Ο μισός πλανήτης χρωστάει στο ΔΝΤ

Μαρία Δεδούση

Περισσότερα από 150 δισεκατομμύρια δολάρια είναι σήμερα το «άνοιγμα» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ενώ νέοι παγκόσμιοι δανειστές εμφανίζονται στο προσκήνιο

Όταν η Ελλάδα μπήκε στον μηχανισμό στήριξης, στον κόσμο υπήρχαν περίπου 20 χώρες που είχαν δανειστεί χρήματα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ήταν, σε τελική ανάλυση, μια έσχατη λύση ανάγκης. Σήμερα 90 χώρες, περίπου οι μισές του πλανήτη, είναι καταχρεωμένες στο ΔΝΤ, το οποίο από τη μία συνεχίζει να συμπεριφέρεται με έναν απολύτως νεοαποικιακό τρόπο καταστρέφοντας τις τοπικές οικονομίες με τις απαιτήσεις του για ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ενώ από την άλλη κινδυνεύει να χάσει όχι μόνο τη διεθνή παντοκρατορία του, αλλά και τα περίπου 150 δισεκατομμύρια δολάρια που έχει δανείσει με εξοντωτικούς όρους και προϋποθέσεις από δω κι από κει.

Στα τέλη του περασμένου Ιανουαρίου δημοσιεύτηκε μια έρευνα με τίτλο «Ο εξελισσόμενος ρόλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου μέσα από έναν σταθερό στόχο». Η έρευνα εξετάζει αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος της. Πώς έχει εξελιχθεί σήμερα ο περίφημος δανειστής κρατών, τον οποίο είχαμε κι εμείς την τιμή να γνωρίσουμε από κοντά; Και κυρίως πώς έχει αλλάξει, με δεδομένο ότι ο ίδιος ο οργανισμός έχει παραδεχτεί και έχει αποδεχτεί την ευθύνη του για τη μακροπρόθεσμη οικονομική καταστροφή ουκ ολίγων χωρών κυρίως του αναπτυσσόμενου κόσμου;

Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή. Εξαρτάται ποιον ρωτάς. Αν, για παράδειγμα, ρωτήσεις τους κατοίκους του Σουρινάμ, οι οποίοι είναι στους δρόμους εδώ και μήνες για τα αδιανόητα αυστηρά μέτρα λιτότητας που τους επιβλήθηκαν όταν η χώρα δανείστηκε από το ΔΝΤ, θα σου πουν ότι πλέον μετά βίας μπορούν να αγοράσουν φαγητό, το πρώτο έξοδο που μειώθηκε ήταν οι μισθοί των δασκάλων και πριν προλάβουν να τους πνίξουν οι τροπικές βροχές, τους πνίγει η απελπισία.Αν ρωτήσεις το Πακιστάν, θα σου πει τη δική του ιστορία: Η χώρα είναι ο 7ος μεγαλύτερος οφειλέτης του ΔΝΤ παγκοσμίως, με σύνολο οφειλής 7,4 δισεκατομμύρια δολάρια. Το πρόγραμμα δανεισμού κρέμεται από μια κλωστή, καθώς το ΔΝΤ αρνείται να απελευθερώσει τα τελευταία 2,5 δισεκατομμύρια έως ότου η χώρα συμφωνήσει πλήρως σε νέο πακέτο αυστηρών μέτρων περικοπών και λιτότητας.

Το πρόβλημα είναι ότι η οικονομία του Πακιστάν έχει ήδη καταρρεύσει. Ο πληθωρισμός τρέχει με 37,97%, η χώρα είναι στα πρόθυρα της επανάστασης λόγω των φόρων, της ακρίβειας, των περικοπών και της λιτότητας, αλλά αν δεν πάρει τα υπόλοιπα χρήματα του ΔΝΤ, θα αναγκαστεί να κηρύξει στάση πληρωμών και άρα πτώχευση. Επιπλέον όλων, είναι μία από τις 14 χώρες που έχουν δανειστεί από το ΔΝΤ και είναι αναγκασμένες να πληρώνουν τόκους υπερημερίας της τάξης του 3% σε περίπτωση που δεν είναι συνεπείς στις πληρωμές των δόσεων, κάτι που δεν συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις. Αυτό, με τη σειρά του, αυξάνει διαρκώς το χρέος και δυσχεραίνει περαιτέρω την αποπληρωμή του. Το Πακιστάν βρίσκεται σε ένα αδιέξοδο χωρίς καμία προφανή λύση.

Οπως εξάλλου και η Αργεντινή, ο νούμερο 1 οφειλέτης στο ΔΝΤ, που έχει δανειστεί από τον οργανισμό το απίστευτο ποσό των 46,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με συνέπεια η οικονομία της να μην μπορεί να συνέλθει ποτέ. Η χώρα αναγκάζεται να δανείζεται διαρκώς και να χρησιμοποιεί τα νέα δάνεια για να αποπληρώνει τα παλιά χρέη, ενώ οι ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές που επιβάλλει το ΔΝΤ έχουν γονατίσει την οικονομία και την κοινωνία, σε έναν φαύλο κύκλο που έχει οδηγήσει μεγάλο μέρος της πρώην μεσαίας τάξης στην ανέχεια και κυριολεκτικά στις φαβέλες.

Αν πάλι ρωτήσεις το ίδιο το ΔΝΤ, θα σου πει κάτι εντελώς διαφορετικό. Στην πρόσφατη αυτή έρευνα καταδεικνύεται ότι και ξέρει και αναγνωρίζει τη ζημιά που έχει κάνει και «προσδιορίζει τομείς στους οποίους ενισχύει σήμερα την εστίασή του, συμπεριλαμβανομένης της κλιματικής αλλαγής, των ζητημάτων του φύλου, των ανισοτήτων και της κοινωνικής προστασίας». Τα ίδια ακριβώς επαναλαμβάνει, με γραπτές ή προφορικές δηλώσεις, κάθε φορά που γίνεται μια σχετική ερώτηση. Όταν έρχεται, όμως, η επόμενη ερώτηση, που είναι πώς ακριβώς σκοπεύει να τα κάνει όλα αυτά, οι απαντήσεις τελειώνουν…

Ένας καταχρεωμένος και εξαρτημένος κόσμος

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας της Covid-19 περίπου 80 χώρες στράφηκαν στο ΔΝΤ για να δανειστούν χρήματα και να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στις συνθήκες οικονομικής δυσπραγίας στις οποίες περιήλθαν. Και πάλι στη θεωρία και πάρα πολύ γενικά και αόριστα το ΔΝΤ λέει ότι ζήτησε από τις χώρες αυτές να ρίξουν βάρος στον τομέα της Yγείας και της κοινωνικής πρόνοιας. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι αυτό πράγματι συνέβη. Αντιθέτως, υπάρχουν αποδείξεις ότι οι περισσότερες από 90 χώρες στον κόσμο που παραμένουν σήμερα χρεωμένες στον οργανισμό είναι όλες αναγκασμένες να ακολουθήσουν συγκεκριμένες σκληρές και αντικοινωνικές πολιτικές βάσει των οποίων πήραν τα δάνεια. Με δεδομένο ότι στον πλανήτη υπάρχουν 194 ανεξάρτητα κράτη, ο μισός κόσμος χρωστάει σήμερα στο ΔΝΤ και εξαρτάται σε κάποιον βαθμό από αυτό.

Παρά την εμπειρία και τη γνώση του παρελθόντος, οι χώρες συνεχίζουν (ακόμη) να δανείζονται από το ΔΝΤ, τον μοναδικό επίσημο παγκόσμιο δανειστή που δίνει χρήματα υπό συνθήκες αδιαφάνειας για τον γενικό πληθυσμό. Με λίγα λόγια, οι λαοί βρίσκονται ένα πρωί να χρωστάνε τα μαλλιοκέφαλά τους και να υπόκεινται σε πολιτικές σκληρής λιτότητας και περικοπών -κυρίως στον κοινωνικό τομέα-, χωρίς να γνωρίζουν τους όρους με τους οποίους συνέβησαν όλα αυτά. Το μεγαλύτερο μέρος των συμφωνιών παραμένει μυστικό και τα αιτήματα για διαφάνεια δεν έχουν μέχρι τώρα απαντηθεί. Συνεπώς το ΔΝΤ μπορεί να λέει ό,τι θέλει, ότι ζητάει, ας πούμε, πιο «κοινωνικά δίκαιη» κατανομή των χρημάτων που δανείζει, αλλά δεν υπάρχει κανένα απτό στοιχείο που να υποστηρίζει τα λεγόμενά του.

Το ΔΝΤ θέλει να ξεφύγει από την εικόνα του οργανισμού που ουσιαστικά αντικατέστησε την αποικιοκρατία στις αναπτυσσόμενες χώρες στις δεκαετίες του ’50, του ’60 και του ’70, μετατρέποντάς τις από πολιτικές αποικίες σε αποικίες χρέους. Στη θεωρία κάτι καταφέρνει με τις ανακοινώσεις και τις «αναδιαρθρώσεις» του καταστατικού του. Στην πράξη συνεχίζει να κάνει ακριβώς τα ίδια.

Η Τυνησία στράφηκε πρόσφατα στον οργανισμό για ακόμη ένα δάνειο, ύψους περίπου 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων, καθώς κινδυνεύει άμεσα με χρεοκοπία. Αυτή τη φορά, όμως, οι όροι των δανειστών προκάλεσαν αντιπαραθέσεις ακόμη και μέσα στους κόλπους του ίδιου του ΔΝΤ, καθώς είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσουν συνθήκες κοινωνικού χάους στη χώρα, που ήδη μαστίζεται από φτώχεια και ανεργία. Βασικό ζήτημα είναι η περικοπή των κρατικών επιχορηγήσεων, από τις οποίες ζει πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Πέρα από αυτό και παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις, εδώ και δεκαετίες η χώρα δεν έχει προβεί σε καμία από τις «δομικές μεταρρυθμίσεις» που υποτίθεται ότι απαιτούνται από τους δανειστές της. Αντιθέτως, ο πλούτος έχει συγκεντρωθεί στα χέρια 20 οικογενειών, το κράτος έχει διπλασιάσει τους υπαλλήλους του με τη γνωστή μέθοδο των διορισμών ημετέρων και ο γενικός πληθυσμός φτωχοποιείται εκθετικά. Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν στο Πακιστάν και στην Αίγυπτο.

Συνεπώς, ως τι έχει λειτουργήσει το ΔΝΤ, αναρωτιούνται πολλοί -φωναχτά πλέον-, αν όχι ως ένας μεγάλης κλίμακας τοκογλύφος, και πού είναι όλες αυτές οι περίφημες «μεταρρυθμίσεις» που υποτίθεται ότι φέρνει ως μέρος των συμφωνιών του με τις χώρες;

Και πάλι δεν υπάρχουν απαντήσεις.

Οι νέοι παγκόσμιοι «σωτήρες»

Όσο αυτά συμβαίνουν στο «πεδίο», σε θεσμικό επίπεδο το ΔΝΤ έχει άλλα θέματα. Με βασικό το γεγονός ότι ενώ είναι ένας διεθνής οργανισμός που υποτίθεται ότι απευθύνεται σε όλο τον κόσμο, στην πραγματικότητα είναι δεμένο με το άρμα των ΗΠΑ και της Δύσης. Μέχρι τώρα αυτό δεν ήταν απαραίτητα κακό, αλλά σε έναν κόσμο που αλλάζει ταχύτατα αρχίζει να γίνεται πρόβλημα. Η περίπτωση της Τυνησίας που αναφέραμε πιο πάνω είναι και πάλι χαρακτηριστική. Όσο γίνονταν οι συζητήσεις για το νέο δάνειο κάποιοι στην πολιτική σκηνή της χώρας πρότειναν να απευθυνθεί αυτή τη φορά στην Κίνα.

Με όλα αυτά τα δισεκατομμύρια μοιρασμένα στις 90 χώρες που του χρωστάνε, το ΔΝΤ έχει πολλά να χάσει με τη μετατόπιση των παγκόσμιων ισορροπιών. Η αποτυχία του να φέρει οποιοδήποτε μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα στις χώρες τις οποίες ελέγχει, η κάκιστη φήμη του και η αρτηριοσκληρωτική του αντίληψη για τους όρους με τους οποίους δανείζει συρρικνώνουν ταχύτατα την παντοκρατορία του. Και από ποιον θα δανείζονται οι χώρες;

Από τη Σαουδική Αραβία, ας πούμε, η οποία και ατελείωτα μετρητά έχει και πολύ πιο ευθείς τρόπους να παίρνει αυτό που θέλει και πολύ πιο αποτελεσματικό σύστημα δανεισμού, καθώς καταθέτει τα χρήματα απευθείας στις κεντρικές τράπεζες όσων χωρών δέχονται να τα ανταλλάξουν με μικρές ή μεγαλύτερες χάρες χωρίς να ρωτάει καν τι θα τα κάνουν.

Ή από την Κίνα, η οποία επίσης αναδύεται ως «σωτήρας» μικρών κρατών, ιδιαίτερα σε εκείνες τις περιπτώσεις που το ΔΝΤ καθυστερεί να εγκρίνει τα δικά του δάνεια ή τρώει χρόνο στις διαπραγματεύσεις για τους όρους τους. Αυτό θα έχει ως συνέπεια τα κράτη να σταματήσουν να αποπληρώνουν το ΔΝΤ και να εξυπηρετούν τα νέα τους χρέη, αφήνοντάς του τρύπες δισεκατομμυρίων. Η σκέψη να απαγορευτεί στους οφειλέτες να δανείζονται και από αλλού μάλλον θα απορριφθεί, διότι αν θέσεις στους πιθανούς «πελάτες» σου το δίλημμα «ή από μένα ή από την Κίνα», η πιθανότητα να διαλέξουν τη δεύτερη είναι πάρα πολύ μεγάλες. Κυρίως διότι η Κίνα, όπως και η Σαουδική Αραβία, δεν ζητά καμία μεταρρύθμιση και δεν την ενδιαφέρει καθόλου τι θα κάνεις με τα χρήματα, αρκεί να πληρώνεις τις δόσεις σου και κυρίως να θυμάσαι ότι της χρωστάς. Παραδεισένια κατάσταση για κάθε λογής δικτάτορες και διεφθαρμένα καθεστώτα, αλλά και για τους απελπισμένους του κόσμου, που είναι πλέον πολλοί.

Καθώς οι φτωχότερες χώρες του πλανήτη αντιμετωπίζουν πια άμεσο πρόβλημα επιβίωσης, κυρίως λόγω της ακρίβειας, της επισιτιστικής κρίσης και της κλιματικής αλλαγής, τα χρέη τους αρχίζουν να μοιάζουν με ακάλυπτες επιταγές. Η συζήτηση περί «στάσης πληρωμών», που έως και λίγα χρόνια νωρίτερα ακουγόταν «επαναστατική» σε κάποιους και «αδύνατη» σε πολλούς άλλους, σήμερα είναι όχι απλώς μια πραγματικότητα, αλλά ένα πιθανό μελλοντικό ντόμινο. Αρκεί κάποιος να κάνει την αρχή και να την κάνει με θόρυβο.

Αυτή που ανησυχεί περισσότερο είναι βέβαια η Αμερική, η οποία είναι ο βασικός «τροφοδότης» των ταμείων του ΔΝΤ, ενώ ο οργανισμός αποτελούσε μέχρι τώρα ένα έμμεσο εργαλείο της για να ελέγχει τις οικονομίες -και όχι μόνο- των αδύναμων χωρών. Ο Economist έγραψε πρόσφατα ότι το ΔΝΤ δεν χρειάζεται μια νέα αποστολή (αφήστε τις αηδίες περί κλιματικής αλλαγής και κοινωνικών αδικιών, εν ολίγοις), αλλά να γίνει ακόμη πιο αυστηρό με τους απείθαρχους οφειλέτες και να απαιτήσει από τα κράτη να αναστείλουν τις πληρωμές τους προς άλλους «σκοτεινούς» δανειστές όσο τρέχουν τα δικά του προγράμματα. Να δείξει πυγμή, με λίγα λόγια, να γίνει ακόμη πιο σκληρό, άσχετο αν ήταν αυτή ακριβώς η σκληρότητά του που το έφερε έως εδώ και μαζί του και έναν σωρό χώρες.

Επειδή είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι μπορεί ένα μέσο από μόνο του να έχει τόση αποκοπή από τη διεθνή πραγματικότητα, το πιθανότερο είναι ότι αυτές οι απόψεις αντανακλούν τα όσα λέγονται στους διαδρόμους των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων της Νέας Υόρκης και των διάφορων λόμπι της Ουάσιγκτον. Η Αμερική δυσκολεύεται να χωνέψει ότι χάνει την απόλυτη κυριαρχία σε έναν κόσμο που αλλάζει με κατακλυσμιαίους ρυθμούς. Κι αυτό, ανάμεσα σε άλλα, ίσως της κοστίσει και (ακόμη) μερικές εκατοντάδες δισεκατομμύρια.

Πηγή :  https://www.avgi.gr

 

Μισθός ώς 8.314,56 ευρώ και στον διοικητή του ΣΕΠΕ

 Χριστίνα Κοψίνη

 Το ανώτατο όριο των μηνιαίων αποδοχών του αυξάνεται στο ύψος των αποδοχών του προέδρου του Αρείου Πάγου, δηλαδή γύρω στα 100.000 ετησίως, με τροπολογία λίγο πριν από το κλείσιμο της Βουλής.

 Το ανώτατο όριο των μηνιαίων αποδοχών του αυξάνεται στο ύψος των αποδοχών του προέδρου του Αρείου Πάγου, δηλαδή γύρω στα 100.000 ετησίως, με τροπολογία λίγο πριν από το κλείσιμο της Βουλής.

Με τη γνωστή μέθοδο, την τροπολογία της τελευταίας στιγμής σε νομοσχέδιο-σκούπα και παραμονές Πάσχα, η κυβέρνηση αύξησε τις αποδοχές και του επικεφαλής της Ανεξάρτητης Αρχής του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας στο ύψος των αποδοχών του προέδρου του Αρείου Πάγου, δηλαδή γύρω στα 100.000 ετησίως (στα 8.314,56 ευρώ μηνιαίως).

Αρχικώς, οι αποδοχές του Τζιλιβάκη, ο οποίος είναι ο πρώτος διοικητής της Ανεξάρτητης Αρχής, είχαν οριστεί στο ύψος των αποδοχών του γενικού γραμματέα, δηλαδή στις 55.572,00 ενώ πρόσφατα του χορηγήθηκε και μπόνους ύψους 45.000 ευρώ για το… 2022.

Βεβαίως, η θέση του επικεφαλής σε μια τέτοια Αρχή, εφόσον εκτελεί άψογα το κοινωνικό της έργο σε μια χώρα όπου ανθεί η παραοικονομία και τα εργατικά ατυχήματα έχουν εκτοξευτεί στα ύψη, είναι πολύ υπεύθυνη και πρέπει να είναι καλά αμειβόμενη.

Ομως το ίδιο θα έπρεπε να ισχύει και τους επιθεωρητές που είναι στην πρώτη γραμμή και απειλούνται ακόμη και από... βόμβες μολότοφ, όπως πρόσφατα στα Λιόσια. Επομένως, αφού εξασφαλίστηκαν ταχύτατα τα κονδύλια για την κάλυψη των αποδοχών του διοικητή, γιατί είναι τόσο δύσκολο να πληρωθούν οι υπερωρίες που πραγματοποίησαν οι Επιθεωρητές Εργασίας από τον Δεκέμβριου του 2020;

Κι εδώ δεν μιλάμε για εικονικές υπερωρίες, όπως συμβαίνει κατά κανόνα σε ένα μεγάλο τμήμα της δημόσιας διοίκησης και των ΟΤΑ. Πρόκειται για πραγματικά υπερωριακό εργάσιμο χρόνο. Διότι εάν δεν βγει ο επιθεωρητής για ελέγχους τα Σαββατοκύριακα και τις νύχτες, απλώς δεν μπορεί να κάνει σωστά τη δουλειά του. Ας αφήσουμε δε το ύψος των ετήσιων αποδοχών τους που δεν ξεπερνούν τις 15.000 ευρώ τον χρόνο.

Θα αναμένουμε την Υπουργική Απόφαση για να δούμε πόσες είναι τελικώς οι πραγματικές αποδοχές του διοικητή. Οσον αφορά το πρόσθετο μπόνους των 55,572 ευρώ, υπενθυμίζουμε ότι βάσει του νόμου σύστασης της Ανεξάρτητης Αρχής, ο διοικητής με την ανάληψη των καθηκόντων του υπογράφει συμβόλαιο απόδοσης με τον υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, το οποίο καθορίζει τις υποχρεώσεις του και τους ποιοτικούς και ποσοτικούς στόχους, οι οποίοι πρέπει να επιτευχθούν κατά τη διάρκεια της θητείας του, όπως επίσης και σε ετήσια βάση.

Στο συμβόλαιο μπορεί να προβλέπεται ετήσια ειδική ανταμοιβή (bonus) του διοικητή σε περίπτωση υπέρβασης ή επίτευξης, κατά περίπτωση, των ετήσιων στόχων που τίθενται στο συμβόλαιο απόδοσής του.

«Θεωρητικά η διάταξη κρίθηκε απαραίτητη προκειμένου να συμπληρωθεί η ισχύουσα διάταξη και να αποσαφηνιστεί ο τρόπος καταβολής των αποδοχών του Διοικητή της Επιθεώρησης Εργασίας» αναφέρει σε ανακοίνωσή της η παράταξη Αυτόνομη Ριζοσπαστική συν-Εργασία υπαλλήλων.

«Ολα τα άλλα είναι ξεκάθαρα στο πώς θα λειτουργήσει η νέα ανεξάρτητη αρχή και το μόνο πρόβλημα που επείγει να αποσαφηνιστεί είναι το ύψος της αμοιβής του Διοικητή» αναφέρει δηκτικά και υπενθυμίσει ότι το ανώτατο όριο στις αμοιβές του διοικητή φτάνει στο ύψος των αποδοχών του προέδρου του Αρείου Πάγου. «Είναι οι μισθοί που θα έχουν τα γαλάζια παιδιά που τοποθέτησε ως μάναντζερ στον e-ΕΦΚΑ ο υπ. Εργασίας, κ. Κωστής Χατζηδάκης καθώς για τον ορισμό τους γίνεται αναφορά στο ίδιο άρθρο του ίδιου νόμου».

Πηγή :  https://www.efsyn.gr

Σε κίνδυνο φτώχειας-κοινωνικού αποκλεισμού το 26,3% του πληθυσμού στην Ελλάδα

 

Απογοητευτικά τα στοιχεία της Έρευνας Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών 2022. Σύμφωνα με αυτά o πληθυσμός που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό ανέρχεται στο 26,3% του πληθυσμού της χώρας (2.722.000 άτομα).

Το ποσοστό είναι ελαφρώς μικρότερο (κατά 2%) σε σχέση με το 2021 (28,3%).

Σημειώνεται ότι η Ελλάδα έχει τη δεύτερη χειρότερη επίδοση μετά τη Βουλγαρία σε σχέση με τις εννέα ευρωπαϊκές χώρες για τις οποίες υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία.

Το κατώφλι της φτώχειας για μονοπρόσωπο νοικοκυριό ανέρχεται στο ποσό των 5.712 ευρώ ετησίως και σε 11.995 ευρώ για νοικοκυριά με δύο ενήλικες και δύο εξαρτώμενα παιδιά ηλικίας κάτω των 14 ετών. Ορίζεται στο 60% του διάμεσου συνολικού ισοδύναμου διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών, το οποίο εκτιμήθηκε σε 9.520 ευρώ, ενώ το μέσο ετήσιο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών της χώρας εκτιμήθηκε σε 18.563 ευρώ.

Από την έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ για τον κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού, προκύπτουν επίσης τα εξής:

Τα νοικοκυριά που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας εκτιμώνται σε 742.235 σε σύνολο 4.049.102 νοικοκυριών, και τα μέλη τους σε 1.945.199 στο σύνολο των 10.399.329 ατόμων του εκτιμώμενου πληθυσμού της χώρας που διαβιεί σε ιδιωτικά νοικοκυριά.

Σε πέντε περιφέρειες (Κρήτη, Αττική, Νότιο Αιγαίο, Ήπειρος και Θεσσαλία) καταγράφονται ποσοστά κινδύνου φτώχειας χαμηλότερα από αυτό του συνόλου της χώρας, ενώ στις υπόλοιπες οκτώ περιφέρειες (Ιόνια Νησιά, Βόρειο Αιγαίο, Δυτική Ελλάδα, Πελοπόννησος, Δυτική Μακεδονία, Στερεά Ελλάδα, Κεντρική Μακεδονία και Ανατολική Μακεδονία και Θράκη) τα αντίστοιχα ποσοστά είναι υψηλότερα.

Ο κίνδυνος φτώχειας εκτιμάται σε 25,9% για όσους έχουν ολοκληρώσει προσχολική, πρωτοβάθμια και το πρώτο στάδιο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, σε 18% για όσους έχουν ολοκληρώσει το δεύτερο στάδιο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, και σε 7,2% για όσους έχουν ολοκληρώσει το πρώτο και το δεύτερο στάδιο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού είναι υψηλότερος στην περίπτωση των παιδιών ηλικίας 17 ετών και κάτω (28,1%), μειωμένος κατά 3,9 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2021 (32,0%).

---

Αναλυτικά τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ

Πηγή :  https://www.efsyn.gr

«Βόμβα» στην αλυσίδα της οικονομίας – Πρωταθλήτρια η Ελλάδα στις επιχειρήσεις «ζόμπι»

 

Αν και βρίσκονται στο όριο της χρεωκοπίας, με κάποιον τρόπο «φυτοζωούν», καθώς ουδείς μπορεί να πάρει την απόφαση να τις βγάλει από την… πρίζα

Ένα μεγάλο «αγκάθι» για την οικονομία και τις θέσεις εργασίας έχει αφήσει πίσω της η περιπέτεια της χώρας με τα Μνημόνια αλλά και τις επόμενες κρίσεις που βίωσε η Ελλάδα: υγειονομική και ενεργειακή. Πρόκειται για τις λεγόμενες εταιρίες «ζόμπι», αυτές, δηλαδή, που βρίσκονται στο όριο της χρεωκοπίας και δεν έχουν καμία ελπίδα να επιβιώσουν. Ωστόσο, με κάποιον τρόπο «φυτοζωούν», καθώς ουδείς μπορεί να πάρει την απόφαση να τις βγάλει από την… πρίζα.

Αυτές οι επιχειρήσεις είναι υπερδανεισμένες και διατηρούνται στον «αναπνευστήρα», υπό την απειλή να υπάρξουν συστημικοί κλυδωνισμοί και να χαθούν θέσεις εργασίας, εκτοξεύοντας τα αντίστοιχα ποσοστά που λαμβάνονται υπόψη ακόμα και από τις διεθνείς αγορές, είτε για την πορεία της οικονομίας είτε για την αναβάθμιση της χώρας, από τους οίκους αξιολόγησης.

Ο ορισμός που υιοθετεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προβλέπει ότι «ζόμπι» χαρακτηρίζονται οι επιχειρήσεις που καλύπτουν τις παρακάτω προϋποθέσεις για δύο συνεχόμενα χρόνια: Αρνητική απόδοση κεφαλαίων, δηλαδή είναι ζημιογόνες, περιορισμένη δυνατότητα εξυπηρέτησης οφειλών, δηλαδή είναι υπερχρεωμένες, και έχουν αρνητικές καθαρές επενδύσεις, ώστε να μην εντάσσονται στην κατηγορία «Νέες Εταιρίες», που επενδύουν για να αναπτυχθούν παρότι είναι ακόμα ζημιογόνες.

Η πραγματικότητα

Η Ελλάδα αποτελεί το αρνητικό παράδειγμα στον τομέα του επιχειρείν, αφού τα στοιχεία δείχνουν πως είναι… πρωταθλήτρια στις εταιρίες «ζόμπι», καθώς το ποσοστό αυτών των εταιριών ανέρχεται στο 16% του συνόλου των επιχειρήσεων στη χώρα. Η απόσταση, μάλιστα, από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι μάλλον χαοτική, αφού στη δεύτερη θέση βρίσκονται Ιταλία και Βουλγαρία, με τις εταιρίες «ζόμπι» να μην ξεπερνούν το 10% του συνόλου!

Ωστόσο, τα παραπάνω στοιχεία ενδέχεται να είναι μάλλον… ξεπερασμένα, καθώς δεν έχουν αποτυπωθεί ακόμα οι επιπτώσεις που είχαν στις επιχειρήσεις τόσο η υγειονομική όσο και η ενεργειακή κρίση, με τους αναλυτές να εκτιμούν ότι τα ποσοστά είναι πλέον πολύ υψηλότερα. Μάλιστα, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που υποστήριξαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας ότι οι επιχειρήσεις που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία, πήραν… παράταση ζωής με τις επιστρεπτέες προκαταβολές, καθώς δικαιούνταν μεν την κρατική ενίσχυση με βάση τα οικονομικά στοιχεία τους, αλλά ύστερα από πολλά χρόνια οικονομικής κρίσης βρίσκονταν στο χείλος του γκρεμού. Επίσης, απέκτησαν πρόσβαση σε δάνεια με εγγύηση του Δημοσίου, εντάχθηκαν σε μορατόρια, πληρώνοντας στις τράπεζες -ενδεχομένως- μόνον τόκους, και γενικώς εξασφάλισαν ευνοϊκούς όρους προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα (πολλά) δάνειά τους.

Τότε, μάλιστα, προϋπόθεση για τη λήψη της ενίσχυσης ήταν η διατήρηση των θέσεων εργασίας, που σημαίνει πως η κυβέρνηση ήθελε διακαώς να μην υπάρξει αύξηση της ανεργίας. Άλλωστε, μια επιχείρηση η οποία δεν μπορεί να φέρει εις πέρας ούτε τα τρέχοντα έξοδά της και… μπαίνει συνεχώς μέσα, αδυνατεί να δώσει ικανοποιητικούς μισθούς στους εργαζομένους, αν φυσικά καταβάλλει τις μηνιαίες αποδοχές στην ώρα της, πόσο μάλλον τους φόρους και τις εισφορές που τις αναλογούν.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνικό, αλλά στη χώρα μας τα ποσοστά είναι υψηλά. Γι’ αυτόν τον λόγο έχει αρχίσει εκ νέου μια συζήτηση για το πώς μπορούν να «αποσωληνωθούν» οι επιχειρήσεις «ζόμπι» με τις μικρότερες δυνατές επιπτώσεις στην οικονομία και τους εργαζομένους.

Παράλληλα, στη χώρα μας υπάρχει ακόμα μία κατηγορία εταιριών «ζόμπι». Πρόκειται για σχεδόν 700.000 επιχειρήσεις που επί της ουσίας είναι ανενεργές, χωρίς να ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα, και παραμένουν ενεργές στα χαρτιά. Ο λόγος είναι ότι ο νόμος δεν επιτρέπει να κλείσουν, εάν δεν διευθετήσουν προηγουμένως τις οφειλές που έχουν προς το Δημόσιο, τα ασφαλιστικά ταμεία ή προς άλλους φορείς.

Μείωση της παραγωγικότητας και άνισος ανταγωνισμός

Σύμφωνα με τη μελέτη της Bank for International Settlements (BIS), η διατήρηση των εταιριών «ζόμπι» εν ζωή μειώνει την παραγωγικότητα σ’ ολόκληρη την οικονομία και «πληγώνει» τις υγιείς επιχειρήσεις, που αντιμετώπιζαν άνισο ανταγωνισμό.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, με βάση μελέτη της BIS που πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 2018 για τις επιχειρήσεις «ζόμπι», η οποία περιελάμβανε τον έλεγχο 32.000 εισηγμένων επιχειρήσεων σε 14 ανεπτυγμένες οικονομίες, προέκυψε το εξής άκρως ενδιαφέρον συμπέρασμα: Το 12% εξ αυτών λειτουργούσε για τουλάχιστον 10 χρόνια και είχε δείκτη κάλυψης τόκων (interest coverage ratio) κάτω από 1.0 για τρία συνεχόμενα χρόνια. Στην πράξη, οι συγκεκριμένες εταιρίες δεν είχαν τα απαιτούμενα έσοδα για να καλύψουν τις δανειακές ανάγκες τους και, φυσικά, δεν φτάνουν για να αποπληρώσουν τις υπόλοιπες δαπάνες λειτουργίας τους, διογκώνοντας τις υποχρεώσεις τους.

Μια άλλη έρευνα που έχει γίνει από την Bank of America την περίοδο της κορύφωσης της ενεργειακής κρίσης ανέφερε ότι στην κορυφή των εταιριών «ζόμπι» ή, όπως χαρακτηριστικά τις αποκαλεί, «ζωντανών νεκρών» βρίσκονται οι υπηρεσίες κοινής ωφέλειας. Και αυτό διότι το κόστος του φυσικού αερίου ανάγκασε πολλές εταιρίες να σταματήσουν την παραγωγή. Μάλιστα, οι αναλυτές της BofA αναφέρουν χαρακτηριστικά ότι η ενεργειακή κρίση στην Ευρώπη ενδεχομένως να αυξήσει τις εταιρίες «ζόμπι» σε βασικές οικονομίες τόσο της ευρωζώνης όσο και στη Βρετανία, όπου αρκετές εταιρίες δείχνουν να είναι ιδιαίτερα ευάλωτες.

Πηγή : https://www.newsbreak.gr

Βρέχει αυξήσεις και δεν είναι πρωταπριλιάτικες

 

 Ιωάννα Σωτήρχου

 Nομίζεις ότι ακούς πρωταπριλιάτικο αστείο. Και δώσ’ του αυξήσεις στις συντάξεις, αυξήσεις στον κατώτατο μισθό, αυξήσεις στα κουρέματα των δανείων (στο σημείο αυτό οφείλεται μνημείο στον γνωστό υφυπουργό), γιγάντιες φοροελαφρύνσεις. Ο ένας δημοσιογράφος να υπερθεματίζει συμπληρώνοντας τον άλλον.

Αυξήσεις που θα μεταφερθούν και στα επιδόματα. Και δώσ’ του αυξήσεις και στις ηλικίες των ωφελούμενων για τη λήψη επιδοτούμενων στεγαστικών δανείων, οι οποίοι πλέον δεν θα ’ναι απαραίτητα νέοι αλλά και σχεδόν μεσήλικες, λες και θα ζήσουν -ως δούλοι των τραπεζών- για να τα αποπληρώσουν όταν θεωρητικά θα κοντεύουν τα 150, γιατί χρειάζονται περίπου δύο με τρεις ζωές να πληρώνεις ώστε να ξοφλήσεις ένα δάνειο εκεί που έχουν φτάσει τα ακίνητα.

Σε αυτή την πόλη που ραγδαία μετατρέπεται σε αποικία τουριστών και οι νέοι άνθρωποι αρνούνται πλέον να εργάζονται με μισθούς πείνας, βλέποντας τη ζωή να φεύγει στον αγώνα της επιβίωσης και μη ζωής. Και σε όλα τα καταστήματα να στέκει θυροκολλημένο το χαρτί «Ζητείται προσωπικό».

Δεν μπορείς να μην αναλογιστείς ότι η κυβέρνηση μάλλον βλέπει να κατακρημνίζεται στις δημοσκοπήσεις και τα δίνει όλα για να μη χάσει τα ποσοστά της από το πάρτι των αχαλίνωτων ιδιωτικοποιήσεων.

Γιατί βλέπει ότι και το τελευταίο της χαρτί, αυτό της ασφάλειας, καίγεται: όταν ξοδεύει σε έναν αμφιβόλου αποτελεσματικότητας φράχτη όσα χρήματα δεν έχει ξοδέψει στα νοσοκομεία τον καιρό της πανδημίας και στα τρένα το διάστημα της διακυβέρνησής της και οι μόνες προσλήψεις είναι σε προσωπικό καταστολής και όχι ασφάλειας, καθώς η βία έχει ξεφύγει και έχει φτάσει ακόμη και στους μαθητές και στα σχολεία, που έχουν μετατραπεί σε πεδία ανεξέλεγκτης και ωμής βίας, για ποια ασφάλεια μιλάμε;

Πηγή :  https://www.efsyn.gr

Το «αναπτυξιακό κράτος» και η βιώσιμη ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας

 

του Γιώργου Σταθάκη *

Στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 η εκβιομηχάνιση της ελληνικής οικονομίας έγινε μέσω ενός «αναπτυξιακού κράτους»

Η στροφή στο «αναπτυξιακό κράτος» αποτελεί τη βασικότερη και καθοριστική επιλογή για το αύριο της ελληνικής.

Το «αναπτυξιακό κράτος» στις αναπτυσσόμενες χώρες

Το «αναπτυξιακό κράτος» αποτελεί έννοια που ταυτίστηκε με την εκβιομηχάνιση των αναπτυσσόμενων οικονομιών. Εντούτοις, ξεκίνησε από την Ιαπωνία. Αυτή, μεταπολεμικά, επεδίωξε να μετατραπεί σε εξαγωγική δύναμη, κάτι που πέτυχε με τη σχεδιασμένη από το κράτος ανάπτυξη και τη σύμπραξη με λίγες μεγάλες εταιρείες. Το ίδιο μοντέλο με μικρές παραλλαγές εφαρμόστηκε από τη Νότια Κορέα, για να ακολουθήσουν στη συνέχεια οι χώρες της Ν.Α. Ασίας και πρόσφατα η Κίνα.

Αντίστοιχες προσπάθειες, όμως, έγιναν και στην Ευρώπη. Στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 η εκβιομηχάνιση της ελληνικής οικονομίας έγινε μέσω ενός «αναπτυξιακού κράτους». Το ελληνικό κράτος κατασκεύαζε υποδομές, πρόσφερε ενέργεια σε χαμηλές τιμές στη βιομηχανία, παρείχε εξαγωγικές επιδοτήσεις και επιλεκτικό προστατευτισμό, είχε δεσμεύσει το 80% της τραπεζικής χρηματοδότησης υπέρ της βιομηχανίας και της γεωργίας, χρησιμοποιούσε τις κρατικές προμήθειες υπέρ της εγχώριας παραγωγής, εκπαίδευε προσωπικό σε τεχνικά επαγγέλματα και στον τουρισμό έδινε το «παράδειγμα» με τον ΕΟΤ, τα Ξενία και τη διάσωση των παραδοσιακών οικισμών. Οι βιομηχανικοί κλάδοι που επελέγησαν (σιδηρουργία, τσιμέντα, ναυπηγεία, αλουμίνα κ.λπ.) ήταν ήδη στο τετραετές του 1948-1952, που είχε γίνει επί Σχεδίου Μάρσαλ.

Μετά την ένταξη στην Ευρώπη, την ενιαία αγορά και τους αυστηρούς κανόνες του ανταγωνισμού, ο κρατικός παρεμβατισμός στην οικονομία αποδυναμώθηκε, οι ιδιωτικοποιήσεις γενικεύθηκαν, το χρηματοπιστωτικό σύστημα απελευθερώθηκε πλήρως και η οικονομία βίωσε την αποβιομηχάνιση. Οι ιδιωτικές επενδύσεις στράφηκαν αναπόφευκτα είτε στα πεδία υποδομών με εγγυημένες αποδόσεις είτε στον τουρισμό, στο εμπόριο και στις κατασκευές. Επακολούθησαν η κρίση και η κατάρρευση.

Την ίδια περίοδο η παγκοσμιοποίηση είχε δυο διακριτές επιπτώσεις: την ταχύτερη ανάπτυξη χωρών της περιφέρειας έναντι του κέντρου και την ανάδειξη νέων οικονομικών δυνάμεων. Οι επονομαζόμενες BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Ν. Αφρική) έγιναν το σύμβολο αυτής της νέας δυναμικής. Μόνο που αυτές δεν υιοθέτησαν το μοντέλο της ελεύθερης αγοράς, αλλά διατήρησαν το μοντέλο του «αναπτυξιακού κράτους». Μπορεί το εμπόριο να ήταν ελεύθερο, μπορεί να έγιναν πεδία προσέλκυσης ξένων επενδύσεων, αλλά διατήρησαν τον σχεδιασμό και την κρατική παρέμβαση. Ειδικά η Κίνα, με το εκτεταμένο δίκτυο κρατικών εταιρειών και τραπεζών, τον σχεδιασμό της τεχνολογικής αναβάθμισης και τη διεθνή παρουσία της.

Το «αναπτυξιακό κράτος» στις ανεπτυγμένες οικονομίες

Και μετά η ιδέα του «αναπτυξιακού κράτους» έφθασε στις ίδιες τις βιομηχανικές χώρες. Οι ΗΠΑ διατηρούσαν προβάδισμα έναντι της Ε.Ε. στην τεχνολογία και η κυριαρχία των αμερικανικών τεχνολογικών εταιρειών ήταν απόλυτη. Μια σειρά μελετών όμως (Mazzucato κ.ά.) κατέδειξε ότι οι επιτυχίες αυτές εδράζονται στην ισχυρή κρατική χρηματοδότηση της βασικής έρευνας, των πανεπιστημίων και στις ανακαλύψεις που έγιναν σε κρατικούς φορείς έρευνας στην άμυνα και αλλού (Ίντερνετ κ.λπ.). Το ισχυρό αυτό κρατικό υπόβαθρο τροφοδοτούσε, ή καθιστούσε εφικτή, την τεχνολογική επιχειρηματικότητα. Την ίδια περίοδο η Ευρώπη, «μαγεμένη» από τις νεοφιλελεύθερες δοξασίες, υποβάθμιζε τη βασική έρευνα, προκρίνοντας την εφαρμοσμένη, καλούσε τα πανεπιστήμια να αποκτήσουν εμπορική συνείδηση, μιλούσε περί ατελούς επιχειρηματικότητας και περί της κακοδαιμονίας του μεγάλου ευρωπαϊκού κράτους.

Σήμερα το «αναπτυξιακό κράτος» ενισχύεται στις ΗΠΑ, καθώς σε συνθήκες μερικής αποπαγκοσμιοποίησης αυτές χαράσσουν μια ισχυρή βιομηχανική πολιτική που επιδιώκει να κατευθύνει την οικονομία στην επίτευξη φιλόδοξων πράσινων στόχων και να ανακτήσει ή να διατηρήσει τη βιομηχανική υπεροχή σε τεχνολογίες αιχμής. Η Ευρώπη παραμένει μετέωρη. Αν δει κανείς ρεαλιστικά τις σύγχρονες οικονομίες, διαπιστώνει ότι πρόκειται για ένα διαρκές φάσμα «συμπράξεων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα», με τον αποκλειστικά ιδιωτικό τομέα να περιορίζεται σε παραδοσιακές κατηγορίες υπηρεσιών. Συνεπώς, η επιστροφή της ιδέας του «αναπτυξιακού κράτους» εδράζεται στο γεγονός ότι η δυναμική της οικονομίας συναρτάται από τη διττή ισχυρή υπόσταση και των δύο πόλων.

Το «αναπτυξιακό κράτος» και η Ελλάδα

Η διάλυση του «αναπτυξιακού κράτους» την περίοδο 1990-2008 ήταν ισοπεδωτική. Σήμερα δεν υπάρχει κανένα τμήμα σε οποιοδήποτε υπουργείο που να «σκέφτεται» ή να «σχεδιάζει». Ταυτόχρονα έχουν γενικευτεί οι συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα από τα έργα υποδομής μέχρι την όψιμη επικίνδυνη επέκταση στην Υγεία, στην Παιδεία και στην κοινωνική ασφάλιση. Παράλληλα έχει απομείνει ένα βαθιά γραφειοκρατικό σύστημα που καλείται να λειτουργεί με μειωμένους πόρους και ένα αναχρονιστικό σύστημα που περιλαμβάνει τη χωροταξία, το περιβάλλον, το ιδιοκτησιακό καθεστώς, τη φορολογία, το δικαστικό σύστημα και πληθώρα άλλων τομέων. Είναι εμφανές ότι είναι δυσλειτουργικό με την πολυνομία, τις ερμηνευτικές διατάξεις, τις ειδικές ρυθμίσεις. Φαντάζει ως να είναι ένα ατελείωτο φάσμα εξαιρέσεων, αυθαιρεσιών και στιγμιαίων ρυθμίσεων.

Με μία λέξη, το σκέλος του Δημοσίου αποδυναμώθηκε τη στιγμή της επέκτασης των συμπράξεων, καθιστώντας το απλό διαχειριστή πόρων που τους κατανέμει ανάμεσα σε ανταγωνιστικά ιδιωτικά σχέδια. Η πιο απλή πράξη σχεδιασμού ανατίθεται σε ιδιωτικές συμβουλευτικές εταιρείες ή ενσωματώνει ιδιωτικούς υπαρκτούς σχεδιασμούς. Αν όμως παραμείνουμε στο «παθητικό Δημόσιο», τότε είναι αδύνατο να κινηθούν η πραγματική οικονομία, ο τεχνολογικός τομέας και η πράσινη μετάβαση. Η οικονομία δεν μπορεί να αλλάξει ρότα και να καταστεί βιώσιμη. Θα παραμείνει παγιδευμένη στο σημερινό σύστημα της μόνιμης υποεπένδυσης, της ειδίκευσης σε κλάδους χαμηλής προστιθέμενης αξίας και της δημιουργίας χαμηλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας (τουρισμός, εμπόριο, υπηρεσίες).

Η στροφή στο «αναπτυξιακό κράτος» αποτελεί τη βασικότερη και καθοριστική επιλογή για το αύριο της ελληνικής οικονομίας. Μόνο που οι τρόποι, τα βήματα, οι τομές, οι επιλογές, οι ρήξεις και οι κοινωνικές συμμαχίες είναι τα κρίσιμα θέματα που θέλουν μία άλλη συζήτηση. Εντούτοις, τέσσερις συνοπτικές απαντήσεις είναι εφικτές.

Η αναδιοργάνωση του κράτους έχει τους δικούς της ρυθμούς. Το άμεσο είναι ότι πρέπει να αποκτήσει ισχυρούς «θύλακες» που θα αναλάβουν να ανασυστήσουν την ικανότητα σχεδιασμού, την αίσθηση των αλλαγών, την πρόκριση πολιτικών.

Δεύτερον, χρειάζεται μία νέα γραφειοκρατία ικανών στελεχών -τα καλύτερα μυαλά ίσως που βγαίνουν από τα πανεπιστήμια-, χρειάζεται φυσικά η αναβάθμιση της Σχολής Δημόσιας Διοίκησης και σε κάθε περίπτωση το Δημόσιο να μετατραπεί σε επιθυμητή επιλογή.

Τρίτον, η ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων (Κτηματολόγιο, δασικοί χάρτες, χωροταξικά και περιβαλλοντικά σχέδια) θα μονιμοποιήσει το καθολικό κανονιστικό πλαίσιο.

Τέταρτον, μία συντονισμένη πολιτική στήριξης της παραγωγής και της τεχνολογίας μέσα από τοπικές, περιφερειακές και εθνικές πολιτικές σε έρευνα, τεχνολογία, επενδύσεις, υποδομές και νέα επιχειρηματικά πεδία. Στροφή των χρηματοδοτικών πόρων (Αναπτυξιακός Νόμος, Ταμείο, ευρωπαϊκοί πόροι, επενδυτικές τράπεζες) προς το φάσμα των παραγωγικών και τεχνολογικών επενδύσεων.

* Ο Γιώργος Σταθάκης είναι πρώην υπουργός, υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. στα Χανιά

Πηγή :  https://www.avgi.gr

ΜέΡΑ25: Νέο θύμα της ιδιωτικομανίας το λιμάνι της Ηγουμενίτσας

 

 Την πώληση του λιμανιού της Ηγουμενίτσας στους Ιταλούς καυτηριάζει το ΜέΡΑ25 τονίζοντας ότι συνεχίζεται η εκποίηση των στρατηγικών υποδομών της χώρας από τις μνημονιακές κυβερνήσεις.

Το κόμμα σημειώνει πως το κερδοφόρο λιμάνι της Ηγουμενίτσας παραχωρήθηκε «με όλα τα «προικιά» του που υπερβαίνουν τα 200 εκατομμύρια ευρώ και με ενεργό αποθεματικό ύψους 12 εκατομμυρίων ευρώ που πλήρωσαν οι Έλληνες πολίτες, έναντι του ευτελούς τιμήματος των 84 εκατομμυρίων ευρώ».

 «Είναι εξοργιστικό το γεγονός ότι τα πλοία της Grimaldi ευθύνονται για τις τραγωδίες που σημειώθηκαν στις Ελληνικές θάλασσες το 2014 με το Norman Atlantic που κόστισε τη ζωή έντεκα ανθρώπων και άλλων έντεκα το 2022 με το EUROFERRY OLYMPIA» σημειώνεται, μεταξύ άλλων, στην ανακοίνωση.

 Όλη η ανακοίνωση έχει ως εξής

Λίγο καιρό μετά το έγκλημα στα Τέμπη, λόγω των εγκληματικών πολιτικών των ιδιωτικοποιήσεων και την ιδιωτικοποίηση του νερού, παρά τις αποφάσεις του ΣτΕ, το ΤΑΙΠΕΔ ανακοίνωσε την πώληση του 67% του Οργανισμού Λιμένος Ηγουμενίτσας στην Ιταλική ναυτιλιακή εταιρεία Grimaldi.
Η Κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη, λοιπόν, δεν έχασε χρόνο και λίγο πριν εκπνεύσει η καταστροφική θητεία της για τον τόπο, σπεύδει να φέρει προς κύρωση στη Βουλή και αυτό το μνημονιακό, αποικιακού τύπου, ξεπούλημα.

Η εκποίηση του πολύτιμου αποθέματος της δημόσιας γης και της δημόσιας περιουσίας, των βασικών, στρατηγικών υποδομών αυτού του τόπου, συνεχίζεται με ρυθμούς εντατικούς και προκλητικούς, ειδικά μετά και τις δολοφονικές συνέπειες αυτών των πολιτικών στα Τέμπη.
Μετά την ιδιωτικοποίηση των λιμανιών του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης, της Αλεξανδρούπολης, την Τρίτη 21 Μαρτίου 2023 το κερδοφόρο λιμάνι της Ηγουμενίτσας παραχωρήθηκε με όλα τα «προικιά» του που υπερβαίνουν τα 200 εκατομμύρια ευρώ και με ενεργό αποθεματικό ύψους 12 εκατομμυρίων ευρώ που πλήρωσαν οι Έλληνες πολίτες, έναντι του ευτελούς τιμήματος των 84 εκατομμυρίων ευρώ!

Με την σύμβαση παραχωρούνται επίσης τα λιμάνια της Πλαταριάς, των Συβότων, το λιμάνι εσωτερικού της Κέρκυρας καθώς και μια τεράστια χερσαία έκταση του παραλιακού μετώπου της Θεσπρωτίας από τα Σύβοτα έως και την περιοχή της Σαγιάδας.
Το λιμάνι πλέον παραχωρήθηκε για την επιχειρηματική δραστηριότητα και κερδοφορία των ιδιωτών “επενδυτών”, καθώς η Grimaldi αναγορεύτηκε με την σύμβαση σε απόλυτο κυρίαρχο του παραλιακού μετώπου, αποκλείοντας την ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών καθώς και κάθε οικονομική ή άλλη δραστηριότητα τους.

Για μια ακόμη φορά κυβέρνηση και τοπικοί «άρχοντες» επέδειξαν περιφρόνηση προς τη βούληση της τοπικής κοινωνίας, καθώς και των μαζικών κοινωνικών και επαγγελματικών φορέων της περιοχής.
Και είναι τραγική ειρωνεία της Ιστορίας όταν μετά την ασύλληπτη τραγωδία των Τεμπών το γεγονός ότι ένας Ιταλικός ναυτιλιακός όμιλος καθίσταται απόλυτος κυρίαρχος αυτού του τόσου σημαντικού θαλάσσιου κόμβου μεταφοράς χιλιάδων τόνων εμπορευμάτων και επιβατών προς και από την Κεντρική Ευρώπη και προς τα λιμάνια του Ιουνίου.

Είναι εξοργιστικό το γεγονός ότι τα πλοία της Grimaldi ευθύνονται για τις τραγωδίες που σημειώθηκαν στις Ελληνικές θάλασσες το 2014 με το Norman Atlantic που κόστισε τη ζωή έντεκα ανθρώπων και άλλων έντεκα το 2022 με το EUROFERRY OLYMPIA.
Οι Έλληνες πολίτες, καλούνται για μια ακόμη φορά να “βάλουν πλάτη” κατά την προσφιλή αναφορά του πρωθυπουργού, όχι για τη δική τους ευημερία αλλά για την ανέξοδη κερδοφορία των ολιγαρχών.
Και έχουν το θράσος να πανηγυρίζουν για αυτήν την κατάπτυστη συμφωνία, κυβερνητικοί υπουργοί και δημοτικές αρχές.
Στο Λιμάνι της Ηγουμενίτσας είχε βρεθεί πέρυσι τέτοιες μέρες ο Γραμματέας του ΜέΡΑ25 Γιάνης Βαρουφάκης, εκφράζοντας την εναντίωση του στην ιδιωτικοποίηση του Λιμανιού της Ηγουμενίτσας.

Ο Γραμματέας του ΜέΡΑ25 είχε δηλώσει τότε σχετικά:
«Κάθε λιμάνι είναι ένα μονοπώλιο. Όταν θα έρθει αυτό το πλοίο θα έρθει σε αυτό το λιμάνι. Το μονοπώλιο ποτέ δεν μπορεί να υποκαταστήσει την αγορά. Όταν το δίνεις το λιμάνι σε έναν ιδιώτη του δίνεις το δικαίωμα ουσιαστικά να αποσπά χρήμα, προσόδους από το Δημόσιο, από τον τόπο. Το χειρότερο, δεν είναι ένα απλό λιμάνι το οποίο ιδιωτικοποιείται, είναι ένα λιμάνι το οποίο έχει περάσει στο ΤΑΙΠΕΔ και κάθε δεκάρα που θα πάρει το ΤΑΙΠΕΔ, που θα είναι ελάχιστες δεκάρες σε σχέση με τις προσόδους που θα μπορούν να αποσπά από τον τόπο αυτόν ο ιδιώτης που θα το πάρει, θα πάει μέσω του ΤΑΙΠΕΔ στην τρόικα. Μια τρόικα που πρώτον δεν έχει ανάγκη αυτά τα χρήματα, αντίθετα με τον τόπο αυτόν που τα έχει. Μη ξεχνάμε ότι η τρόικα στο κέντρο της έχει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που έχει τυπώσει 5,5 τρισεκατομμύρια, τα τυπώνουνε. Εδώ έχουμε μια καθαρή περίπτωση αποικιοκρατίας που χρησιμοποιεί την πτώχευση του ελληνικού κράτους για να περάσει αυτό το λιμάνι σε κάποιον ιδιώτη, δεν ξέρουμε σε ποιον από τους 7 που “χτυπάνε” σήμερα θα το πάρει. Αυτός που θα το πάρει δεν πρόκειται να προσφέρει κάτι που δεν προσφέρεται σήμερα. Το μόνο που θα κάνει είναι να εξάγει χρήμα από αυτό τον τόπο, χρήμα το οποίο θα καταλήξει στα Cayman islands. Δεν είναι ούτε υπέρ του καπιταλισμού αυτό που γίνεται, ούτε υπέρ του σοσιαλισμού, σίγουρα δεν είναι υπέρ της κοινωνίας, είναι υπέρ κάποιων ιδιωτών, ολιγαρχών που συνδέονται με τα συμφέροντα της τρόικας και των δανειστών. Μια καθαρή κλασική βάρβαρη περίπτωση αποικιοκρατίας. Για αυτό εμείς στο ΜέΡΑ25 εναντιωνόμαστε σε αυτό που θα γίνει σε αυτό το λιμάνι εδώ και ζητάμε την κοινωνικοποίησή του. Οι πρόσοδοι που βγαίνουν μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει με τα πλοία που έρχονται και φεύγουν να μένουν στον τόπο. Στην Ηγουμενίτσα, συνολικά περιοχή της Δυτικής Ελλάδας, στην Ελλάδα ολόκληρη. Αυτό απαιτεί ρήξη, ρήξη με το καθεστώς που εμείς το ονομάζουμε χρεοδουλοπαροικία. Η Ελλάδα είναι μια φυλακή χρέους η οποία παράγει προσόδους για τους λίγους από τους πολλούς».

Τα ίδια ισχύουν ακριβώς ένα χρόνο μετά και με την πρόσφατη τραγική εμπειρία για τον ελληνικό λαό και την νεολαία στα Τέμπη.

Πηγή :https://www.ipyxida.gr

Φοιτητικά δάνεια: Η "βόμβα" χρέους των 1,6 τρισ. που τρομάζει τις ΗΠΑ

Η φούσκα των στεγαστικών δανείων απείλησε την παγκόσμια οικονομία με κατάρρευση το 2008. Τα φοιτητικά δάνεια μπορεί να γίνουν ο οικονομικός εφιάλτης του 2020.

Νίκος Γιαννόπουλος 

Για τα ευρωπαϊκά δεδομένα ακούγεται τουλάχιστον απίστευτο, ίσως και εξοργιστικό. Ολα τα αμερικανικά ΜΜΕ φιλοξένησαν στις αρχές του έτους την είδηση ότι το χρέος των Αμερικανών σε σπουδαστικά δάνεια ανέρχεται πλέον σε 1,56 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ναι, καλά διαβάσατε.
Τόσα χρωστούν οι Αμερικανοί στις τράπεζες και στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση για τις δανειοδοτήσεις που εξασφάλισαν για να σπουδάσουν οι ίδιοι ή τα παιδιά τους στα αμερικανικά κολέγια (δημόσια, μη κερδοσκοπικά και κερδοσκοπικά). Αποτελεί το χρέος αυτό μία βόμβα στα θεμέλια της οικονομίας της πιο ισχυρής χώρας του πλανήτη; Δεν υπάρχει αμφιβολία. Πέρα από αυτό όμως, συνιστά και ένα πρώτου μεγέθους κοινωνικό πρόβλημα το οποίο η αμερικανική κυβέρνηση προσποιείται ότι ούτε καν υπάρχει.
Αλλωστε τα μέτρα που ανακοίνωσε πρόσφατα ο Ντόναλντ Τραμπ κατά το προσχέδιο του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού του 2021 πιθανότατα θα επιδεινώσουν την ήδη ζοφερή υπάρχουσα κατάσταση.Μελετώντας, παράλληλα, το πρόβλημα, γίνεται σαφές ότι στις ΗΠΑ του 2020 τα πάντα έχουν τιμή, τα πάντα πληρώνονται και τίποτα μα τίποτα δεν δίνεται δωρεάν. Και ίσως αυτό να δίνει μία πρώτη εξήγηση γιατί η προεκλογική καμπάνια του σοσιαλιστή Μπέρνι Σάντερς πηγαίνει τόσο μα τόσο καλά. Κολέγιο:
Το πρώτο μέρος του αμερικανικού ονείρου που στοιχίζει πολύ
Τα παιδιά της μεσαίας και φυσικά της ανώτερης τάξης των ΗΠΑ έχουν ως όνειρο να φοιτήσουν σε ένα από τα κολέγια της χώρας και να αποκτήσουν ένα πτυχίο που θα τα βοηθήσει να σταδιοδρομήσουν σε μία αγορά εργασίας που γίνεται ολοένα και πιο άγρια. Αν πραγματικά κάποιος θέλει να αποκτήσει μία δουλειά η οποία πληρώνει από 35.000 δολάρια και πάνω στις ΗΠΑ οφείλει να αποκτήσει πτυχίο, παραπάνω από τους μισούς εργοδότες το αξιώνουν ως την ελάχιστη προϋπόθεση για την πρόσληψη.
Αυτό το όνειρο όμως στοιχίζει γιατί η τριτοβάθμια εκπαίδευση στις Ηνωμένες Πολιτείες πληρώνεται και μάλιστα αδρά. Σε οποιοδήποτε κολέγιο, ακόμα και στα δημόσια. Με δεδομένο ότι ένας φοιτητής στα τέσσερα ή πέντε χρόνια της φοίτησής του θα χρειαστεί ένα φιξ ποσό, οι ίδιοι ή οικογένειές τους καταφεύγουν στη λύση του δανεισμού. Και αυτό γίνεται γιατί ελάχιστοι μπορούν να διαθέσουν τα απαιτούμενα ποσά από προηγούμενες αποταμιεύσεις τους (η αποταμίευση δεν αποτελεί ατού των Αμερικανών έτσι και αλλιώς).
Τα στατιστικά στοιχεία για το δανεισμό δεν αφήνουν κανένα περιθώριο εφησυχασμού. Το συνολικό χρέος ανέρχεται στα 1,56 τρισεκατομμύρια δολάρια και είναι το δεύτερο μεγαλύτερο ιδιωτικό χρέος των ΗΠΑ πίσω από αυτό που αφορά τα στεγαστικά δάνεια (και προκάλεσε την τεράστια οικονομική κρίση του 2008). 

Διαβάστε περισσότερα με ένα κλικ ΕΔΩ 

Πηγή : www.news247.gr

 

Ο Νίκος Φίλης για την επιδότηση Μητσοτάκη στην Θεολογική Σχολή Βοστώνης: Δημόσιες σχέσεις VS δημοσίου συμφέροντος

 

"Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της «ευεργεσίας» του Κυριάκου Μητσοτάκη προς ένα ιδιωτικό ίδρυμα στις ΗΠΑ, να κάνουμε τις αναγκαίες συγκρίσεις: το Ιόνιο Πανεπιστήμιο και το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, με περίπου 15 χιλ. φοιτητές το καθένα, λαμβάνουν από ~2 εκ. ευρώ ετησίως για τα λειτουργικά τους έξοδα από τον κρατικό προϋπολογισμό" επισημαίνει ο Νίκος Φίλης σε δήλωση του

Ο Νίκος Φίλης, τομεάρχης Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ, σε ανάρτησή του στο facebook, σχολίασε την απόφαση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη να επιδοτείται με 2 εκατ. € ετησίως η Θεολογική Σχολή Βοστώνης. Πιο συγκεκριμένα, ο Νίκος Φίλης έγραψε:
Ο Ν. Φίλης για την επιχορήγηση Μητσοτάκη στη Θεολογική Σχολή Βοστώνης
Αναλυτικά η δήλωση του Νίκου Φίλη:
Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της «ευεργεσίας» του Κυριάκου Μητσοτάκη προς ένα ιδιωτικό ίδρυμα στις ΗΠΑ, να κάνουμε τις αναγκαίες συγκρίσεις: το Ιόνιο Πανεπιστήμιο και το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, με περίπου 15 χιλ. φοιτητές το καθένα, λαμβάνουν από ~2 εκ. ευρώ ετησίως για τα λειτουργικά τους έξοδα από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Όσα θα παίρνει κάθε χρόνο το εκκλησιαστικό - ιδιωτικό κολέγιο του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης, αναδρομικά μάλιστα από το 2019. Προφανώς για την κυβέρνηση έχουν μεγαλύτερη σημασία οι θεολογικές σπουδές 150 φοιτητών στις ΗΠΑ, από τις σπουδές χιλιάδων ελληνόπουλων, σε δεκάδες τμήματα και επιστημονικές κατευθύνσεις στη χώρα μας. Άλλη μια απόδειξη του... επιτελικού ενδιαφέροντος της κυβέρνησης Μητσοτάκη για το δημόσιο πανεπιστήμιο και γενικότερα τη δημόσια εκπαίδευση. Τι απομένει λοιπόν στους έλληνες φοιτητές για να σπουδάσουν σε αξιοπρεπείς συνθήκες; Να κάνουν το σταυρό τους;
Να υπενθυμίσουμε ότι το κολέγιο της Βοστώνης ανήκει στην Αρχιεπισκοπή της Αμερικής, που συνταράσσεται από μεγάλο οικονομικό σκάνδαλο ύψους δεκάδων εκ. δολαρίων για την ανοικοδόμηση του ναού του Αγίου Νικολάου, στο Zero Point. Το σκάνδαλο αυτό υπήρξε η θρυαλλίδα για την αλλαγή του αρχιεπισκόπου. Επίσης, καταγγελίες για κακοδιαχείριση ή και διαφθορά, έχουν διατυπωθεί και για το ίδιο το κολέγιο και έχουν τύχει εξέτασης από τις αρμόδιες αμερικανικές αρχές.
Προφανώς όλα αυτά τα γνωρίζει η κυβέρνηση, αλλά αποφάσισε με κριτήριο τις δημόσιες σχέσεις του πρωθυπουργού και όχι το δημόσιο συμφέρον.
  
Πηγή : www.avgi.gr

ΔΤ ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ - Αδιαφορία για τους πολίτες, προστασία στις Τράπεζες

Αδιαφορία για τους πολίτες, προστασία στις Τράπεζες

Για μια ακόμη φορά οι Έλληνες πολίτες γίνονται εν αγνοία τους θύματα, της αισχροκέρδιας του Τραπεζικού συστήματος, που με τις εντολές του κεντρικού τραπεζίτη δηλαδή με τις εντολές του ιερατείου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δρα ανεξέλεγκτο από όλα τα θεσμικά, πολιτικά και κοινωνικά όργανα.
Η ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ θέλει να επισημάνει το σχέδιο να περάσει στα ψιλά των ειδήσεων, η απόφαση που πήρε η Ένωση Τραπεζών για την αύξηση στις συναλλαγές.
Οι αυξήσεις θεσμοθετούνται σε χρονική στιγμή που το σύνολο του πολιτικού συστήματος εξετάζει τα σενάρια της νέας ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών με 9 δις €, από τα αποθέματα του πλεονάσματος των 37 δις €.
Έχουμε υποχρέωση να υπενθυμίσουμε ότι οι πολίτες έχουν πληρώσει πολύ ακριβά τους ακροβατισμούς και τις απερίσκεπτες πολιτικές των κυβερνήσεων, που κάθε απώλεια από τις λανθασμένες πολιτικές, βαραίνει το πορτοφόλι των πολιτών. Ήρθε η ώρα να πληρώσουν όσοι δημιουργούν τις κρίσεις και να ελεγχθούν στο σύνολό τόσο οι Μέτοχοι των Τραπεζών όσο και οι πολιτικοί προϊστάμενοι που τους χαϊδεύουν, συνήθως για ίδιον όφελος.
Η κοινωνία δεν έχει ακόμα συνέλθει από την 10ετή ύφεση λόγο χρεωκοπίας των πολιτικών τους και αναζητά λύσεις σε ένα θολό τοπίο ως προς την προτιμώμενη  κατεύθυνση της ανάπτυξης.
Οι εξαγγελίες μέτρων με «δωρεές» και διαγραφές χρεών προσπαθούν να προσελκύσουν επενδύσεις, θα πέσουν στο κενό, αφού στερούνται σχεδίου, μεθοδικότητας, οργάνωσης και οράματος σε σχέση με το θέμα.
Το μέτρο των αναγκαστικών συναλλαγών μέσω τραπεζών για πολίτες και επιχειρήσεις με αντάλλαγμα πενιχρές φοροαπαλλαγές, είναι στάχτη στα μάτια. Το κυρίως σχέδιο δεν είναι ο έλεγχος των συναλλαγών και η δίκαιη φορολόγηση,  αλλά η δημιουργία πλαισίου «μη διαφυγής», ώστε να αυξάνονται αυτόματα τα έσοδα και τα κέρδη των Τραπεζών όταν χρειαστεί.
Οι νέες χρεώσεις:

• Εφάπαξ συνδρομή επανέκδοσης κατόπιν δήλωσης απώλειας / κλοπής / φθοράς / μη αυτοματοποιημένης ανανέωσης: 6 € (από 31/10)
• Ερώτηση υπολοίπου σε ΑΤΜ εντός ευρωζώνης: 0,20 € (από 31/10)
• Ερώτηση υπολοίπου σε ΑΤΜ εκτός ευρωζώνης: 0,30 € (από 31/10
• Αντίγραφο 7 τελευταίων κινήσεων σε ΑΤΜ ΕΤΕ (mini statement): 0,15 € (από 31/10)
• Επανέκδοση PIN ανεξαρτήτως τρόπου παραλαβής του: 3 € (από 30/10)
• Εφάπαξ συνδρομή ανανέωσης: 6 € (από 31/12)
• Από τον Ιούλιο, ισχύουν νέες χρεώσεις για συναλλαγές από ΑΤΜ άλλης τράπεζες (μέσω του συστήματος ΔΙΑΣ).
• Η Εθνική Τράπεζα ανακοίνωσε επιβαρύνσεις από τις αρχές του μήνα με 0,20 €την ερώτηση υπολοίπου λογαριασμού όταν γίνεται σε ΑΤΜ άλλης τράπεζας εντός Ευρωζώνης, ενώ με 0,15€  χρεώνει πλέον την εκτύπωση των τελευταίων κινήσεων, ακόμη και αν ο πελάτης χρησιμοποιεί το ΑΤΜ της τράπεζας.
• Η επιβάρυνση για την επανέκδοση του PIN επιβαρύνεται με 3 € από τη Eurobank, ενώ με προμήθεια 5€ ή 6€ επιβαρύνεται η ανανέωση της χρεωστικής κάρτας.

Η επιβάρυνση αυτή έχει υιοθετηθεί από όλες τις τράπεζες, ενώ ορισμένες, όπως η Τράπεζα Πειραιώς, επιβάλλουν συνδρομή και σε έκδοση συγκεκριμένων καρτών με ειδικά προνόμια. Η συνδρομή στις πιστωτικές κάρτες, 25€ έως 30 €.
Η έλλειψη κινήματος καταναλωτών και οργανωμένων ομάδων προάσπισης των δικαιωμάτων μας, δεν σημαίνει ότι οι πολίτες πρέπει να είναι απροστάτευτοι στις ορέξεις των τραπεζών.
Η ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ επισημαίνει ότι επιβάλλεται άμεσα:

1. Το υπουργείο να αναθεωρήσει την πολιτική του απέναντι στις Τράπεζες, επιβάλλοντας σε αυτές να καταθέτουν ειδικά σχέδια που να δικαιολογούν οποιαδήποτε χρέωση επιβαρύνει περαιτέρω τους καταναλωτές, άλλως να μην γίνονται αποδεκτές.
2. Να λειτουργεί ουσιαστικά και αποδοτικά η Υπηρεσία Προστασίας Καταναλωτή.
3. Να ενεργοποιηθούν όλες οι ανεξάρτητες αρχές για τον έλεγχο του συστήματος και την προστασία των πολιτών.
4. Να επιβληθούν κυρώσεις ακόμη και προς τους μετόχους τραπεζών (εταιρίες και φυσικά πρόσωπα) που δεν συμμορφώνονται στις διατάξεις για τα δικαιώματα των καταναλωτών.
5. Να δημιουργηθεί νέο πλαίσιο κανόνων στην σχέση Οικονομικών Οργανισμών-Κράτους-Καταναλωτών.

Γραφείο Τύπου
ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Ο «κουμπαράς» των 37 δις και τα golden boys των τραπεζών

 

«Θέλουν να πάρουν τα 37 δισ. και να τα δώσουν στις τράπεζες. Τις πληρώσαμε χρυσές όλα αυτά τα χρόνια. Θέλουν να πάρουν τις θυσίες του ελληνικού λαού. Είναι οι κόποι μας», είπε ο Αλέξης Τσίπρας το πρωί, στην συνέντευξή του στον AΝΤ1. Και δεν το είπε, προφανώς, απευθυνόμενος στον Μπάμπη Παπαδημητρίου, τον υποψήφιο βουλευτή της ΝΔ, που απλώς ανέλαβε να κάνει την δύσκολη δουλειά παραμονές των εκλογών.
Η αλήθεια είναι πως το «μαξιλάρι», ή ο «κουμπαράς», ασφαλείας των 37 δις ευρώ έχει μπει εδώ και καιρό στο «μάτι» των διψασμένων για ρευστό τραπεζών. Κι αυτός ο κουμπαράς είναι και ο πραγματικός, και τελικός στόχος, πίσω από την συζήτηση που άνοιξε γύρω από το ενδεχόμενο προσφυγής σε πιστοληπτική γραμμή στήριξης – μιας γραμμής που, πλην των άλλων, δεν έχει κανέναν οικονομικό και πολιτικό νόημα όταν τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων οδεύουν τάχιστα κάτω από το επίπεδο του 2% και η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας θα βρίσκεται πολύ σύντομα σε επενδυτική βαθμίδα, άρα και σε πλήρη δυνατότητα άντλησης ρευστού απ’ ευθείας από τις αγορές.
Η συζήτηση για την χρήση μεγάλου μέρους κεφαλαίων από το «μαξιλάρι» ασφαλείας, το λεγόμενο cash buffer, υπέρ των τραπεζών έχει ανοίξει εδώ και μήνες και προωθείται συντονισμένα από συγκεκριμένους οικονομικούς, πολιτικούς και επιχειρηματικούς κύκλους εντός και εκτός ΝΔ.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως παρ’ ό,τι και ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης και στελέχη της Νέας Δημοκρατίας απέρριψαν την θέση Παπαδημητρίου περί πιστοληπτικής γραμμής, δεν είπαν κουβέντα για το δεύτερο μισό του σχεδίου του – την χρησιμοποίηση του «κουμπαρά» ασφαλείας για να χρηματοδοτηθούν (ξανά) οι τράπεζες. Αντιθέτως, ο τομεάρχης Οικονομικών της ΝΔ Χρήστος Σταϊκούρας άφησε όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά με μια εξαιρετικά ασαφή τοποθέτηση, ενώ πολύ πιο συγκεκριμένος ήταν σήμερα το πρωί στον ΑΝΤ1 ο βουλευτής του κόμματος Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, ο οποίος τάχθηκε σαφώς υπέρ της χρήσης των 37 δις από τις τράπεζες. «Αυτό που είπε ο κ. Παπαδημητρίου είναι κάτι το οποίο, νομίζω, ότι το ακούνε όλοι πολύ σοβαρά. Κι αυτό λέει, ότι τα 37 δισεκατομμύρια που έχει παρκαρισμένα η χώρα στο Λουξεμβούργο αυτή τη στιγμή, να τα αξιοποιήσουμε για να ξεκαθαρίσει πολύ γρήγορα το θέμα των κόκκινων δανείων», είπε χαρακτηριστικά ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης.

Στην ίδια κατεύθυνση πιέζουν εδώ και αρκετό καιρό επιχειρηματικά και τραπεζικά συμφέροντα. Ενδεικτική είναι πρόσφατη έκθεση της HSBC στην οποία επισημαίνεται: «Η Ελλάδα διαθέτει ένα cash buffer άνω των 40 δισ. ευρώ, που σημαίνει ότι χρηματοδοτείται πλήρως μέχρι το τέλος του 2023 τουλάχιστον. Δεν υπάρχει σαφής στρατηγική για το τι θα γίνει με αυτήν την έξτρα ρευστότητα, αλλά θα μπορούσε να περιλαμβάνει έναν συνδυασμό αποπληρωμής μέρους των δανείων του ΔΝΤ, μείωσης των εκδόσεων εντόκων γραμματίων, μείωσης των ληξιπρόθεσμων οφειλών ή στήριξης των τραπεζών στη μείωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων».
Τι θα συμβεί όμως στην περίπτωση που υιοθετηθεί το εν λόγω σχέδιο; Πολύ απλά, η Ελλάδα θα χάσει το εγγυητικό κεφάλαιο με βάση το οποίο μπορεί πλέον να χρηματοδοτείται απ’ ευθείας από τις αγορές. Η ύπαρξη του cash buffer είναι καθοριστική για τη δυνατότητα της χώρας να έχει πρόσβαση στις αγορές στα πρώτα τουλάχιστον μεταμνημονιακά χρόνια. Της επιτρέπει επίσης να αποπληρώσει τα ακριβά δάνεια του ΔΝΤ (4 με 5 δις ευρώ που έχουν επιτόκιο πάνω από 5%) όπως προβλέπει το γνωστό σχέδιο Τσακαλώτου και έχει ήδη συμφωνηθεί με τους θεσμούς και το Ταμείο, κι ενδεχομένως και την ΕΚΤ. Με βάση το έτερο σχέδιο Τσακαλώτου μπορεί να χρηματοδοτήσει κι ένα δεύτερο «υπο-ταμείο» εγγυήσεων προς τους δανειστές, ύψους περίπου 5,5 δις, έτσι ώστε να μειωθεί άμεσα ο στόχος για τα πρωτογενή πλεονάσματα στο 2,5%.
Εν ολίγοις, το δίλημμα που μπαίνει στο τραπέζι εν όψει εκλογών είναι εάν το cash buffer θα παραμείνει το «μαξιλάρι» εγγυήσεων ώστε αφενός η χώρα να χρηματοδοτείται από τις αγορές και, αφετέρου, να αμβλυνθεί το βάρος των πλεονασμάτων και των μέτρων λιτότητας, ή εάν θα χαριστεί «στα golden boys των τραπεζών», όπως είπε και ο Αλέξης Τσίπρας. Τόσο απλά…

Πηγή :  https://tvxs.gr

Η περίεργη ιστορία του ευρώ: Πως και ποιοι αποφάσισαν το σύμβολο (€)

 

Οι ελληνικές ρίζες και η τραγική ειρωνεία.

Είναι στη ζωή μας σχεδόν δύο δεκαετίες και όπως όλα τα άλλα νομίσματα, η αξία του έχει κυμανθεί σε διάφορα επίπεδα. Αυτό που έχει όμως μοναδικό, όπως αναφέρει το BBC σε αφιέρωμά του, είναι ότι η αξία του δεν είναι μόνο νομισματική. Είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς άλλο νόμισμα που να έχει συνδεθεί με τόσο υψηλές φιλοδοξίες και πολιτικό ιδεαλισμό. Και με τους τριγμούς που προκαλεί το δράμα του Brexit, αυτό επιβεβαιώνεται ακόμη περισσότερο.
Όντας ένα από τα νεότερα νομίσματα του κόσμου, τα γεγονότα πίσω από τη γέννησή του έχουν καταγραφεί σχολαστικά. Όλοι έχουμε ζήσει τις συνόδους, τις διαφωνίες, τις συνθήκες και τις  πανηγυρικές αναλήψεις των πρώτων ευρώ από τα ΑΤΜ.  Αυτό που αποτελεί μυστήριο –και αμφιλεγόμενο- είναι πως υιοθετήθηκε το συγκεκριμένο σύμβολο για το ευρώ.
Το όνομά του παρόλα αυτά γνωρίζουμε ότι αποφασίστηκε στην Μαδρίτη το 1995. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς, υπερίσχυσε η πρόταση ενός Βέλγου καθηγητή έναντι μιας πλειάδας άλλων επιλογών, όπως το σαιξπηρικό «ducat» (δουκάτο) που ήταν παλιό ευρωπαϊκό νόμισμα.
Το «ευρώ» επικράτησε κυρίως γιατί ένας βασικός  παράγοντας για την επιλογή  ήταν ότι το όνομα θα έπρεπε να είναι ίδιο σε όλες τις γλώσσες της Ευρώπης.
Όσο για το σύμβολο, σε αντίθεση με τα άλλα νομίσματα που εξελίχθηκαν μέσα στους αιώνες, το σύμβολο του ευρώ σχεδιάστηκε από επιτροπή.
Έπρεπε να περιλαμβάνει τρία βασικά στοιχεία: να είναι ένα ιδιαίτερα αναγνωρίσιμο σύμβολο της Ευρώπης, να αντηχεί γνωστά υπάρχοντα σύμβολα νομισμάτων και να είναι όμορφο αισθητικά και απλό να γράφεται με το χέρι. 

Kai Pfaffenbach / Reuters

Οι αρμόδιοι στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατάρτισαν έναν κατάλογο με 30 επιλογές, οι οποίες στη συνέχεια μειώθηκαν σε 10 και αποτέλεσαν αντικείμενο δημοσκόπησης. Από τον κατάλογο αυτόν προέκυψαν δύο πιθανά σύμβολα και η τελική επιλογή έγινε από τον τότε Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jacques Santer, και τον Yves-Thibault de Silguy, τον Επίτροπο που ήταν αρμόδιος για τα οικονομικά και νομισματικά θέματα την εποχή εκείνη. 
Όταν το τελικό σύμβολο παρουσιάστηκε τον Δεκέμβριο του 1996, η  εφημερίδα The European το χαρακτήρισε ένα σύμβολο «ακριβές, με αυτοπεποίθηση, σαν ένα μεταμοντέρνο πρέτσελ».

Οι ελληνικές ρίζες

Ωστόσο προκάλεσε και σύγχυση. Τι είναι το €; Ένα C με δύο οριζόντιες γραμμές;
Όχι. Στην πραγματικότητα ήταν εμπνευσμένο από το ελληνικό γράμμα έψιλον, που συμβολίζει την κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού και την ευρωπαϊκή ιστορική συνέχεια. Το E είναι φυσικά και το πρώτο γράμμα της λέξης Ευρώπη. Οι δύο έντονες παράλληλες οριζόντιες γραμμές συμβολίζουν τη σταθερότητα του νομίσματος. Τραγική ειρωνεία ότι η μεγαλύτερη κρίση που αμφισβήτησε την σταθερότητα του νομίσματος, ήρθε από την Ελλάδα…

ASSOCIATED PRESS

Ποια ήταν τα άλλα σύμβολα

Περιέργως, είναι δύσκολο να βρει κανείς τα άλλα σύμβολα που είχαν προταθεί. Πιθανότατα φυλάσσονται σε κάποιο θησαυροφυλάκιο των Βρυξελλών, αναφέρει το BBC. Και μια αναζήτηση ονλάιν δεν αποκαλύπτει τίποτα. Σας το € να ήταν το μόνο που υπήρξε ποτέ.
Ομιχλώδης είναι και η διαδικασία της δημοσκόπησης που έγινε για να καταλήξουν στα δύο τελευταία σύμβολα. Πόσοι Ευρωπαίοι πολίτες απάντησαν και από ποιες χώρες; Άγνωστο.

Το ευρώ εισήχθη ως λογιστική μονάδα (χωρίς μετρητά), για παράδειγμα στις ηλεκτρονικές μεταφορές, τα μεσάνυχτα της 1ης Ιανουαρίου 1999, αντικαθιστώντας το ΕCU (την παλαιότερη Ευρωπαϊκή Νομισματική Μονάδα). Το 2002, με 14,25 δισεκατομμύρια τραπεζογραμμάτια και 50 δισεκατομμύρια κέρματα, κυκλοφόρησε σε 11 κράτη μέλη.

  Πηγή: www.huffingtonpost.gr

Οι 12 πιο ανταγωνιστικές κατηγορίες προϊόντων για τις ελληνικές εξαγωγές

Τρόφιμα και ποτά, ορυκτά και μέταλλα κατέχουν εξέχουσα θέση στη λίστα των 12 «best of» των εξαγωγών. Αυτό προκύπτει από έρευνα της ΕΥ για το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Αθηνών (ΕΒΕΑ) με θέμα: «Η μεγέθυνση των ελληνικών επιχειρήσεων θα συμβάλει σημαντικά στην περαιτέρω ενίσχυση των εξαγωγών».

Όπως σημειώνεται στην έρευνα, «από την χαρτογράφηση των ελληνικών εξαγωγών είναι προφανές ότι η Ελλάδα έχει πλεονέκτημα στην εξαγωγή κατά βάση προϊόντων του πρωτογενούς τομέα παραγωγής, υστερώντας στις εξαγωγές προϊόντων εντάσεως τεχνολογίας».

 1. Ψάρια και οστρακοειδή

Η αξία των ελληνικών εξαγωγών σε ψάρια το 2017 ανήλθε σε 660 εκατ. ευρώ, κατέχοντας το 0,63% των παγκόσμιων εξαγωγών. Η Ιταλία είναι ο κυριότερος προορισμός των ελληνικών ψαριών, με 38,49% των εξαγωγών να καταλήγουν εκεί. Οι χώρες της Βόρειας Ευρώπης και της ιβηρικής χερσονήσου αποτελούν τους κύριους ανταγωνιστές της Ελλάδας στα ψάρια. Το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα μπορεί να ενισχυθεί περαιτέρω με επενδύσεις που θα στοχεύουν στην αύξηση της παραγωγής και βελτίωση της τυποποίησης των προϊόντων.
2. Φρούτα και καρποί
Η αξία των εξαγωγών σε φρούτα και καρπούς το 2017 ανήλθε σε 848 εκατ. ευρώ.
Η Ελλάδα είναι μια οικονομία που παραδοσιακά στηρίζεται στον πρωτογενή τομέα παραγωγής και, συνεπώς, στην κατηγορία αυτή υπάρχουν πολλά προϊόντα που έχουν καλές εξαγωγικές επιδόσεις.
Κατέχουν το 0,80% των παγκόσμιων εξαγωγών.
Οι κυριότεροι προορισμοί των ελληνικών εξαγωγών είναι η Γερμανία, η Ρουμανία, η Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Βουλγαρία.
Σημαντικότεροι ανταγωνιστές είναι η Ολλανδία, το Βέλγιο και η Ισπανία.
Οι ελληνικές επιχειρήσεις θα μπορούσαν να στραφούν προς την εξυπηρέτηση εξειδικευμένων αγορών (niche markets) του κλάδου.
3. Ρητίνες φυτών και φυτικά εκχυλίσματα
Κατέχουν το 0,22% των παγκόσμιων εξαγωγών, με αξία 13 εκατ. ευρώ για το 2017.
Οι κυριότεροι προορισμοί των ελληνικών εξαγωγών είναι οι ΗΠΑ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Σαουδική Αραβία, η Γερμανία και η Τουρκία.
Κατά την τελευταία δεκαετία, οι ελληνικές εξαγωγές αυξήθηκαν αναλογικά περισσότερο από τις παγκόσμιες και αύξησαν το μερίδιο αγοράς τους και το συγκριτικό τους πλεονέκτημα.
4. Λίπη και λάδια ζωικής και φυτικής παραγωγής
Η αξία των εξαγωγών για το 2017 σε λίπη και λάδια ήταν 594 εκατ. ευρώ και καλύπτει το 0,68% των παγκόσμιων εξαγωγών.
Είναι μία από τις πιο ανταγωνιστικές κατηγορίες για την Ελλάδα.
Ο κυριότερος προορισμός είναι η Ιταλία, με μεγάλη διαφορά από τους υπόλοιπους.
Η Ελλάδα πρέπει να επενδύσει σε στρατηγικές διαφοροποίησης του προϊόντος και στην προσπάθεια δημιουργίας περαιτέρω ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος.
5. Παρασκευάσματα λαχανικών, καρπών και φρούτων.
Για το 2017, η αξία των εξαγωγών σε παρασκευάσματα λαχανικών και φρούτων ανήλθε σε 971 εκατ. ευρώ. Κατέχουν 1,78% των παγκόσμιων εξαγωγών.
Κυριότεροι προορισμοί είναι οι ΗΠΑ και η Γερμανία, παρότι τα προϊόντα αυτά εξάγονται σε πάνω από 23 χώρες.
Οι επιχειρήσεις του κλάδου είναι ιδιαίτερα εξωστρεφείς και έχουν περιθώρια περαιτέρω ανάπτυξης.
6. Καπνά και βιομηχανικά υποκατάστατα καπνού
Η καπνοβιομηχανία υπήρξε στο παρελθόν βασικός στυλοβάτης της ελληνικής οικονομίας και μία από τις πιο εξαγωγικές βιομηχανίες. Παρόλο που αυτή η εικόνα φαίνεται να έχει αλλάξει αρκετά, καθώς πολλές βιομηχανίες έχουν κλείσει, η εξαγωγική δυναμική των καπνών παραμένει σημαντική.
Κατέχουν το 1,20% των παγκόσμιων εξαγωγών, το οποίο αντιστοιχεί σε αξία 484 εκατ. ευρώ για το έτος 2017.
Το μεγαλύτερο μέρος των εξαγωγών καταλήγει σε αγορές της Ευρώπης, ενώ σημαντικούς προορισμούς, επίσης, αποτελούν οι μεγάλες αγορές του υπόλοιπου κόσμου, όπως είναι αυτές της Κίνας, της Κορέας και των ΗΠΑ.
7. Αλάτι, θείο, πέτρες, γύψος, ασβέστης και τσιμέντο
Σε αυτή την κατηγορία, η Ελλάδα φαίνεται να διαθέτει ισχυρό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, αφού οι ελληνικές εξαγωγές την περίοδο 2008- 2017 αυξήθηκαν αναλογικά περισσότερο σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο (62,4% και 15,1% αύξηση, αντίστοιχα).
Συνεπώς, το μερίδιο της Ελλάδας στις παγκόσμιες αγορές αυξήθηκε, φτάνοντας το 1,6% το 2017, το οποίο αντιστοιχεί σε 580 εκατ. ευρώ αξία εξαγωγών.
Η γεωγραφική διασπορά των ελληνικών εξαγωγών εκτείνεται και στις πέντε ηπείρους, αφού δεν αποτελούν ευπαθή προϊόντα και μεταφέρονται σχετικά εύκολα μέσω θαλάσσης.
Μεγάλα πλεονεκτήματα αποτελούν η κομβική γεωγραφική θέση της Ελλάδας, καθώς και ο σημαντικός ορυκτός της πλούτος.
Με τις ανάλογες επενδύσεις, ο κλάδος έχει πολλά περιθώρια ανάπτυξης.
8. Γούνες και τεχνητές γούνες
Οι γούνες είναι μια κατηγορία προϊόντων στην οποία η Ελλάδα έχει παράδοση. Η αξία των εξαγωγών σε γούνες για το 2017 ανήλθε σε 234 εκατ. ευρώ.
9. Βαμβάκι
Η Ελλάδα παραδοσιακά παρουσιάζει μεγάλη εξαγωγική δραστηριότητα στο βαμβάκι και έχει υψηλό μερίδιο στην παγκόσμια αγορά (0,8%), με αξία εξαγωγών για το 2017 στα 400 εκατ. ευρώ.
Ωστόσο, κατά την περίοδο 2008-2017, ο ρυθμός αύξησης των ελληνικών εξαγωγών αποτελούσε μόλις το 1/8 του ρυθμού αύξησης των παγκόσμιων εξαγωγών (4,5% και 39,8% αντίστοιχα).
Οι εξαγωγές βάμβακος κατευθύνονται κυρίως προς τις χώρες παραγωγής ενδυμάτων χαμηλού κόστους, όπως είναι η Τουρκία, η Αίγυπτος, η Ινδονησία, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές και άλλες.
10. Ειδικά νήματα, σπάγκοι και σχοινιά
Κατέχουν το 0,58% των παγκόσμιων εξαγωγών, με αξία εξαγωγών για το 2017 129 εκατ. ευρώ.
Οι επιδόσεις των εξαγωγών σε αυτή την κατηγορία φαίνεται να είναι ικανοποιητικές τα τελευταία χρόνια, δεδομένου ότι η Ελλάδα έχει αυξήσει το ποσοστό διείσδυσής της στο 70% των χωρών στις οποίες εξάγει (Γερμανία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Πολωνία).
Κυριότεροι ανταγωνιστές της Ελλάδας στην κατηγορία αυτήν είναι η Ιταλία, η Ισπανία και το Βέλγιο.
11. Χαλκός
Ο κλάδος των μετάλλων βρίσκεται σε μια αυξανόμενη εξαγωγικά πορεία.
Οι ελληνικές εξαγωγές χαλκού κατέχουν μερίδιο 0,5% στην παγκόσμια αγορά και η αξία εξαγωγών σε χαλκό για το 2017 ανέρχεται σε 599 εκατ. ευρώ.
Κατά την τελευταία δεκαετία, οι εξαγωγές χαλκού σημείωσαν μικρή αύξηση 5,4%, τη στιγμή που οι παγκόσμιες εξαγωγές αυξήθηκαν κατά 26,7%.
Οι κυριότερες χώρες προορισμού είναι η Ιταλία, η Ρουμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Βουλγαρία και η Γαλλία, ενώ οι σημαντικότεροι ανταγωνιστές στην αγορά του χαλκού είναι η Γερμανία και η Τουρκία.
12. Αλουμίνιο
Η αξία των εξαγωγών για την κατηγορία του αλουμινίου το 2017 ανήλθε σε 1,6 δισ. ευρώ
Το αλουμίνιο αποτελεί την αιχμή του δόρατος στις εξαγωγές μετάλλων και φαίνεται να κατέχει ισχυρό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.
Ο ρυθμός αύξησης των ελληνικών εξαγωγών ξεπέρασε κατά πολύ τον παγκόσμιο (59,1% και 36,9% αντίστοιχα), με αποτέλεσμα να αυξηθεί το συγκριτικό πλεονέκτημα και το μερίδιο αγοράς για τα ελληνικά αλουμίνια.
Ο κύριος όγκος των ελληνικών αλουμινίων καταλήγει σε χώρες της Ευρώπης, όπου, στις περισσότερες από αυτές τις αγορές, η Ελλάδα αύξησε τον βαθμό διείσδυσής της από το 2008 μέχρι σήμερα.

Πηγή : www.efsyn.gr