα ησυχία νεκροταφείου.

Αφού κατέλυσε τη διάκριση των εξουσιών, εξαγόρασε την ενημέρωση και αποδιάρθρωσε τους θεσμούς, θα ελέγχει πλέον τη ροή του χρήματος, τα ΜΜΕ, το κράτος, την κοινοβουλευτική λειτουργία, την καθημερινότητα των ανθρώπων τελικά. Ήδη κάποιους τους παρακολουθούσε δια της ΕΥΠ.

Για να έχει αποτέλεσμα ο έλεγχός του, η αξιωματική αντιπολίτευση πρέπει να πάρει στις εκλογές περισσότερο από το 20% που πήρε τον Μάιο. Αλλιώς θα είναι ανίσχυρη και αναποτελεσματική.

Αν ανατραπούν οι ισορροπίες που προβλέπει το πολιτικό σύστημα της χώρας, δεν θα λειτουργήσει υγιώς η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία στη χώρα.

Τον Μάιο, οι ψηφοφόροι πήγαν στην κάλπη και έδωσαν σε κάθε κόμμα ό,τι έκριναν Δεν έχει σημασία πώς και γιατί. Η ετυμηγορία τους είναι σεβαστή. Αλλά δημιουργεί μια ανισότητα.

Την Κυριακή – με τη Βουλή ήδη διαμορφωμένη – οι συνειδητοποιημένοι πολίτες πρέπει να διορθώσουν το λάθος και να διαμορφώσουν στη χώρα ισχυρή αξιωματική αντιπολίτευση. Αυτό μπορεί να γίνει από πέντε κατηγορίες ψηφοφόρων.

Πρώτα από όσους έχουν ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ, που οφείλουν να προσέλθουν στην κάλπη. Η κριτική θα γίνει μετά.

Δεύτερο, όσοι ανήκουν στην Δημοκρατική παράταξη αλλά έκριναν ότι δεν πρέπει να επιστρέψει ο ΣΥΡΙΖΑ και απείχαν.

Τρίτο, όσοι προτίμησαν το ΠΑΣΟΚ, είτε για να εκδικηθούν τον ΣΥΡΙΖΑ που πήρε τη θέση του κόμματός τους στον διπολισμό είτε για τους παρότρυνε ο… Τσίπρας όταν μιλούσε για συνεργασία των δυο κομμάτων και τους έδωσε το κίνητρο να ενισχύσουν το μικρότερο, καταργώντας την έννοια της χαμένης ψήφου.

Τέταρτο, οι ψηφοφόροι που αυτοτοποθετούνται στη Δημοκρατική Παράταξη και στην Αριστερά και διεσπάρησαν σε μικρά κόμματα. Τι νόημα έχει να βρίσκονται στη Βουλή η Κωνσταντοπούλου ή ο Βαρουφάκης, αν δεν υπάρχει ισχυρή αξιωματική αντιπολίτευση;

Πέμπτο, οι οπαδοί της Ν.Δ. που ψήφισαν το κόμμα τους χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι δεν είναι πλέον κόμμα τους: Ανήκει στην οικογένεια Μητσοτάκη. Θα δώσουν οι Καραμανλικοί την εξουσία στον Μητσοτάκη να εξαφανίσει τον Ιδρυτή, την ιστορία, τις αξίες και τις ιδέες της Ν.Δ.;

Γι' αυτές τις πέντε κατηγορίες είναι θέμα ευθυκρισίας και ευθύνης. Ισχυρή κυβέρνηση θα υπάρχει, εφόσον έτσι αποφάσισε η πλειοψηφία. Πρέπει να υπάρχει και ισχυρή πλειοψηφία. Αλλά πρέπει να υπάρχει και ισχυρή αντιπολίτευσή.

Δεν είναι θέμα Τσίπρα. Αλλά μόνο αυτός ως επικεφαλής του δεύτερου κόμματος μπορεί να την οργανώσει. Συνεπώς σε αυτόν πρέπει να κατευθυνθεί η ψήφος των ανοιχτόμυαλων ψηφοφόρων της Δημοκρατικής Παράταξης με τα αντιδεξιά αντανακλαστικά. Αλλιώς θα είναι χαμένη ψήφος…

Θα ωφεληθεί μόνο ο Μητσοτάκης, που θα καταστεί ανεξέλεγκτος και θα υπερβεί τον ρόλο της Εκτλεστικής Εξουσίας που του ανήκει εφόσον υπερψηφιστεί. Θα είναι μαζί δικαστική, νομοθετική και ενημερωτική εξουσία και η χώρα θα γίνει τσιφλίκι του. Αυτό θέλουμε;..

(Ο Γιώργος Λακόπουλος είναι δημοσιογράφος)

Πηγή : https://www.ieidiseis.gr

Κώστας Καρβουναρίδης: Μάντσεστερ Σίτι – Το σύμβολο της αλλαγής;

 

Η ομάδα του Μάντσεστερ κατέκτησε αγωνιστικά ή απλώς αγόρασε το Τσάμπιονς Λιγκ; Και τί νόημα είχε για τους Σαουδάραβες ιδιοκτήτες να το αγοράσει, αντί να το κατακτήσει;

Κώστας Καρβουναρίδης*

Όταν το 2016 οι Άραβες ιδιοκτήτες της Μάντσεστερ Σίτι προσέλαβαν τον Πεπ Γκουαρντιόλα, είχαν ήδη πάρει τα πρωτεία στην «Πρέμιερ Λιγκ» και στόχευαν στην άμεση κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Καταλανός προπονητής, μετά από τριετή θητεία στην Μπάγερν Μονάχου, φάνταζε ως ο πιο ικανός να οδηγήσει σε μικρό χρονικό διάστημα την ομάδα τους στην κορυφή της Ευρώπης. Όπως, ακριβώς, είχε κάνει με την Μπαρτσελόνα, ήδη από την πρώτη χρονιά.

Τα πράγματα δεν ήρθαν όπως ακριβώς τα περίμεναν. Ο Γκουαρντιόλα ήταν γέννημα – θρέμμα της Μπαρτσελόνα, ήξερε άριστα το περιβάλλον, τον τρόπο παιχνιδιού της, τη φιλοσοφία της και, κυρίως, είχε και παίκτες που είχαν βγει από τις ακαδημίες της και γνώριζαν τη… δουλειά.

Στο Μάντσεστερ τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά. Η «Σίτι», πριν την αγοράσουν οι Άραβες, ήταν μία μικρομεσαία ομάδα. Ο Γκουαρντιόλα έπρεπε να ξεκινήσει από το «μηδέν», να βρει τους ιδανικούς ερμηνευτές του παιχνιδιού του, να τους ταιριάξει και, εν τέλει, να κερδίσει. Έτσι, η πρόσφατη κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ, με τη νίκη επί της Ίντερ στον τελικό της Κωνσταντινούπολης καθυστέρησε επτά ολόκληρα χρόνια και αφού χρειάστηκαν «επενδύσεις» που ξεπερνάνε τα δύο δισεκατομμύρια Ευρώ. Μέχρι το τελευταίο σφύριγμα, στον τελικό της Κωνσταντινούπολης, ο πακτωλός χρημάτων που δαπανήθηκε έμοιαζε πεταμένος σε ένα πηγάδι χωρίς πάτο.

Άραγε, άξιζε τον κόπο;

Για τους οπαδούς των «Πολιτών», μικρή σημασία έχει πόσα χρήματα ξόδεψαν οι ιδιοκτήτες της ομάδας τους, για να πάρουν το Τσάμπιονς Λιγκ. Η έννοια του «value for money», μάλλον δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία στο τέλος της ημέρας. Για άλλη μία φορά όμως, εγείρεται το ερώτημα: αξίζει τον κόπο αυτή η δαπάνη; Θα μπορούσε η «Σίτι» να πάρει τον τίτλο με λιγότερα χρήματα; Εν τέλει, η ομάδα του Μάντσεστερ κατέκτησε αγωνιστικά ή απλώς αγόρασε το Τσάμπιονς Λιγκ; Και τί νόημα είχε για τους Σαουδάραβες ιδιοκτήτες να το αγοράσει, αντί να το κατακτήσει;

Στην τελική κρίση, καθένας χρησιμοποιεί τα δικά του κριτήρια, τις ιδέες, την αισθητική και τα βιώματά του, για να εκτιμήσει το μέγεθος ενός αθλητικού επιτεύγματος. Σε κάθε περίπτωση, η αγάπη για το άθλημα, αλλά και τους ανθρώπους που το εκφράζουν, ποδοσφαιριστές, προπονητές, επιστήμονες που κινούνται γύρω από αυτό, επιτάσσει την αναγνώριση και το χειροκρότημα. Το ίδιο ισχύει και για τη νέα κάτοχο του Τσάμπιονς Λιγκ, Μάντσεστερ Σίτι. Δεν μπορεί να μη θαυμάσει κανείς τις τακτικές καινοτομίες του Γκουαρντιόλα, που, κατά τους ειδικούς, έχουν εξελίξει το ποδόσφαιρο. Ούτε, φυσικά, μπορεί να παραγνωρίσει τις ικανότητες των σπουδαίων ποδοσφαιριστών του.

Από την άλλη πλευρά, όμως, η τόσο μεγάλη ανισορροπία ανάμεσα στα ποσά που δαπανώνται και το στόχο, δημιουργεί σοβαρές υποψίες ότι οι επενδυτές κάνουν και δεύτερες σκέψεις. Δεν είναι μόνο η επίδειξη πολιτικής ή οικονομικής δύναμης. Για πολλούς αναλυτές, όπως είναι η Football Benchmark, σε πολλές περιπτώσεις τα ποσά που επενδύονται, επιστρέφουν πίσω.

 Η Football Benchmark (FB) είναι μία εταιρεία με αντικείμενο την καλύτερη δυνατή ανάλυση των οικονομικών στοιχείων στη βιομηχανία του ποδοσφαίρου. Λίγο πριν τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, δημοσίευσε μία έκθεση, όπου εμφάνιζε την «επιχειρηματική αξία» των μεγαλύτερων ευρωπαϊκών κλαμπ. Ως «επιχειρηματική αξία», νοείται εκείνος ο δείκτης που λαμβάνει υπόψη το συνολικό τζίρο μίας ομάδας, σε συνδυασμό με το σύνολο των μισθών των ποδοσφαιριστών της, το πόσο δημοφιλής είναι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, την εμπορική αξία του ρόστερ της, τη διαχείριση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων και τα περιουσιακά στοιχεία της (εγκαταστάσεις, γήπεδα κλπ).

Λαμβάνοντας υπόψη τους ισολογισμούς των τριών τελευταίων ετών, λίγο πριν το εναρκτήριο λάκτισμα του τελικού, η Μάντσεστερ Σίτι εμφανιζόταν να έχει τη μεγαλύτερη επιχειρηματική αξία από όλα τα ευρωπαϊκά κλαμπ με 4,073 δισ. Ευρώ. Η αντίπαλός της, στον τελικό Ίντερ καταλάμβανε μόλις την 14η θέση και η επιχειρηματική αξία της ήταν ίση με το 1/3 της αντίστοιχης του αντιπάλου της.

Το τελικό αποτέλεσμα του αγώνα δεν αποτύπωσε παρόμοια διαφορά. Το παιχνίδι, αντί για 3-0 έληξε μόλις 1-0 και οι Ιταλοί αν ήταν πιο εύστοχοι στα τελευταία λεπτά, θα μπορούσαν να το έχουν στείλει στην παράταση.

 Από την άλλη πλευρά, αξίζει η παρατήρηση ότι η φετινή επιχειρηματική πρωτιά της Μάντσεστερ Σίτι συνέπεσε με την αγωνιστική. Όπως επίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι στην ειδική κατάταξη της FB βρίσκεται η Ρεάλ Μαδρίτης, που την τελευταία δεκαετία έχει κατακτήσει πέντε φορές το Τσάμπιονς Λιγκ. Όλες οι ομάδες που κατέκτησαν το Τσάμπιονς Λιγκ τα τελευταία δέκα χρόνια συγκαταλέγονται, σύμφωνα με το δείκτη της FB, στις δέκα καλύτερες ποδοσφαιρικές επιχειρήσεις του κόσμου: Λίβερπουλ, Τσέλσι, Μπάγερν, Μπαρτσελόνα και φυσικά, Ρεάλ Μαδρίτης και Μάντσεστερ Σίτι.

Τα οικονομικά στοιχεία που έφερε στη δημοσιότητα η FB δείχνουν ότι η Μάντσεστερ Σίτι, την αγωνιστική περίοδο 2021-2022 αύξησε τα μικτά κέρδη της κατά 56 εκ. Ευρώ. Η σχέση των αμοιβών των ποδοσφαιριστών της με το συνολικό τζίρο ήταν η χαμηλότερη συγκριτικά με τους ανταγωνιστές της: 57%. Οι «Πολίτες» είχαν τα μεγαλύτερα ποσοστά σε όλους τους αναπτυξιακούς οικονομικούς δείκτες από τις 32 μεγαλύτερες ευρωπαϊκές ομάδες. Μοναδικός δείκτης όπου υστερεί είναι τα έσοδα από τα εισιτήρια. Εκεί προηγείται η Ρεάλ, που εκμεταλλεύεται την ανακαίνιση του «Σαντιάγο Μπερναμπέου». Γι’ αυτό, άλλωστε και οι ιδιοκτήτες της Μάντσεστερ Σίτι σκοπεύουν να επενδύσουν στην επέκταση του γηπέδου τους.

Ανάπτυξη μετά την κρίση

Το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο δείχνει να αφήνει πίσω το οικονομικό πλήγμα που προκάλεσε η πανδημία. Η επιστροφή της κανονικότητας έφερε αύξηση των εσόδων κατά 30%, σε σχέση με την τελευταία χρονιά πριν τον Covid. Όταν ξανάνοιξαν τα γήπεδα για τους φιλάθλους, τα έσοδα από την πώληση των εισιτηρίων αυξήθηκαν. Παράλληλα, μεγιστοποιήθηκαν και τα έσοδα από τα τηλεοπτικά δικαιώματα, καθώς κατά την περίοδο της πανδημίας, αυξήθηκε κατακόρυφα και η τηλεθέαση.

Η ΟΥΕΦΑ έχει τον έλεγχο της πιο εμπορικής ποδοσφαιρικής διοργάνωσης στον Πλανήτη. Ταυτόχρονα, όμως, έχει φροντίσει για την περαιτέρω αύξηση των εσόδων της, χάρη στην ποιοτική αναβάθμιση του Γιουρόπα Λιγκ, αλλά και τη δημιουργία του Κόνφερενς Λιγκ. Αν το Τσάμπιονς Λιγκ είναι εδώ και χρόνια, μία διοργάνωση που αφορά σχεδόν αποκλειστικά τις κορυφαίες ομάδες, οι άλλες δύο διοργανώσεις δίνουν τη δυνατότητα προβολής και ανάδειξης πολλών άλλων. Για τις περισσότερες από τις ομάδες που αγωνίζονται στο Γιουρόπα Λιγκ και το Κόνφερενς Λιγκ, τα μπόνους συμμετοχής καλύπτουν τα έξοδα μίας ή περισσότερων αγωνιστικών περιόδων.

 Ως προς αυτό, οι επιλογές της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου κρίνονται απολύτως επιτυχημένες. Αν μάλιστα, παρέμβαινε με μεγαλύτερη σταθερότητα και αποφασιστικότητα στην τήρηση των κανονισμών του «financial fair-play», επιβάλλοντας τον ορθολογισμό της δαπάνης για μεταγραφές και μισθοδοσία ποδοσφαιριστών, θα προστάτευε ακόμα περισσότερο τη φυσιογνωμία του αθλήματος και θα απέτρεπε τον αθέμιτο ανταγωνισμό.

Προϊόν σε ανάπτυξη

Όπως και να έχει, για άλλη μία φορά, παρά τις κρίσεις, τις αντικειμενικές δυσκολίες, τα πολιτικά και οικονομικά παιχνίδια, το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο ως εμπορική επιχείρηση ή ως «προϊόν» δείχνει να βρίσκεται, για ακόμα μία φορά σε διαρκή άνοδο. Ετοιμάζεται μάλιστα, για το επόμενο σημαντικό βήμα του: να περάσει δηλαδή στη νέα εποχή του Τσάμπιονς Λιγκ, καθώς από του χρόνου η διοργάνωση θα γίνεται με διαφορετικό σύστημα διεξαγωγής.

Παράλληλα, το παγκόσμιο ποδόσφαιρο δείχνει να αλλάζει σημαντικά προς τούτο: Μέχρι σήμερα, εισέρρεαν στην Ευρώπη ξένα κεφάλαια για να αγοράσουν μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες. Οι ομάδες αυτές δαπανούν τεράστια ποσά, για να επανδρωθούν με τους καλύτερους ποδοσφαιριστές του κόσμου. Σήμερα, τα ίδια κεφάλαια προσπαθούν να δελεάσουν τους παίκτες, όχι για να παίξουν στην Ευρώπη, αλλά για να πάνε να αγωνιστούν στα πλούσια ασιατικά κράτη. Τα ποσά που προσφέρονται δεν αφορούν μόνο μεγάλους σε ηλικία ποδοσφαιριστές που βρίσκονται στη δύση της καριέρας τους, αλλά και άλλους νεότερους που έχουν ακόμα πολλά να προσφέρουν στο άθλημα.

Άραγε, θα μπορούσε αυτό να αποτελέσει μία ουσιώδη μεταβολή, για το ποδόσφαιρο; Πόσο μπορεί να αλλάξει η φυσιογνωμία του ποδοσφαίρου, αν οι καλύτεροι παίκτες αντί να παίζουν στο ευρωπαϊκό Τσάμπιονς Λιγκ ή στο Κόπα Λιμπερταδόρες, μεταφερθούν στο αντίστοιχο ασιατικό;

Άραγε, γεννιέται ένας άτυπος αθέμιτος ανταγωνισμός ανάμεσα στο παραδοσιακό ποδόσφαιρο που παίζεται στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική και εκείνο που παίζεται στη Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα του Κόλπου; Ακόμα και με όρους καθαρά εμπορικούς, τα ευρωπαϊκά και νοτιοαμερικάνικα «brands» υπερισχύουν των αντίστοιχων ομάδων της Σαουδικής Αραβίας ή των Εμιράτων του Κόλπου. Εξάλλου, ακόμα και στην Ευρώπη, όπου πολλές ευρωπαϊκές ομάδες έχουν κατακτηθεί από πετροδόλαρα, έχει αποδειχθεί ότι τα λεφτά δεν αρκούν…

 Ωστόσο, η απειλή υπάρχει και δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Οι εξελίξεις, προς το παρόν, είναι απρόβλεπτες. Γι’ αυτό, και η προστασία του αθλήματος και ο καθορισμός αυστηρών κανόνων οικονομικού ελέγχου σε όλα τα επίπεδα, φαντάζει ως προβάλλει ως υποχρέωση κάθε αρμόδιας αρχής, αλλά και των ίδιων των φιλάθλων.

 *(Ο Κώστας Καρβουναρίδης είναι Δικηγόρος – Διεθνές Μάστερ Αθλητικού Δικαίου και Μάνατζμεντ / Διεθνές Κέντρο Αθλητικών Σπουδών – CIES –FIFA)

Πηγή : https://www.ieidiseis.gr

Η Δεξιά πάντα τέτοια ήταν: Πατριδεμπορία, χριστιανοκαπηλία, αυταρχισμός…

 

Το αλήστου μνήμης δόγμα «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια» επανέρχεται, αν και ποτέ η παραδοσιακή Δεξιά δεν το ξέχασε.

Γιώργος Καρελιάς

Όσοι νομίζουν ότι η σημερινή ΝΔ είναι κάτι διαφορετικό από τη διαχρονική δεξιά παράταξη αυτές τις μέρες πρέπει να πήραν την απάντηση: όχι, δεν είναι. Είναι το κόμμα που στηρίζεται σε παραδοσιακές «αρχές»: πατριδοκαπηλία, καπηλεία της θρησκείας, αυταρχισμός. Το αλήστου μνήμης δόγμα «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» επανέρχεται, αν και ποτέ η παραδοσιακή Δεξιά δεν το ξέχασε.

Μήπως οι διαπιστώσεις αυτές είναι υπερβολικές και δυσφημούν το κόμμα του Κυριάκου Μητσοτάκη, που θέλει να το εμφανίζει σαν σύγχρονο ευρωπαϊκό και προοδευτικό; Ας δούμε ορισμένα γεγονότα συγκριτικά με άλλα του πρόσφατου παρελθόντος.

ΠΑΤΡΙΔΟΚΑΠΗΛΙΑ: Μόλις μια πενταετία έχει περάσει από τότε που η «σύγχρονη» ΝΔ -χέρι χέρι με ό,τι πιο ακροδεξιό και αναχρονιστικό υπάρχει στη χώρα- καβαλούσε τον Βουκεφάλα και πρωτοστατούσε στα συλλαλητήρια, για να υπονομεύσει τη Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία διευθετούσε αξιοπρεπώς για τη χώρα τη χαμένη εδώ και δύο δεκαετίες υπόθεση του ονόματος της γειτονικής χώρας. Στο βωμό εκλογικών σκοπιμοτήτων οι πλέον ακραίοι της ΝΔ μιλούσαν για «μειοδότες» και «προδότες» της τότε κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Και ο κ. Μητσοτάκης, λαϊκίζοντας ασύστολα, απειλούσε με βέτο κατά την ενταξιακή πορεία της Βόρειας Μακεδονίας. Όμως, όταν ήρθε στην κυβέρνηση, όλα αυτά πήγαν περίπατο, αποδεικνύοντας ότι όσα έλεγε περί «επικίνδυνης συμφωνίας» ήταν λόγια του αέρα και μόνο προς άγραν ψήφων.Τι ανάλογο συμβαίνει σήμερα; Η ΝΔ και ο κ. Μητσοτάκης παίζουν ξανά το παιχνίδι του «πατριωτισμού» -πατριδοκαπηλία είναι το σωστό- σε άλλο πεδίο. Ανακινούν, εκ του μη όντος, θέμα στη μειονότητα της Ροδόπης, επειδή έδωσε περισσότερες ψήφους στον ΣΥΡΙΖΑ. Με το ακαταμάχητο «επιχείρημα» ότι, για να συμβεί αυτό, «παρενέβη το Προξενείο της Τουρκίας» υπέρ συγκεκριμένων υποψηφίων. Μόνο που αυτό συμβαίνει εδώ και πολλές δεκαετίες και έχουμε γίνει μάρτυρες διαφόρων επεισοδίων με μειονοτικούς βουλευτές. Το πιο χαρακτηριστικό ήταν το 1990, όταν οι τότε «ανεξάρτητοι» βουλευτές Σαδίκ και Φαίκογλου, που δήλωναν ανοιχτά και προκλητικά «Τούρκοι», έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Σήμερα έφτασε στο σημείο η Ντόρα Μπακογιάννη να εκβιάσει- ανοιχτά, επιτόπου και δια ζώσης- τους μειονοτικούς ψηφοφόρους, με την πρωτοφανή απειλή ότι αν δεν ψηφίσουν ΝΔ, τώρα που θα γίνει ξανά κυβέρνηση θα υποφέρουν. Τέτοιο μείγμα πατριδοκαπηλίας, παλαιοκομματισμού και απειλών είχαμε πολλές δεκαετίες να συναντήσουμε.

Και ο νεόκοπος εθνικόφρων εκπρόσωπος της ΝΔ κ. Σκέρτσος ανακαλύπτει ότι το δεύτερο κόμμα της ελληνικής Βουλής είναι «εθνική εξαίρεση». Αστόχησε στον χαρακτηρισμό. «Εθνικό μίασμα» έπρεπε να πει, για να είναι σύμφωνος με την παλαιά ρητορεία των πολιτικών του προγόνων, των «εθνικοφρόνων».

ΚΑΠΗΛΕΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ: Η παράταξη τη Δεξιάς έχει συνδέσει, διαχρονικά, την πολιτική πορεία της με τη θρησκεία. Ποιος έχει ξεχάσει την απόλυτη ταύτιση όλης της ΝΔ με ό,τι πιο σκοταδιστικό στην Ιεραρχία, κατά τη «μάχη των ταυτοτήτων» το 2000; Η «δεξιά του Κυρίου» του Χριστόδουλου και σύμπασα η πολιτική Δεξιά συμπορεύτηκαν στην τελευταία μάχη του 20ου αιώνα υπέρ αναχρονιστικών και σκοταδιστικών αντιλήψεων.

Τι γίνεται σήμερα; Η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν ανέχεται την αμφισβήτηση του… «θρησκευτικού πατριωτισμού» της, που επιχειρείται από τα δεξιά της και επιστρατεύει όλα τα κλασικά στηρίγματά της– από τον Καρατζαφέρη και τον Αρχιεπίσκοπο μέχρι Μητροπολίτες και Ηγουμένους- για να μην της πάρει χριστιανικές ψήφους το κομματίδιο ΝΙΚΗ.

Αυτή, λοιπόν, είναι η σημερινή Δεξιά με το φτιασιδωμένο πρόσωπο της «κεντρώας» και «φιλελεύθερης» ΝΔ. Με όπλα την καπηλεία της έννοιας πατρίδα, την καπηλεία της θρησκείας και τον αυταρχισμό.

Ζούμε ξανά μέρες εθνικοφροσύνης και πατριδοκαπηλίας. Οι αντίπαλοι πρέπει να δίνουν διαπιστευτήρια «πατριωτισμού» στους «κεντρώους» και «φιλελεύθερους» νεοεθνικόφρονες και πατριδεμπόρους.

Πώς το έχει πει ο Άγγλος συγγραφέας Σάμιουελ Τζόνσον; «Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων»…

Πηγή : https://www.news247.gr

Η προπαγάνδα κάνει θαύματα: SOS κινδυνεύουν τα μερίσματα των… φτωχών!

Στη δημόσια συζήτηση εν όψει των δεύτερων εκλογών αντί να ερωτώνται πιεστικά οι αυριανοί κυβερνήτες, βομβαρδίζονται αυτοί που δεν θα κυβερνήσουν.

Γιώργος Καρελιάς

Η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη κέρδισε τις εκλογές της 21ης Μαίου με χαώδη διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ και, αν δεν συμβεί κάτι εντελώς απρόβλεπτο, θα σχηματίσει την επόμενη κυβέρνηση.

Τι θα έπρεπε να γίνεται στη δημόσια συζήτηση; Το απλό: να ερωτώνται πιεστικά ο κ. Μητσοτάκης και οι επίδοξοι υπουργοί του πώς θα υλοποιήσουν τις πολλές υποσχέσεις τους, που κοστίζουν πολλά δισεκατομμύρια ευρώ, την ώρα που το σήμα από τις Βρυξέλλες είναι «πατήστε φρένο, τέρμα στις παροχές».

Τι γίνεται; Η θηριώδης κυβερνητική προπαγάνδα κάνει θαύματα. Και στη συντριπτική πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης σφυροκοπούνται τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, δύο κομμάτων που δεν έχουν καμιά ελπίδα να κυβερνήσουν.

Στην κυβερνητική της θητεία 2019-2023 η κυβέρνηση Μητσοτάκη:

1. Αύξησε το δημόσιο χρέος κατά 45 δισεκατομμύρια. Ουδείς ρωτάει τον τέως πρωθυπουργό και τους υπουργούς του αν θα συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο.
2. Μοίρασε 50 δισεκατομμύρια σε παροχές παντός είδους. Ουδείς τους ρωτάει αν θα συνεχίσουν να το κάνουν και από πού θα τα βρουν.
3. Η ακρίβεια καλπάζει, αλλά η προπαγάνδα της ΝΔ θριαμβολογεί για την… πτώση του πληθωρισμού. Ουδείς ρωτάει τι θα κάνουν στη νέα θητεία τους για τους ανθρώπους που μετά βίας βγάζουν το μήνα.
4. Τα νοσοκομεία έχουν κακά χάλια. Ο κ. Μητσοτάκης και ο κ. Πλεύρης μιλάνε για «αναβάθμιση του ΕΣΥ» και ουδείς τους ρωτάει γιατί στην πρώτη θητεία τους, όταν σκορπούσαν αφειδώς χρήμα, το άφησαν να φτάσει κοντά στην κατάρρευση, χωρίς γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό.

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα στα οποία θα έπρεπε να καλούνται πιεστικά να απαντήσουν αυτοί που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα κυβερνήσουν ξανά.

Αντ΄αυτού, τι παρατηρούμε; Μια μεγάλη αγωνία διακατέχει τους κυβερνητικούς προπαγανδιστές και τους ιμάντες τους στα συντριπτικά περισσότερα μέσα ενημέρωσης: μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, που δεν θα κυβερνήσουν, εξοντώσουν τους …φτωχούς ραντιέρηδες, αυξάνοντας το φόρο στα μερίσματα από το 5% στο… κολοσσιαίο 15%. Ουδείς ρωτάει τον δεινό προπαγανδιστή κ. Σκέρτσο γιατί σε όλες οι προηγμένες χώρες της Ευρώπης ο φορολογικός αυτός συντελεστής είναι από 15% έως και 45%. Επίσης, ουδείς ρωτάει γιατί είναι κοινωνικά δίκαιο να απαλλάσσονται από φόρο μεταβίβασης ακίνητα, μετρητά, μετοχές εκατομμυρίων ευρώ, όταν αυτοί που τα έχουν όλα αυτά είναι μόλις το 2% των φορολογουμένων.

Κάπως έτσι γίνεται η δημόσια συζήτηση εν όψει των δεύτερων εκλογών. Αντί να ερωτώνται πιεστικά οι αυριανοί κυβερνήτες, βομβαρδίζονται αυτοί που δεν θα κυβερνήσουν. Λες και το 90% των ψηφοφόρων είναι μερισματούχοι και κάτοχοι περιουσίας εκατομμυρίων, που τρέμουν μην έρθουν οι αριστεροί και σοσιαλιστές και τους εξοντώσουν με φόρους.

Η δύναμη της προπαγάνδας είναι, διαχρονικά, διαπιστωμένη. Ο Γάλλος φιλόσοφος Βολτέρος το είχε πει έτσι: «Αυτοί που μπορούν να σε κάνουν να πιστέψεις απιθανότητες, είναι ικανοί να σε πείσουν να διαπράξεις φρικαλεότητες». Ο Ιταλός Ουμπέρτο Έκο το έγραψε αλλιώς: «Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες με τανκς, από τη στιγμή που υπάρχει η τηλεόραση».

Μέσα στην υπερβολή της η ρήση αποτυπώνει αυτό που συμβαίνει αυτές τις πρώτες μέρες μεταξύ των δύο εκλογών. Δεν ξέρουμε τι θα συνέβαινε αν το αποτέλεσμα δεν ήταν τόσο προφανές…

Πηγή : https://www.news247.gr

Β.Παπαστεργίου : Οι αλήθειες του Πάγκαλου

 

του Βασίλη Παπαστεργίου *

 

Ας ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα.

Ο θάνατος υποβάλλει, απαιτεί σιωπή και σεβασμό.

Μας υπενθυμίζει την κοινή μοίρα και μας επιβάλλει σχεδόν να ανασύρουμε θετικά στοιχεία του νεκρού, περιστατικά χαρακτηριστικά ή χαριτωμένα για να τον μνημονεύσουμε με θετικό τρόπο.

Αυτές οι συμβάσεις είναι σημαντικές για την κοινωνική μας συμβίωση, δείχνουν πολιτισμό και – συγγνώμη για την κοινοτοπία – ενσυναίσθηση.

Με αυτό το δεδομένο, πραγματικά δεν είχα κανένα σκοπό να γράψω κάτι για τον Θεόδωρο Πάγκαλο, έναν άνθρωπο και πολιτικό για τον οποίο είχα πολύ κακή γνώμη.

Εντυπωσιάστηκα όμως, αρνητικά φυσικά, από την αναγνώριση που του επιφυλάχθηκε μετά θάνατον.

«Αντισυμβατικός», «οξυδερκής», «προφητικός», ακόμα και «αμλετικός ήρως», είναι κάποια από αυτά που διάβασα από έντυπα και πρόσωπα που γενικώς εκτιμώ και σέβομαι.

Ο Πάγκαλος που ξέραμε, αίφνης μεταβλήθηκε σε έναν χαρισματικό, ενδεχομένως λίγο ιδιόρρυθμο, άνθρωπο που όμως βασικά έλεγε αλήθειες, που εμείς δεν καταλαβαίναμε.

Μπούρδες, με το συμπάθιο.

Ο Πάγκαλος κατά την δεκαετία του 80 υπήρξε ένας πράγματι επαρκής (Αναπληρωτής) υπουργός Εξωτερικών για θέματα ΕΟΚ κατά τις πρώτες κυβερνήσεις Ανδρέα Παπανδρέου. Αυτή η περίοδός του πράγματι μπορεί και πρέπει να αποτιμηθεί θετικά.

Από την δεκαετία του 90 και μετά ωστόσο ο ίδιος παγιώνει μια σειρά από απαράδεκτα δημόσια χαρακτηριστικά.

Γενικευμένες ad hominem επιθέσεις στους πολιτικούς του αντιπάλους (με μια αμετροέπεια που ενίοτε τον εκδικήθηκε), συκοφαντικές επιθέσεις σε πολιτικούς χώρους (και ιδίως στην Αριστερά) με προδήλως ανυπόστατους ισχυρισμούς, ύβρεις, περιφρονητική συμπεριφορά, ακόμα και άσκηση φυσικής βίας, σε υφιστάμενους και – ιδίως – υφιστάμενές του.

Ο Πάγκαλος ήταν μια περιφερόμενη ύβρις.

Σε ό,τι δε αφορά την πολιτική του αποτελεσματικότητα, το φιάσκο του Οτσαλάν (για το οποίο βέβαια δεν ευθύνεται μόνο αυτός, αλλά έχει κύρια ευθύνη) θα αρκούσε για να τον διά βίου εξοβελισμό του από την πολιτική ζωή.

Ωστόσο, ο ίδιος διεκδίκησε – και δυστυχώς έλαβε – ρόλο και μετά από αυτό.

Καλά όλα αυτά, αλλά έλεγε αλήθειες, λένε οι μετά θάνατον υμνητές του.

Αλήθεια;

Για να δούμε κάποιες από αυτές και μάλιστα από δημόσιες τοποθετήσεις του.

Α) «Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα έπρεπε να είναι λιγότεροι από 200.000 και είναι 1 εκατομμύριο. Δύο στους τρεις είναι άχρηστοι…»

Β) «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το ΠΑΣΟΚ στην τελευταία του έσχατη απόδειξη. Όπως επρόκειτο να καταντήσει. Όλα τα λαμόγια, όλοι οι διεφθαρμένοι, όλοι οι τεμπέληδες, όλοι οι άχρηστοι, όλοι οι φαύλοι, είναι στο ΠΑΣΟΚ!»

Γ) «Δεν μπορείς να μη σφάξεις κόσμο αν δεν είσαι κομμουνιστής! Υπερβάλλω, λέτε; Ξέρετε εσείς κανένα κομμουνιστικό κόμμα στην Ευρώπη που να μην έσφαξε τους αντιπάλους του;»

Δ) «Οι ελεύθεροι επαγγελματίες; Καταρχάς και αυτοί ζουν από το κράτος. Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι πελάτες τους και επιπλέον οι ελεύθεροι επαγγελματίες κλέβουν μόνιμα το κράτος»

Ε) «Γιατί να μην αξιολογηθούν οι κοπρίτες που απουσιάζουν κατά δεκάδες χιλιάδες από τα γραφεία τους; Όλοι είναι κοπανατζήδες! Οι μισοί την κοπανάνε και οι άλλοι μισοί είναι εκεί. Είναι Δημόσιο αυτό; Και γιατί να μην το αξιολογήσουμε;»

Μάλλον όχι και πολύ αμλετικά όλα αυτά.

Υπάρχουν και πολύ χειρότερα, ύβρεις για πολιτικούς του αντιπάλους, που δεν τα βάζω. Παραθέτω επίτηδες αυτά που αντιστοιχούν σε έναν λόγο για την κοινωνία που μας είναι αναγνωρίσιμος.

Σε αυτές τις αναφορές εγώ δεν αναγνωρίζω καμία αντισυμβατικότητα και μάλλον κανένα προφητικό χάρισμα.

Αναγνωρίζω απλώς τον ακροδεξιό μπάρμπα στο καφενείο που θυμώνει, φωνάζει, εξεγείρεται ενάντια στα πάντα οχυρωμένος στην βεβαιότητα της άγνοιάς του.

Με την επιβαρυντική βέβαια περίσταση ότι αυτά λέγονται από άνθρωπο που (δυστυχώς) τιμήθηκε με πολύ υψηλά αξιώματα, έτσι ώστε είναι να διπλά και τριπλά απαράδεκτο να ξεστομίζει τέτοιες ανοησίες.

Δεν είναι τυχαίο όμως ότι ιδίως η ακροκεντρώα διανόηση ένιωσε την ανάγκη να υποκλιθεί στην διορατικότητα του εκλιπόντος. Τα όσα είπε αποτελούν στοιχεία ενός ακραία νεοφιλελεύθερου λόγου, γυμνού και απενοχοποιημένου και για αυτό και αυτή η μαζική ταύτιση. Ο Πάγκαλος είπε αυτά που θα ήθελαν να πουν οι ίδιοι και με τον τρόπο που θα ήθελαν να τα πουν. Ίσως χρειάζεται λόγο περισσότερη γενναιότητα εκ μέρους σας, παιδιά.

Από εμένα ειλικρινή συλλυπητήρια στους δικούς του ανθρώπους. Σίγουρα θα είχαν κάποιους λόγους να τον αγαπούν.

Ας κοιμηθεί εν ειρήνη ο τέως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και επί πολλά χρόνια υπουργός.

Πράγματι είχε μια ορισμένου τύπου ευφυΐα, όχι όμως τόσο μεγάλη όσο ο ίδιος νόμιζε, υποτιμώντας τους γύρω του, ιδίως τους πιο αδύναμους.

Αλλά, η προσπάθεια μετά θάνατον να θεωρήσουμε ότι υπήρξε ένας παρεξηγημένος προφήτης, λυπάμαι, αλλά είναι δείγμα των σκοτεινών καιρών που έρχονται.

 

Ο Β.Παπαστεργίου είναι Δικηγόρος πρώην μέλος του Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών

 

Πηγή :  https://www.ipyxida.gr

Αλαζονεία και προπαγάνδα: "Φταίνε οι άλλοι" και "μην αγγίζετε τους πλούσιους"…

 

Παρά τα αντιθέτως λεγόμενα, το στρατόπεδο της Νέας Δημοκρατίας έχει γεμίσει αλαζονεία μετά τη μεγάλη νίκη στις 21 Μαϊου. Ο Ακης Σκέρτσος είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Γιώργος Καρελιάς

Όσοι αναρωτιούνται τι θα σημαίνει αν από τις δεύτερες εκλογές της 25ης Ιουνίου η ΝΔ βγει παντοδύναμη και χωρίς ισχυρή αντιπολίτευση, πήραν χτες μια πρώτη απάντηση: αλαζονεία και προπαγάνδα στο έπακρο.

Μπορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να διαβεβαιώνει ότι δεν θα επιτρέψει αλαζονικές στάσεις, αλλά αυτά είναι λόγια. Ήδη ο εκπρόσωπός του δίνει τέτοιο ρεσιτάλ.

Παράδειγμα πρώτο: Επί δύο μέρες χιλιάδες μαθητές και οι οικογένειές τους ταλαιπωρούνται, επειδή η Τράπεζα Θεμάτων κατέρρευσε. Ανεξάρτητα από την εξήγηση που δόθηκε, έχει ιδιαίτερη σημασία ο τρόπος που αντέδρασε ο εκπρόσωπος της ΝΔ και επί τέσσερα έτη υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ.Ο Άκης Σκέρτσος πρώτα ένιψε τας χείρας του: «Δεν είναι η ΝΔ κυβέρνηση σήμερα». Άρα, φταίει η υπηρεσιακή κυβέρνηση των τριών ημερών. Και μετά ανακάλυψε τον πραγματικό φταίχτη: «Βρισκόμαστε εδώ λόγω της νάρκης της απλής αναλογικής που έβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό μας σύστημα. Δεν έχουμε μια σταθερή, πολιτική και αυτοδύναμη κυβέρνηση».

Πρόκειται για επίδειξη αλαζονείας και διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Διότι για την Τράπεζα Θεμάτων υπεύθυνος δεν είναι οι (τριών ημερών) υπηρεσιακοί υπουργοί Παιδείας και Ψηφιακής Διακυβέρνησης. Τη χειρίζονται οι κάτω από αυτούς (γενικοί γραμματείς κτλ), που δεν έχουν αλλάξει και έχουν διοριστεί από την κυβέρνηση της ΝΔ.

Και, αντί ο εκπρόσωπος τους κόμματος να αναγνωρίσει τις ευθύνες όλων αυτών και να ζητήσει συγγνώμη από μαθητές και γονείς, τα έριξε στην…απλή αναλογική. Όλα στην υπηρεσία της προπαγάνδας.

Παράδειγμα δεύτερο: ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Π. Δουδωνής είπε ότι στο πρόγραμμα του κόμματος είναι η φορολόγηση των μερισμάτων που διανέμουν οι επιχειρήσεις με 15% αντί του 5% που ισχύει σήμερα. Και ο κ. Σκέρτσος απάντησε ότι το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ είναι …»επικίνδυνο»!

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη μείωσε τους φόρους στα μερίσματα στο χαμηλότερο ιστορικά ποσοστό 5%. Πρόκειται για επιβράβευση ενός κομματιού της εκλογικής πελατείας της. Αλλά, ταυτόχρονα, είναι και η επιτομή της φορολογικής αδικίας.

Είναι αδιανότητο να υπάρχει συντελεστής 5% για εισόδημα ευπόρων ή πλουσίων, όταν ο χαμηλότερος φορολογικός συντελεστής για φτωχούς μισθωτούς και συνταξιούχους είναι 9%. Όλες οι προηγμένες χώρες της Ευρώπης φορολογούν τα μερίσματα με συντελεστή άνω του 20%. Και ο ΟΟΣΑ, που δεν είναι δα κάποιος …αριστερός οργανισμός, ζήτησε τον περασμένο Γενάρη από την ελληνική κυβέρνηση να αυξήσει τη φορολογία των μερισμάτων.

Αλλά εδώ έχουμε την φορο-τρομοκρατία: μόλις κάποιος πει το αυτονόητο, δηλαδή ότι πρέπει να φορολογούνται περισσότερο οι έχοντες και κατέχοντες, έρχεται το τσουνάμι προπαγάνδας της ΝΔ και των φιλικών της μέσων ενημέρωσης να τον απαξιώσει.

Δέκα μέρες μετά το αποτέλεσμα της 21ης Μαίου, οι απαντήσεις Σκέρτσου τόσο για την κατάρρευση της Τράπεζας Θεμάτων όσο και για τη φορολόγηση των πλούσιων εισοδηματιών φανερώνει τι θα ακολουθήσει την 25η Ιουνίου, αν η ΝΔ πετύχει την πολυπόθητη αυτοδυναμία και δεν θα έχει απέναντί της ισχυρή αντιπολίτευση.

Το έχει πει ο Αγγλος ιστορικός, Λόρδος Άκτον: «Η εξουσία έχει την τάση να διαφθείρει και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα»…

Πηγή : https://www.news247.gr

Μα ποιος μαλάκας τέλος πάντων ψηφίζει Μπερλουσκόνι;

 

του Βασίλη Παπαστεργίου *

Για πολλά χρόνια έκανα κάμπινγκ, συνήθως ελεύθερο.

Από τα φοιτητικά μου χρόνια ως την γέννηση των παιδιών μου, σχεδόν 25 χρόνια, έχω στήσει σκηνή σε δεκάδες νησιά, κυρίως της άγονης γραμμής.

Όλα αυτά τα χρόνια οι Ιταλοί ήταν οι καλύτεροι φίλοι μου. Γνώρισα, χωρίς υπερβολή, εκατοντάδες Ιταλούς και Ιταλίδες τουρίστες κατασκηνωτές. Ήταν αδέξιοι και ανοργάνωτοι σαν κι εμένα και τα Αγγλικά τους ήταν αρκούντως άσχημα έτσι ώστε να συνεννοούμαστε τέλεια. Όχι τόσο καλά όπως των Σκανδιναβών, των Ολλανδών και των Γερμανών που με έκαναν πάντα να αισθάνομαι μειονεκτικά, όχι όμως και τόσο άθλια όπως των Άγγλων και ιδίως των Σκωτσέζων.

Δεν ξέρω βέβαια γρυ Ιταλικά, αλλά με κάποιον τρόπο όλοι ξέρουμε κάποια Ιταλικά, έτσι δεν είναι;

Ήξερα τους στίχους από το Bella Ciao, την Bandiera Rosa, τους έλεγα και «Κε κόζα» και όλα γινόντουσαν πιο εύκολα. Συμφωνούσαμε ότι ο Μπερλιγκουέρ ήταν ο καλύτερος άνθρωπος στον κόσμο, αυτοί αγαπούσαν τον Θεοδωράκη και την Μοσχολιού, εγώ τον Σέρτζιο Εντρίγκο και τον Φαμπρίτσιο ντε Αντρέ και έτσι όλα ήταν ισότιμα και σωστά.

Όταν το 1994 εκλέχτηκε πρωθυπουργός της Ιταλίας ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, το σοκ ήταν μεγάλο.

Επί σχεδόν τριάντα χρόνια τώρα ο Μπερλουσκόνι, ένας ακροδεξιός κλόουν, ψηφίζεται από ένα ποσοστό μεταξύ 20-40% της Ιταλικής κοινωνίας. Κέρδισε 4 εκλογές, έγινε πρωθυπουργός επί 8 χρόνια και ακόμα παίζει ρόλο την σημερινή Ιταλική ακροδεξιά κυβέρνηση.

Έχοντας γνωρίσει λοιπόν αρκετές εκατοντάδες Ιταλούς και Ιταλίδες, ωστόσο ποτέ μου δεν μπόρεσα να γνωρίσω από κοντά έστω έναν ψηφοφόρο του Μπερλουσκόνι. Κάθε φορά που η συζήτηση ερχόταν στον Μπερλουσκόνι, οι Ιταλοί καλοκαιρινοί φίλοι μου, αναφωνούσαν με ιερή αγανάκτηση ¨Αααα Μπερλουσκόνι, τερίμπιλε, ορίμπιλε, φασσσσσσίστα!»

Επί χρόνια έψαχνα να βρω έστω έναν απλό ψηφοφόρο του Μπερλουσκόνι, που στο μεταξύ έπαιρνε ποσοστά 40% στις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις στην Ιταλία. Μάταια.

Κανένας από τους φίλους που γνώριζα τα ωραία καλοκαίρια στα νησιά δεν ψήφιζε Μπερλουσκόνι.

Κάποιοι βέβαια ήξεραν κάποιον που ψήφιζε Μπερλουσκόνι. Κάποιον γείτονα, κάποιον στην δουλειά, κάποιον αντιπαθητικό στο γραφείο. Μια φορά στους Λειψούς βρήκα κάποιον που μου είπε με περηφάνεια ότι ήξερε κάποιον που είχε έναν πρώτο ξάδελφο που ψήφιζε Μπερλουσκόνι. Αυτή μάλλον ήταν η πιο κοντινή σχέση που απέκτησα ποτέ με ψηφοφόρο του Μπερλουσκόνι.

Τα χρόνια πέρασαν, ο Μπερλουσκόνι στα 86 του παραμένει παράγοντας της νέας ακροδεξιάς Ιταλικής κυβέρνησης, εγώ εδώ και δύο χρόνια επέστρεψα στην πρακτική του κάμπινγκ κυνηγώντας βέβαια τα τρία πιτσιρίκια μου, αλλά ακόμα δεν έχω αξιωθεί να γνωρίσω από κοντά έναν ψηφοφόρο του Σίλβιο.

Και η απορία μου όλα αυτά τα χρόνια παρέμενε: «Μα ποιος μαλάκας τέλος πάντων ψηφίζει Μπερλουσκόνι;»

Κάπως έτσι νιώθω από την Κυριακή με το 41% της ΝΔ.

Όχι ότι δεν έχω φίλους ή γνωστούς που ψηφίζουν ΝΔ, συγγενείς, συναδέλφους, γείτονες. Αλλά το κλίμα μιας εκλογικής κυριαρχίας της ΝΔ σε αυτόν τον βαθμό δεν το ανίχνευα πουθενά.

Ούτε πριν ούτε μετά τις εκλογές.

Την μέρα των εκλογών, στο χωριό που ήμουν δικαστικός αντιπρόσωπος, πρώτευσε άνετα ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ ανταγωνιζόταν με το ΚΚΕ για την δεύτερη θέση.

Την Δευτέρα το πρωί με την παγωμάρα του εκλογικού αποτελέσματος, πήρα ένα φραπέ στο χέρι και άρχισα να περπατάω μόνος στους δρόμους της Άρτας. Το μόνο που άκουγα ήταν «Ούι, τι ήταν αυτό που πάθαμι», «τώρα ποιους τουν κρατάει τουν Μιτσουτακ».

Μια κατάσταση Δευτέρας στο σχολείο μετά από ήττα 3-0 στο ντέρμπυ. Μόνο μια παρέα μπαρμπάδων φαινόταν ευτυχής.

«Καλύτερα Χρυσή Αυγή παρά ο Τσίπρας» πρόλαβα να ακούσω από έναν καλοντυμένο κύριο και επιτάχυνα το βήμα μου.

Και να πεις ότι είμαι εκτός κοινωνίας;

Στην παιδική χαρά της γειτονιάς μου τόσο πριν όσο και μετά τις εκλογές, όλοι οι γονείς δεν έκρυβαν την απογοήτευσή τους για το εκλογικό αποτέλεσμα.

Ποιος μαλάκας λοιπόν ψηφίζει Μητσοτάκη;

Αν για τα φρικιά της Ιταλίας που κάνουν ελεύθερο κάμπινγκ στα νησιά της Ελληνικής άγονης γραμμής είναι μάλλον αναμενόμενο να προτιμούν τον Μπερλιγκουέρ από τον Μπερλουσκόνι, τι ακριβώς συμβαίνει με την Ελληνική κοινωνία;

Ωστόσο, αγαπητές φίλες και φίλοι, η πικρή αλήθεια είναι αυτή. Ούτε νοθεία έγινε βέβαια, ούτε κάποιος μας κάνει πλάκα.

Και – για να μην γίνομαι και άδικα προσβλητικός – φυσικά ούτε το 41% των συμπολιτών μας που ψηφίζουν Μητσοτάκη είναι μαλάκες.

Ωστόσο, αυτό το 41% των συμπολιτών μας επέλεξε μια καταστροφική ψήφο, μια ψήφο πραγματικά επικίνδυνη για την δημοκρατία και τον τόπο μας.

Τίποτα ωστόσο πραγματικό δεν είναι ανεξήγητο.

Χωρίς προφανώς να μπορώ να προσδιορίσω την έκταση του προβλήματος, διαβλέποντας ωστόσο την εκλογική νίκη της ΝΔ να έρχεται (όχι βέβαια σε αυτήν την έκταση), τον Φεβρουάριο φέτος έγραψα εδώ για 5 διακριτές κοινωνικές κατηγορίες που θα ήταν λογικό να επιβεβαιώσουν την εμπιστοσύνη τους στην Νέα Δημοκρατία.

Η τότε ανάρτηση είναι αυτή.

https://www.facebook.com/vassilis.papastergiou/posts/pfbid02e5HYJCEMKNdwNBXNhSfrp6rQtvbq12Q9KGWJsicPqss6BsyfY4cUBxyCvxn7NUzol

Αν και σε κάποια πράγματα έπεσα έξω, ωστόσο το σημείο Β, που αναφέρεται στις κοινωνικές βάσεις της ΝΔ, νομίζω ότι έχει κάποια ουσία.

Συνοψίζω: α) ο βαθύς ελληνικός συντηρητισμός, β) ο κόσμος της ιδιοκτησίας, γ) ελεύθεροι επαγγελματίες με σχετικά ψηλά εισοδήματα, δ) ευνοούμενοι του νέου εκτεταμένου πελατειακού κράτους και ε) δικαιούχοι των ποικίλων επιδομάτων, αυτές οι κατηγορίες είναι τα στηρίγματα του νέου μητσοτακικής κυριαρχίας.

Σε όλα αυτά, ας προσθέσουμε τα ποικίλα προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ (για αυτά αναλυτικά, ελπίζω αύριο).

Και σίγουρα πρέπει να προσθέσω στοιχεία που τότε είχα υποτιμήσει ή υποβαθμίσει, αλλά υπό το φως των νέων δεδομένων, είμαι υποχρεωμένος να αναγνωρίσω και να τονίσω.

Πρώτον, την βελτίωση της αποτελεσματικότητας των λειτουργιών του κράτους (ψηφιοποίηση κλπ), μια ορατή βελτίωση της καθημερινότητας του πολίτη.

Δεύτερον, την αύξηση της απασχόλησης, έστω με κακοπληρωμένες, ανασφαλείς δουλειές, με bullshit jobs, όπως λένε έξω.

Και τρίτον, την μεγαλύτερη γείωση της τωρινής κυβέρνησης με πρακτικές πλευρές της κοινωνικής ζωής σε σχέση με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Οι στοχευμένες παρεμβάσεις σε μια σειρά ζητήματα (τα διάφορα pass με τελευταίο το dental pass που έκανα κι εγώ για τα παιδιά μου μόλις προχθές), πράγματα που η Αριστερά υποτίμησε στο όνομα μιας κατά τα άλλα αναγκαίας καθολικότερης παρέμβασης.

Κάπως έτσι μπορεί ίσως να ερμηνευτεί αυτό το εκκωφαντικό, αλλά ταυτόχρονα βουβό, 41% της ΝΔ. Αυτοί οι άνθρωποι την ψήφισαν, νομίζω με αυτές τις παραστάσεις, όχι κάποιοι εξωγήινοι. Εξάλλου δεν είναι βέβαια εξωγήινοι κι αυτοί που ψηφίζουν τον Μπερλουσκόνι, 3 δεκαετίες τώρα, στην Ιταλία, έστω κι αν δεν κάνουν ελεύθερο κάμπινγκ στα Ελληνικά νησία.

Παρ’όλα αυτά, η επικράτηση της ΝΔ είναι μια πολύ επικίνδυνη εξέλιξη για την δημοκρατία, ένας αναιδής θρίαμβος.

Τα υψηλά ποσοστά του 41% (που εξάλλου – ας μην το ξεχνάμε ποτέ – δεν αποτελούν πλειοψηφία ) δεν δικαιώνουν πολιτικές και πρακτικές.

Ένα υψηλό εκλογικό ποσοστό δεν αποτελεί τεκμήριο ορθότητας μιας πολιτικής.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ορντογάν στις 14/5 κέρδισε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην Τουρκική Βουλή και ετοιμάζεται αύριο να εκλεγεί με ποσοστό πάνω από 55%.

Είναι άραγε αυτό τεκμήριο ορθότητας και δημοκρατικότητας; Μάλλον όχι.

Τα ίδια ισχύουν και για τον Όρμπαν και άλλους αυταρχικούς ηγέτες.

Οι εκλογικές πλειοψηφίες είναι ίδιον των αυταρχικών καθεστώτων. Οι αυταρχικές κυβερνήσεις κατασκευάζουν συναινέσεις μέσα από την δημιουργία εσωτερικών ή εξωτερικών εχθρών (μετανάστες, πρόσφυγες) και οικοδομούν πλειοψηφίες πάνω σε αυτές.

Μπορεί λοιπόν να είναι απολύτως απογοητευτικό ότι πχ οι υποκλοπές απασχολούν – κατά τις μετρήσεις – μόλις το 5% (!) των εκλογέων και η υποβάθμιση των δημόσιων υποδομών που επέφερε το δυστύχημα των Τεμπών το 6% (!), ωστόσο τα ζητήματα αυτά δεν είναι δευτερεύοντα για μια δημοκρατία.

Το ίδιο ισχύει για την εγκληματική πρακτική των επαναπροωθήσεων, που αποδείχθηκαν για άλλη μια φορά με το δημοσίευμα των New York Times μέσα στην γενική σιωπή στο εσωτερικό.

Με δυο λόγια, όσο μειοψηφικές κι αν είναι οι αντιδράσεις για τις υποκλοπές, τις επαναπροωθήσεις, τα εγκλήματα στα σύνορα και την υποβάθμιση των δημόσιων αγαθών, ο μόνος δρόμος είναι η επιμονή στα ζητήματα αυτά.

Αυτή η κριτική κρατά ζωντανή μια δημοκρατία.

Κι εγώ μέσα στα 4 αυτά χρόνια έχω γράψει πολλές φορές για αυτά τα θέματα και έχω χρησιμοποιήσει πολύ βαριές εκφράσεις.

Δεν παίρνω πίσω ούτε μια λέξη.

Ακόμα κι αν η πλειοψηφία αδιαφορεί για αυτά τα ζητήματα (και δεν αδιαφορούν – ευτυχώς – όλοι), μια Αριστερά που σέβεται τον εαυτό της για αυτά μιλά, για αυτά αγωνίζεται, για αυτά επιμένει και αντιστέκεται. Προφανώς όχι μόνο για αυτά, αλλά και για αυτά. Όχι με μισόλογα, ούτε με υπεκφυγές, αλλά με θάρρος και επιμονή στις απόψεις και τις αρχές της.

Δεν πρέπει κανείς ποτέ να υποτιμά τον αντίπαλό του, πράγμα που η εγχώρια Αριστερά, έκανε πολλές φορές. Είναι καλό να τον μελετά, να διδάσκεται από τις επιτυχίες του, και να μαθαίνει. Αυτό που πρέπει ωστόσο πάντα να αποφεύγει, είναι να τον μιμείται.

Για αυτά όμως, αύριο.

 

*Δικηγόρος , πρώην μέλος του Δ.Σ. του ΔΣΑ

 

Πηγή : https://www.facebook.com/vassilis.papastergiou

Η ανασυγκρότηση του ελληνικού αστισμού

 

Αντώνης Λιάκος, Μυρσίνη Ζορμπά (27/6/2021)

Πού βρισκόμαστε σήμερα, στο μέσο της κυβερνητικής θητείας; Χρειάζεται να αντιληφθούμε τις βαθύτερες τάσεις πέρα από τα κυβερνητικά ή αντιπολιτευτικά στερεότυπα. Ο υπό ανασυγκρότηση αστισμός δεν είναι η μετεμφυλιακή Δεξιά του παρακράτους και του Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια. Δεν είναι ο ενοχικός αστισμός της Μεταπολίτευσης, ούτε οι ηττημένοι σνομπ του ’80. Δεν είναι το μετέωρο βήμα του εκσυγχρονισμού του ’90, αλλά ούτε και η άκρα δεξιά. Η ανασυγκρότηση του ελληνικού αστισμού σχεδιάστηκε ως ένα ευρύ στρατηγικό σχέδιο βαθιών δομικών αλλαγών που αναθεωρούν περίπου μισό αιώνα από τη Μεταπολίτευση.

Το επιτελικό κράτος άλλαξε τον υπουργοκεντρικό χαρακτήρα της κυβέρνησης, διαχωρίζει τη διακυβέρνηση από τη διοίκηση, εισάγει τον προγραμματισμό και το επιχειρηματικό μάνατζμεντ στην πολιτική, αν και αδιαφορεί για τη διαφάνεια και τη νομιμότητα. Η οικονομική πολιτική συνδυάζει τον ευρωπαϊκού τύπου νεοφιλελευθερισμό με μια καινοφανή, μετα-Covid, κεϊνσιανού τύπου πολιτική, που η ελληνική εκδοχή της σημαίνει διοχέτευση πόρων στους ημετέρους.

 Η βίαιη καταπάτηση των δικαιωμάτων στους πρόσφυγες/μετανάστες και η αστυνομική βαναυσότητα συνδυάζεται με την επιδίωξη και την επίδειξη πολιτισμικού κεφαλαίου. Η εκκαθάριση των Πανεπιστημίων από τους φτωχούς παρείσακτους (το ένα τρίτο των φτωχών παιδιών που δεν τους επιτρέπεται η είσοδος) συνδυάζεται με τη δημιουργία πρότυπων σχολείων σε όλη τη χώρα, για να έχουν πρόσβαση και προσδοκίες τα παιδιά που δεν μπορούν να φοιτήσουν στα ιδιωτικά.

Το master plan της κυβέρνησης και του επιτελικού κράτους είναι η στεγανοποίηση της εξουσίας, που συνοδεύεται από αδιαφάνεια. Ο ελληνικός αστισμός είδε δύο φορές να απειλούνται τα ερείσματά του, αρχικά στη Μεταπολίτευση και έπειτα στην κρίση. Δεν πρέπει να παραβιάσουν οι πληβείοι το άδυτο της εξουσίας ξανά, όπως την πρώτη περίοδο του ΠΑΣΟΚ το 1981 και όπως ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Πλήρες σφράγισμα όλων των αρμών εξουσίας σε όλα τα πεδία: από την τοπική αυτοδιοίκηση ώς το Πανεπιστήμιο· αλλοίωση του εκλογικού σώματος· έλεγχος και καθοδήγηση της πληροφόρησης.

Ο δεύτερος στόχος αφορά τη χρησιμοποίηση του κράτους και τη διοχέτευση πόρων -οικονομικών, πολιτισμικών, κύρους κλπ.- από τον δημόσιο προς τον ιδιωτικό τομέα. Το Πρόγραμμα Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας είναι παράδειγμα. Η ανάλυση των στοιχείων του δείχνει πως η μεθόδευση αυτή δεν αφορά μόνο τους σημαντικούς ευρωπαϊκούς πόρους, αλλά δημιουργεί έναν μόνιμο μηχανισμό.

Επαναλαμβάνεται στην ασφάλιση, στο νέο ΕΣΥ που θα στηρίζεται και στον ιδιωτικό τομέα, και στις ετεροβαρείς συμπράξεις δημοσίου-ιδιωτικού τομέα. Δεν πρόκειται για τη συρρίκνωση του κράτους -σύμφωνα με τα νεοφιλελεύθερα δόγματα- αλλά για τη χρήση του ως εργαλείου κοινωνικής αναδιανομής. Οχι από τους λίγους στους πολλούς, όπως το κράτος πρόνοιας. Ακριβώς αντίστροφα. Η επιλεκτικότητα της διοχέτευσης των πόρων λειτουργεί ως κοινωνική μηχανική. Οι στόχοι έχουν περιγραφεί στην έκθεση Πισσαρίδη.

Αυτοί οι σκοποί αγιάζουν τα μέσα, που δικαιολογείται να είναι σκληρά, αυστηρά απέναντι στις υπάλληλες τάξεις, απαλλαγμένα από επιτρεπτισμούς, συμβιβασμούς και χαλαρότητα. Οι διαμαρτυρίες για άδικα μέτρα, παράνομες αναθέσεις, αναξιοκρατικούς διορισμούς, άνομες συμβάσεις, περιφρόνηση των κοινοβουλευτικών κανόνων, παραβιάσεις της νομιμότητας αντιμετωπίζονται με αδιαφορία από την κοινή γνώμη γιατί η διακυβέρνηση δεν κρίνεται ως προς τη νομιμότητά της, αλλά ως προς την αποτελεσματικότητά της. Η νομιμότητα θεωρείται παρακολούθημα της γραφειοκρατίας, της καθυστέρησης, της γκρίνιας, της μιζέριας.

Το νέο μπλοκ εξουσίας είναι συνεκτικό, με ισχυρά υλικά συμφέροντα, πολιτικούς και κοινωνικούς δεσμούς και κυρίως κοινές πολιτισμικές αναφορές. Συγκροτείται με ταχύτητα ένα νέο καθεστώς αλήθειας. Εξ ου η αδιαφορία και η περιφρόνηση στις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης. Δεν επιδιώκει απλώς βραχύβιες πολιτικές νίκες. Ανασυγκροτεί τον αστισμό καταργώντας κάθε προηγούμενο κοινωνικό συμβόλαιο, ξαναγράφοντας τους νέους κανόνες και θέτοντας, το ένα μετά το άλλο, τα πλαίσια και τους όρους πολιτικής έκφρασης και δράσης, θεσμικής νομιμότητας, κοινωνικής συμβίωσης και τα πρωτόκολλα συμπεριφοράς.

Δεν το ενδιαφέρει η κοινωνική συνοχή, αντίθετα ευαγγελίζεται τον ανταγωνισμό των φιλελεύθερων ατόμων για τις ευκαιρίες που εκείνο κατά περίπτωση θα ορίζει. Η κοινωνία δεν υπάρχει ως έννοια, τα άτομα χωρίζονται σε φοβικά και τολμηρά, ικανά και ανίκανα, νικητές και ηττημένους, παλιομοδίτες και καινοτόμους, αμετάπειστους νοσταλγούς του παρελθόντος και ριψοκίνδυνους οραματιστές του μέλλοντος, ιδεοληπτικούς και μιζεραμπιλιστές έναντι μαχητών και επιτυχημένων. Ο νέος κόσμος δεν τους χωρά όλους. Καλεί όμως όλους να ανταγωνιστούν για μια θέση σ’ αυτόν. Ακόμη και οι χαμένοι από χέρι δύσκολα θα απορρίψουν την πρόσκληση.

Αυτό είναι το στοίχημα που παίζεται, αυτό το πλαίσιο ξεδιπλώνεται σε όλη την έκταση των δομικών αλλαγών στην οικονομία, στους θεσμούς, στην κοινωνία, στα συμβολικά νοήματα. Τα μεγάλα έργα, οι οικονομικές συμφωνίες και συμπράξεις, η αποδιάρθρωση της αγοράς εργασίας και της δημόσιας εκπαίδευσης, η κερδοσκοπία των ακινήτων, οι λεόντειες συμφωνίες υπέρ των τραπεζών, η διοχέτευση του δημόσιου πλούτου και χώρου σε ιδιώτες, η καταπάτηση του δημοσίου συμφέροντος και η άρνηση λογοδοσίας είναι το πρώτο εργοτάξιο ανασυγκρότησης, που επιδιώκει να εξασφαλίσει μετά τη δεκαετία της οικονομικής κρίσης πεδία επιχειρηματικού κέρδους και κερδοσκοπίας χωρίς όρια, χωρίς ρίσκο, με γενναιόδωρες ροές και εγγυήσεις του Δημοσίου.

Αλλά δεν αρκεί, χρειάζεται και δεύτερο εργοτάξιο για να ανασυγκροτηθεί ο αστισμός ως ηγεμονία και φαντασιακός παράδεισος. Να σβήσουν οι μνήμες των λαθών της διαχείρισης της κρίσης, των αιτίων και πρωταιτίων που οδήγησαν σ’ αυτήν, να ξαναγραφεί η ιστορία της Μεταπολίτευσης, να καταργηθούν οι διαχωριστικές γραμμές Αριστεράς – Δεξιάς, για να εξαφανιστούν τα επικίνδυνα νοήματα, να αμφισβητηθούν τα ενοχλητικά δικαιώματα, να γίνει παραδοξότητα η κοινωνική κινητικότητα, να ενοχοποιηθούν οι λαϊκές πρακτικές, να επιβληθεί πειθαρχία και υποταγή, τάξη και νόμος και κυρίως αυτή να εσωτερικευτεί ως η νέα ταυτότητα και η μοναδική δίοδος προς κάθε είδους ευκαιρίες -καριέρας, πλουτισμού, κοινωνικής καταξίωσης. Ολα στο κυνήγι της επιτυχίας, στην υπηρεσία της ευτυχιοκρατίας, με ενέσεις αισιοδοξίας.

Με λίγα λόγια, στην ανασυγκρότηση του αστισμού που επιχειρείται σήμερα δεν αρκεί η ριζική συντηρητική αναδιάρθρωση στην οικονομία και τους θεσμούς. Ούτε η επιβολή νέων κανόνων και μεθόδων στο πολιτικό σύστημα, δηλαδή μια αυταρχικού τύπου διακυβέρνηση. Επιζητά ακόμη πιο ριζικές αλλαγές. Ζητά να διαχειριστεί το μεδούλι της ύπαρξης των υποκειμένων για να το αναπλάσει, να ανασυγκροτήσει τις ίδιες τις υποκειμενικότητες ως τέτοιες, τις επιθυμίες, τις ιδέες, τις προσδοκίες, τις στάσεις και τις συμπεριφορές και να τις βάλει σε μια νέα υποδειγματική κοινωνική ροπή και αλληλεξάρτηση.

Είναι μια φιλόδοξη και κοπιώδης ανάπλαση της κοινωνίας με συνείδηση ότι εκπολιτίζει βαρβάρους. Ξερίζωμα των παλιών επιβλαβών ιδεών. Βιοπολιτικό φυτώριο μεταλλαγμένων απολιτίκ υβριδίων. Οι πρώτοι σπόροι φυτεύτηκαν στην περίοδο της κρίσης ως ενοχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας για την υστέρησή και την απόκλισή της από τον κανόνα. Ως εσωτερίκευση του μνημονιακού υπερεγώ, ως σύνδρομο αντι-ΣΥΡΙΖΑ, πολιτικό και πολιτισμικό.

Παράλληλα με τη στεγανοποίηση από την Αριστερά πρέπει να διορθωθούν όλες οι «ελαττωματικές ιδέες» που ξεφυτρώνουν στην κοινωνία, να σβήσουν οι ουτοπικές προσδοκίες, να ευθυγραμμιστούν οι πολίτες στην υπακοή και τον θαυμασμό απέναντι στον αστισμό ως ανώτερο τρόπο ζωής, ως μοναδικό ιδεώδες. Τους το προτείνουν επιτυχημένοι επιχειρηματίες, φιλάνθρωποι και φιλότεχνοι, προβεβλημένοι συνταγματολόγοι και διανοούμενοι, κοσμοπολίτες βασιλικοί γόνοι και πρωταθλητές, επικοινωνιολόγοι και ΜΜΕ, θινκ τανκς και κοινωφελή πολιτιστικά ιδρύματα.

Εχουν ανεβάσει ταχύτητα οι μηχανές παραγωγής αναπαραστάσεων των προτύπων, έχουν οργανωθεί τα φυτώρια απολίτικης ναρκισσιστικής συνείδησης νέων, όλα είναι έτοιμα για το μεγάλο φιλόδοξο εγχείρημα. Οχι, η Ν.Δ. δεν είναι απομονωμένη. Βρίσκεται στο κέντρο ισχυρών δικτύων που δεν είναι κομματικά, αλλά παράγουν και υπηρετούν την ίδια πολιτική.

Το μείζον διακύβευμα είναι οι μεγάλες αλλαγές που αντιμετωπίζουν οι κοινωνίες σήμερα, και μαζί η ελληνική: επιγραμματικά, πράσινη μετάβαση – τέταρτη βιομηχανική επανάσταση.

Ποιες δυνάμεις όμως θα καθοδηγήσουν τις αλλαγές στην κοινωνία και ποιο μοντέλο κοινωνίας θα επιβάλουν; Ο νέος εργασιακός νόμος έδωσε μια πρόγευση του είδους της κοινωνίας που επιδιώκει ο ελληνικός αστισμός. Η Ελλάδα επιστρέφει στα Βαλκάνια, καθώς οι κοινωνικοί δείκτες τη δείχνουν ουραγό της Ευρώπης, κοντά στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία.

Το ερώτημα λοιπόν ποιοι επωφελούνται και ποιους αποκλείει η ανασυγκρότηση του ελληνικού αστισμού θα αποτελεί από δω κι εμπρός το κρίσιμο ζήτημα. Συμπεριληπτική ανάπτυξη ή κοινωνικός ακρωτηριασμός; Με ποιες συμμαχίες και διαδικασίες μπορεί να συγκροτηθεί το αντίπαλο δέος, το πολιτικό υποκείμενο που θα καθοδηγήσει τη χώρα μέσα από τις μεγάλες αλλαγές και τις μεγάλες κρίσεις;

Πηγή :  https://www.ipyxida.gr

Τι -και γιατί- ψηφίζουμε: Αυτοδύναμη αλαζονεία ή συνεργασία υπό έλεγχο…

 

Δεν υπάρχει ιδιαίτερη αμφιβολία, το γνωρίζουμε όλοι: η ΝΔ και ο Μητσοτάκης ή ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι πώς θα μας κυβερνήσουν, μόνοι τους ή με συνεταίρους.

Γιώργος Καρελιάς

Στις εκλογές ψηφίζουμε για πολλά πράγματα. Για να επιβραβεύσουμε ή για να τιμωρήσουμε κάποιον. Για να δώσουμε την ευκαιρία σε κάποιον που θεωρούμε αδικημένο. Για να έχουμε πολλά, μικρά, κόμματα στη Βουλή. Για να διαμαρτυρηθούμε με ένα λευκό ή άκυρο. Μα, πάνω απ’ όλα, ψηφίζουμε για να αναδείξουμε αυτόν ή αυτούς που θα μας κυβερνήσουν.

Ποιοι θα είναι αυτοί; Δεν υπάρχει ιδιαίτερη αμφιβολία, το γνωρίζουμε όλοι: η ΝΔ και ο Μητσοτάκης ή ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι πώς θα μας κυβερνήσουν, μόνοι τους ή με συνεταίρους. Και αυτό θα μάθουμε, πιθανότατα, την Κυριακή το βράδυ.

1. Η ΝΔ και ο Μητσοτάκης θέλουν- και το διαλαλούν urbi et orbi- να κυβερνήσουν αυτοδύναμοι. Τώρα τελευταία δεν συζητούν κάν να συμπεθεριάσουν είτε με συγγενείς δεξιούς(ας πούμε την Ελληνική Λύση του Βελόπουλου) είτε με παλιούς(2012-2014) συμπεθέρους, όπως το ΠΑΣΟΚ.Καθαρή θέση, αναμφισβήτητα. Λένε: θέλω να αποφασίζω μόνος μου, δεν γουστάρω συνδιαχείριση της εξουσίας, αυτό σημαίνει ταχύτητα στις αποφάσεις και σταθερότητα χωρίς πισωγυρίσματα.

Τι δεν λένε; Ότι η αυτοδυναμία γεννά (και) αλαζονεία. Ότι η αλαζονεία αποθρασύνει. Και ότι αποθρασύνομαι σημαίνει κυβερνώ ανεξέλεγκτα, αφού δεν έχω κάποιον(συνεταίρο) για να με φρενάρει.

Για να το πούμε με δύο πασίγνωστα παραδείγματα:

Αλαζονική άσκηση της εξουσίας σημαίνει η μυστική υπηρεσία του κράτους να παρακολουθεί τουλάχιστον έναν πολιτικό αντίπαλο, υπουργούς και τον αρχηγό του ΓΕΕΘΑ και ουδείς ακόμη να γνωρίζει γιατί. Ο πρωθυπουργός «δεν γνώριζε», οι ανεξάρτητες αρχές δεν έβγαλαν άκρη, οι εισαγγελείς κλώθουν. Σκοτάδι. Και πάμε σε εκλογές με έναν αρχηγό κόμματος εν δυνάμει όμηρο, με υπουργούς και άλλους αξιωματούχους φοβισμένους.

Αλαζονική άσκηση της εξουσίας σημαίνει ο αρμόδιος για την πολύνεκρη σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη υπουργός, μετά από μια θεατρική παραίτηση, να είναι ξανά υποψήφιος βουλευτής. Την ίδια ώρα ένας πρώην υπουργός βγαίνει από την εκλογική κούρσα εξαιτίας μιας άκαιρης δήλωσης που έκανε. Προσέξτε, ο Γιώργος Κατρούγκαλος έφυγε από την προεκλογική μάχη επειδή βαρύνεται με μια δήλωση. Δεν έκανε κάτι, είπε κάτι.

Ο Κώστας Καραμανλής του Αχιλλέως παραμένει υπερηφάνως υποψήφιος. Και ας βαρύνεται με πράξεις ή παραλείψεις που οδήγησαν στην πολύνεκρη τραγωδία. Και ο πρωθυπουργός, υπουργοί του και παρατρεχάμενοι προπαγανδιστές διυλίζουν των κώνωπα(Κατρούγκαλο) και καταπίνουν την κάμηλον(Καραμανλή). Κι επειδή είναι και είναι και θεοσεβούμενοι, τους ταιριάζει το «ουαί υμίν, Γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριταί».

2. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας (θεωρητικά και το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρουλάκης) θέλουν να σχηματίσουν κυβέρνηση συνεργασίας. Το επιτρέπει, αν δεν το επιβάλλει κιόλας, η απλή αναλογική. Όμως, λένε και κάνουν τα πάντα για να δυσκολέψουν ή και να υπονομεύσουν αυτήν την προοπτική:

2. Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ με τα συνεχή μπρος-πίσω. Ο Τσίπρας λάνσαρε πρώτος την «κυβέρνηση των ηττημένων», ενώ τέτοια έννοια δεν υπάρχει. Όποιος φτιάξει κυβέρνηση θα είναι νικητής, τελεία και παύλα. Το διόρθωσε στη συνέχεια , αλλά το προώθησαν Τσακαλώτος και Δραγασάκης. Σύγχυση. Μετά ήρθε η «κυβέρνηση ειδικού σκοπού». Λες και χρειάζεται τέτοιο πράγμα και όχι μια κανονική κυβέρνηση που θα οδηγήσει, μαζί με όλα τα άλλα, στον ειδικό σκοπό της διερεύνησης σκανδαλωδών υποθέσεων.

3. Ο Ανδρουλάκης και το ΠΑΣΟΚ θέλουν κυβέρνηση συνεργασίας. Ετσι λένε, αλλά κατά βάθος θα τους εξυπηρετούσε ή και θα ήθελαν αυτοδυναμία της ΝΔ. Τέλος πάντων, λένε ότι επιδιώκουν κυβέρνηση συνεργασίας, αλλά δεν ξέρουν ή δεν λένε με ποιον. Θα μπορούσαν να πουν «με το πρώτο κόμμα». Όμως, το εμφανιζόμενο ως πρώτο κόμμα, η ΝΔ, δεν τους θέλει. Το είπε καθαρά ο Μητσοτάκης. Αλλά ο Ανδρουλάκης και το ΠΑΣΟΚ, αντί να πουν «θα συνεργαστούμε με όποιο όμορο κόμμα συμφωνούμε σε πέντε προτεραιότητες», δηλαδή με τον ΣΥΡΙΖΑ, επιμένουν στον ανόητο «διμέτωπο» και στο ακατανόητο «ούτε- ούτε». Έβλεπα τον Νίκο Ανδρουλάκη στο προχτεσινό δελτίο του Μέγκα να ερωτάται αυτονοήτως: «Η ΝΔ προτείνει για πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη, ο ΣΥΡΙΖΑ τον Τσίπρα, το ΠΑΣΟΚ ποιον προτείνει;». Και να πελαγοδρομεί.

Αυτές, λοιπόν, είναι οι δύο πιθανές εκδοχές σχηματισμού κυβέρνησης μετά τις αυριανές εκλογές(ή μετά τις επαναληπτικές του Ιουλίου). Αλαζονική αυτοδυναμία ή ελεγχόμενη προγραμματική συνεργασία. Την πρώτη λύση τη γνωρίζουμε, τη δοκιμάσαμε και στην παρελθούσα τετραετία. Τη δεύτερη όχι, μπορούν να την επιβάλουν, αύριο ή στις 2 Ιουλίου, όσοι ψηφοφόροι την προτιμούν, αν είναι οι περισσότεροι.

Εν κατακλείδι: δεν ξέρω ποιους αφορά (ξέρουν εκείνοι…), αλλά οι επίδοξοι διαχειριστές ή συνδιαχειριστές της εξουσίας ας προσέξουν πώς το λέει η λαϊκή σοφία:

«Μη μου πολυψηλώνεσαι γιατί ψηλός δεν είσαι και το χωριό σου είναι κοντά και ξέρω ποιανού είσαι»…

Πηγή : https://www.news247.gr

Ν.Αραπάκης : Το ντιμπέιτ και η κυρία Ράνια Τζίμα

του Νίκου Αραπάκη *

 

Αυτό που συζητήθηκε περισσότερο από το ντιμπέιτ ήταν η Ράνια Τζίμα. Όχι άδικα. Σε μια χώρα γεμάτη δημοσιογράφους-γαλάζιους παπαγάλους είναι λογικό να προκαλεί εντύπωση μια δημοσιογράφος η οποία προσπαθεί να μάθει και όχι να πουλήσει εκδούλευση στο αφεντικό.

Από την άλλη όμως, όσο κι αν η Τζίμα ξεχωρίζει από το συνάφι των γαλάζιων παπαγάλων, δυο τουλάχιστον ερωτήσεις της στο ντιμπέιτ ήταν απαράδεκτες. Η πρώτη γιατί ήταν ψέμα και η άλλη γιατί ήταν προβοκατόρικη και ανούσια.

Ψέμα ήταν η αναφορά της στις 22 μειώσεις των συντάξεων επί συριζα. Επειδή μου φάνηκε παράξενο, έψαξα το θέμα και διάβασα αρκετούς οι οποίοι γνωρίζουν πολύ καλά το θέμα, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον εργατολόγο Τεμπονέρα. Δεν υπήρξαν ποτέ 22 μειώσεις συντάξεων επί συριζα. Πέρα από αυτό όμως, με τον τρόπο που ρώτησε η Τζίμα ήταν σαν να χρέωσε όλες τις μειώσεις των συντάξεων της μνημονιακής περιόδου στον συριζα. Η αλήθεια όμως είναι ότι η πραγματική σφαγή των συντάξεων έγινε μέχρι το 2014. Για να το κάνω όσο πιο λιανά μπορώ, μέχρι το 2014 έγινε σχεδόν το 90% των περικοπών. Ο συριζα με τον νόμο κατρούγκαλου έκοψε το υπόλοιπο 10%.

Η δεύτερη ερώτηση που θεωρώ ότι ήταν άστοχη ήταν αυτή που έκανε στον Βαρουφάκη για το τι θα έκανε εάν Τούρκοι κομάντος ανέβαιναν σε ελληνική βραχονησίδα. Έχεις μπροστά σου τον οικονομόλογο Βαρουφάκη, τον άνθρωπο-κόκκινο πανί για τους φιλελέδες και τον ρωτάς για κομάντος και βραχονησίδες; Κατάφερε βέβαια να τον αιφνιδιάσει, και μπράβο της, αλλά ποιο το όφελος; Ότι εξέθεσε τον Βαρουφάκη; Σιγά τα λάχανα…

Και εν πάση περιπτώσει, εάν δεν μπορούσε να σκεφτεί κάτι πιο ουσιαστικό, ας τον ρωτούσε για τη Δήμητρα. Μα τον ρώτησαν οι άλλοι για τη Δήμητρα, θα μου πείτε. Δεν πειράζει, ας ρωτούσε κι αυτή το ίδιο. Από τους κομάντος και τα στρατόκαυλα μηνύματα σίγουρα κάτι καλύτερο θα έβγαινε. Αλλά απ’ ό,τι φαίνεται, η Τζίμα ενδιαφερόταν μόνο να τον φέρει σε δύσκολη θέση και όχι να ρωτήσει κάτι που θα ήταν χρήσιμο για όλους όσοι παρακολουθούσαν.

Εν ολίγοις, η αγαπητή Τζίμα, η οποία συζητείται πολύ και αρχίζει να φέρει τον τίτλο της σταρ, την επόμενη φορά θα πρέπει να είναι πιο έτοιμη. Αφενός για να μην ρωτάει πράγματα που δεν ισχύουν, αφετέρου διότι οι ερωτήσεις έχουν σκοπό να εισπράξουν απαντήσεις και όχι να εκθέσουν τον ερωτώμενο. Όχι ότι το να εκθέτεις έναν πολιτικό είναι κακό, αλλά κάποιες φορές οι ουσιαστικές ερωτήσεις και απαντήσεις είναι πιο χρήσιμες.

Αρκετά με το λιβάνισμα

 

* Ο Ν.Αραπάκης είναι συγγραφέας

 

Πηγή : https://www.facebook.com/nikos.arapakis

Σπύρος Αναγνωστόπουλος : Άμεση αντίδραση

 

του Σπύρου Αναγνωστόπουλου *

Προχθές κατέβαινα την Όθωνος και ξαφνικά βρέθηκα μπροστά σ’ ένα φράκτη χωρίς ένα τόξο προς τα που έπρεπε να πάω.

Εγώ ήξερα γιατί είναι η γειτονιά μου. Ένας ξένος;

Πήγα στο σπίτι και τηλεφώνησα αμέσως στην τεχνική υπηρεσία του Δήμου.

Η απάντηση: Κακώς δεν έβαλε ο εργολάβος μια πινακίδα.

Τον παίρνουμε αμέσως να βάλει.

Την άλλη μέρα που πέρασα είχε τελειώσει το έργο και είχαν φύγει τα εμπόδια.

- Πριν τρειες μέρες έγινε ένα α κ ό μ α τρακάρισμα στην Κολοκοτρώνη και μακαρίου. Μαζεύτηκαν, όπως πάντα, μερικοί γείτονες και όλοι ζητούσαν από τον Δήμο να κάνει κάτι ακόμα γιατί τα μεγάλα STOP και το φαναράκι που αναβοσβήνει δεν έχουν αποτέλεσμα γιατί δεν έχει ορατότητα.

Πήγα στο σπίτι μου, (40 μέτρα) και τηλεφώνησα στον Άγγελο Γαβαλά υπεύθυνο Αντιδήμαρχο. Άγγελε ένα ακόμα τρακάρισμα. Δεν έχει καθόλου ορατότητα, πρέπει να βάλουμε έναν καθρέπτη.

(Είχε βάλει άλλες δυο φορές ο Δήμος αλλά τον έσπασαν).

Απάντηση: Θα κοιτάξω να βάλουμε για μια φορά ακόμα αλλά πιο μέσα.

Χθες μπήκε ο καθρέπτης.

- Όταν τέλειωσε η Κολοκοτρώνη, πρίν 3 χρόνια περίπου, διαπιστώσαμε ότι η κάθετη οριοθέτηση των χώρων στάθμευσης δημιουργούσε προβλήματα στην είσοδο και έξοδο των αυτοκινήτων και όλοι τα βάζαμε, δικαιολογημένα, με τον Δήμο.

Εγώ όμως δεν έμεινα σ’ αυτό. Πήγα στην Τεχνική Υπηρεσία και τους εξέθεσα το θέμα. Αποτέλεσμα: ( Ίσως όχι μόνο της δικής μου παρέμβασης).

Όλα τα πεζοδρόμια της νέας παρέμβασης πίσω από το μετρό οροθετήθηκαν με αμβλείες γωνίες.

Δεν έκανα την ανάρτηση για να πω μπράβο στον Δήμο.

Ο Δήμος την δουλειά του κάνει και καμιά φορά δεν την κάνει και σωστά.

Την έκανα για τους καλόπιστους συμπολίτες μου που όταν διαπιστώνου νένα στραβό τα βάζουν με τον Δήμο και καλά κάνουν.

Αν θέλουν όμως να γίνουν και αποτελεσματικοί ας υποδείξουν το λάθος σ’ αυτόν που το προκάλεσε για να μην συνεχίσει να το επαναλαμβάνει.

Αναφέρθηκα παραπάνω στους «καλόπιστους συμπολίτες» γιατί υπάρχουν και οι άλλοι που καραδοκούν να βρουν και ένα μικρό αρνητικό για να καταγγείλουν την «ανίκανη Διοίκηση του Δήμου» ή οποιασδήποτε άλλης Αρχής.

Γ’ αυτούς ίσως γράψω αργότερα περισσότερα και πιο ενδιαφέροντα.

 

 * Επί έτη πρόεδρος και νυν Επίτιμος πρόεδρος ΟΒΥΕ

 Πηγή :  https://www.facebook.com/spiranag