Φοιτητικά δάνεια: Η "βόμβα" χρέους των 1,6 τρισ. που τρομάζει τις ΗΠΑ

Η φούσκα των στεγαστικών δανείων απείλησε την παγκόσμια οικονομία με κατάρρευση το 2008. Τα φοιτητικά δάνεια μπορεί να γίνουν ο οικονομικός εφιάλτης του 2020.

Νίκος Γιαννόπουλος 

Για τα ευρωπαϊκά δεδομένα ακούγεται τουλάχιστον απίστευτο, ίσως και εξοργιστικό. Ολα τα αμερικανικά ΜΜΕ φιλοξένησαν στις αρχές του έτους την είδηση ότι το χρέος των Αμερικανών σε σπουδαστικά δάνεια ανέρχεται πλέον σε 1,56 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ναι, καλά διαβάσατε.
Τόσα χρωστούν οι Αμερικανοί στις τράπεζες και στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση για τις δανειοδοτήσεις που εξασφάλισαν για να σπουδάσουν οι ίδιοι ή τα παιδιά τους στα αμερικανικά κολέγια (δημόσια, μη κερδοσκοπικά και κερδοσκοπικά). Αποτελεί το χρέος αυτό μία βόμβα στα θεμέλια της οικονομίας της πιο ισχυρής χώρας του πλανήτη; Δεν υπάρχει αμφιβολία. Πέρα από αυτό όμως, συνιστά και ένα πρώτου μεγέθους κοινωνικό πρόβλημα το οποίο η αμερικανική κυβέρνηση προσποιείται ότι ούτε καν υπάρχει.
Αλλωστε τα μέτρα που ανακοίνωσε πρόσφατα ο Ντόναλντ Τραμπ κατά το προσχέδιο του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού του 2021 πιθανότατα θα επιδεινώσουν την ήδη ζοφερή υπάρχουσα κατάσταση.Μελετώντας, παράλληλα, το πρόβλημα, γίνεται σαφές ότι στις ΗΠΑ του 2020 τα πάντα έχουν τιμή, τα πάντα πληρώνονται και τίποτα μα τίποτα δεν δίνεται δωρεάν. Και ίσως αυτό να δίνει μία πρώτη εξήγηση γιατί η προεκλογική καμπάνια του σοσιαλιστή Μπέρνι Σάντερς πηγαίνει τόσο μα τόσο καλά. Κολέγιο:
Το πρώτο μέρος του αμερικανικού ονείρου που στοιχίζει πολύ
Τα παιδιά της μεσαίας και φυσικά της ανώτερης τάξης των ΗΠΑ έχουν ως όνειρο να φοιτήσουν σε ένα από τα κολέγια της χώρας και να αποκτήσουν ένα πτυχίο που θα τα βοηθήσει να σταδιοδρομήσουν σε μία αγορά εργασίας που γίνεται ολοένα και πιο άγρια. Αν πραγματικά κάποιος θέλει να αποκτήσει μία δουλειά η οποία πληρώνει από 35.000 δολάρια και πάνω στις ΗΠΑ οφείλει να αποκτήσει πτυχίο, παραπάνω από τους μισούς εργοδότες το αξιώνουν ως την ελάχιστη προϋπόθεση για την πρόσληψη.
Αυτό το όνειρο όμως στοιχίζει γιατί η τριτοβάθμια εκπαίδευση στις Ηνωμένες Πολιτείες πληρώνεται και μάλιστα αδρά. Σε οποιοδήποτε κολέγιο, ακόμα και στα δημόσια. Με δεδομένο ότι ένας φοιτητής στα τέσσερα ή πέντε χρόνια της φοίτησής του θα χρειαστεί ένα φιξ ποσό, οι ίδιοι ή οικογένειές τους καταφεύγουν στη λύση του δανεισμού. Και αυτό γίνεται γιατί ελάχιστοι μπορούν να διαθέσουν τα απαιτούμενα ποσά από προηγούμενες αποταμιεύσεις τους (η αποταμίευση δεν αποτελεί ατού των Αμερικανών έτσι και αλλιώς).
Τα στατιστικά στοιχεία για το δανεισμό δεν αφήνουν κανένα περιθώριο εφησυχασμού. Το συνολικό χρέος ανέρχεται στα 1,56 τρισεκατομμύρια δολάρια και είναι το δεύτερο μεγαλύτερο ιδιωτικό χρέος των ΗΠΑ πίσω από αυτό που αφορά τα στεγαστικά δάνεια (και προκάλεσε την τεράστια οικονομική κρίση του 2008). 

Διαβάστε περισσότερα με ένα κλικ ΕΔΩ 

Πηγή : www.news247.gr

 

Ο Νίκος Φίλης για την επιδότηση Μητσοτάκη στην Θεολογική Σχολή Βοστώνης: Δημόσιες σχέσεις VS δημοσίου συμφέροντος

 

"Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της «ευεργεσίας» του Κυριάκου Μητσοτάκη προς ένα ιδιωτικό ίδρυμα στις ΗΠΑ, να κάνουμε τις αναγκαίες συγκρίσεις: το Ιόνιο Πανεπιστήμιο και το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, με περίπου 15 χιλ. φοιτητές το καθένα, λαμβάνουν από ~2 εκ. ευρώ ετησίως για τα λειτουργικά τους έξοδα από τον κρατικό προϋπολογισμό" επισημαίνει ο Νίκος Φίλης σε δήλωση του

Ο Νίκος Φίλης, τομεάρχης Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ, σε ανάρτησή του στο facebook, σχολίασε την απόφαση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη να επιδοτείται με 2 εκατ. € ετησίως η Θεολογική Σχολή Βοστώνης. Πιο συγκεκριμένα, ο Νίκος Φίλης έγραψε:
Ο Ν. Φίλης για την επιχορήγηση Μητσοτάκη στη Θεολογική Σχολή Βοστώνης
Αναλυτικά η δήλωση του Νίκου Φίλη:
Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της «ευεργεσίας» του Κυριάκου Μητσοτάκη προς ένα ιδιωτικό ίδρυμα στις ΗΠΑ, να κάνουμε τις αναγκαίες συγκρίσεις: το Ιόνιο Πανεπιστήμιο και το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, με περίπου 15 χιλ. φοιτητές το καθένα, λαμβάνουν από ~2 εκ. ευρώ ετησίως για τα λειτουργικά τους έξοδα από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Όσα θα παίρνει κάθε χρόνο το εκκλησιαστικό - ιδιωτικό κολέγιο του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης, αναδρομικά μάλιστα από το 2019. Προφανώς για την κυβέρνηση έχουν μεγαλύτερη σημασία οι θεολογικές σπουδές 150 φοιτητών στις ΗΠΑ, από τις σπουδές χιλιάδων ελληνόπουλων, σε δεκάδες τμήματα και επιστημονικές κατευθύνσεις στη χώρα μας. Άλλη μια απόδειξη του... επιτελικού ενδιαφέροντος της κυβέρνησης Μητσοτάκη για το δημόσιο πανεπιστήμιο και γενικότερα τη δημόσια εκπαίδευση. Τι απομένει λοιπόν στους έλληνες φοιτητές για να σπουδάσουν σε αξιοπρεπείς συνθήκες; Να κάνουν το σταυρό τους;
Να υπενθυμίσουμε ότι το κολέγιο της Βοστώνης ανήκει στην Αρχιεπισκοπή της Αμερικής, που συνταράσσεται από μεγάλο οικονομικό σκάνδαλο ύψους δεκάδων εκ. δολαρίων για την ανοικοδόμηση του ναού του Αγίου Νικολάου, στο Zero Point. Το σκάνδαλο αυτό υπήρξε η θρυαλλίδα για την αλλαγή του αρχιεπισκόπου. Επίσης, καταγγελίες για κακοδιαχείριση ή και διαφθορά, έχουν διατυπωθεί και για το ίδιο το κολέγιο και έχουν τύχει εξέτασης από τις αρμόδιες αμερικανικές αρχές.
Προφανώς όλα αυτά τα γνωρίζει η κυβέρνηση, αλλά αποφάσισε με κριτήριο τις δημόσιες σχέσεις του πρωθυπουργού και όχι το δημόσιο συμφέρον.
  
Πηγή : www.avgi.gr

Το «άσυλο» κι εμείς οι «ψυχικά νοσούντες»

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής
 Το πανεπιστημιακό άσυλο ως προστατευμένος και απαραβίαστος από κάθε αστυνομική επέμβαση (προς παρεμπόδιση της ελεύθερης και ακώλυτης διακίνησης ιδεών, καθώς και της έρευνας και της διδασκαλίας) τόπος, είναι ιερό δημοκρατικό δικαίωμα για εμάς τους «ψυχικά νοσούντες» αντιστασιακούς.
Ένα ιερό δικαίωμα αναβαπτισμένο στους ιστορικούς αγώνες μας (για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας) σε πανεπιστημιακούς τόπους, αυτούς της Νομικής και του Πολυτεχνείου.
Αυτό το ιερό δικαίωμα, «με ιστορία αιώνων στην Ελλάδα και στην Ευρώπη», κατά τον καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου Αντ. Μανιτάκη, (το οποίο πράγματι, εδώ και χρόνια «δυσφημίζουν ή συμβάλλουν στον εκφυλισμό του όσοι ανεύθυνα και επιπόλαια το μετατρέπουν, ή το αφήνουν να μετατραπεί ή καλύπτουν ιδεολογικά τη μετατροπή του από άσυλο των ιδεών σε άσυλο βιαιοπραγιών και καταστροφών») επιχειρεί να καταργήσει οριστικά σήμερα, στο πλαίσιο της απόπειρας παλινόρθωσης του αλήστου μνήμης προδικτατορικού κράτους της Δεξιάς, η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη… Καλά ξεμπερδέματα…

Πηγή :www.anoixtoparathyro.gr

Τυφλός φοιτητής απορρίφθηκε από το ΑΠΘ αλλά διαπρέπει στην Αστροφυσική

Ο Αργύρης Κουμτζής πάλεψε με τη γραφειοκρατία και τα ταμπού αποδεικνύοντας ότι οι άνθρωποι με ειδικές ικανότητες μπορούν να ξεχωρίζουν

«Τίποτα δεν είναι αδύνατο, όταν το θέλεις πραγματικά»... Με αυτό ως «μότο» ο Αργύρης Κουμτζής κατάφερε να «σπάσει» τους κανονισμούς του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και να γίνει ο πρώτος τυφλός φοιτητής στην Ελλάδα που περνά στο Τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ.
Με επιμονή και υπομονή και κόντρα στα ταμπού της εποχής αλλά και στη γραφειοκρατία, ο Αργύρης τα έβαλε με όλους για να αποδείξει ότι ακόμη και οι άνθρωποι με ειδικές ικανότητες μπορούν να ξεχωρίσουν: Εισήλθε στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση με μεγάλη δυσκολία.

Κι αυτό γιατί από το πανεπιστήμιο του έλεγαν το 2014 ότι στο πρόγραμμα σπουδών (που ήθελε να εισαχθεί) υπήρχαν εργαστήρια και επομένως ως φοιτητής θα αντιμετώπιζε δυσκολίες στην παρακολούθησή τους. Του επεσήμαιναν ακόμη ότι τα πανεπιστημιακά συγγράμματα ήταν δύσκολο να μεταφραστούν για ένα παιδί χωρίς όραση.
«Δεν μπορεί να αποκλείεται κανένας από την Παιδεία. Έπρεπε να αλλάξει το καθεστώς», λέει στο ethnos.gr ο 23χρονος σήμερα Αργύρης. Και με αυτό του το πείσμα έκανε τον τότε υπουργό Παιδείας, Ανδρέα Λοβέρδο, να παρέμβει για να γίνει ο νεαρός αποδεκτός στο ΑΠΘ.  Ο 23χρονος Αργύρης όχι μόνο κατάφερε να ολοκληρώσει με επιτυχία τις σπουδές του αλλά ετοιμάζεται να πάρει πτυχίο και να κάνει μεταπτυχιακό στο εξωτερικό, με στόχο να φθάσει στα... άστρα. 

«Κάνω το επόμενο βήμα»

Ο Αργύρης Κουμτζής το καλοκαίρι του 2016 παρακολούθησε πρόγραμμα στο αμερικανικό MIT. Έναν χρόνο αργότερα κατάφερε αυτό που για πολλούς φαντάζει ακατόρθωτο: Το θερινό σχολείο της Οξφόρδης τον δέχθηκε για πρακτική άσκηση, επιβραβεύοντάς τον, ουσιαστικά, για όλες τις προσπάθειές του. 
Επιλέχθηκε με απαιτητικά κριτήρια, όπως η προηγούμενη ερευνητική εμπειρία, το βιογραφικό, το motivation letter, η ύπαρξη συστατικών επιστολών και η βαθμολογία του στο πανεπιστήμιο. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο μέσος όρος που συγκέντρωνε στο τρίτο έτος στο Τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ άγγιζε το 9,55.

Ο Αργύρης Κουμτζής με τον καθηγητή στο Τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ, Λουκά Βλάχο (Facebook)

«Τα κατάφερνα αρκετά επειδή αγαπούσα το αντικείμενό μου. Χρειάστηκε πολλή δουλειά για να τα καταφέρω. Στα εργαστήρια ειδικά χρειάστηκε επιπλέον προσπάθεια καθώς εκεί χρησιμοποιήσεις τα χέρια σου, όργανα, κάνεις μετρήσεις κ.λπ.», λέει ο ίδιος και συνεχίζει: «Αφιέρωσα πολύ χρόνο, έκανα συναντήσεις πριν από τα εργαστήρια για να συζητάμε διάφορα και να με βοηθούν να γίνομαι καλύτερος», σημειώνει ο Αργύρης, ο οποίος, πλέον, ετοιμάζεται να ολοκληρώσει το διδακτορικό του με υποτρφοία τεσσάρων ετών στο Max Planc, διεθνές σχολείο ηλιακής και διαστημικής φυσικής του πανεπιστημίου Gottingen στη Γερμανία.

«Έκανα τρεις αιτήσεις για να φύγω στο εξωτερικό. Η μία ήταν για το Χάρβαρντ, η άλλη για το UCLA και η άλλη για τη Γερμανία. Έχω αποφασίσει να πάω στη Γερμανία, όπου και με έκαναν δεκτό», λέει ο ίδιος και συνεχίζει: «Η επιτυχία ήρθε έπειτα από κόπο και πολλή δουλειά. Είμαι χαρούμενος γιατί κάνω το επόμενο βήμα για την καριέρα ενός επιστήμονα. Αν δεν κάνεις διδακτορικό, δεν μπορείς να γίνεις ερευνητής».

Η επιτυχία ήρθε έπειτα από κόπο και πολλή δουλειά. Είμαι χαρούμενος γιατί κάνω το επόμενο βήμα για την καριέρα ενός επιστήμονα. Αν δεν κάνεις διδακτορικό, δεν μπορείς να γίνεις ερευνητής»

Ο Αργύρης Κουμτζής θέλει, όπως τονίζει στο ethnos.gr, να ασχοληθεί αποκλειστικά με την έρευνα στην Αστροφυσική, γιατί είναι κάτι που τον γεμίζει. Χάρη στη στήριξη, μάλιστα, της οικογένειάς του, αλλά και στον δικό του σκληρό αγώνα, καταφέρνει κάθε φορά να κάνει την υπέρβαση. Γι' αυτό και το μήνυμά του προς όλους εκείνους, οι οποίοι είναι παιδιά ιδιαίτερων ικανοτήτων, είναι: «Αν κάποιος θέλει να κάνει κάτι που τον εμπνέει και είναι χαρούμενος όταν το κάνει, μπορεί να προσπαθήσει αρκετά και να το καταφέρει. Εμένα, για παράδειγμα, μου έλεγαν κάθε φορά ότι το επόμενο βήμα είναι αδύνατο. Όμως, εγώ συνεχώς τους αποδεικνύω ότι μπορώ».

«Θα ήθελα να επιστρέψω στην Ελλάδα»

Θα γυρίσει, όμως, στην Ελλάδα μετά το διδακτορικό; Αυτό είναι κάτι που θα ήθελε πολύ, όπως σημειώνει. «Αν υπάρχει κάποια θέση, που θα μπορούσα να κάνω έρευνα στην Αστροφυσική στην Ελλάδα, θα επέστρεφα. Αναγκάζομαι να φύγω γιατί δεν θα ήθελα να παλεύω για τα αυτονόητα πράγματα που δεν έχουμε στη χώρα μας. Έχω ταξιδέψει αρκετά στο εξωτερικό και έχω δει ότι οι Έλληνες ήθελαν να γυρίσουν στην πατρίδα. Όμως, δεν είχαν προοπτικές εδώ. Φεύγουν με πίκρα αλλά αγαπούν τη χώρα τους», λέει ο Αργύρης Κουμτζής. Και εκφράζει το παράπονό του για τα ελληνικά πανεπιστήμια: «Δεν έχουμε υποδομές στην Ελλάδα γιατί δεν υπάρχουν χρήματα. Όλα είναι θέμα οργάνωσης. Θεωρώ ότι αυτό που έχει σημασία είναι να μπορείς να κάτσεις με κάποιον ερευνητή και να μπορέσεις να μάθεις πώς αντιμετωπίζει καινούρια προβλήματα. Πώς παράγει νέα γνώση και ποιες είναι αυτές οι ικανότητες που θα πρέπει να έχει στην έρευνα για να μπορεί να σκεφτεί πρωτότυπα και να παράξει νέα πράγματα. Αυτό λείπει από την Ελλάδα, ειδικά σε προπτυχιακό επίπεδο. Αυτός είναι ο λόγος που με πήραν στη Γερμανία. Είχα ξεκινήσει να δουλεύω από το δεύτερο ακόμη έτος σε ένα πρότζεκτ που έγινε η πτυχιακή μου εργασία. Αυτό μου έδωσε τις έξτρα γνώσεις και με εμπιστεύτηκαν», τονίζει. Μάλιστα, ο 23χρονος ευχαριστεί τους γονείς του, οι οποίοι τον στήριξαν, τον καθηγητή του στο Τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ, Λουκά Βλάχο και την Εθνική Τράπεζα.
Και στέκεται στο ότι: «Πάντα όταν “σας πολεμούν”, να αποδεικνύετε με τη δουλειά σας ότι μπορείτε. Και τότε θα ξεχωρίσετε». 

Πηγή : www.ethnos.gr

Γιορτή ποδοσφαίρου Δημοτικών Σχολείων Αγίου Δημητρίου

 

Οργανωτική Επιτροπή του 7ου Πρωταθλήματος – Γιορτή ποδοσφαίρου Δημοτικών Σχολείων Αγίου Δημητρίου, με μεγάλη χαρά, σας προσκαλεί να παρακολουθήσετε τους αγώνες των παιδιών το Σαββατοκύριακο 19 και 20 Μαΐου 2018 στο γήπεδο 9Χ9, στον Ασύρματο.
Την Κυριακή 20-5-2018 και ώρα 19:00 θα πραγματοποιηθεί η τελική φάση και θα ακολουθήσει η τελετή απονομής.

Η οργανωτική επιτροπή

Κουλουρίδης Γιάννης – Πιτσιλός Παναγιώτης – Τζιμινίδης Μπάμπης 

ΝΑΙ ΣΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ

Πηγή : https://notia.gr

Εξι ελληνικά πανεπιστήμια στη λίστα με τα κορυφαία του κόσμου

 

Έξι ελληνικά πανεπιστήμια «φιγουράρουν» μεταξύ των κορυφαίων παγκοσμίως, σύμφωνα με τη διεθνή λίστα κατάταξης QS.
Πρόκειται για το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Πανεπιστήμιο Πάτρας και το Πανεπιστήμιο Κρήτης.
Ειδικότερα, η συγκεκριμένη κατάταξη αποτελείται από πέντε κατηγορίες επιστημών, στις οποίες κατατάσσονται τα πανεπιστήμια: Ανθρωπιστικές Επιστήμες, Μηχανική και Τεχνολογία, Βιοεπιστήμες και Ιατρική, Φυσικές Επιστήμες και Κοινωνικές Επιστήμες και Διοίκηση.
Αναλυτικά, ΕΚΠΑ και ΑΠΘ κατατάσσονται και στις πέντε κατηγορίες, μέσα στα 500 κορυφαία παγκοσμίως, σε δύο κατηγορίες κατατάσσονται το ΕΜΠ, το Πανεπιστήμιο Πάτρας και το Πανεπιστήμιο Κρήτης και σε μία το ΟΠΑ.
Ανά κατηγορίες επιστημών, οι θέσεις των ελληνικών πανεπιστημίων είναι οι εξής:
1. Ανθρωπιστικές Επιστήμες
   ΑΠΘ: 269η θέση
   ΕΚΠΑ: 392η θέση
2. Μηχανική και Τεχνολογία
   ΕΜΠ: 124η θέση
   ΑΠΘ: 222η θέση
   Πανεπιστήμιο Πάτρας: 312η θέση
   ΕΚΠΑ: 355η θέση
3. Βιοεπιστήμες και Ιατρική
   ΕΚΠΑ: 241η θέση
   ΑΠΘ: 330η θέση
   Πανεπιστήμιο Κρήτης: θέσεις 451-500
4. Φυσικές Επιστήμες
   ΕΜΠ: 247η θέση
   ΑΠΘ: 266η θέση
   ΕΚΠΑ: 302η θέση
   Πανεπιστήμιο Κρήτης: θέσεις 401-450
   Πανεπιστήμιο Πάτρας θέσεις 451-500
5. Κοινωνικές Επιστήμες και Διοίκηση
   ΟΠΑ: 293η θέση
   ΑΠΘ: 320η θέση
   ΕΚΠΑ: 360η θέση

Σημειώνεται ότι για τη θεματική κατάταξη του 2018 τελικώς κατετάγησαν 1.130 πανεπιστήμια από 151 χώρες σε 48 θεματικά αντικείμενα.
Τα συγκεκριμένα αποτελέσματα βασίζονται σε απαντήσεις 75.015 ακαδημαϊκών και 40.455 εργοδοτών, καθώς και στην ανάλυση επιστημονικών δημοσιεύσεων και βιβλιογραφικών παραπομπών από τη βιβλιομετρική βάση δεδομένων Scopus, απ' όπου λήφθηκαν υπόψη δεδομένα της τελευταίας πενταετίας.
Σε κάθε επιμέρους πεδίο ανακοινώνονται αποτελέσματα για τα 500 καλύτερα πανεπιστήμια παγκοσμίως. Σημειώνεται, επίσης, ότι η συγκεκριμένη κατάταξη δεν είναι η συνολική και ότι βασίζεται στα δεδομένα τους έτους 2016-2017.
Στους πίνακες της κατάταξης, τα έξι ελληνικά πανεπιστήμια εμφανίζονται συνολικά 57 φορές στους 48 πίνακες.

Πηγή: www.iefimerida.gr

H «Συννεφούλα» ως κρυπτοχριστιανική μελωδία

 

Ο Γαβρόγλου μπορεί να δήλωσε ότι «τα Θρησκευτικά άλλαξαν» αλλά ο Υδρας Εφραίμ ξεκαθάρισε ότι τα βιβλία θα ελεγχθούν από την Εκκλησία πριν από την εκτύπωσή τους; Τι απομένει στον υπουργό Παιδείας. Να λέει ότι οι στίχοι του Σαββόπουλου είναι τελικώς «χριστιανικοί»;

  Μάρνυ Παπαματθαίου  

 O υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου απευθύνεται σε πολλά διαφορετικά «ακροατήρια». Και κάτι τέτοιο θέλει ταλέντο αυθεντικό, καθώς πρέπει να είσαι εξίσου πειστικός προς όλες τις κατευθύνσεις.

Στο θέμα των Θρησκευτικών, από τη μια πλευρά ήρθε να αντικαταστήσει τον «ηττημένο» Νίκο Φίλη (που πάντως διατήρησε μια πολιτική συνέπεια). Ετσι, στην Εκκλησία έδειξε το… πιο όμορφο προφίλ του.

Από την άλλη, εξίσου πειστικός θέλησε να δείξει και στο κομματικό του κοινό (στο ίδιο τραπέζι και ο κ. Φίλης), δηλώνοντας ότι «το μάθημα των Θρησκευτικών άλλαξε και δεν υπάρχει επιστροφή στο παρελθόν», ενώ η… «Συννεφούλα» του Διονύση Σαββόπουλου δεν αφαιρέθηκε τελικά από τα προτεινόμενα βιβλία του.
Μικρή παρένθεση εδώ, που κάπως πρέπει να εκφραστεί: τι δουλειά είχε από την πρώτη στιγμή η «Συννεφούλα», η Ριάνα και ο Ασιμος στη διδασκαλία των Θρησκευτικών; Δεν μοιάζει λίγο με χαριτωμένη πολιτική «φάρσα», πιο πολύ για να έχουν οι (νέοι) πολιτικοί μας την αίσθηση ότι «βγάζουν τη γλώσσα» στην Εκκλησία;
Oπως έλεγε χθες χαριτολογώντας πανεπιστημιακός που είναι σε θέση να ξέρει πολλά γύρω από το θέμα «Μήπως φαντάστηκαν στην αρχή ότι ήταν “κρυπτοχριστιανική μελωδία” η Συννεφούλα;»
Πάντως, ο προσεκτικός κ. Γαβρόγλου φαίνεται ότι τις τελευταίες ημέρες αφέθηκε στην υπερβολή. Ενα μικρόβιο που οι υπουργοί Παιδείας συχνά, το επωάζουν.
Ξεχνώντας εδώ πως όταν το θέμα έρχεται στα Θρησκευτικά ή την Ιστορία, τελικά οι υπουργοί αποδεικνύονται αναλώσιμοι…
Στην ουσία τώρα, η αλήθεια είναι ότι από τα νέα προγράμματα σπουδών δεν έχει αφαιρεθεί τίποτα ακόμη, καθώς είναι υπό διαμόρφωση. Ολα όσα μάθαμε τις προηγούμενες μέρες αποτελούν απλώς την συμφωνία Εκκλησίας-Πολιτείας.
Εκείνο που δεν ανέφερε καθόλου όμως ο κ. Γαβρόγλου αλλά ανέφερε με έμφαση από την πλευρά του ο εισηγητής από την πλευρά της Εκκλησίας Μητροπολίτης Υδρας Εφραίμ, ήταν ότι για πρώτη φορά δέχεται υπουργός Παιδείας ότι τα σχολικά βιβλία (στην περίπτωση αυτή του έτους 2018-19), πριν τυπωθούν «θα τεθούν στην διάθεσιν της Εκκλησίας για την απαιτούμενη δογματική παρακολούθησή» τους.
Δηλαδή η Εκκλησία θα ελέγξει το περιεχόμενό τους πριν τυπωθούν! Αποτελεί μάλλον η συμφωνία αυτή μια πολύ γλαφυρή εκδοχή της σοφής ρήσης «πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος»…
Είπε με έμφαση ο κ. Εφραίμ: «Πρέπει εδώ εξ αρχής να δεχθούμε ότι διάλογος, μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας για την διδακτέα ύλη των Θρησκευτικών στην εκπαίδευση έγινε για πρώτη φορά. Και μάλιστα ετονίσθη ότι η Εκκλησία συναποφασίζει με την Πολιτεία δια θέματα αφορώντα εις αυτήν, ως τούτο απορρέει εκ του Συντάγματος και του Καταστατικού αυτής Χάρτου (Ν. 590/1977). Τούτο πλέον αποτελεί ένα κεκτημένο για την Εκκλησία μας».
Αυτά προέκυψαν μετά την πρόσφατη συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας για το θέμα τα μέλη της οποίας και ανακοίνωσαν ότι «έγιναν δεκτές παρεμβάσεις, διορθώσεις, προσθήκες, αφαιρέσεις, προτάσεις της Επιτροπής της Εκκλησίας εις το υλικό διδασκαλίας».
Και δεν ξέρω γιατί, αλλά εγώ εμπιστεύομαι πιο πολύ αυτά που είπε ο Μητροπολίτης Υδρας.
Ο οποίος επί του «θρησκευτικού μνημονίου» μας ενημέρωσε επίσημα και χωρίς πλατειασμούς:
– Για το Δημοτικό: Τα Βασικά Θέματα με ομολογιακό περιεχόμενο φθάνουν το 82,4% -με 10,1% διομολογιακές αναφορές- (στους Φακέλους το ποσοστό φθάνει το 90%, κατά την άποψη των λαϊκών μελών τής Επιτροπής μας) και τα Βασικά Θέματα με θρησκειολογικό περιεχόμενο, μόλις το 17,6%, στο δε Γυμνάσιο τα Βασικά Θέματα με αμιγώς ομολογιακό περιεχόμενο το 74,2% -με 19,5 διομολογιακές αναφορές- και τα Βασικά Θέματα με θρησκειολογικό περιεχόμενο τό 25,8%), αλλά κυρίως η έκφραση, ως ένας τρόπος χρήσεως μιας συγκεκριμένης ορολογίας στα Προγράμματα Σπουδών (π.χ. ὁ «μετανάστης» Χριστός) και ο υπάρχων θρησκευτικός συγκρητισμός σε κάποια κείμενα (π.χ. Θεός, Αλλάχ, Βούδας κ.ο.κ. σέ ίση βάση), με τον οποίον δεν ξεκαθαρίζεται η διαφοροποίηση μεταξύ των θρησκειών και δεν επιτρέπεται σε ένα παιδί να ξεκαθαρίσει αυτά τα ζητήματα, απεναντίας επιτείνεται η σύγχυσή του.
– Για το Λύκειο:
α) ἕνα ἰνδιάνικο παραδοσιακό παραμύθι (Ὁ Ἄνεμος) γιά τόν «Ανεμο» πού απήγαγε την ομορφη κόρη ενός ἰνδιάνου φύλαρχου (Καταργήθηκε),
β) τους στίχους από το τραγούδι «Ο Μπαγάσας» του Νικόλα Ασιμου (1997, «Ρέ μπαγάσα! Περνάς καλά εκεί πάνω…» (Καταργήθηκε),
γ) τους στίχους από το «Περιβόλι» (1966) (Παραμένει ομοφώνως – στον Φάκελο Μαθητή υπάρχει στην υποενότητα «Πέρασμα από τη φιλία και τη λαχτάρα συναναστροφής στη θρησκεία ως επικοινωνία με το ιερό», σ. 29) και τη «Συννεφούλα» (1966) του Διον. Σαββόπουλου (Καταργήθηκε),
δ) τόν 61ο Ψαλμό (Παραμένει ομοφώνως – στον Φάκελο Μαθητή ὑπάρχει στήν ὑποενότητα «Πέρασμα από τη φιλία και τη λαχτάρα συναναστροφής στη θρησκεία ως επικοινωνία με το ιερό», σ. 30),
ε) στίχους ἀπό τό τραγούδι «Umbrella» (2007) τῆς Rihanna, (Καταργήθηκε),
στ) κείμενα γιά τον «Θεῖο Ἔρωτα» και την «Προσευχή»,  (Παραμένουν ομοφώνως – στον Φάκελο Μαθητή υπάρχει στήν υποενότητα «Η προσευχή, η λατρεία, η θεογνωσία και η θεολογία ως επικοινωνία στις χριστιανικές θρησκευτικές παραδόσεις», σ. 31),
ζ) κείμενο τοῦ Ἱσπανοῦ Ἁγίου τῆς Ρ/καθολικῆς Ἐκκλησίας Ἰωάννου τοῦ Σταυροῦ, (Παραμένει ομοφώνως – στόν Φάκελο Μαθητή ὑπάρχει στήν ὑποενότητα «Η προσευχή, η λατρεία, η θεογνωσία και η θεολογία ως επικοινωνία στις χριστιανικές θρησκευτικές παραδόσεις», σ. 32-33),
η) τούς στίχους από το τραγούδι «Δίψα» (2003) του Νίκου Πορτοκάλογλου («Δέν εἶν’ ἡ Κίρκη, ἡ μάγισσα, σοῦ σέξ ἡ θεά, ἡ Καλυψώ, ἡ Ναυσικᾶ μέ τοῦ μπαμπά τά λεφτά …») (Παραμένει ομοφώνως – στον Φάκελο Μαθητή υπάρχει στην υπο ενότητα «Η προσευχή, η λατρεία, η θεογνωσία και η θεολογία ως επικοινωνία στις χριστιανικές θρησκευτικές παραδόσεις», σ. 32-36) και
θ) αμέσως μετά ακολουθεί απόσπασμα από την «Ἐπί τοῦ Ὄρους Ὁμιλία» (Ματθ. κεφ. 5 – 7) (Παραμένει ομοφώνως αφού είναι σε άλλη ενότητα μέ τίτλο «Τρόπος ουσιαστικής επικοινωνίας: αναζητώντας ένα πρότυπο» – στον Φάκελο Μαθητή παρουσιάζεται στίς σελ. 37-38).
Για τα παραπάνωμ το υπουργείο Παιδείας λέει ότι η συζήτηση δεν «άγγιξε» του εκπαιδευτικό υλικό, αλλά μόνο τα προγράμματα Σπουδών. Ο κ. Εφραίμ μάλλον μόνος του τα σκέφτηκε έτσι αναλυτικά κιόλας, όλα τα παραπάνω.
Επίσης το υπουργείο Παιδείας λέει ότι την Ριάνα και τον Ασιμο  τον είχε αφαιρέσει ήδη το Ινστιτούτο Εκπαιδευτική Πολιτικής (μετά την έναρξη των συνομιλιών με την Εκκλησία;), ενώ η «Συννεφούλα» παραμένει.
Ισως εδώ τελικά, τις επόμενες ημέρες, έχουμε έναν… θείο συμβιβασμό, για την τιμή του Διονύση Σαββόπουλου.
(σ.σ. Για την… ιστορία, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει καταστήσει σαφές από την Συνθήκη του Άμστερνταμ του 1997 ότι τα ζητήματα που αφορούν στις σχέσεις Εκκλησίας – Πολιτείας καθώς και στην διδακτέα ύλη της Παιδείας δεν είναι ζητήματα δικής της αρμοδιότητος, αλλά του κάθε κράτους – μέλους ξεχωριστά. Στις πιο πολλές χώρες το μάθημα έχει ομολογιακό χαρακτήρα, ανοικτό δηλαδή και όχι με τη μορφή κατήχησης: Γερμανία, Ιταλία με βάση το Ρωμαιοκαθολογικό δόγμα, Βέλγιο, Θρησκευτικά ή μάθημα Ηθικής, Ισπανία, Αυστρία, Πορτογαλία, Πολωνία, Φιλανδία, Δανία, Ρουμανία -όπου επανήλθε μετά από 65 χρόνια. Στην Αγγλία η διδασκαλία του διαφοροποιείται και βασικά έχει θρησκειολογικό περιεχόμενο, στη Γαλλία, εκτός από Αλσατία και Λωρραίνη) απαγορεύεται κάθε θρησκευτική διδασκαλία μέσα στο πρόγραμμα του δημοσίου σχολείου, στη Σουηδία απόλυτα θρησκειολογικό και ουδετερόθρησκο μοντέλο).

Πηγή : www.protagon.gr

Περικοπές, διαφοροποίηση και... αυτοχρηματοδότηση!

 

Συντάκτης: Χρήστος Κάτσικας

 

Εισαγωγικά χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε τρία βασικά ζητήματα που πλαισιώνουν την κυρίαρχη εκπαιδευτική πολιτική:

1. Η εκπαιδευτική πολιτική δεν έχει αυτονομία. Είναι δεμένη με την οικονομική πολιτική και όλα μαζί καθορίζονται από τις κατευθύνσεις της κυβερνητικής πολιτικής. Αυτό αν θέλαμε να το μεταφράσουμε σχηματικά θα λέγαμε ότι στην ουσία δεν υπάρχουν εκπαιδευτικά προβλήματα. Υπάρχουν οικονομικά και πολιτικά προβλήματα που αντανακλώνται στην εκπαίδευση.
2. Η εκπαιδευτική πολιτική του Υπουργείου Παιδείας είναι συνέχεια και προέκταση των πολιτικών των προηγούμενων ηγεσιών του Υπουργείου Παιδείας, είναι δεμένη με ένα νήμα με τις πολιτικές που άσκησαν στο χώρο της εκπαίδευσης η Διαμαντοπούλου, ο Αρβανιτόπουλος και ο Λοβέρδος για να μείνουμε μόνο στα μνημονιακά χρόνια. Η πολιτική αυτή, πηγάζει από τα μνημόνια και εκπορεύεται από τα επιτελεία της ΕΕ και τον ΟΟΣΑ.
3. Σημαντικός μοχλός προώθησης αυτής της πολιτικής είναι το λεγόμενο ΕΣΠΑ (πρώην ΕΠΕΑΕΚ) δηλαδή οι «πληρωμένες οδηγίες» της Ε.Ε. μέσω των οποίων, αφενός αποσπάται ευκολότερα η συναίνεση του κόσμου, αφετέρου ανοίγει ευκολότερα το έδαφος υλοποίησης των κεντρικών κατευθύνσεων για την εκπαίδευση.

Η πολιτική του Υπουργείου Παιδείας έχει δυο ταχύτητες. Και οι δύο «μοντάρουν», «μαντάρουν» και εξειδικεύουν το 3ο Μνημόνιο και τις οδηγίες – εντολές του ΟΟΣΑ.
Η πρώτη ταχύτητα αφορά στις άμεσες νομοθετικές παρεμβάσεις (για παράδειγμα η υπουργική απόφαση για την αναμόρφωση του εβδομαδιαίου ωρολογίου προγράμματος των δημοτικών σχολείων, ο νόμος 4386/2016  ο οποίος περιλαμβάνει την οργανικότητα των νηπιαγωγείων, η Υπουργική Απόφαση για το νέο ωρολόγιο πρόγραμμα των Γυμνασίων, τις αναθέσεις μαθημάτων κλπ ).
Η δεύτερη ταχύτητα αφορά στις μεσοπρόθεσμες παρεμβάσεις που σε αυτή τη φάση παρουσιάζονται σαν αποτέλεσμα του λεγόμενου εθνικού διαλόγου για την Παιδεία.
Αν τινάξουμε τη μελωμένη φλυαρία και τα καλολογικά στοιχεία που στοχεύουν στην εξαγορά της συναίνεσης της κοινής γνώμης τότε θα φτάσουμε στον πυρήνα της πολιτικής που περιέγραψε ο Πρόεδρος του λεγόμενου εθνικού διαλόγου Α. Λιάκος: Ας θυμηθούμε ότι ονόμασε «ανηλικότητα», την υποχρέωση του κράτους να χρηματοδοτεί την εκπαίδευση, άρα «ωριμότητα» είναι το άνοιγμα των σχολείων στις απαιτήσεις της «αγοράς» μέσω της λεγόμενης  «αυτονομίας του σχολείου».
Να το ξεκαθαρίσουμε ευθύς εξαρχής: Στις σημερινές συνθήκες  η οργανωτική αναδιάρθρωση του εκπαιδευτικού συστήματος μέσα από σχήματα διοικητικής αποκέντρωσης και οικονομικής και παιδαγωγικής αυτονομίας αποσκοπεί στην απαλλαγή του αστικού κράτους από τα βαρίδια της χρηματοδότησης κοινωνικών δαπανών. Είναι στην κυριολεξία υποταγή σ' αυτά προκειμένου να εξασφαλιστεί η οικονομική του επιβίωση.
Είναι αφέλεια και αυταπάτη να θεωρήσει κανείς αλλαγές στο πλαίσιο διοίκησης της εκπαίδευσης όπως η αποκέντρωση και η αυτονομία της σχολικής μονάδας ως αποδέσμευση από τον συγκεντρωτικό κρατικό έλεγχο.
Στόχοι και κατευθύνσεις
Η σημερινή πολιτική του Υπουργείου Παιδείας έχει δυο κεντρικούς στόχους: Ο πρώτος αφορά στις περικοπές και «κουμπώνει» με τη συνολική κυβερνητική πολιτική των περικοπών στην οικονομία και την κοινωνία. Μιλάμε για την εκπαίδευση στον «κόφτη». Ο στόχος αυτός, την τρέχουσα περίοδο, περιλαμβάνει τη μείωση της δημόσιας χρηματοδότησης για την εκπαίδευση και εξειδικεύεται πρωτίστως αλλά όχι μόνο στη μείωση του μισθολογικού κόστους που σε απλά ελληνικά σημαίνει: λιγότερες προσλήψεις εκπαιδευτικών, αύξηση του εργασιακού φόρτου των υπαρχόντων, κινητικότητα και ευελιξία, αλλαγή των εργασιακών σχέσεων, μετακύλιση κόστους σπουδών στις οικογένειες των μαθητών, επιδείνωση των όρων της εκπαιδευτικής διαδικασίας και των συνθηκών μάθησης.
Να δώσουμε ένα παράδειγμα μεγέθους: Οι αλλαγές που νομοθετήθηκαν από το Υπουργείο Παιδείας «εξοικονόμησαν», σε πρώτη φάση, σε βάρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας και των μορφωτικών αναγκών περίπου 6-7.000 εκπαιδευτικούς από το νηπιαγωγείο ως το Λύκειο. Μιλάμε για τον τρίτο «κόφτη» αφού προηγήθηκαν η Άννα Διαμαντοπούλου με την εξαφάνιση περίπου 1000 σχολικών μονάδων μέσω συγχωνεύσεων και κλεισιμάτων και ο Κ. Αρβανιτόπουλος μέσω της διαθεσιμότητας 2.000 εκπαιδευτικών και της αύξησης του ωραρίου κατά δυο ώρες στους καθηγητές.
Το καμπανάκι δεν χτύπησε μόνο για τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς που βρέθηκαν χωρίς δουλειά, αλλά και για τους μόνιμους που δεν θα καλύπτουν ωράριο σε ένα σχολείο ή θα καταργηθεί η ειδικότητά τους. Αν η κινητικότητα, ακόμη και σε άλλο υπουργείο ή άλλο νομό, ακούγεται «υποφερτή» την εποχή των 1.500.000 ανέργων, κανείς –εκτός από τη συλλογική αντίσταση– δεν εγγυάται ούτε τη μονιμότητα της θέσης.
Ο δεύτερος στόχος είναι η αλλαγή του DNA της ελληνικής εκπαίδευσης, εκείνων δηλαδή των δομικών χαρακτηριστικών που συγκροτούσαν και συγκροτούν μέχρι σήμερα την εκπαίδευση από το νηπιαγωγείο μέχρι το Πανεπιστήμιο και τα μεταπτυχιακά. Ο δεύτερος αυτός στόχος συνοψίζεται σε μερικές λέξεις: αυτονομία, σπάσιμο του ενιαίου προγράμματος, ευελιξία, κατηγοριοποίηση των σχολικών μονάδων, αποκέντρωση, αυτοχρηματοδότηση.
Από την αυτονομία στην... αυτοχρηματοδότηση των σχολείων
Ενδιαφέροντα είναι όσα προτείνονται στην  «Έκθεση» για την αυτονομία των σχολείων. Γράφει, λοιπόν: «Η αυτονομία αυτή διαρθρώνεται στους εξής τομείς: α.Παιδαγωγική/ διδακτική αυτονομία, β. Διοικητική αυτονομία, και γ. Οικονομική αυτονομία.» Και παρακάτω εξηγεί: «Η παιδαγωγική αυτονομία αφορά τη μεγαλύτερη συμμετοχή τωνεκπαιδευτικών στα προγράμματα σπουδών, στις διδακτικές μεθόδους, στην επιλογή του εκπαιδευτικού υλικού, την επιλογή του τρόπου αξιολόγησης των μαθητών, κ.λπ. Η διοικητικήαυτονομία, σχετίζεται με την έννοια της αποκέντρωσης, όπου οι διαφορετικές εκπαιδευτικές περιφέρειες έχουν την υποχρέωση να προσαρμόσουν, σε μεγαλύτερο ή μικρότεροβαθμό ανάλογα με το επίπεδο αυτονομίας που τους προσφέρεται, τις βασικές εκπαιδευτικές πολιτικές οι οποίες εκπορεύονται από το Υπουργείο Παιδείας. Η οικονομική αυτονομία,αναφέρεται στη δυνατότητα που δίνεται στη σχολική μονάδα να διαχειριστεί τους πόρους της ή να αναζητήσει πρόσθετους».
Να λοιπόν που καταλήγει η αυτονομία: Όταν η «Εκθεση» κάνει αναφορά στην παιδαγωγική αυτονομία καθόλου δεν εννοεί την προσπάθεια του εκπαιδευτικού να σκύψει στις ιδιαίτερες ανάγκες κάθε μαθητή. Αντίθετα αν «ξύσουμε» τα «καλολογικά» στοιχεία που στοχεύουν σε ωραιοποιήσεις και σε εξαγορά της συναίνεσης της κοινής γνώμης, περνάμε στο διαφοροποιημένο σχολείο της περιφέρειας και καταλήγουμε στο πολυδιασπασμένο, φθηνό και ευέλικτο σχολείο της αγοράς που αναγνωρίζει τη δημόσια υποχρηματοδότηση ενώ την ίδια στιγμή που αναλαμβάνει πρωτοβουλίες οι οποίες οφείλουν να δίνουν τη δυνατότητα να αναζητήσουν και να εξασφαλίσουν πόρους τόσο από εξωτερικές όσο και από εσωτερικές πηγές. Δηλαδή, όπως λέει και ένα σύνθημα στους τοίχους από «γονείς – πελάτες και άλλους συγγενείς»!

Πηγή : www.efsyn.gr

«Επαναστάτησαν» οι γονείς στην Ισπανία

Οι ισπανίδες μαμάδες είπαν ως εδώ! Από τον Νοέμβριο ξεκινά επίσημα το «μποϊκοτάζ στο διάβασμα στο σπίτι». Απαιτούν από το σχολείο να κάνει τη δουλειά που επιτάσσει ο ρόλος του και όχι να τη μετακυλύει στους γονείς

του Ανδρέα Ζαμπούκα

 Το σχολείο είναι μια ευδιάκριτη περίπτωση για να βγάλει κανείς συμπεράσματα για την σοβαρότητα ενός κράτους. Και δυστυχώς, το πρόβλημα δεν υφίσταται μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλες τις χώρες που φοβούνται να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί για την σωστή κοινωνικοποίηση των πολιτών τους.

Τον ερχόμενο Νοέμβριο, οι γονείς στην Ισπανία κάνουν απεργία! Κάνουν αποχή από τα μαθήματα των παιδιών τους. Πρόκειται για ένα «μποϊκοτάζ στο διάβασμα στο σπίτι» που έχει οργανώσει η Ένωση Γονέων Δημόσιων Σχολείων.

Αν οι δάσκαλοι επιμείνουν να στείλουν δουλειά για το σπίτι, στη διάρκεια του μποϊκοτάζ, τα παιδιά θα πρέπει να το αρνηθούν και να επιστρέψουν την επόμενη μέρα στο σχολείο με ένα σημείωμα από τους γονείς τους που θα εξηγεί τι συμβαίνει.
Είναι φανερό ότι οι ισπανίδες μαμάδες -παντού οι μαμάδες τα τραβάνε όλα- δεν άντεξαν άλλο το στρες και την πίεση του απογεύματος. Διαμαρτύρονται για την αντιμετώπιση των μικρών Ισπανών από το σχολείο, που τους εξαναγκάζει σε έναν τεράστιο όγκο εργασιών στο σπίτι.
Από όλες τις χώρες που αξιολογεί ο ΟΟΣΑ,η Φινλανδία έχει τις λιγότερες ώρες μελέτης εκτός σχολείου. Στην Ελλάδα, έχουμε ασφαλώς από τις περισσότερες.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Ο σημαντικότερος λόγος είναι ότι το σχολείο δεν θέλει να συμμετέχει στην ανάπτυξη της αυτενέργειας των μαθητών και επιμένει στον παλιό του ρόλο, αυτόν της εισήγησης της διδακτικής ύλης. Ο δάσκαλος παραδίδει ή εξηγεί το μάθημα-όχι πάντα, αφού είναι μαζική η διαδικασία και όχι εξατομικευμένη- και στη συνέχεια απαιτεί να εμπεδωθεί εκτός σχολείου από τον μαθητή. Δεν αναλαμβάνει τη ευθύνη να του μάθει πώς να δουλεύει μόνος ή να συνεργάζεται με τους άλλους για την κατάκτηση της γνώσης.

Το άλλο είναι πως «καλός» δάσκαλος είναι αυτός που βάζει πολλά για το σπίτι! Αυτός που υποτίθεται «κάνει δουλειά» με την ύλη, ενώ στην πραγματικότητα την δουλειά την κάνουν οι μαμάδες ή το φροντιστηριακό μάθημα. Εδώ ταιριάζει το «όσο πιο πολύ με βασανίζεις τόσο περισσότερο σε σέβομαι!».
Και το τρίτο είναι πως η πίεση από έναν τεράστιο κόσμο γνώσεων και πληροφοριών, μεταφέρεται στο σχολείο και στις ποσοτικές απαιτήσεις από τους μαθητές.
Σε ό,τι μας αφορά, ως εκπαιδευτικό σύστημα και ως κοινωνία, ζούμε τις νευρώσεις μας, εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Σε μας όμως, οι γονείς δεν αντιδρούν. Απλά, υποτάσσονται στο σύστημα και υπομένουν την αλλοτρίωση των ίδιων και των παιδιών τους. Γιατί ο χρόνος και το χρήμα που ξοδεύονται για την εμπέδωση μιας ογκωδέστατης εξετασιοκεντρικής ύλης-και χωρίς αποτέλεσμα-, θα μπορούσαν να διατίθενται σε πολύ πιο ποιοτικά διαστήματα μόρφωσης.
Ποιο είναι το μυστικό της απελευθέρωσης; Να αναλάβει το σχολείο την ευθύνη της ολοκληρωμένης μάθησης.
Λιγότερες ώρες παράδοσης για τον δάσκαλο και πιο πολλές ώρες δράσης του μαθητή που θα ολοκληρώνει τα πάντα μέσα στην τάξη και δεν θα κουβαλάει στο σπίτι τις εργασίες -εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για τον σύγχρονο ρόλο του εκπαιδευτικού. Να ενταχθούν στο πρόγραμμα του παιδιού συστηματικές ώρες εργασίας υπό επίβλεψη, συνεργασία και αξιολόγηση. Να μάθουν οι μαθητές να εργάζονται, να δημιουργούν και να παράγουν αποτέλεσμα μέσα στη σχολική τάξη και όχι στο «αγχωτικό» περιβάλλον του σπιτιού.
Έτσι θα εξοικονομούνταν πολύς χρόνος για άλλες εξωσχολικές δραστηριότητες, όπως αθλητισμός, τέχνη, δεξιότητες και το βασικότερο, ελεύθερο παιχνίδι (οι φροντιστές στην Ελλάδα θα άνοιγαν παιδότοπους…).
Εκείνο που χρειαζόμαστε γενικώς είναι μία πιο έξυπνη και λειτουργική διευθέτηση της ζωής μας. Σε μια εποχή που, τουλάχιστον στον δυτικό κόσμο, έχουμε κατακτήσει το αγαθό τα ειρήνης, ας επιδιώξουμε τον ποιοτικό χρόνο, αντί για την σπατάλη ενέργειας εκεί όπου δεν είναι αναγκαίο.
Ειδικά στην Ελλάδα, οι μαμάδες είναι που «ρυθμίζουν» την ψυχολογία των παιδιών τους. Μην τις καταπιέζουμε άλλο. Οι νευρώσεις τους είναι πάντα μεταδοτικές και ενίοτε καταστροφικές…

Πηγή : www.protagon.gr

Στα θρανία από σήμερα τα προσφυγόπουλα

 
Σήμερα, Δευτέρα 10 Οκτωβρίου, αρχίζει η σχολική χρονιά -για πρώτη φορά στα ελληνικά σχολεία- για τα προσφυγόπουλα που βρίσκονται στη χώρα μας.
Ωστόσο, το πρώτο κουδούνι για τα παιδιά των προσφύγων που βρίσκονται στην Ελλάδα θα χτυπήσει μέσα σε ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα, εξαιτίας των έντονων αντιδράσεων γονέων σε διάφορες περιοχές της χώρας, οι οποίοι δεν επιθυμούν τα προσφυγόπουλα να πάνε στα ίδια σχολεία με τα παιδιά τους. 
Στις 2 μετά το μεσημέρι θα χτυπήσει το πρώτο κουδούνι
Η αρχή θα γίνει με συνολικά 1.500 προσφυγόπουλα που θα παρακολουθήσουν μαθήματα από τις 2 μ.μ. έως τις 6 μ.μ. σε 20 σχολεία της χώρας. Ο υπουργός Παιδείας, Νίκος Φίλης, είπε την Κυριακή στην ΕΡΤ ότι «η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη να αγκαλιάσει τα παιδιά των προσφύγων». Σύμφωνα με τα όσα ανέφερε ο κ. Φίλης, το πρόγραμμα για την εκπαίδευση των προσφύγων ξεκινά σταδιακά, ώστε να υπάρχει και ενημέρωση των γονέων.
«Σε πρώτη φάση», είπε, «το πρόγραμμα ξεκινά σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ήπειρο και μέσα στον μήνα το πρόγραμμα θα εξαπλωθεί στις αναγκαίες γεωγραφικές περιοχές. Για τη διδασκαλία προσλαμβάνονται αναπληρωτές καθηγητές και δάσκαλοι, οι οποίοι αναλαμβάνουν αυτή την εβδομάδα έργο. Το πρόγραμμα στο δημοτικό θα είναι τετράωρο (κάθε μέρα 2-6 μ.μ.) και προβλέπει εκμάθηση της ελληνικής, μια ξένη γλώσσα, όπως αγγλικά ή κάποια άλλη που συνδέεται με την πρόθεση των γονιών να πάνε σε κάποια άλλη χώρα. Όπου μπορούμε, προσπαθούμε να ενισχύσουμε τη μητρική γλώσσα, καλλιτεχνικά, αισθητική αγωγή, γυμναστική, μουσική, ώστε να ενταχθούν τα παιδιά σε ένα πρόγραμμα εκμάθησης όχι μόνο της ελληνικής αλλά και σε ένα πρόγραμμα ένταξης στην κοινωνία. Πρόθεση είναι τα απογευματινά τμήματα να κατευθυνθούν και σε κοινές δράσεις με τα παιδιά των πρωινών τμημάτων. Θέλουμε να μην υπάρχει αντίληψη γκέτο και να ενταχθούν αρμονικά τα παιδιά στην ελληνική κοινωνία. Η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη να αγκαλιάσει τα παιδιά αυτά».
Ποια προσφυγόπουλα θα πάνε σχολείο
Απαντώντας σε ερώτηση για την ένταξη των παιδιών των προσφύγων στο σχολείο, ο Νίκος Φίλης είπε πως σε ό,τι αφορά «στα "υιοθετημένα" παιδιά και όσα ζουν σε δομές αλληλέγγυων -πρόκειται για μικρό αριθμό- πηγαίνουν στα σχολεία της γειτονιάς, τα δέχονται οι διευθυντές και όπου είναι εφικτό -και το κατορθώνουμε αυτό- συγκροτούνται τμήματα υποδοχής, ώστε τα παιδιά να μπορούν να μαθαίνουν τα ελληνικά καλύτερα πριν ενταχθούν στις κανονικές τάξεις».
«Ο παιδαγωγικός στόχος, που προκύπτει και από τις διεθνείς συμβάσεις και από την εσωτερική έννομη τάξη από τους δικούς μας νόμους, είναι ότι τελικώς το παιδί, μετά από ένα μεταβατικό διάστημα που θα εξοικειωθεί με την ελληνική γλώσσα και την ελληνική πραγματικότητα, θα ενταχθεί στην τάξη μαζί με τα Ελληνόπουλα», δήλωσε ο Νίκος Φίλης, σημειώνοντας ότι «αυτό μπορεί να πάρει μερικούς μήνες, ή ίσως μέχρι τον Ιούνιο. Έχουν αποδείξει τα παιδιά μια τρομακτική ικανότητα προσαρμογής».
Γονείς έβαλαν λουκέτο σε σχολείο στη Λέσβο
Οργισμένη ήταν η αντίδραση των φορέων της εκπαίδευσης στο βόρειο Αιγαίο για το λουκέτο στο 8ο Δημοτικό Σχολείο Μυτιλήνης από ομάδα γονέων, που αντέδρασαν στη φήμη για το σημερινό άνοιγμα τάξεων εκπαίδευσης παιδιών από προσφυγικές οικογένειες σε τρία σχολεία της Μυτιλήνης. 
Οι γονείς, προτάσσοντας ως λόγο για το σφράγισμα του συγκεκριμένου σχολείου τη μη ενημέρωσή τους για τη χρήση χώρων του σχολείου, προχώρησαν στην ακραία αυτή ενέργεια. Το λουκέτο πάντως πριν από λίγες ώρες αποσύρθηκε, μαζί με τα πανό και τις μαύρες σημαίες από τους ίδιους τους γονείς που τα ανέβασαν. Κι αυτό γιατί, πέραν των άλλων, έγινε γνωστή η προοπτική υποβολής μηνύσεων.
«Η Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Βορείου Αιγαίου και η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λέσβου παρακολούθησαν και αποδοκίμασαν από την πρώτη στιγμή το γεγονός της τοποθέτησης λουκέτου, αλλά αποδεικνύοντας το ανθρωπιστικό πρόσωπο της διοίκησης, με αίσθημα ευθύνης και παιδαγωγικής δεν επιθύμησαν την έκδοση εισαγγελικών ή άλλων εντολών. Αυτό όμως δεν σημαίνει υποχώρηση ή μαλθακότητα. Ως Διεύθυνση Εκπαίδευσης Βορείου Αιγαίου δεν θα δεχτούμε επανάληψή της», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο διευθυντής Εκπαίδευσης βορείου Αιγαίου Αριστείδης Καλάργαλης. Προειδοποιώντας εμμέσως πλην σαφώς, όσους στο μέλλον σκέπτονται να λειτουργήσουν με ανάλογο τρόπο, με προσφυγή στη Δικαιοσύνη εναντίον τους.

Συγκέντρωση και στο Ωραιόκαστρο 
Στο Ωραιόκαστρο της Θεσσαλονίκης, κάτοικοι και γονείς του δήμου Ωραιοκάστρου συγκεντρώθηκαν την Κυριακή έξω από το 1ο Δημοτικό Σχολείο της περιοχής και διαδήλωσαν κατά της εκπαίδευσης των παιδιών προσφύγων. Εκφωνήθηκαν ομιλίες και η συγκέντρωση έληξε με την έπαρση της ελληνικής σημαίας.

Φίλης: Πρόκειται για εξαιρετικά μειοψηφικές καταστάσεις
Αναφερόμενος στο περιστατικό της Μυτιλήνης, όπου γονείς έβαλαν λουκέτο σε σχολείο κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, ο κ. Φίλης είπε ότι «πρόκειται για εξαιρετικά μειοψηφικές καταστάσεις που δεν ανταποκρίνονται στο γενικότερο αίσθημα αγάπης και αλληλεγγύης του ελληνικού λαού προς τους πρόσφυγες. Η Μυτιλήνη εδώ και έναν χρόνο δείχνει μια μεγάλη αλληλεγγύη και γι' αυτό πιστεύω ότι αυτή η κίνηση που έγινε -και η οποία δεν εκπροσωπεί και τον σύλλογο- πρέπει να είναι μια εξαιρετικά μειοψηφική κίνηση ορισμένων ανθρώπων».
Για το έλλειμμα ενημέρωσης, που ενδεχομένως να υπήρχε, ο κ. Φίλης τόνισε ότι «ακόμα και αναγκαία ενημέρωση να μην υπήρχε, δεν κλείνεις ένα σχολείο με λουκέτο, με το έτσι θέλω, αλλά ζητάς ενημέρωση», σημειώνοντας ότι «ο διευθυντής δεν υποχρεούται να κάνει ενημέρωση στους γονείς, ο διευθυντής ενημερώνει τα παιδιά ότι μεθαύριο θα έχουμε και μαθητές πρόσφυγες σε τμήμα υποδοχής, αυτό κάνει ο διευθυντής. Το θέμα της ενημέρωσης των γονέων αφορά την τοπική κοινωνία, την τοπική αυτοδιοίκηση, τις εκπαιδευτικές αρχές εκτός σχολείου».

Πηγή : www.iefimerida.gr

Αποχαιρέτα την εκπαίδευση που ήξερες

 

Συντάκτης: Χρήστος Κάτσικας

 

Το «υπόμνημα» της Επιτροπής Λιάκου με τίτλο «Για την αναδιάρθρωση της Μέσης Εκπαίδευσης και την είσοδο στα ΑΕΙ», που κατατέθηκε στο υπουργείο Παιδείας εστιάζει στα παρακάτω:
1. Ριζική ανασυγκρότηση του Γυμνασίου με μετατροπή του σε τετραετές και με παράλληλη αναθεώρηση της αποστολής του και του προγράμματος σπουδών του.
2. Διετές Λύκειο και αναδιοργάνωση τόσο του γενικού όσο επίσης και του επαγγελματικού-τεχνικού Λυκείου και αλλαγή του χαρακτήρα τους.
3. Αλλαγή του τρόπου εισδοχής στα ΑΕΙ-ΤΕΙ και συναρμογή τους με τις μαθησιακές επιλογές εντός του γενικού και του επαγγελματικού Λυκείου.
4. Για τα παιδιά που δεν θέλουν να ακολουθήσουν είτε το ΓΕΛ είτε το ΕΠΑΛ προτείνονται τεχνικές και επαγγελματικές σχολές καθώς θεωρείται ότι «έχουν κατοχυρώσει ένα σώμα γνώσεων του πολίτη».

►Η αξιολόγηση στο τετραετές Γυμνάσιο

Η προαγωγή των μαθητών από τη μια τάξη στην άλλη θα γίνεται υπό προϋποθέσεις, συνεκτιμώντας τόσο την προφορική επίδοση των μαθητών κατά τη διάρκεια της χρονιάς όσο και γραπτές ανακεφαλαιωτικές εξετάσεις.
Στην δ’ τάξη του Γυμνασίου θα υπάρχουν εξετάσεις με θέματα που θα προκύπτουν από την Τράπεζα Θεμάτων, η οποία επανέρχεται. Παράλληλα θα θεσπιστεί ένα πλέγμα κριτηρίων για την επιλογή σε ένα από τα δύο Λύκεια (ΓΕΛ ή ΕΠΑΛ).
Στα κριτήρια θα συμπεριλαμβάνονται και τα αποτελέσματα των γραπτών εξετάσεων στα μαθήματα και η αξιολόγηση που έχει κάνει ο εκπαιδευτικός, αλλά ακόμα και έκθεση περιγραφικής αξιολόγησης από κάποιους από τους εκπαιδευτικούς του σχολείου.

►Οι απονεμόμενοι τίτλοι Λυκείων: πολλών ταχυτήτων

1. Εθνικό Απολυτήριο: Προϋπόθεση για να αποκτήσει ο μαθητής το λεγόμενο Εθνικό Απολυτήριο θα είναι να έχει ολοκληρώσει επιτυχώς και τα 6 μαθήματα που έχει επιλέξει, να έχει συγγράψει διπλωματική εργασία και να έχει ολοκληρώσει το πρόγραμμα Δημιουργικότητας, Εθελοντισμού και Κοινωνικής Προσφοράς.
Ανάλογα με το πώς θα έχει διαμορφώσει το πρόγραμμά του ο μαθητής (μαθήματα σε υψηλό επίπεδο), το απολυτήριο θα αντιστοιχεί σε συγκεκριμένο αριθμό εκπαιδευτικών ακαδημαϊκών μονάδων στο ευρωπαϊκό σύστημα πιστοποίησης προσόντων.
2. Πιστοποιητικό Σπουδών: Αυτό θα το παίρνουν οι απόφοιτοι των Λυκείων που δεν θα έχουν ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις που προβλέπει το Εθνικό Απολυτήριο, είτε διότι απέτυχαν σε κάποια μαθήματα είτε διότι δεν ολοκλήρωσαν τη διπλωματική τους εργασία κ.λπ.

Οι ομάδες μαθημάτων του Γενικού Λυκείου

Οι μαθητές του Γενικού Λυκείου θα παρακολουθούν υποχρεωτικά τα μαθήματα Ελληνική Γλώσσα και Λογοτεχνία και Αγγλικά, ενώ θα συμπληρώνουν το πρόγραμμά τους με τέσσερα μαθήματα τα οποία θα επιλέγουν από τέσσερις ομάδες μαθημάτων.
Ενδεικτικά οι 4 ομάδες των επιλεγόμενων μαθημάτων θα είναι: Μαθηματικά και Πληροφορική - Πειραματικές Επιστήμες - Ανθρωπιστικές/Κοινωνικές Επιστήμες - Πολιτισμός και Τέχνη.

►Ωρολόγιο πρόγραμμα Γενικού Λυκείου

Το εβδομαδιαίο ωρολόγιο πρόγραμμα του Γενικού Λυκείου θα διαρκεί 32 ώρες οι οποίες θα κατανέμονται ως εξής: 27 ώρες η διδασκαλία των μαθημάτων - 3 ώρες Φυσική Αγωγή - 2 ώρες μελέτη στο σχολείο.
Κάθε μαθητής θα παρακολουθεί συνολικά 6 μαθήματα, ορισμένα εκ των οποίων θα παρέχονται σε δύο επίπεδα (κανονικό και υψηλό).
Η συγγραφή Διπλωματικής Εργασίας, η οποία θα συνυπολογίζεται στον βαθμό του Εθνικού Απολυτηρίου, αποτελεί το μαθησιακό μέρος των μαθημάτων, το οποίο συμπληρώνεται με πρόγραμμα Φυσικής Αγωγής και τη συμμετοχή σε προγράμματα Δημιουργικότητας, Εθελοντισμού και Κοινωνικής Προσφοράς (ΔΕΚΠ).

►Εξετάσεις, ύλη, Τράπεζα Θεμάτων και βαθμολογία

Οι εξετάσεις για το Εθνικό Απολυτήριο διενεργούνται ενδοσχολικά, με επαναφορά και χρήση της Τράπεζας Θεμάτων. Σε κάποιο στάδιο προτείνεται στα γραπτά να υπάρχει διαγώνισμα με ερωτήσεις κλειστού τύπου που διορθώνεται αυτόματα (με σαρωτές).
Μάλιστα σε κάθε Λύκειο ή ομάδα Λυκείων μπορεί και τα θέματα να είναι διαφορετικά, αλλά πάντα να προέρχονται από κεντρική βάση και να παράγονται με αυτόματο τρόπο και με σταθμισμένη δυσκολία.
Η ύλη για τις τελικές εξετάσεις του Εθνικού Απολυτηρίου είναι αυτή της τελευταίας τάξης του Λυκείου (Β’ ΤΑΞΗ), αλλά θεωρείται ότι ο μαθητής γνωρίζει και αυτά που διδάχτηκε κατά την προηγούμενη τάξη (Α’ ΤΑΞΗ).
Τα θέματα, αρχικά τουλάχιστον και ως μεταβατική φάση, θα ορίζονται από μία κεντρική επιτροπή εξετάσεων για όλη την Ελλάδα, στη συνέχεια, όμως, θα είναι εφικτό να είναι διαφοροποιημένα για κάθε σχολείο ή περιφέρεια. Αυτό θα γίνεται με χρήση κεντρικής τράπεζας θεμάτων και αλγορίθμου για την παραγωγή των διαγωνισμάτων.
Ο τελικός βαθμός κάθε μαθήματος θα προκύπτει ως ο μέσος όρος του διπλάσιου του γραπτού βαθμού του διαγωνίσματος της Β’ Λυκείου και του βαθμού της προφορικής επίδοσης, υπό την προϋπόθεση ότι αυτός δεν θα αποκλίνει περισσότερο από 3 μονάδες από τον τελικό γραπτό βαθμό (με άριστα το 20). Ο βαθμός προφορικής επίδοσης θα προκύπτει ως μέσος όρος των εξής βαθμών:
Α. Του μ.ό. των προφορικών βαθμών των 4 τετραμήνων (2 στην Α’ και 2 στη Β’ Λυκείου).
Β. Του μ.ό. των γραπτών εργασιών που θα ζητούνται σε κάθε μάθημα. Αυτές οι εργασίες θα είναι τουλάχιστον 2 (μία σε κάθε τάξη).

►Πρόσβαση στα Πανεπιστήμια: και με… συνέντευξη!

Τα τριτοβάθμια ιδρύματα θα προκηρύσσουν τις θέσεις και για την επιλογή φοιτητών θα χρησιμοποιούν ποικίλα κριτήρια. Υποχρεωτικό θα είναι κατά 80% τουλάχιστον η μοριοδότηση των υποψηφίων να στηρίζεται στην πρόοδο των υποψηφίων προς την απόκτηση του Εθνικού Απολυτηρίου.
Το υπόλοιπο 20% κάθε τμήμα θα μπορεί να το προσδιορίζει όπως κρίνει: με ειδικές εξετάσεις, συνέντευξη, portfolio, επιδόσεις σε αγωνίσματα (ΤΕΦΑΑ, Στρατιωτικές Σχολές), εξετάσεις σε ξένη γλώσσα (Ξενόγλωσσες φιλολογίες), επιδόσεις σε καθαρά εργαστηριακά μαθήματα κ.λπ.

Πηγή : www.efsyn.gr

Διασπορά... πρωινής παραπληροφόρησης

 

Συντάκτης: Αντα Ψαρρά

 

Για όσους δεν έχουν ακόμα καταλάβει:
1. Τα πιλοτικά προγράμματα διδασκαλίας των θρησκευτικών και οι οδηγίες για την εφαρμογή διδασκαλίας που θα βασίζεται μεν στο υπάρχον βιβλίο αλλά και στις νέες κατευθύνσεις, εξακολουθεί και ισχύει ως είχε.
Τα βιβλία ούτε είχαν αποσυρθεί ούτε είχαν εκδοθεί νέα, δεδομένου ότι απόφαση του υπουργείου ήταν και εξακολουθεί να είναι να συμβεί αυτό αφού αξιολογηθούν τη φετινή χρονιά τα αποτελέσματα του νέου τρόπου διδασκαλίας και των πιλοτικών προγραμμάτων. 
Για τον λόγο αυτό και δεδομένου ότι υπήρξε σκόπιμη σύγχυση και παραπειστικές πληροφορίες περί νέων βιβλίων που ήδη έχουν εκδοθεί και περί πλήρους κατάργησης των παλαιών, ο αρχιεπίσκοπος μίλησε χθες για άρση παρεξηγήσεων.
Όσοι σήμερα μιλούν για αλλαγή ρότας του υπουργείου Παιδείας το κάνουν εσκεμμένα, όπως εσκεμμένα παραπληροφορούσαν ότι χωρίς απολύτως κανένα διάλογο ο υπουργός Παιδείας εκδίδει νέα βιβλία.
Σκόπιμα επίσης όλοι αυτοί αγνόησαν και αγνοούν τις προτάσεις του ειδικού οργάνου των ειδικών και των επιστημόνων που προτείνει και εισηγείται παγίως για το περιεχόμενο διδασκαλίας των μαθημάτων.
2. Όσοι επιμένουν ότι το Υπουργικό Συμβούλιο δεν ορίζει επίτηδες (προκειμένου να διασφαλίσει ευνοϊκές αποφάσεις για τις τηλεοπτικές άδειες) τους τελευταίους 4 αντιπροέδρους που θα συμπληρώσουν τα ανώτατα δικαστικά όργανα επιμένουν να αγνοούν εξίσου σκόπιμα ότι ειδικά στο ΣτΕ δεν εκκρεμεί κανένας διορισμός.

Πηγή : www.efsyn.gr

Να διδάσκεται η Ιστορία των Θρησκειών στα Σχολεία

 

του Νότη Μαυρουδή

Ψυχραιμία! Μου αρέσει να παρακολουθώ τη διένεξη μεταξύ Αρχιεπισκόπου κου Ιερώνυμου και Υπουργού Φίλη. Δεν ξέρω, αλλά νιώθω κι εγώ «μέρος» τής διένεξης. Αν μη τι άλλο, η μάχη γίνεται σε ένα πεδίο όπου όλοι μας έχουμε εμπλακεί από διαφορετικά μετερίζια. Η ίδια η χώρα και η αδιαχώρητη σχέση Κράτους-Εκκλησίας, έχει επιφέρει πολλές φορές δυσχέρειες στις μεταξύ τους σχέσεις. Το αιωρούμενο «αίτημα» του διαχωρισμού των δυο μερών, είναι παλαιό και πάγιο σε μεγάλο μέρος τής ελληνικής κοινής γνώμης. Ο Φίλης, δεν έκανε τίποτ’ άλλο από το να το επαναφέρει μέσω του τρόπου διδασκαλίας των θρησκευτικών στα σχολεία της χώρας. Έτσι, με την ευκαιρία αυτή, άρχισαν πάλι να συζητούνται τα προβλήματα που δημιουργούνται απ’ αυτή τη στενή και αρραγή σχέση.
Κάτι μου λέει πως ο Φίλης είναι και αφέθηκε μόνος και απροστάτευτος σε πολιτειακό-κυβερνητικό επίπεδο. Δεν έχω καταλάβει αν έχει μαζί του το πρωθυπουργικό περιβάλλον. Απεναντίας, στις όποιες συναντήσεις τού πρωθυπουργού με τον Αρχιεπίσκοπο, το ρεπορτάζ πλημμυρίζει με αβροφροσύνες, χαμόγελα και τον απαιτούμενο σεβασμό. Αλίμονο. Δεν είναι εξ’ ανάγκης κακό αυτό, αλλά έλα που όλοι γνωρίζουμε πως χρόοοοονια τώρα εκκρεμούν τεράστια προβλήματα μεταξύ των δυο διαφορετικών θεωρήσεων της εξουσίας. Της κοσμικής και της θρησκευτικής.
Ο συγκεκριμένος πρωθυπουργός δεν είδα ως τώρα ούτε να… ακουμπάει καν θέματα βάθους αυτής της άρρωστης πολλές φορές σχέσης, η οποία κωλυσιεργεί και επιβραδύνει τις κοινωνικές εξελίξεις σε επίπεδο δικαιωμάτων και εκσυγχρονιστικής σκέψης. Εάν εξαιρέσουμε το σύμφωνο συμβίωσης, που δικαίως ψηφίστηκε σχεδόν ομόφωνα, η πολιτεία, ακόμα μια φορά, διστάζει να προβάλλει το παλαιόθεν πολιτικό αίτημα περί διαχωρισμού Κράτους-Εκκλησίας το οποίο, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, είναι χρόνια τώρα κεκτημένο. Ο Φίλης υποστηρίζει το πολύ απλό και δίκαιο. Να διδάσκεται η Ιστορία των Θρησκειών στα Σχολεία. Να αντιμετωπισθεί το μάθημα αυτό ως μελέτη μιας από τις πνευματικές διεργασίες τής ανθρώπινης σκέψης με πληροφορίες που έχουν σχέση με τη διαχρονική ιστορία της μεταφυσικής αντίληψης και όχι με τη μονομερή ερμηνεία τής γέννησης και της εξέλιξης του κόσμου, τις μυθολογικής υφής Γραφές ή τις αναχρονιστικές θεωρίες μιας παρακμάζουσας φαντασιακής θρησκοληψίας, η οποία επί αιώνες έχει φωλιάσει στις ψυχές των φοβισμένων και κυρίως φτωχών κοινωνικών στρωμάτων…
Οι γενιές μετά τον πόλεμο γνωρίζουν πολύ καλά τον αναχρονιστικό θεσμό των υποχρεωτικών Κατηχητικών συναθροίσεων, καθώς και τη σκοταδιστική διδασκαλία τού θρησκευτικού μαθήματος, που δεν ήταν παρά μια καθαρή προπαγάνδα τής χριστιανικής θεολογίας … Δεν είναι λίγες οι φορές που ο εριστικός, δήθεν θεοσεβούμενος, λόγος κάποιων Μητροπολιτών, γίνεται θέμα αρνητικών συζητήσεων στις πλατείες και στα καφενεία… Τα παραδείγματα πολλά. Ακόμα και από του άμβωνος, έχουν πολλές φορές κηρύξει τον «λόγο του Θεού» με λόγια μίσους και παίζοντας πολιτικά παιχνίδια με απαράδεκτο τρόπο…
Ο Φίλης, μόνος του, παλεύει να επιβάλλει εκείνο που διακαώς, πολλοί από εμάς (όχι οι περισσότεροι βέβαια), επιθυμούμε εδώ και πολλά χρόνια. Ακόμα και ο αγωνιστής Μανώλης Γλέζος κατακεραυνώνει τον Φίλη, δίχως να κατανοεί πως ένα από τα μεγάλα και ουσιώδη ζητήματα της κοινωνίας μας είναι ο διαχωρισμός τής τοξικής και αναχρονιστικής αυτής σχέσης Κράτους-Εκκλησίας. Αν ο καθόλα εκτιμώμενος Αρχιεπίσκοπος κος Ιερώνυμος επιθυμεί όντως τη βελτίωση και την ουσία τής διδασκαλίας τού μαθήματος των θρησκευτικών στις νέες γενιές, θα έπρεπε να συμμαχήσει με τον Φίλη και να επιδιώξει τον δρόμο της ευρύτερης θρησκευτικής γνώσης, με τη συνείδηση πως σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία, όπως εξελίσσεται η ελληνική, ακόμα και το μάθημα θρησκευτικών θα πρέπει να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα και να μην προβάλλουμε τη «μοναδικότητα», την «ελληνικότητα» και το «περιούσιο Έθνος»! Οι τόσο έντονες διαμαρτυρίες του και τα διαβήματά του στον πρωθυπουργό, σηματοδοτούν ωμή παρέμβαση με στόχο την απόλυση του υπουργού… Θα το δούμε κι αυτό;
Το εάν στις δύσκολες εποχές η εκκλησία έχει να επιδείξει καλές ή κακές στιγμές θα το κρίνει η γενικότερη ιστορία. Ας πάμε όμως παρακάτω. Ας γίνει από όλους αποδεκτό πως οποιοσδήποτε νεωτερισμός τής επιστήμης, των ανακαλύψεων και των καινοτομιών της ανθρωπότητας, ήρθαν σε ευθεία σύγκρουση με το θρησκευτικό ή θεοκρατικό κατεστημένο. Οι καινοτομίες Φίλη στη σχολική εκπαίδευση γύρω από το ζήτημα της θρησκευτικής διδασκαλίας είναι πρωτοβουλία που θα πρέπει να έχει τη συμπαράσταση όλων, ακόμα και εκείνων που εναντιώνονται στο ΣΥΡΙΖΑ, διαφορετικά θα επαναλαμβάνουμε την τυφλή και αδιέξοδη αντιπολιτευτική ανοησία που μας χαρακτηρίζει ως λαό…
Κοντολογίς, για το ζήτημα των θρησκευτικών στα σχολεία, αν δεν υπήρχε ο Φίλης, θα έπρεπε να τον επινοήσουμε…

Πηγή :  https://mavroudistar.wordpress.com

Η Εκκλησία δεν είναι εύκολος αντίπαλος

 

Συντάκτης: Τάσος Παππάς

 

Στην πολιτική δεν φτάνει να έχεις το δίκιο με το μέρος σου για να πετύχεις τον στόχο σου. Μετράνε κι άλλα.
Για παράδειγμα: Είσαι κατάλληλα προετοιμασμένος ακόμη και για μετωπική σύγκρουση;
Εχεις επεξεργαστεί λύσεις διαφυγής στην περίπτωση που η υπόθεση στραβώσει και επιβάλλεται να πας σε συμβιβασμό, διαφορετικά σε περιμένει η πανωλεθρία;
Εχεις υπολογίσει σωστά τους συσχετισμούς δυνάμεων και κυρίως την αποφασιστικότητα του αντιπάλου;
Υπάρχουν σύμμαχοι πρόθυμοι να βάλουν πλάτη; Το δικό σου στρατόπεδο έχει συνοχή;
Χωρίς όλα τα παραπάνω μπορεί η προσπάθειά σου να είναι ηρωική και να αξίζει να γραφτεί στις δέλτους της πολιτικής Ιστορίας, αλλά η θέση της θα είναι στην κατηγορία των «χαμένων μαχών».
Προσφάτως το είδαμε να συμβαίνει αυτό με τη διαπραγμάτευση των πρώτων μηνών του 2015.
Οι διαφωνίες της κυβέρνησης με την ηγεσία της Εκκλησίας για το θέμα του μαθήματος των Θρησκευτικών (και όχι μόνο) είναι σοβαρές.
Αν ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης είναι αποφασισμένος να μη διαπραγματευτεί το καθήκον της Πολιτείας να ορίζει αυτή το πλαίσιο λειτουργίας της Παιδείας, πρέπει να γνωρίζει ότι:
● Η Εκκλησία δεν είναι εύκολος αντίπαλος. Εχει παράδοση επιτυχιών γιατί είναι σε θέση να οικοδομεί συμμαχίες στο πολιτικό επίπεδο -η συντηρητική παράταξη- και το κύρος της στα λαϊκά στρώματα είναι μεγάλο.
Μπορεί να μετατρέψει τους άμβωνες σε «χωνιά» που θα καλούν τους πιστούς να δώσουν τον υπέρ πίστεως αγώνα.
● Οι μηχανισμοί ενημέρωσης δεν πρόκειται να κρατήσουν ουδέτερη στάση.
Λόγω της αντιπαλότητας που έχουν με την κυβέρνηση σε άλλα μέτωπα δεν θα διστάσουν να υιοθετήσουν ακόμη και σκοταδιστικές αντιλήψεις προκειμένου να την βλάψουν.
Τα πρώτα δείγματα γραφής είναι εύγλωττα. Τύποι που έχουν παραβιάσει χωρίς τύψεις τις εννιά από τις δέκα εντολές (το «ου φονεύσεις» έχει γλιτώσει για την ώρα) είναι στα κεραμίδια υπερασπιζόμενοι τον λόγο του Θεού απέναντι στους άθεους Συριζαίους.
● Οι ΑΝ.ΕΛΛ. (κυβερνητικός εταίρος) δεν πρόκειται να υποστηρίξουν καμία πρωτοβουλία που θα βρίσκει αντίθετη την ηγεσία της Εκκλησίας.
● Τα κόμματα της αντιπολίτευσης που έχουν κάθε λόγο να συνδράμουν την κυβέρνηση στο ζήτημα αυτό δεν θα το κάνουν γιατί η σκοπιμότητα της στιγμής θα πρυτανεύσει έναντι των ιδεολογικών αρχών.
Θα ισχύσει η άποψη ότι «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου», ακόμη κι αν είναι θεομπαίχτης και από το στόμα του βγαίνουν κατάρες.
● Οι πρωθυπουργοί όταν διαπιστώσουν ότι η κατάσταση τείνει να γίνει ανεξέλεγκτη και υπάρχει κίνδυνος να πληγεί συνολικά η κυβέρνηση, συνήθως απαλλάσσονται από την «αιτία του κακού».
Το έκανε ο Α. Παπανδρέου με τον Α. Τρίτση.
Ο Ν. Φίλης έχει εξασφαλίσει τη συγκατάθεση του Α. Τσίπρα ή θα υποχρεωθεί να γράψει κι αυτός Ιστορία; Από το σπίτι του...

Πηγή : www.efsyn.gr