Βάσω Αλεξίου: Το δυνατό άρωμα γυναίκας στο δήμο Αγίου Δημητρίου

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Ένα από τα πρόσωπα τα οποία έχουν γράψει και γράφουν τη δική τους συμμετοχή, στα κοινά του Αγίου Δημητρίου, και όχι μόνο, είναι και η Βάσω Αλεξίου. Η δημοτική σύμβουλος η οποία συμμετέχει στο ψηφοδέλτιο της Μαρίας Ανδρούτσου, με τη δημοτική παράταξη ΑλλάΖΟΥΜΕ την πόλη, εκπέμποντας δυνατό άρωμα γυναίκας. Από το 2014, έχει αναλάβει πολλές αρμοδιότητες στο πλαίσιο των θέσεων ευθύνης που της έχουν ανατεθεί, τις οποίες έχει φέρει εις πέρας με επιτυχία, ενώ και η επαγγελματική της δραστηριότητα, είναι πολύ πλούσια.

Η Βάσω Αλεξίου μίλησε για όλους και για όλα στο Brahaminews. gr. Αποκαλύφθηκε και παράλληλα αποκάλυψε τις μελλοντικές της βλέψεις και σχέδια. Δήλωσε δε λάτρης του χορού, καθώς όπως τόνισε: “Όλη μου η ζωή είναι ένας χορός” ενώ παράλληλα έδειξε απόλυτα έτοιμη και αποφασισμένη να προσφέρει για μία ακόμη φορά, τις υπηρεσίες της στον πολίτη του Αγίου Δημητρίου, διεκδικώντας και για τρίτη φορά την εμπιστοσύνη των δημοτών. Ας την απολαύσουμε…

 Ποια είναι η Βάσω Αλεξίου;

“Είμαι καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού. Έχω μεταπτυχιακό στην αθλητική διοίκηση και δουλεύω χρόνια σε σχολεία. Εργάστηκα και στα δημοτικά σχολεία της περιοχής του Αγίου Δημητρίου, αλλά και στο πρόγραμμα γυναίκα και άθληση, του δήμου, επί οκτώ χρόνια, πριν εκλεγώ δημοτική σύμβουλος. Φέτος, είμαι στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ως γυμνάστρια και παράλληλα διδάσκω παραδοσιακούς χορούς από το 1999. 

Έχω γεννηθεί στη Γερμανία από Έλληνες γονείς μετανάστες. Κατάγομαι από Ήπειρο (από την πλευρά του πατέρα μου) και από Κρήτη (από την πλευρά της μητέρας μου). Είμαστε τρεις αδερφές ,επιστρέψαμε στην Ελλάδα όταν εγώ ήμουν δύο χρόνων και ζω στον Άγιο Δημήτριο από το 1998. Ο Άγιος Δημήτριος είναι η πόλη και ο τόπος που μένω κι αγαπώ και μέσα από τη δράση μου στο δημοτικό συμβούλιο πάντα διεκδικώ το καλύτερο γι’ αυτόν”. 

 

Ποια είναι η σχέση σας με τον αθλητισμό;

“Είμαι άνθρωπος του αθλητισμού και ως εκ τούτου τα γήπεδα είναι ο φυσικός μου χώρος. Υπήρξα άλλωστε και αθλήτρια του στίβου και της σκοποβολής. Έχω δραστηριοποιηθεί ως προπονήτρια στον ΑΣΕ ΘΗΣΕΑ, ήμουν πρόεδρος στο σωματείο και τώρα είμαι στη θέση της Αντιπροέδρου.  Όταν ξεκίνησα ως προπονήτρια το 1998, είχαμε μόνο ένα γήπεδο στον Ασύρματο που ακόμη υπάρχει και λειτουργεί. Οι συνθήκες τότε, ήταν αρκετά δύσκολες, όμως ο τότε δήμαρχος Παντελής Ειρηνάκης άκουσε όλα μας τα αιτήματα και προχώρησε στην κατασκευή και των υπολοίπων γηπέδων τένις, που λειτουργούν ακόμη και είναι ο χώρος που βρισκόμαστε εδώ σήμερα”. 

Πως γίνεται κάποιος μέλος για να μπορεί να παίζει τένις;

“Το τένις είναι ένα άθλημα το οποίο μέχρι πριν από λίγα χρόνια θεωρούταν ένα άθλημα για λίγους, όμως τελικά μέσα από πολλή και σκληρή δουλειά ο Άγιος Δημήτριος γνώρισε το άθλημα, το αγκάλιασε και αυτή τη στιγμή έχει μεγάλη διείσδυση στον κόσμο.  Το να ασχοληθεί κάποιος ή κάποια είναι πια πολύ εύκολο αρκεί  να θέλει ν’ αθληθεί και να γυμναστεί και με βάση το πρόγραμμα τους/της επιλέγει τμήμα ανάλογα βέβαια με την ηλικία και το επίπεδο. Άλλωστε, είναι ένα άθλημα το οποίο μπορεί να ξεκινήσει κάποιος από 4 χρονών και να συνεχίζει να παίζει μέχρι τα 104 !

Έχουμε αυτή τη στιγμή μία πολύ καλή αγωνιστική ομάδα. Είμαστε στη Β’ κατηγορία και μετά από αιτήματα των κατοίκων και τη μεγάλη ζήτηση που έχει το άθλημα θα δημιουργηθεί στο χώρο πάνω από το υπόγειο πάρκινγκ του Δήμου δυο ακόμη πολυμορφικά γήπεδα που θα περιλαμβάνουν και το τένις”. 

Τι ήταν αυτό που σας έκανε να ασχοληθείτε με τα κοινά;

“Η συμμετοχή μου ξεκίνησε από το 2011 όταν ο επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Μετέχω» ο Θανάσης Βάσιος τον οποίο εκτιμώ πολύ και ήταν διευθυντής στο σχολείο που δούλευα τότε ως γυμνάστρια, μου πρότεινε να κατέβω στις εκλογές με το ψηφοδέλτιο του. 

Το 2014 δέχτηκα πρόταση από τη Μαρία Ανδρούτσου, μια γυναίκα νέα, με καθαρή ματιά και όραμα για την πόλη και την πρόοδο της. Πίστεψα και πιστεύω ακόμη ότι πραγματικά μπορούσαμε να κάνουμε την αλλαγή. Να δημιουργήσουμε μια πόλη σύγχρονη και βιώσιμη, κάτι που αποδεικνύεται ρίχνοντας σήμερα μια ματιά σε όλα τα έργα, τα προγράμματα και την βελτίωση του Αγίου Δημητρίου. Ήθελα να συμμετέχω σε όλο αυτό με o,τι δυνάμεις είχα και έχω, με τις γνώσεις μου και την ενέργεια μου. Πράγματι, είδα την πόλη που αγαπώ και δραστηριοποιούμαι να βελτιώνεται μέρα με την ημέρα, να αλλάζει ουσιαστικά και οι παθογένειες του παρελθόντος να μένουν όντως πίσω μας”. 

 

Η Μαρία Ανδρούτσου, με την εκλογή σας το 2014, σας ανέθεσε αμέσως καθήκοντα και αρμοδιότητες;

“Τα δύο πρώτα χρόνια ήμουν μέλος στην πρωτοβάθμια σχολική επιτροπή και το 2017 η Δήμαρχος με όρισε Πρόεδρο του  Οργανισμού Παιδείας, Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Προστασίας (ΟΠΚΑΠ) μία πολύ σημαντική θέση ευθύνης. Οι αρμοδιότητες του ΟΠΚΑΠ αφορούν στη λειτουργία των παιδικών και βρεφονηπιακών σταθμών της πόλης,  το κέντρο δημιουργικής απασχόλησης, το λεγόμενο ΚΔΑΠ, τη δημοτική κατασκήνωση  και το πρόγραμμα παιχνιδοδιακοπές, που είναι το καλοκαιρινό summer camp του Δήμου μας. 

Αξίζει να αναφέρω πως όλες αυτές οι δομές του Δήμου μας είναι εξαιρετικά σημαντικές για τις οικογένειες της πόλης, αφού συμβάλλουν και στηρίζουν ουσιαστικά την εναρμόνιση της επαγγελματικής με την οικογενειακή ζωή. Είναι δωρεάν για τους κατοίκους με εξαίρεση το πρόγραμμα των Παιχνιδοδιακοπών το οποίο έχει ένα συμβολικό αντίτιμο συμμετοχής. Σε αυτό το απαιτητικό πόστο έμεινα για δυόμιση χρόνια.  Έχουμε επτά βρεφονηπιακούς σταθμούς με πρότυπο παιδαγωγικό πρόγραμμα και οι οποίοι δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους ιδιωτικούς. Το ΚΔΑΠ που βρίσκεται στην οδό Κωνσταντίνου και Ελένης, λειτούργησε για πρώτη φορά επί προεδρίας μου , με πρόγραμμα θερινής απασχόλησης. Επίσης,  εντάξαμε την εκμάθηση αγγλικών εντελώς δωρεάν για τα παιδάκια των παιδικών σταθμών, όπως επίσης και μαθήματα τένις. Παραδίδαμε δωρεάν μαθήματα στους παιδικούς μας σταθμούς, πολύ σημαντικό, για να έχουν τα παιδιά μια πρώτη επαφή με τον αθλητισμό συν μία ξένη γλώσσα ,εννοείται με παιγνιώδη μορφή. 

Θέλω όμως ιδιαίτερα να αναφερθώ σε μια δομή που αγαπώ ιδιαίτερα και θεωρώ πως έχω συμβάλλει πολύ στην επιτυχία της. Αναφέρομαι στη Δημοτική Κατασκήνωση της πόλης, που βρίσκεται σε μια ιδιόκτητη πευκόφυτη, έκταση στη Ραφήνα και ξεκίνησε τη λειτουργία της για πρώτη φορά επί Δημαρχίας Μαρίας Ανδρούτσου, η οποία από την πρώτη στιγμή πίστεψε στο θεσμό και με την εμπειρία της καταφέραμε να φτιάξουμε μια καταπληκτική δομή! Το μεγάλο στοίχημα ήταν να δημιουργήσουμε ένα πρότυπο κατασκηνωτικό πρόγραμμα, που θα λειτουργεί δωρεάν και θα προσφέρει στα παιδιά 12 ημέρες ξεγνοιασιάς, χαράς, σε απόλυτα φυσικό περιβάλλον μακριά από οθόνες κινητών και τηλεοράσεων. Έπειτα από 12 χρόνια αδιάλειπτης λειτουργίας (φανταστείτε, ότι λειτούργησε με επιτυχία και με όλα τα υγειονομικά πρωτόκολλα ακόμη και την εποχή της πανδημίας) η αγάπη των παιδιών για την Κατασκήνωση της Χαράς, όπως ονομάζεται,  και την κατασκηνωτική εμπειρία είναι τόσο μεγάλη, που θέλουν να βρίσκονται σε αυτή ακόμα κι αν έχουν ξεπεράσει το επιτρεπτό όριο ηλικίας. Για το λόγο αυτό έχει δημιουργηθεί ένας πυρήνας στελεχών κατασκήνωσης τα οποία συνεχίζουν να συμμετέχουν σε αυτή από διάφορα πόστα και θέσεις. 

Όταν ήμουν Πρόεδρος στον ΟΠΚΑΠ το Κοινωνικό Φροντιστήριο ανήκε στις αρμοδιότητες του νομικού προσώπου. Το Κοινωνικό Φροντιστήριο είναι μια πρότυπη κοινωνική δομή, που τα δύσκολα χρόνια της κρίσης μέχρι και σήμερα στηρίζει οικογένειες της πόλης. Το αξιοσημείωτο εδώ είναι ότι πρόκειται για μια δομή που στηρίζεται αποκλειστικά στην ευγενική προσφορά και αλληλεγγύη των εθελοντών και εθελοντριών (καθηγητές/καθηγήτριες, διοικητικοί)”.

 

Γιατί επιλέξατε την παράταξη της Μαρίας Ανδρούτσου;

“Θεωρώ ότι η παράταξη της Μαρίας “Αλλάζουμε την πόλη” έχει ένα όραμα που είναι συμβατό με το δικό μου. Δηλαδή προσπαθούμε να βελτιώσουμε την καθημερινότητα. Να βάλουμε ένα λιθαράκι ο καθένας και καθεμία από εμάς γιατί πάνω απ’ όλα λειτουργούμε ομαδικά και γνώμονα πάντοτε το συμφέρον της πόλης.  Όταν βλέπω ότι η ομάδα προσπαθεί για το κοινό καλό είμαι μαζί και προσπαθούμε όλοι για τον ίδιο σκοπό. Οπότε αυτό ήταν ένας σημαντικός παράγοντας στο να πω «ναι είμαι με τη Μαρία», αφού είδα έναν άνθρωπο χαρισματικό, διορατικό καθαρό και έντιμο. Γνωρίζει πολύ καλά, πέρα από την πόλη του Αγίου Δημητρίου, τα θέματα της τοπικής αυτοδιοίκησης και αυτό μου δίνει ασφάλεια και αυτοπεποίθηση”.

Γιατί θα λέγατε σε ένα δημότη να ψηφίσει την παράταξή σας;

“Για να συνεχίσουμε το έργο μας. Ξεκάθαρα. Με κοπιώδεις προσπάθειες όλα αυτά τα χρόνια έχουμε βάλει τις βάσεις για εμβληματικά έργα, τα οποία βρίσκονται στη φάση της υλοποίησης. Μιλάω για την ανάπλαση της Αγίου Δημητρίου, του Ασυρμάτου και του Δημοτικού Κολυμβητηρίου. Είναι έργα που έχουν ξεκινήσει, έχουν δρομολογηθεί και θέλουμε να τα δούμε να ολοκληρώνονται”.

Μιλήστε μας για τα προγράμματα που ασχοληθήκατε 

“Μετά την επανεκλογή μου το 2019, η δήμαρχος μου εμπιστεύθηκε τη θέση της Προέδρου του Οργανισμού Πολιτισμού Αθλητισμού και Περιβάλλοντος. Μάλιστα ήμουν η πρώτη γυναίκα πρόεδρος αυτού του νομικού προσώπου. Η αλήθεια είναι πως είχαμε να διαχειριστούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις λόγω της πανδημίας και είμαι πολύ υπερήφανη διότι σε όλες τις εκδηλώσεις μας την περίοδο της πανδημίας δεν κάναμε καμιά έκπτωση στο πρόγραμμα, βάζοντας πάντα στο επίκεντρο τους πολίτες που η ψυχαγωγία τους είχε λείψει τόσο πολύ, και στηρίζοντας ταυτόχρονα τους ανθρώπους του πολιτισμού των οποίων ο κλάδος επλήγη επί Covid. 

Στις αρμοδιότητες ως πρόεδρος του ΟΠΑΠ μου είχα να διαχειριστώ τη λειτουργία σειρά δομών: το δημοτικό ωδείο, τον τομέα χορού, τη δημοτική βιβλιοθήκη, τα εικαστικά και αθλητικά προγράμματα του Δήμου, τις ομάδες θεάτρου, όλες τις πολιτιστικές εκδηλώσεις, τα φεστιβάλ και τον κινηματογράφο (μιλάω για το open air festival stroggylo), αλλά και την εύρυθμη λειτουργία των αθλητικών εγκαταστάσεων ολοκλήρου του Δήμου. Και μάλιστα, όπως προανάφερα, σε μια πολύ δύσκολη περίοδο, λόγω της πανδημίας. 

Τέλος, έχω διατελέσει εντεταλμένη δημοτική σύμβουλος σε όλα τα προγράμματα δημιουργικής απασχόλησης, στην δημοτική κατασκήνωση, τις παιχνιδοδιακοπές – αθλοδιακοπές και υπεύθυνη για τη λειτουργία της κολυμβητικής δεξαμενής που βρίσκεται στο ΕΕΕΕΚ και υλοποιούνται δημοτικά προγράμματα baby swimming και aqua aerobic”.  

 

Θα κατέβετε πάλι υποψήφια; Έχετε να παρουσιάσετε προτάσεις;

“Ναι θα κατέβω. Φυσικά. Είμαι πάντα έτοιμη. Το αντικείμενό μου είναι ο χώρος του αθλητισμού, του παιδιού, της δημιουργικής και αθλητικής απασχόλησης και γενικά οτιδήποτε έχει να κάνει με τα παιδιά που είναι το μέλλον αυτού του τόπου. 

Όπως ανέφερα και πριν, η ομαδική δουλειά είναι κάτι που χαρακτηρίζει αυτή τη Διοίκηση. Οι προτάσεις όλων μας αποτελούν σημείο διαλόγου, ενσωματώνονται στη δράση μας και επειδή είμαστε σε προεκλογική περίοδο, θα κάνετε λίγη υπομονή και το προσεχές διάστημα θα ανακοινωθούν μέσω του προγράμματος μας!” 

Ποια είναι η συμμετοχή των γυναικών στα κοινά;

“Δεν είναι εύκολο για μια νέα γυναίκα να συμμετέχει στα κοινά. Μπορεί να παίρνει την απόφαση και να εκλέγεται, είναι δύσκολο όμως να παραμείνει όταν οι απαιτήσεις της καθημερινότητας και οι πολλαπλοί ρόλοι με τους οποίους είναι επιφορτισμένες οι σύγχρονες γυναίκες τις σταματούν. Χρειάζεται στήριξη από την Πολιτεία, προγράμματα ενδυνάμωσης, ενημέρωσης και ενθάρρυνσης των γυναικών για να συμμετέχουν. Όπως ακριβώς συμβαίνει σε άλλες χώρες. 

Πολλές φορές υπάρχει σεξιστική γενικά συμπεριφορά προς τις γυναίκες που βρίσκονται σε θέση ευθύνης. Και τι εννοώ με αυτό: προσωπικά έχω βιώσει από μερίδα ανδρών όσο ήμουν πρόεδρος του ΟΠΑΠ συμπεριφορές που θεωρώ ότι αν ήμουν άνδρας δεν θα τις εισέπραττα. Ήταν ξεκάθαρα σεξιστικές, υποτιμητικές και προσβλητικές χωρίς επιχειρήματα που να τις δικαιολογούν”. 

Σας προβληματίζουν οι αυτοδιοικητικές εκλογές που πλησιάζουν;

“Είμαι πολύ αισιόδοξη. Η πόλη μας έχει αλλάξει μόνο προς το καλύτερο και νιώθω πολύ υπερήφανη που ήμουν μέρος αυτής της αλλαγής. Θεωρώ ότι η ομαδικότητα και η σύμπνοια απόψεων είναι το μυστικό της επιτυχίας μας. 

Έχουμε ένα ψηφοδέλτιο πολύ δυνατό, με ανθρώπους που γνωρίζουν την πόλη και τις ιδιαιτερότητες της, αλλά και με εμπειρία στην τοπική αυτοδιοίκηση. Είναι καθαροί και ειλικρινείς. Και όπως έλεγε ο Καζαντζάκης, «Φτάσε όπου δεν μπορείς. Να μην ντραπείς αν έπαιξες καλά κι έχασες. Να ντραπείς αν έπαιξες κακά και κέρδισες»”.

Όταν σας συναντούν οι δημότες στο δρόμο, τι σας λένε;

“Με φωνάζουν με το μικρό μου όνομα. Γεια σου Βασούλα κι αυτό με χαροποιεί. Δεν θα με πουν κυρία Αλεξίου. Δεν θα με πουν πρόεδρε. Ο κόσμος με γνωρίζει με το μικρό μου όνομα και με πιστεύει γιατί μιλώ πάντα με ειλικρίνεια. Έτσι είμαι!” 

Υπάρχει κάτι που σας φοβίζει;

“Γενικά, δεν με φοβίζει τίποτα. Ως άνθρωπος τις προκλήσεις της ζωής τις κοιτώ κατάματα. Μέχρι σήμερα είμαι καλά με τη συνείδησή μου γιατί έχω προσπαθήσει Και έχω κάνει το καλύτερο δυνατό. Είμαι άνθρωπος που αγωνίζομαι και δεν τα παρατάω, αν θεωρώ ότι κάτι είναι σωστό και αξίζει”.

 

Ποιος θα είναι ο λόγος που θα σας κάνει ν’ αποχωρήσετε από τα κοινά;

“Είναι ξεκάθαρο για μένα: Όταν δεν θα βρίσκω χαρά με αυτά που ασχολούμαι”. 

Πως περνάτε τον ελεύθερο χρόνο σας;

“Ταξιδεύω. Μου αρέσουν πολύ τα ταξίδια και οι αποδράσεις. Θεωρώ την Ελλάδα μια από τις πιο όμορφες χώρες του κόσμου. Είναι το οξυγόνο και η ανάσα μου. Όταν μπορώ όμως πάω και στη Γαλλία, γιατί εκεί μένει μόνιμα η αδερφή μου. 

Ακόμη μου αρέσει να βλέπω τα σύννεφα, να περπατάω στη θάλασσα, να ασχολούμαι με τη Ζωή τη γάτα μου, να βρίσκομαι με αγαπημένους ανθρώπους, να χορεύω, ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΧΟΡΕΥΩ γιατί όλη μου η ζωή είναι ένας χορός!”.

 

Πηγή :  https://brahaminews.gr

Διαβάσαμε: Νίκος Αραπάκης «Το δίκιο» (εκδόσεις Τόπος)

 

Ένα απ’ τα «καλύτερά» μου, τουλάχιστον τα τελευταία «αναγνωστικά» μου χρόνια.

 

Κριτική για βιβλίο «το Δίκιο» από τον Κώστα Μπαλαχούτη

Το Νίκο Αραπάκη τον γνώρισα από τον «Αμερικάνο» του. Με κέρδισε με τον τρόπο που πάντρευε ιστορία και μυθοπλασία. Στέρεος στην έρευνα του, κρυστάλλινος και αντικειμενικός -όσο αυτό είναι εφικτό- στην αποτύπωση των γεγονότων, διαυγής και μεστός στο «στήσιμο» των προσώπων, απολαυστικός στο ξετύλιγμα του «κουβαριού» του. Και η ματιά του, «αριστερή» αλλά όχι «τυπολατρική» και «στεγανή» μου πηγαίνει… Με «Το δίκιο» όμως, με άγγιξε ακόμη πιο βαθιά

Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Κάθε που µετρούσε τα παιδιά του ο µπαρµπα-Γιώργης ο Μαυράκος τα έβρισκε οχτώ· έξι αγόρια, δυο κορίτσια. Μα ήρθαν κάποτε ο πόλεµος και η γερµανική κατοχή· ο αριθµός άλλαξε, η φαµελιά του φυλλορροούσε σαν τα πλατάνια στην καρδιά του χειµώνα. Πολλά άλλαξαν… Ο ένας γιος του, ο Μηνάς, σήκωσε παντιέρα κι έβαλε στόχο να πάρει εκδίκηση για τους αδικοχαµένους αδερφούς του. Μάνιασε ο γέρος και τον έδιωξε από το σπίτι. Κι ύστερα… ∆ίνη ο πόλεµος, λαίλαπα η ζωή, που τον παρέσυρε στο διάβα της. Ο Μηνάς βγήκε στο βουνό κι έγινε αντάρτης µε τον ΕΛΑΣ. Η καρδιά του στην πόλη, έξω από το σπίτι της Κρινιώς, να παραφυλάει µήπως και τη δει. Μα ο ίδιος στεκότανε µακριά, πολύ µακριά, ώστε να µην κινδυνεύει από τον ∆ιονύση, τον ορκισµένο εχθρό του και αδερφό της…

Συνεχίζω την αντιγραφή, αυτή τη φορά από το αυτί, της έκδοσης:

Το ∆ίκιο (πρώτη έκδοση 2010), περιζήτητο και εξαντληµένο χρόνια, κυκλοφορεί σε νέα, εµπλουτισµένη έκδοση.

Δεν είχα διαβάσει την πρώτη κυκλοφορία, δεν γνωρίζω το βαθμό του εμπλουτισμού του έργου.

Αυτό για το οποίο είμαι βέβαιος μετά την ανάγνωση της «ενισχυμένης» έκδοσης είναι τα επίθετα: εξαντλημένο και περιζήτητο. Εξαντλημένο μιας και όπως φαντάζομαι κέρδισε το αναγνωστικό και περιζήτητο για τον «ντόρο» που έχει προκαλέσει.

Δικαιολογημένα μιας και τόσο το θέμα όσο και το «κάδρο» του (κατοχή, εμφύλιος) είναι από αυτά που μας «μάτωσαν» κι εξακολουθούν να μας στοιχειώνουν, διατηρώντας ακόμη και σήμερα, παρά τη μεγάλη χρονική απόσταση από το χάραγμα των πληγών, νωπές τις συνέπειές τους.

Ο αλησμόνητος συγγραφέας, ποιητής, σεναριογράφος και στιχουργός Γιάννης Κακουλίδης είχε γράψει για το πρώτο… «Δίκιο»:

«Αν δεν γνώριζα την ηλικία του συγγραφέα, θα έλεγα ότι αυτό το µυθιστόρηµα είναι γραµµένο από έναν άνθρωπο που έχει περάσει τη µισή ζωή του στα βουνά ως αντάρτης…»

Μα δεν είναι μόνο η πιστή αναπαράσταση του αντάρτικου. Είναι και η ατμόσφαιρα της Καλαμάτας αλλά και της Αθήνας και του Πειραιά της δεκαετίας του ’40, το σμίλεμα των γειτονιών και των χαρακτήρων, των «θέλω» των ανθρώπων, των «γιατί» μιας ολάκερης εποχής.

Είναι απολύτως πειστικός ο Αραπάκης στο κάθε χάραγμά του, λες και ο ίδιος έζησε τα γεγονότα από πρώτο χέρι και ταυτόχρονα μαέστρος στο «βούτηγμα» των ηρώων του σ’ αυτά προσπαθώντας να επιζήσουν αλλά και να χτίσουν το όνειρό τους.

Κι όλα αυτά δεν τα πραγματοποιεί με εξεζητημένη γραφή αλλά με άμεσο, καίριο τρόπο, απέραντα ανθρώπινο, δίχως να αμελεί το λογοτεχνικό πλέγμα του.

Στη φωτογραφία του εξωφύλλου απεικονίζεται η οικογένεια του Νίκου Αραπάκη ενώ στις πρώτες σελίδες ο ίδιος αφιερώνει το βιβλίο: «Στον πατέρα μου που έφυγε νωρίς και δεν πρόλαβε να μου τα πει ο ίδιος».

Ο συγγραφέας δηλώνει σχετικά στον Τάσο Ανδρικόπουλο και στην εφημερίδα Ελευθερία:

Αυτή η αφιέρωση ήταν κατά κάποιο τρόπο μια προσπάθεια να συμφιλιωθώ με τον πατέρα μου. Όταν την έγραφα είχαν περάσει σχεδόν 25 χρόνια από το θάνατό του και θεώρησα ότι είχε έρθει η ώρα να ειρηνεύσουμε. Κι αυτό το λέω διότι, όταν πέθανε, οι σχέσεις μας δεν ήταν οι καλύτερες δυνατές. Εγώ περνούσα μια εκρηκτική εφηβεία, αυτός ήταν ένας άνθρωπος παλαιών αντιλήψεων, σκληρός ο οποίος, όπως και ο δικός του πατέρας, ήθελε να γίνεται το δικό του. Του αφιέρωσα το βιβλίο για να του πω ότι δεν του κρατάω κακία. Θέλω να πιστεύω ότι και αυτός θα αισθάνεται το ίδιο…

Το έναυσμα για να γράψω αυτό το μυθιστόρημα ήταν ένα πραγματικό περιστατικό που αφορούσε τον πατέρα μου και τον παππού μου. Συγκεκριμένα, κάποια στιγμή ο πατέρας μου αποφάσισε να ανέβει στο βουνό και να γίνει αντάρτης με τον ΕΛΑΣ. Ο πατέρας του, άνθρωπος συντηρητικός που δεν είχε μάθει να του φέρνουν αντιρρήσεις, αντέδρασε μανιασμένα, με αποτέλεσμα να συγκρουστούν σκληρά. Πάνω σε αυτό το περιστατικό έχτισα τα θεμέλια όλης της ιστορίας. Αυτή η σύγκρουση είναι κάτι περισσότερο από τον τσακωμό δυο ανθρώπων. Είναι η σύγκρουση γενεών, εποχών, κοσμοθεωριών κλπ. Κάθε τόπος γνώρισε αυτές τις συγκρούσεις διαφορετικά. Στην Μεσσηνία αλλά και στους όμορους νόμους, τολμώ να πω ότι όλα αυτά τα ζήσαμε υπό τη μορφή τραγωδίας. Ακρότητες κάθε είδους, μαζικές εκτελέσεις, προδοσίες, εξαθλίωση και εξαχρείωση ήταν βασικά συστατικά της εποχής. Από την άλλη όμως, μέσα από το ζόφο και παράλληλα με όλα τα προηγούμενα, αναδύθη

καν ηρωικές πράξεις αντίστασης, αλληλεγγύη, αυτοθυσία.

Κλείνω με δυο γραμμές από «Το δίκιο» του Νίκου Αραπάκη:

…Αν είχαν φωνή οι νεκροί, είναι σίγουρος ότι θα τους καταριούνταν όλους. Τι να την κάνει την εκδίκηση ο πεθαμένος∙ ένα καντηλάκι αναμμένο στον τάφο του είναι η ανάγκη του. Ρούφηξε μια γουλιά απ` το τσάι του βαρυγκωμώντας. Ναι, μα είναι και οι άλλοι οι πεθαμένοι άθαφτοι. Σπαρμένα τα βουνά με τα κόκαλά τους. Αν δεν μπορούν να ησυχάσουν πως να τους κατηγορήσεις. Μα τα εξηγούν όπως τους συμφέρουνε οι περισσότεροι. Δικαίωση ψάχνουν αυτοί που φύγανε∙ δικαίωση και όχι εκδίκηση∙ να μην πάει χαράμι η θυσία τους.

Πηγή :  https://www.ipyxida.gr

ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ - Τα Μάρμαρα του Παρθενώνα έχουν κλαπεί

Από το 1984 που έχει αρχίσει η διεκδίκηση των μαρμάρων του Παρθενώνα, αναζητείται μια λύση.
Τα Μάρμαρα αυτά όμως, έχουν αναμφισβήτητα κλαπεί και γι’ αυτό η Διπλωματική οδός δεν κατάφερε να αποτελέσει καλό και ουσιαστικό εργαλείο για την διεκδίκηση της επιστροφής τους.
Από το 1987, ακόμη και η UNESCO «νίπτει τας χείρας της» προκειμένου να μην εναντιωθεί στις Βρετανικές απαιτήσεις.
Κάποια στιγμή πρέπει να μπει ένα τέλος.
Ο κ. Μητσοτάκης, χρησιμοποιώντας την Πολιτιστική μας κληρονομιά ως εργαλείο για ένα ακόμη επικοινωνιακό του τέχνασμα και αγνοώντας προφανώς την ουσία του εν λόγω θέματος, πραγματοποίησε ένα επικίνδυνο πολιτικό και εν τέλει εθνικό ολίσθημα.
Η κα. Μενδώνη προσπάθησε να τον καλύψει, τοποθετώντας το θέμα στην βάση του, δηλαδή ότι τα Μάρμαρα του Παρθενώνα, είναι προϊόν κλοπής.
Η ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, εκτιμά ότι το θέμα αυτό δεν μπορεί να τύχει άλλης ανοχής και ότι η χώρα μας θα πρέπει να διεκδικήσει τώρα,  με αυστηρό τρόπο και μέχρι τέλους, αυτό που της ανήκει.
Απαιτείται να χρησιμοποιηθεί η Διεθνής κοινή γνώμη, καθώς επίσης το σύνολο των ένδικων μέσων και η αυστηρότητα της Διπλωματική οδού.
Η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός, νομίζουν ότι βρίσκονται σε προεκλογική περίοδο και για αυτό κυβερνούν με όρους επικοινωνίας.
Τους προτείνουμε να σοβαρευτούν άμεσα.

Γραφείο Τύπου

ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Συναυλία αφιέρωμα στον Πάνο Τζαβέλα στα Λιπάσματα

 

Χριστίνα Παπασταθοπούλου

 Λίγες ημέρες πριν από την έναρξη του Φεστιβάλ Θάλασσας, στην περιοχή των Λιπασμάτων, η Περιφερειακή Ενότητα Πειραιά της Περιφέρειας Αττικής σε συνεργασία με τον Δήμο Κερατσινίου – Δραπετσώνας πραγματοποιεί σήμερα Σάββατο στις 21.00 μουσική εκδήλωση με σπουδαίους ερμηνευτές και καλλιτέχνες (Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Πάνος Μπούσαλης, Νίκος Μποφίλιος, Σταύρος Ξένος, Νατάσσα Παπαδοπούλου-Τζαβέλλα, Λευκοθέα Φιλιππίδη, Λάκης Χαλκιάς και Φιλική Συμμετοχή της Καλλιόπη Βέττα.)
Η συναυλία είναι αφιερωμένη στον Πάνο Τζαβέλλα στον άνθρωπο που ανέστησε το αντάρτικο τραγούδι και τα τραγούδια της Αντίστασης. «Οπλίζω την κιθάρα μου με μελωδίες κι όνειρα και τραγουδώ» όπως έλεγε ο ίδιος. Τους ερμηνευτές συνοδεύει το Μουσικό Σύνολο «Ρωμιοσύνης».
Η περιοχή των Λιπασμάτων τα τελευταία χρόνια εξελίχθηκε μετά την αξιοποίησή της από τον Δήμο Κερατσινίου – Δραπετσώνας με τη συνεργασία της Περιφέρειας Αττικής σ' ένα υπερτοπικό πολυχώρο με υποδομές πολιτισμού και αναψυχής.
Η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

Πηγή : www.efsyn.gr

Ποιος φοβάται τις αρχαιότητες του Πειραιά;

Η απόφαση του ΚΑΣ για κήρυξη (μέρους) του Πειραιά σε αρχαιολογικό χώρο έγινε δεκτή με οιμωγές για το τέλος των επενδύσεων στο λιμάνι. Ομως η πραγματικότητα δεν είναι αυτή. Η απόφαση έρχεται να διορθώσει μια αμέλεια για ένα από τα πιο σημαντικά μέρη του ελληνικού -και ευρωπαϊκού- πολιτισμού. Συνιστά προστασία και υποχρέωση ελέγχου, όχι απαγόρευση οικοδόμησης ή επενδύσεων

Παύλος Ηλ.Αγγιανίδης
 
Να πούμε μια μικρή ιστορία, καταρχάς, για να συνεννοηθούμε; Flashback. Πάμε, λοιπόν, πίσω στο 480 π.Χ. Εχουν περάσει δέκα χρόνια από την Μάχη του Μαραθώνα (490 π.Χ.) και την πρώτη απώθηση της εξ Ανατολών τυραννίας, υπό τον Δαρείο, με βλέψη δεσποτική προς τη Δύση. Η περσική τυραννία, ακάθεκτη, επιστρέφει – υπό τον Ξέρξη αυτή τη φορά – με ακόμη μεγαλύτερο στρατό και στόλο για να κατακτήσει την Ευρώπη. Σε μια νοητή ευθεία, στο στενό των Θερμοπυλών τους περιμένουν οι Λακεδαιμόνιοι (Σπαρτιάτες) υπό τον Λεωνίδα και πίσω στρατεύματα και άλλων ελληνικών πόλεων – κρατών και από θαλάσσης, στο Αρτεμίσιο (Μαγνησία), ο αθηναϊκός κυρίως στόλος επικουρούμενος από άλλα ελληνικά πλοία. Και στα δύο πεδία η Μάχη των Θερμοπυλών και η Ναυμαχία του Αρτεμισίου είναι αιματηρές και καταφέρνουν, προσωρινά, έστω να αναχαιτίσουν τον περσικό επεκτατισμό, αποδυναμώνοντας στρατό και στόλο. Ειδικά για το δεύτερο, ο ποιητής Πίνδαρος έγραφε: «Όθι παίδες Αθαναίων εβάλοντο φαεννάν / κρηπίδ’ ελευθερίας» (όπου των Αθηναίων τα παιδιά έθεσαν θεμέλιο της ελευθερίας λαμπρό»). Ο Πειραιάς στην αρχαιότητα – Απεικόνιση του Jakob von Falke (1887) Ομως, οι Πέρσες καταφέρνουν να φύγουν γρήγορα με τα πλοία τους προς τον νότο, ενώ οι Αθηναίοι με τα λίγα δικά τους πλοία και πεζή, από ξηράς, τρέχουν να τους προλάβουν. Οταν φτάνουν στην Αθήνα βρίσκουν το εργοτάξιο για την ανέγερση του ναού της Αθηνάς στην Ακρόπολη πυρπολημένο από περσικό χέρι. Θάβουν τα αποκαΐδια και ξεκινούν νέα σχέδια για τον Παρθενώνα, που έμελλε να είναι το σύμβολο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, που άλλαξε για πάντα το πολιτικό σκηνικό στον αρχαίο κόσμο (και, κατ’ επέκταση, στον σύγχρονο). Σπεύδουν όμως, παράλληλα, και στο επήνειο της αρχαίας Αθήνας, τον Πειραιά, τον οποίο ο στρατηγός και πολιτικός Θεμιστοκλής είχε οραματισθεί ως στρατιωτικό, εμπορικό και οικονομικό κέντρο, για να «οπλισθούν» με περισσότερα πλοία τους και να αντιμετωπίσουν τον «τρεχάτο» και ογκώδη περσικό στόλο του Ξέρξη στο στενό της Σαλαμίνας. Η Ναυμαχία του Αρτεμισίου έμελλε να είναι απλώς πρόλογος για την Ναυμαχία της Σαλαμίνας, η οποία έσωσε, τελικά και οριστικά, την Ευρώπη από την εξ Ανατολών τυραννία και άλλαξε τον ρου της παγκόσμιας Ιστορίας. Αφού κάναμε, με την παραπάνω ιστορία, ένα πέρασμα από τις μάχες στην αρχαία Ελλάδα, οι οποίες άλλαξαν για πάντα τον πολιτικό χάρτη στην Ευρώπη (ή μάλλον τον κράτησαν… ευρωπαϊκό), ας μείνουμε σε εκείνον τον κομβικό για την έκβαση της εκστρατείας εκπόρθησης των Περσών τόπο: τον Πειραιά. Τον οποίο ο Θεμιστοκλής έσπευσε να ενώσει με την Αθήνα, με τα – μετέπειτα – προστατευτικά Μακρά Τείχη, όπως είχε οχυρώσει την αρχαία Αθήνα με το μνημειακό Θεμιστόκλειο τείχος. Έναν τόπο που υπήρξε ο πλέον σημαντικός όχι μόνον για την οριστικά νικητήρια Ναυμαχία της Σαλαμίνας, αλλά και για την ανάπτυξη της Αθηναϊκής Δημοκρατίας στα χρόνια του Περικλή. Το μισό ενός οικοδομικού τετραγώνου της αρχαίας πόλης μεταξύ των οδών Ηρώων Πολυτεχνείου, Φιλελλήνων, Λεωσθένους και Σκουζέ Είμαστε σε μια εποχή της αρχαιότητας, που διατηρούσε ακόμη τη μνήμη ενός Πειραιά, που ήταν νησί μέσα στον Φαληρικό όρμο και έφτανε από το παλαιό Φάληρο μέχρι τη Δραπετσώνα. Και σε μια αρχαία πόλη, που είχε σχεδιάσει και διαμορφώσει θαυμαστά, με το βλέμμα στο μέλλον και στο κλέος της πρώτης Δημοκρατίας, ο πατέρας της Πολεοδομίας Ιππόδαμος ο Μιλήσιος. Forward. Ας περάσουμε με μιαν ανάσα τους αιώνες κι ας έρθουμε στο σήμερα. Στον Πειραιά του σήμερα. Όπως και η αρχαία Αθήνα, έτσι και η δική του αρχαία (κλασική κυρίως) φάση βρίσκεται ολούθε, κάτω από την σύγχρονη πόλη. Η Αθήνα έχει κηρυχθεί εδώ και χρόνια, ως πολύτιμη αρχαιολογικά και ιστορικά (για όλους τους παραπάνω και πολύ περισσότερους λόγους) ως «Αρχαιολογικός χώρος» εδώ και πολλά χρόνια. Και όταν λέμε «αρχαιολογικός χώρος», κάτι που έχει συμβεί φερ’ ειπείν και με την πλαιά πόλη της Κέρκυρας, δεν εννοούμε – όπως πολλοί παρανοούν – την αδόμητη «αρχαιολογική ζώνη Α». Δεν μιλάμε δηλαδή για μια περιοχή που δεν χτίζεις καν. Σαν τον χώρο, π.χ., γύρω από την Κνωσό που είχε – με καθυστέρηση μεγάλη – χαρακτηρισθεί αδόμητη «αρχαιολογική ζώνη Α» (άλλο αν κόντεψαν να φτάσουν στο ανάκτορο της Κνωσού οι οικοδομές). Μιλάμε για έναν χώρο στον οποίο υπάρχει έλεγχος από την αρμόδια αρχαιολογική υπηρεσία, σε κάθε επέμβαση, μην τυχόν και βρεθεί αρχαιότητα. Ώστε να εκτιμηθεί και να μελετηθεί, αρμοδίως. Να πούμε μια μικρή ιστορία, καταρχάς, για να συνεννοηθούμε; Flashback. Πάμε, λοιπόν, πίσω στο 480 π.Χ. Εχουν περάσει δέκα χρόνια από την Μάχη του Μαραθώνα (490 π.Χ.) και την πρώτη απώθηση της εξ Ανατολών τυραννίας, υπό τον Δαρείο, με βλέψη δεσποτική προς τη Δύση. Η περσική τυραννία, ακάθεκτη, επιστρέφει – υπό τον Ξέρξη αυτή τη φορά – με ακόμη μεγαλύτερο στρατό και στόλο για να κατακτήσει την Ευρώπη. Σε μια νοητή ευθεία, στο στενό των Θερμοπυλών τους περιμένουν οι Λακεδαιμόνιοι (Σπαρτιάτες) υπό τον Λεωνίδα και πίσω στρατεύματα και άλλων ελληνικών πόλεων – κρατών και από θαλάσσης, στο Αρτεμίσιο (Μαγνησία), ο αθηναϊκός κυρίως στόλος επικουρούμενος από άλλα ελληνικά πλοία. Και στα δύο πεδία η Μάχη των Θερμοπυλών και η Ναυμαχία του Αρτεμισίου είναι αιματηρές και καταφέρνουν, προσωρινά, έστω να αναχαιτίσουν τον περσικό επεκτατισμό, αποδυναμώνοντας στρατό και στόλο. Ειδικά για το δεύτερο, ο ποιητής Πίνδαρος έγραφε: «Όθι παίδες Αθαναίων εβάλοντο φαεννάν / κρηπίδ’ ελευθερίας» (όπου των Αθηναίων τα παιδιά έθεσαν θεμέλιο της ελευθερίας λαμπρό»). Ο Πειραιάς στην αρχαιότητα – Απεικόνιση του Jakob von Falke (1887) Ομως, οι Πέρσες καταφέρνουν να φύγουν γρήγορα με τα πλοία τους προς τον νότο, ενώ οι Αθηναίοι με τα λίγα δικά τους πλοία και πεζή, από ξηράς, τρέχουν να τους προλάβουν. Οταν φτάνουν στην Αθήνα βρίσκουν το εργοτάξιο για την ανέγερση του ναού της Αθηνάς στην Ακρόπολη πυρπολημένο από περσικό χέρι. Θάβουν τα αποκαΐδια και ξεκινούν νέα σχέδια για τον Παρθενώνα, που έμελλε να είναι το σύμβολο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, που άλλαξε για πάντα το πολιτικό σκηνικό στον αρχαίο κόσμο (και, κατ’ επέκταση, στον σύγχρονο). Σπεύδουν όμως, παράλληλα, και στο επήνειο της αρχαίας Αθήνας, τον Πειραιά, τον οποίο ο στρατηγός και πολιτικός Θεμιστοκλής είχε οραματισθεί ως στρατιωτικό, εμπορικό και οικονομικό κέντρο, για να «οπλισθούν» με περισσότερα πλοία τους και να αντιμετωπίσουν τον «τρεχάτο» και ογκώδη περσικό στόλο του Ξέρξη στο στενό της Σαλαμίνας. Η Ναυμαχία του Αρτεμισίου έμελλε να είναι απλώς πρόλογος για την Ναυμαχία της Σαλαμίνας, η οποία έσωσε, τελικά και οριστικά, την Ευρώπη από την εξ Ανατολών τυραννία και άλλαξε τον ρου της παγκόσμιας Ιστορίας. Αφού κάναμε, με την παραπάνω ιστορία, ένα πέρασμα από τις μάχες στην αρχαία Ελλάδα, οι οποίες άλλαξαν για πάντα τον πολιτικό χάρτη στην Ευρώπη (ή μάλλον τον κράτησαν… ευρωπαϊκό), ας μείνουμε σε εκείνον τον κομβικό για την έκβαση της εκστρατείας εκπόρθησης των Περσών τόπο: τον Πειραιά. Τον οποίο ο Θεμιστοκλής έσπευσε να ενώσει με την Αθήνα, με τα – μετέπειτα – προστατευτικά Μακρά Τείχη, όπως είχε οχυρώσει την αρχαία Αθήνα με το μνημειακό Θεμιστόκλειο τείχος. Έναν τόπο που υπήρξε ο πλέον σημαντικός όχι μόνον για την οριστικά νικητήρια Ναυμαχία της Σαλαμίνας, αλλά και για την ανάπτυξη της Αθηναϊκής Δημοκρατίας στα χρόνια του Περικλή. Το μισό ενός οικοδομικού τετραγώνου της αρχαίας πόλης μεταξύ των οδών Ηρώων Πολυτεχνείου, Φιλελλήνων, Λεωσθένους και Σκουζέ Είμαστε σε μια εποχή της αρχαιότητας, που διατηρούσε ακόμη τη μνήμη ενός Πειραιά, που ήταν νησί μέσα στον Φαληρικό όρμο και έφτανε από το παλαιό Φάληρο μέχρι τη Δραπετσώνα. Και σε μια αρχαία πόλη, που είχε σχεδιάσει και διαμορφώσει θαυμαστά, με το βλέμμα στο μέλλον και στο κλέος της πρώτης Δημοκρατίας, ο πατέρας της Πολεοδομίας Ιππόδαμος ο Μιλήσιος. Forward. Ας περάσουμε με μιαν ανάσα τους αιώνες κι ας έρθουμε στο σήμερα. Στον Πειραιά του σήμερα. Όπως και η αρχαία Αθήνα, έτσι και η δική του αρχαία (κλασική κυρίως) φάση βρίσκεται ολούθε, κάτω από την σύγχρονη πόλη. Η Αθήνα έχει κηρυχθεί εδώ και χρόνια, ως πολύτιμη αρχαιολογικά και ιστορικά (για όλους τους παραπάνω και πολύ περισσότερους λόγους) ως «Αρχαιολογικός χώρος» εδώ και πολλά χρόνια. Και όταν λέμε «αρχαιολογικός χώρος», κάτι που έχει συμβεί φερ’ ειπείν και με την πλαιά πόλη της Κέρκυρας, δεν εννοούμε – όπως πολλοί παρανοούν – την αδόμητη «αρχαιολογική ζώνη Α». Δεν μιλάμε δηλαδή για μια περιοχή που δεν χτίζεις καν. Σαν τον χώρο, π.χ., γύρω από την Κνωσό που είχε – με καθυστέρηση μεγάλη – χαρακτηρισθεί αδόμητη «αρχαιολογική ζώνη Α» (άλλο αν κόντεψαν να φτάσουν στο ανάκτορο της Κνωσού οι οικοδομές). Μιλάμε για έναν χώρο στον οποίο υπάρχει έλεγχος από την αρμόδια αρχαιολογική υπηρεσία, σε κάθε επέμβαση, μην τυχόν και βρεθεί αρχαιότητα. Ώστε να εκτιμηθεί και να μελετηθεί, αρμοδίως. 

Διαβάστε περισσότερα με ένα κλικ ΕΔΩ