Πανιώνιος, κύριε Γιατζόγλου, σημαίνει προσφυγιά

 

Γράφει ο Μανώλης Καλουδάς

Η «ψυχή» των αθλητικών συλλόγων είναι οι οπαδοί τους και αυτό το ξέρουν καλά στον Πανιώνιο. Σε όλα τα τμήματά τους. Από το σκάκι μέχρι το ποδόσφαιρο. Και από την ενόργανη μέχρι το μπάσκετ. Δεν ανέφερα τυχαία τελευταίο το «κυανέρυθρο» τμήμα στο δεύτερο δημοφιλέστερο άθλημα στη χώρα μας. Υπάρχει πολύ συγκεκριμένος λόγος κι αυτός έχει να κάνει με την ακύρωση της συμφωνίας μεταξύ της ΚΑΕ Πανιώνιος και του Στιβ Γιατζόγλου λόγω των ακραίων πολιτικών πεποιθήσεων του.
Λίγες ώρες πριν την ανακοίνωση αντιπροσωπεία των οργανωμένων οπαδών της ομάδας της Νέας Σμύρνης είχε συνάντηση με τους διοικούντες την ΚΑΕ, κατά τη διάρκεια της οποίας εξέφρασε την απόλυτη αντίθετη της στο ενδεχόμενο πρόσληψης του συγκεκριμένου προπονητή. «Για να μην ανοίξουμε άλλες παρτίδες, σκουπίδια σαν αυτό .. ούτε να το σκέφτεστε», έγραψαν λίγο μετά οι «Πάνθηρες» στην επίσημη σελίδα τους στο facebook.
Για όσους δεν θυμούνται, ο Στιβ Γιατζόγλου είχε ταχθεί ανοιχτά υπέρ της Χρυσής Αυγής χαρακτηρίζοντάς την ως «δεξιά παράταξη», ενώ για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα είχε πει ευθαρσώς ότι «ήταν μια κακή στιγμή». Τα παραπάνω, καθώς και η παρουσία του σε εκδηλώσεις της Χρυσής Αυγής, τον κατέστησαν – και σωστά – σε persona non grata στην «Πλατεία», η οποία κάθε άλλο παρά τέτοιες απόψεις εκφράζει.
Πανιώνιος σημαίνει προσφυγιά, μια λέξη που δεν μπορεί να σταθεί σε καμία περίπτωση δίπλα από κάποιον που εκφράζεται όπως ο κ. Γιατζόγλου. Είναι δυο δρόμοι εκ διαμέτρου αντίθετοι που δεν συγκλίνουν ποτέ ο ένας προς τον άλλον. Ο κ. Γιατζόγλου δεν γίνεται να φορέσει τη φόρμα του Πανιωνίου γιατί έτσι αμαυρώνεται η τεράστια ιστορία του.
Από μένα ένα τεράστιο μπράβο στους οπαδούς του Πανιωνίου για το «βέτο» τους. 

Πηγή: www.altsantiri.gr/

Stern: Δεν κοστίζει δεκάρα στους Γερμανούς η ελάφρυνση χρέους

Το γερμανικό περιοδικό σημειώνει ότι «το τρίτο πρόγραμμα βοήθειας για την Ελλάδα λήγει στα τέλη Αυγούστου και τα κράτη του ευρώ πρέπει να αποφασίσουν εάν θα προχωρήσουν σε ελάφρυνση του χρέους της 

 

«Η ελάφρυνση του ελληνικού χρέους δεν κοστίζει στον Γερμανό φορολογούμενο ούτε μια δεκάρα. Πολλοί δεν το καταλαβαίνουν, επειδή πιστεύουν ότι γεμίσαμε βαγόνια τρένων με ευρώ και τα στείλαμε από το Βερολίνο στην Αθήνα. Αλλά αυτό δεν είναι σωστό. Από τον γερμανικό προϋπολογισμό δεν εισέρευσε ούτε ένα ευρώ στην Ελλάδα», γράφει το γερμανικό περιοδικό Stern. «Αυτό οφείλεται στο περίπλοκο σύστημα διάσωσης. Η Γερμανία βοήθησε την Αθήνα με δύο τρόπους: αρχικά, το Πιστωτικό Ίδρυμα για την Ανοικοδόμηση (Kreditanstalt für Wiederaufbau / KfW) χορήγησε περίπου 15 δισ. ευρώ δάνειο, αργότερα η Γερμανία έδωσε σχεδόν 22 δισ. ευρώ στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας / EΜΣ (ESM). Επρόκειτο για εγγύηση ώστε ο ΕSM να πάρει δάνεια από τις παγκόσμιες αγορές και τα οποία χορήγησε στη συνέχεια στην Ελλάδα, υπό όρους φυσικά», σημειώνει το Stern και εξηγεί ότι «με τη μείωση του χρέους, συμβαίνουν τα εξής: τα δάνεια, τα οποία αυτή τη στιγμή έχουν διάρκεια κατα μέσο όρο 32,5 χρόνια, παρατείνονται κατά μερικά χρόνια, ενώ οι τόκοι καθίστανται αργότερα απαιτητοί. Δεν διαγράφονται τα χρέη της Ελλάδος, ούτε καν μερικώς. Αυτό σημαίνει ότι ο ESM και το KfW θα περιμένουν περισσότερο διάστημα για να πάρουν πίσω τα χρήματά τους. Αυτό είναι όλο. Ο Γερμανός φορολογούμενος δεν θα νοιώσει τίποτα».
Το γερμανικό περιοδικό σημειώνει ότι «το τρίτο πρόγραμμα βοήθειας για την Ελλάδα λήγει στα τέλη Αυγούστου και τα κράτη του ευρώ πρέπει να αποφασίσουν εάν θα προχωρήσουν σε ελάφρυνση του χρέους της. Το σχέδιο πρέπει, επίσης, να το εγκρίνουν τα μέλη του γερμανικού κοινοβουλίου, κάτι το οποίο θα είναι δύσκολο, διότι κατά την ψηφοφορία για το τελευταίο πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα το 2015 κατά ψήφισαν πάνω από 60 βουλευτές. Τόσους πολλούς διαφωνούντες δεν μπορεί να αντέξει η νέα κυβέρνηση, η πλειοψηφία θα εξανεμιστεί. Η Άνγκελα Μέρκελ και ο Ολαφ Σολτς θα τελείωναν, πριν καν ξεκινήσουν. Το AfD και το FDP γνωρίζουν αυτόν τον κίνδυνο και θα προκαλέσουν αναταραχή στο συνασπισμό. Θα κακολογούν τους «πτωχευμένους Έλληνες», θρηνώντας τα δισ. που υποτίθεται ότι έστειλαν στην Αθήνα οι Γερμανοί φορολογούμενοι και πολλοί δήθεν ειδικοί και δήθεν σοβαροί δημοσιογράφοι θα συνταχθούν με τον χορό, επειδή τίποτα δεν είναι πιο εύκολο να ευχαριστήσεις τους θαμώνες στα γερμανικά στέκια από ό,τι με την ρητορική κατά των τεμπέληδων Ελλήνων και το κακό ευρώ».
Στο δημοσίευμα επισημαίνεται επίσης ότι όταν οι πιστωτές ενέκριναν το τρίτο πρόγραμμα βοήθειας το 2016, διαβεβαίωσαν την Ελλάδα ότι θα γίνει ελάφρυνση του χρέους αν η κυβέρνηση κάνει μεταρρυθμίσεις. Κατά το μάλλον ή ήττον, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας τα κατάφερε. Η ανεργία μειώθηκε, η οικονομία αναπτύσσεται, ακόμη και στις κεφαλαιαγορές αρέσουν ξανά οι Ελληνες. «Φυσικά», προσθέτει,«και συνεχίζουν να υπάρχουν αδυναμίες. Η διαφθορά και ο νεποτισμός δεν πατάχθηκαν, η αναδιοργάνωση της διοίκησης προχωρά μεν ικανοποιητικά αλλά αργά, η κατάσταση βελτιώνεται πολύ αργά. Αυτήν την πρόοδο πρέπει (όμως) να την ενισχύσουμε και να κρατήσουμε το λόγο μας».
Ένας άλλος βασικός λόγος για την ελάφρυνση του χρέους, σύμφωνα με το Stern είναι η Κίνα. Γράφει συγκεκριμένα: «Οι Κινέζοι εξαπλώνονται στην Ευρώπη. Με τα χρήματα, τις αγορές επιχειρήσεων και τα κατασκευαστικά έργα, αποκτούν επιρροή, για παράδειγμα στην Ουγγαρία και την Τσεχία, αλλά και στην Ελλάδα. Εκεί μισθώνουν το λιμάνι του Πειραιά και επενδύουν σε εταιρείες ενέργειας. Η δραστηριοποίηση αφήνει σημάδια, οι Έλληνες προσανατολίζονται προς την Ανατολή. Όταν η ΕΕ θέλησε να καταδικάσει την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα πέρυσι, οι Έλληνες απάντησαν όχι. Μια προγραμματισμένη (καταδικαστική) δήλωση δεν αποτελεί «εποικοδομητική κριτική», είπαν. Η συνοχή στην Ευρώπη καταρρέει. Το χάσμα μεταξύ Βορρά και Νότου είναι αρκετά μεγάλο, δεν χρειάζεται να διευρυνθεί και να αποξενωθούν οι Έλληνες. Η απόρριψη της ελάφρυνσης του χρέους θα αποτελούσε προσβολή. Οι Έλληνες προσπαθούν, υποφέρουν από μια πρωτοφανή πολιτική λιτότητας, αλλά σημειώνουν προόδους. Το να μην τους βοηθήσουμε θα ήταν σκληρόκαρδο και θα τους οδηγούσε στο στρατόπεδο της Κίνας. Αυτό δεν θα ήταν ξεκίνημα για την Ευρώπη, όπως υπόσχεται η νέα κυβέρνηση. Θα ήταν διάλυση».
«Και όλα αυτά», συνεχίζει, «εξαιτίας μιας ελάφρυνσης χρέους που δεν μας κοστίζει ούτε μια δεκάρα. Μιας ελάφρυνσης χρέους, εξαιτίας της οποίας δεν θα κλείσει κανένα νηπιαγωγείο, δεν θα πρέπει να απολυθεί κανένας εκπαιδευτικός και καμιά γέφυρα δεν θα μείνει ανεπισκεύαστη. Είναι μια συζήτηση για πλασματικούς αριθμούς, μια συζήτηση που εξυπηρετεί προκαταλήψεις και δημιουργεί σύγχιση στο κεφάλι».
«Ένα πράγμα θα πρέπει να είναι σαφές: Όποιος είναι κατά της ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους, δεν τον ενδιαφέρουν τα χρήματα των φορολογουμένων. Τον ενδιαφέρει κάτι άλλο. Θέλει να καταστρέψει το μεγαλύτερο επίτευγμα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, την Ευρωπαϊκή Ένωση, της οποίας οι αξίες, η δημοκρατία, ο διαφωτισμός και η αλληλεγγύη, θα πρέπει να καταστούν περιφρονητέες, έτσι ώστε μια μέρα κάποιοι άλλοι να πάρουν την εξουσία. Οι εθνικιστές. Οι κληρονόμοι του Βίκτορ Ορμπαν και της Μαρί Λεπέν. Όποιος ενδιαφέρεται για την ευρωπαϊκή ενοποίηση, πρέπει να το εμποδίσει. Ο τελικός της Ευρώπης αρχίζει», καταλήγει το γερμανικό περιοδικό.

Πηγή : www.in.gr

«Παγώνει» τις πυρηνικές δοκιμές η Βόρεια Κορέα

 

Το τέλος των δοκιμών πυρηνικών όπλων και βαλλιστικών πυραύλων της Πιονγιάνγκ ανακοίνωσε σε μια κίνηση καλής θέλησης ο πρόεδρος της Βόρειας Κορέας. Η ανακοίνωση έρχεται λίγες ημέρες πριν από τη σύνοδο κορυφής του Κιμ Γιονγκ Ουν και του Νοτιοκορεάτη προέδρου Μουν Τζε-Ιν, την οποία θα ακολουθήσει η ιστορική σύνοδος κορυφής του Κιμ Γιονγκ Ουν και του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, που αναμένεται να διεξαχθεί στις αρχές του Ιουνίου.
Από σήμερα, «21η Απριλίου, η Βόρεια Κορέα αναστέλλει τις πυρηνικές δοκιμές της και τις εκτοξεύσεις διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων», υπογράμμισε ο Κιμ, εκτιμώντας ότι το πεδίο πυρηνικών δοκιμών «ολοκλήρωσε την αποστολή του», σύμφωνα με τις δηλώσεις του, όπως τις μετέδωσε το κρατικό βορειοκορεατικό πρακτορείο ειδήσεων KCNA.
Η Βόρεια Κορέα «θα κλείσει το πεδίο πυρηνικών δοκιμών στο βόρειο τμήμα της χώρας για να αποδείξει τη δέσμευσή της στη διακοπή των πυρηνικών δοκιμών», συμπλήρωσε ο Κιμ, σύμφωνα με την ίδια πηγή.
Η απόφαση αυτή χαιρετίστηκε άμεσα τόσο από τη Νότια Κορέα όσο και από τις Ηνωμένες Πολιτείες, με τον Ντόναλντ Τραμπ να κάνει λόγο για μεγάλη πρόοδο και πως ανυπομονεί για τη Σύνοδο Κορυφής. Ικανοποίηση και από την Κίνα.
Στον αντίποδα, η Ιαπωνία παραμένει συγκρατημένη στις αντιδράσεις της.
Ο πρωθυπουργός Σίνζο Άμπε τόνισε πως πρόκειται για θετική κίνηση, αλλά αυτή θα πρέπει να οδηγήσει στην πλήρη αποπυρηνικοποίηση της Βόρειας Κορέας.

«Αποστολή εξετελέσθη»

«Καθώς έχει πλέον επαληθευτεί ο επιχειρησιακός χαρακτήρας των πυρηνικών όπλων (σ.σ. της Βόρειας Κορέας), δεν είναι πλέον αναγκαίο για εμάς να διεξάγουμε δοκιμές πυρηνικών όπλων ή να εκτοξεύουμε πυραύλους μέσου ή μεγάλου βεληνεκούς ή ICBM (σ.σ. διηπειρωτικοί βαλλιστικοί πύραυλοι)», εξήγησε ο Κιμ κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της Κεντρικής Επιτροπής του κυβερνώντος και μοναδικού κόμματος της Βόρειας Κορέας.
«Το πεδίο πυρηνικών δοκιμών στον βορρά εξετέλεσε την αποστολή του», πρόσθεσε.

Πηγή : www.efsyn.gr

ΔΙΚΤΥΟ Ανανεωτικής Αριστεράς : Επιτέλους… Για να ξέρουμε τι κρέας τρώμε!

 

Δελτίο τύπου 

Θέμα : Επιτέλους… Για να ξέρουμε τι κρέας τρώμε!

Σύμφωνα με νέα νομοθετική διάταξη, οι επιχειρήσεις που ασχολούνται με τη λιανική πώληση κρέατος, όπως είναι τα κρεοπωλεία και τα καταστήματα λιανικής πώλησης που έχουν τμήμα κρεοπωλείου (σούπερ μάρκετ) είναι υποχρεωμένα μέχρι τις 18 Απριλίου να έχουν μετατρέψει τις ταμειακές τους μηχανές, έτσι ώστε σε κάθε απόδειξη να πρέπει να αναγράφεται το είδος κρέατος, η χώρα καταγωγής, το βάρος, η τιμή μονάδας και η αξία.
Με τη διάταξη αυτή ικανοποιείται ένα πάγιο αίτημα των κτηνοτρόφων και των καταναλωτών. Επίσης με αυτό τον τρόπο, θα μπορεί εν μέρει να πραγματοποιείται αφενός η ιχνηλασιμότητα και η ασφάλεια των τροφίμων, αφετέρου η μείωση της παραπλάνησης του καταναλωτή, ως προς την τιμή πώλησης των κρεάτων, αφού είναι γνωστό ότι κρέατα προερχόμενα από χώρες του εξωτερικού βαπτίζονται ελληνικά και κοστολογούνται ως ελληνικά. Να σημειώσουμε ότι οι καταναλωτές παραπλανώνται διαχρονικά και με την ανοχή του κράτους αφού επιτρέπεται να αναρτώνται πινακίδες στα κρεοπωλεία ότι όλα τα κρέατα είναι ελληνικά, όταν π.χ. για το βοδινό κρέας η αυτάρκεια της χώρας είναι μόλις 15-20%.
Αντίθετοι στο σύστημα αναγραφής της προέλευσης του κρέατος στις αποδείξεις λιανικής ήταν ανέκαθεν οι κρεοπώλες, προβάλλοντας ως δικαιολογίες, είτε το ότι δεν μπορούσαν να χωρέσουν σε μια απόδειξη τόσα στοιχεία (παλιότερα), είτε ότι δεν γνωρίζουν με ποιον τρόπο θα καταφέρουν να εφαρμόσουν τον νόμο από τη στιγμή που δεν έχουν καμία επίσημη οδηγία πέραν των γενικών προβλέψεων (ανακοίνωσή της Ομοσπονδίας τους 16 Απριλίου). Η ανησυχία τους στην πραγματικότητα έχει σχέση με το γεγονός, ότι δεν θα μπορούν πλέον να εμφανίζουν κρέατα προερχόμενα από χώρες του εξωτερικού ως ελληνικά και να τα κοστολογούν με υψηλότερες τιμές.
Το ΔΙΚΤΥΟ Ανανεωτικής Αριστεράς θεωρεί, ότι με την απόφαση αυτή ικανοποιείται ένα αίτημα των καταναλωτών, αφού θα γνωρίζουν τι κρέας αγοράζουν, ενώ θα προκύψει σημαντικό όφελος για τα νοικοκυριά. Η εφαρμογή της απόφασης θα πρέπει να ελέγχεται από τα αρμόδια όργανα, χωρίς εξαιρέσεις και παραθυράκια. 

Γραφείο Τύπου

ΔΙΚΤΥΟ Ανανεωτικής Αριστεράς

21η Απριλίου: Κι όμως, γελοίοι, μας έδεσαν

 

Τσαουσίδης Κλέαρχος
 
(...) Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο*

Δεν ξέρω πόσοι έχουν ζήσει αυτή την κοινωνική αποξένωση στα επτά χρόνια της τυραννίας.
Δεν ξέρω πόσοι ζουν από όσους ένιωσαν το «χάδι του νόμου» και τη βίαιη αποκοπή από τους δικούς τους με αποφάσεις κομπλεξικών και φασιστοθρεμμένων στρατοδικών ή καθωσπρέπει δικαστών και εισαγγελέων.
Δεν ξέρω πόσοι ακόμη μετρούν πληγές και άλλα σακατιλίκια που απέκτησαν από τους ψυχασθενείς και άκρως ιδιοτελείς ασφαλίτες, ΕΣΑτζήδες ή ΚΥΠίτες.
Ξέρω ότι αυτό που σήμερα δοξάζουν εν πλήρη ελευθερία οι χρυσαυγίτες και υπηρετούσαν μεταδικτατορικά τύποι σαν τον Βορίδη, τον Πλεύρη ή τον Γεωργιάδη είναι μια πληγή που θα κλείσει μόνο με τη δική μας βιολογική εξαφάνιση. Αυτοί ουδέποτε ένιωσαν την ανάγκη έστω για μια συγγνώμη.
Ξέρω ότι εκείνο το πρωινό που τρέχαμε σαν παλαβοί όπου μπορούσε ο καθένας, εικοσάχρονα παιδιά ήμασταν, σαν τσεκουριά κόπηκε ο Απρίλης. Μεγαλώσαμε πριν την ώρα μας.
Ξέρω ότι χάσαμε πρόωρα ένα σωρό συντρόφους, δολοφονημένους αλλά και από αρρώστιες απροσδόκητες ή από γενναία αυτόβουλη αποχώρηση.
Έπειτα από μια σύλληψη που ουδέποτε κατάλαβα γιατί έγινε, έχασα αρκετούς φίλους, φίλες (κάποιους με δική μου πρωτοβουλία), με απέρριψαν συγγενείς ή οικογενειακοί φίλοι.
Ακριβώς τα ίδια συνέβαιναν και με άλλους συντρόφους, όχι κατ' ανάγκην του ίδιου χώρου, και έτσι καταλήξαμε στο τέλος σαν τους απόκληρους του Όργουελ στο «1984». Μαζευόμασταν στα ίδια μαγαζιά (που ελέγχονταν εύκολα από την Ασφάλεια), πηγαίναμε στις ίδιες ταβέρνες, στο ίδιο θέατρο. Έτσι, όποτε έμεναν άπρακτοι οι ψυχάκηδες ασφαλίτες, πέρναγαν ας πούμε από του «Γκιγκιλίνη», μάζευαν τον Νίκο ή τον Θωμά ή τον Λάκη, τους έριχναν ένα χέρι ξύλο και τους παρατούσαν όταν τέλειωνε το ωράριό τους.
Ενδιαμέσως, οι συλλήψεις, τα βασανιστήρια, οι δίκες, οι καταδίκες. Με την πρώτη αμνηστία βγήκαν και οι πρώτοι ανυπότακτοι, αλλά σύντομα ξαναβρέθηκαν στα νέα κελιά που εγκαινίασε το καθεστώς.
Η πλειονότητα της κοινωνίας σιωπούσε ή (οι δεξιοί που είχαν χάσει τον κόσμο κάτω από τα πόδια τους το '64) χειροκροτούσε μανιωδώς τον αποχαλινωμένο φασίστα και τους τζουτζέδες του. Έπειτα από την εκκαθάριση του '68, οι υπόλοιποι καθηγητές μας στέκονταν κλαρίνο μπροστά στον πιο γελοίο (μεταπολεμικά) ένστολο που είχε αναλάβει «αυτόκλητος» τις τύχες μας, με την ολόθερμη συμπαράσταση της οικονομικής ελίτ, του δικαστικού σώματος και της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Τι κι αν ζήτησε συγγνώμη χρόνια μετά ο Κλίντον; Οι αναθεωρητές της Ιστορίας αρνούνται την αμερικανική επέμβαση, αγνοούν τα στοιχεία που αποχαρακτηρίζονται από την αμερικανική κυβέρνηση και παίζουν με τα νεύρα μας διότι, απλούστατα, όσα ελληνικά στοιχεία υπήρχαν χαντακώθηκαν ή καταστράφηκαν είτε κάηκαν μαζί με τους φακέλους μας στο colpo grosso της συγκυβέρνησης του ’89.
Η Ιστορία της Αντίστασης στη χούντα στέκεται -και σωστά- στα παλικάρια που δολοφονήθηκαν από τους φασίστες, στους επώνυμους και τους κορυφαίους, όπως ο Αλέκος Παναγούλης.
Αυτό που δεν θέλει να παραδεχτεί και αυτή η Ιστορία είναι ότι υπήρξε αποδοχή της χούντας από το σύνολο σχεδόν των δεξιών (τρεις ή δέκα εξαιρέσεις δεν μετράνε), η ενσωμάτωση στην υποκουλτούρα των ημιμαθών στρατιωτικών ενός ικανού τμήματος του κρατικού μηχανισμού, η ευλογία από την Ιεραρχία και η έμπρακτη στήριξη της οικονομικής ελίτ.
Το βαθύ κράτος της εποχής ενισχύθηκε, έμεινε στο απυρόβλητο στη Μεταπολίτευση και πέρασε άνετα την «ιδεολογία» του στους επίγονους. Όποιος διαφωνεί ας επιχειρήσει μια συζήτηση με έναν αξιωματικό του στρατού ή της αστυνομίας, έναν δικαστικό, βιομήχανο ή μητροπολίτη. Οι πλείστοι θα ισχυριστούν πως το πραξικόπημα στηρίχτηκε από μια μειοψηφία του κλάδου τους. Και, δυστυχώς, αυτό ακούμε και από επίσημα χείλη. Κούνια που μας κούναγε...

(...) Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο*

* Από το «Φοβάμαι» του Μανόλη Αναγνωστάκη. Νοέμβρης του 1983 στην «Αυγή»

Πηγή : www.avgi.gr

Ο καθηγητής που άλλαξε το αγγλικό ποδόσφαιρο

 

του Χριστόφορου Ευαγγελάτου

Η είδηση της αποχώρησης του Αρσέν Βενγκέρ από τον πάγκο της Άρσεναλ στο τέλος της φετινής περιόδου, είναι αναμφίβολα το γεγονός της ημέρας σε ότι αφορά την παγκόσμια αθλητική επικαιρότητα. Κι αυτό από μόνο του φανερώνει το μεγαλείο του ανδρός και το μέγεθος της επιτυχίας του. Η αλήθεια είναι πως όταν πέρασε για πρώτη φορά τις πύλες του Χάιμπουρι, το μακρινό 1996, ελάχιστοι πίστευαν πως οι λονδρέζοι είχαν κάνει μια σωστή επιλογή για τον πάγκο τους.

Αποχωρώντας 22 χρόνια μετά, είναι δεδομένο πως δεν θα βρεις κάποιον που να μην χαρακτηρίζει ιδανική εκείνη την επιλογή. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που ακόμα και την περίοδο της αμφισβήτησης (ειδικά τα δύο τελευταία χρόνια) όλοι να τονίζουν πρώτα απ’ όλα πως είναι ο αναμορφωτής των κανονιέρηδων.

Ήταν όμως μόνο αυτό ο Αλσατός; Ήταν απλά ένας (ακόμα) καλός προπονητής που κατάφερε να οδηγήσει μια ομάδα στον δρόμο των επιτυχιών και σε κατακτήσεις τίτλων; Όχι βέβαια. Όσοι έζησαν από την πρώτη μέρα αυτό που έχτισε στο Λονδίνο ο Βενγκέρ, είναι σε θέση να καταλάβουν πως είναι ο άνθρωπος που άλλαξε το αγγλικό ποδόσφαιρο. Ένας Γάλλος να αλλάξει την κουλτούρα των Εγγλέζων για την μπάλα; Ακούγεται (και είναι) τόσο ειρωνικό. Είναι όμως και η πραγματικότητα καθώς ο Αρσέν Βενγκέρ διαμόρφωσε μια νέα (πολύ) ελκυστική θεώρηση για τον τρόπο με τον οποίο έπρεπε να παίξει η ομάδα του.

Ο Βενγκέρ μετέτρεψε την Άρσεναλ σε πεδίο εφαρμογής ριζικών αλλαγών σε ότι έχει να κάνει με τον τρόπο που βλέπουν το ποδόσφαιρο οι Εγγλέζοι. Και στον τρόπο που έπαιζαν φυσικά. Μια ομάδα που δεν την έλεγες και…θεαματική (το αντίθετο μάλιστα) έγινε συνώνυμο της αλλαγής, της βελτίωσης και του θεάματος. Έγινε η ομάδα του προπονητή (της) κι αυτό δεν ήταν εύκολο να το πετύχει ένας Γάλλος στο αγγλικό ποδόσφαιρο.

Είναι ξεκάθαρο πως ο ιστορικός του μέλλοντος θα χρησιμοποιήσει ουκ ολίγα κολακευτικά σχόλια για να αποδώσει επί… χάρτου, τον ρόλο του Αρσέν Βενγκλέρ στο ευρωπαϊκό και όχι μόνο στο αγγλικό ποδόσφαιρο. Ο «καθηγητής» όπως τον αποκαλούσαν οι Εγγλέζοι λόγω ιδεών και εμφάνισης δεν ήταν όμως μόνο ένας πρωτοποριακός προπονητής. Ήταν σίγουρα ένας κόουτς που βοήθησε σημαντικά την εξέλιξη του ποδοσφαίρου και οι κόντρες του με τον σερ Άλεξ Φέργκιουσον θα είναι πάντα εκεί για να μας θυμίζουν «μάχες» όπως αυτή του Σένα με τον Προστ.

Ο Βενγκέρ όμως δεν ήταν όπως προαναφέραμε μόνο ένας πολύ μεγάλος προπονητής. Ήταν επίσης ένας κορυφαίος μάνατζερ στον χώρο του ποδοσφαίρου. Η δομή και ο τρόπος λειτουργίας των αγγλικών συλλόγων αλλά και του πρωταθλήματος της πρέμιερ λιγκ, στηρίχθηκαν σε μεγάλο βαθμό στις πρωτοποριακές ιδέες του Αρσεν Βενγκέρ. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως ο Αλσατός προπονητής μετέτρεψε την Άρσεναλ σε μια «μηχανή παραγωγής χρήματος», έκανε τους κανονιέρηδες μια από τις πλουσιότερες ομάδες της Ευρώπης.

Μ’ ένα γήπεδο που το ζηλεύουν όλοι οι αγγλικοί σύλλογοι και μ’ ένα ταμείο που είναι γεμάτο εκατοντάδες εκατ. λίρες. Ο Βενγκέρ υπήρξε ένας σπάνιος συνδυασμός ιδιοφυούς προπονητή και επιχειρηματία, καθώς δημιούργησε ένα μοναδικό μοντέλο διοίκησης μιας ομάδας. Τόσο εντός όσο κι εκτός αγωνιστικών χώρων λόγω της δυνατότητας που είχε να ελέγχει τα πάντα στους λονδρέζους.

Ίσως τελικά να μην είναι και απλά μια φήμη αυτό που μας είχε πει κάποτε εργαζόμενος στο προπονητικό κέντρο της Άρσεναλ, περιμένοντας (αρκετή ώρα είναι η αλήθεια) τον Αρσέν Βενγκέρ για συνέντευξη Τύπου πριν από αγώνα με τον Ολυμπιακό. «Εδώ για να γίνει οτιδήποτε πρέπει να υπογράψει ο Αρσέν. Και ο Αρσέν έρχεται ότι ώρα θέλει».

Όσα λόγια και να γράψει κάποιος για τον Αλσατό δεν θα είναι αρκετά για να περιγράψουν το μεγαλείο της προπονητικής του ευφυίας. Ίσως και να είναι αρκετό ένα χειροκρότημα από το γεμάτο Emirates, την τελευταία φορά που θα καθίσει στον πάγκο των κανονιέρηδων. Sir Alex, έφτασε η ώρα να καλέσεις για τον Αρσέν για ένα ουίσκι. Έχετε να πείτε πολλά. 

Πηγή :www.in.gr

Είναι τελικά ο καλύτερος ο Πεπ;

 

 Γράφει ο Αντώνης Καρπετόπουλος

Η Μάντσεστερ Σίτυ αποκλείστηκε με δυο ήττες από την Λίβερπουλ στα προημιτελικά του Τσάμπιονς λιγκ, μολονότι στο πρωτάθλημα Αγγλίας η διαφορά πόντων από την αντίπαλό της είναι τεράστια. Μεταξύ των δυο αυτών παιγνιδιών με τους Κόκκινους η Σίτυ, αγωνίστηκε και με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ την οποία ήθελε να κερδίσει για να κατακτήσει και τυπικά το πρωτάθλημα: προηγήθηκε με 2-0, αλλά όσοι είχαν γράψει ήδη τα κείμενα για τον φοβιτσιάρη και αμυντικοπαθή και ξεπερασμένο Μουρίνιο, που σε ένα ακόμα ντέρμπι διασύρθηκε, υποχρεώθηκαν να τα φάνε γιατί στο β ημίχρονο η Γιουνάιτεντ γύρισε το ματς και κέρδισε με 3-2. Κάπως έτσι έχασε η Σίτυ και το δεύτερο ματς με την Λίβερπουλ: προηγήθηκε, της στέρησε ο διαιτητής με μια λάθος απόφαση το 2-0 αλλά στη συνέχεια δέχτηκε ένα γκολ και κατέρρευσε. Παρόλα αυτά ο Πεπ Γκουαρντιόλα ανανέωσε το συμβόλαιο του στην ομάδα και η Σίτυ ανακοίνωσε ότι θα του παρέχει τη δυνατότητα να ξοδέψει κι άλλα πολλά χρήματα για να φτιάξει την ομάδα που θέλει. Κι ας μην έχει καταφέρει να κερδίσει το Τσάμπιονς λιγκ με καμία άλλη ομάδα πλην της διαστημικής Μπαρτσελόνα του Μέσι.  
Η ένταση είναι το μυστικό
Αν θες να μιλάς για ποδόσφαιρο η καλύτερη ευκαιρία είναι πάντα οι ομάδες του Γκουαρντιόλα, όχι γιατί κερδίζουν, αλλά γιατί ό,τι τους συμβαίνει είναι εξαιρετικά εξηγήσιμο: ακόμα και οι αποτυχίες τους. Νομίζω ότι ο Γκουαρντιόλα και η δουλειά του έχουν βοηθήσει αρκετό κόσμο να καταλάβει ότι το πιο σημαντικό πράγμα στο σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι η ένταση με την οποία μια ομάδα αγωνίζεται. Δεν είναι το μυστικό πιά, ούτε οι διατάξεις, ούτε οι μαγικές αλλαγές, ούτε η ψυχολογία: το ζήτημα είναι τι βενζίνη υπάρχει στο ρεζερβουάρ. Η εφετινή Σίτυ είναι μια κανονική ομάδα του Γκουαρντιόλα ακόμα κι αν δεν αγωνίζεται με ψευτοφόρ ή δεν έχει τον Τσάβι και τον Ινιέστα: το ποδόσφαιρο που παίζει είναι το ποδόσφαιρο που αγαπάει ο προπονητής της. Είναι μια ομάδα που τρέχει πολύ, κρατάει πολύ τη μπάλα, πιέζει, αμύνεται ψηλά, χτίζει επιθέσεις, δεν πανικοβάλλεται αν βρεθεί πίσω στο σκορ κι όλα αυτά τα κάνει παίζοντας στα κόκκινα. Ο,τι βλέπεις στο γήπεδο είναι αποτέλεσμα δουλειάς στην προπόνηση: καλούς παίκτες έχουν όλοι. Ακριβώς επειδή η Σίτυ είναι ομάδα του Πεπ η τύχη της εξαρτάται πάντα από την ίδια: όταν τρέχει κερδίζει, όταν κατεβάζει ταχύτητα μπορεί να αποκλειστεί κι από την Γουίγκαν στο κύπελλο.   

Ημιτελικοί για κλάματα
Το ότι οι ομάδες του Πεπ σβήνουν προς το τέλος της χρονιάς μου είχε καρφωθεί στο μυαλό από τον καιρό που η Μπαρτσελόνα του μεσουρανούσε: είχα γράψει το 2013 ότι όλοι σχεδόν οι ημιτελικοί του Τσάμπιονς λιγκ που είχε δώσει επί των ημερών του η Μπάρτσα ήταν προβληματικά ματς. Τα όσα συνέβησαν στην συνέχεια στην Μπάγερν και στην Σίτυ απλά δικαιολόγησαν αυτή την παρατήρηση. Η Μπαρτσελόνα το 2009 απέκλεισε στους ημιτελικούς την Τσέλσι χάρη στην εξωφρενική διαιτησία εκείνου του απίθανου Ομπρεμπό. Το 2010 αποκλείστηκε από την Ιντερ. Το 2012 την απέκλεισε η Τσέλσι στο Καμπ Νου. Η Μπάγερν του Γκουαρντιόλα στους ημιτελικούς έζησε εφιάλτες. Το 2014 έχασε 0-4 από τη Ρεάλ στο Μόναχο. Το 2015 μολονότι αγωνίστηκε με τρία στόπερ, δεν γλύτωσε το βαρύ 3-0 από την Μπαρτσελόνα. Το 2016 ήταν το σούπερ φαβορί κόντρα στην Ατλέτικο: δεν τα κατάφερε ούτε τότε. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις η ομάδα του Πεπ έφτασε στα ραντεβού άδεια από ενέργεια έχοντας τρέξει πολύ και έχοντας κάνει καταπληκτικά πράγματα τους πρώτους μήνες: μόνο το 2011 ομάδα του έπαιξε δυο καλούς ημιτελικούς, αλλά αντίπαλος της Μπάρτσα ήταν η Ρεαλ και το κίνητρο έκανε τη διαφορά.
Εβδομάδα των Παθών
Με τη Σίτυ ο Πεπ μετρά δυο αποκλεισμούς στα προημιτελικά του Τσάμπιονς λιγκ – αυτή τη φορά δεν έφτασε ούτε στα ημιτελικά. Γιατί; Γιατί το ξόδεμα ενέργειας που χρειάζεται για να παίξεις στο αγγλικό πρωτάθλημα (πόσο μάλλον για να κυριαρχήσεις σε αυτό…) είναι μεγαλύτερο από αυτό που απαιτείται στο ισπανικό ή στο γερμανικό πρωτάθλημα: είναι πάντα ευκολότερο να προπονείς την Μπάρτσα ή την Μπάγερν από το να φτιάξεις μια Σίτυ, που σπέρνει τον πανικό στην Πρέμιερ λιγκ.
Το άδειασμα του ρεζερβουάρ ήρθε γρηγορότερα και γιατί στη συγκεκριμένη φάση της σεζόν δεν υπάρχει δυνατότητα προπόνησης. Οι ομάδες του Πεπ γεννιούνται στο προπονητικό κέντρο: εκεί ο παίκτης δουλεύει χύνοντας τόνους ιδρώτα για να μπορεί την Κυριακή να κάνει τη διαφορά. Όμως τη δεδομένη στιγμή δυνατότητα προπόνησης δεν υπάρχει: δείτε την εβδομάδα των παθών του και θα το καταλάβετε. Τετάρτη η Σίτυ αγωνίστηκε με την Λίβερπουλ, Πέμπτη η ομάδα είχε ρεπό. Την Παρασκευή κάνει μια χαλαρή προπόνηση γιατί το Σάββατο παίζει το ντέρμπι. Την Κυριακή έχει πάλι ρεπό, τη Δευτέρα χαλαρή προπόνηση και την Τρίτη ματς με την Λίβερπουλ. Ολη αυτή την εβδομάδα ο προπονητής, δηλαδή ο τύπος που παίρνει το μαστίγιο για να τσιτώσει τους παίκτες ενόψει του καθοριστικού ματς, δεν υπάρχει. Μιλάει, βλέπει τους παίκτες να κάνουν ζέσταμα ή να παίζουν ένα διπλό, διαλέγει τους πιο φορμαρισμένους ή τους πιο κατάλληλους, αλλά δεν προπονεί. Και επειδή ο Γκουαρντιόλα δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να κάνει τη δουλειά που ξέρει, η Σίτυ, που είναι και κουρασμένη, καταρρέει. Όπως παλιότερα η Μπάρτσα και η Μπάγερν σε συνθήκες ανάλογες.

Αν βρει ένα Μέσι
Η κόπωση που δημιουργούν τα συνεχόμενα ματς μεγάλης έντασης θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με μεγαλύτερο rotation. Όμως οι ομάδες του Γκουαρντιόλα βασίζονται στους συγχρονισμούς, στους αυτοματισμούς και στις συνεργασίες κι αυτά έρχονται μόνο όταν οι παίκτες παίζουν μαζί. Αν όλοι έρχονται από τις Ακαδημίες της Μπάρτσα κάποια πράγματα είναι ευκολότερα, αν τους έχεις μαζέψει από δέκα διαφορετικές χώρες είναι πιο δύσκολο. Το καταφέρνεις αν είσαι μεγάλος προπονητής και ο Πεπ αυτό είναι: για μένα είναι ο καλύτερος στον κόσμο όταν προπονεί, δηλαδή όταν μπορεί και δουλεύει. Αλλά κανείς  δεν είναι θαυματοποιός και στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει συνταγή που να την εφαρμόζεις και να κερδίζεις τα πάντα: όταν κάποιοι παίζουν πολύ κι ασταμάτητα, το παιγνίδι μπορεί να είναι αρμονικό και παραγωγικό, όμως η κόπωση πληρώνεται. Εβλεπα τον Ντε Μπρόιν με τη Λίβερπουλ. Αυτό το καθαρόαιμο έπαιζε μόνο όταν έπαιρνε τη μπάλα στα πόδια. Τρεις μήνες πριν τον Μίλνερ θα τον έκανε κουτό: τώρα ο Μίλνερ τον έκανε να υποφέρει.            
Το ενδιαφέρον της ιστορίας είναι ότι ο Γκουαρντιόλα δυο φορές που αγωνίστηκε σε τελικούς με τη Μπάρτσα σήκωσε κούπες. Κάποιος θα πει ότι τη διαφορά και τις δυο φορές σε εκείνα τα ματς με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, την έκανε η κλάση του Μέσι και είναι σωστό. Όμως μέτρησε σίγουρα και ότι ο Πεπ είχε χρόνο να προετοιμάσει εκείνους τους τελικούς, ενώ στα διπλά ματς των ημιτελικών και των προημιτελικών, που γίνονται σε μια εβδομάδα, χρόνος δεν υπάρχει και δεν αγοράζεται.
Κάποιος θα ρωτήσει γιατί δεν αλλάζει μέθοδο: η απάντηση είναι ότι αυτή ξέρει κι αυτή εμπιστεύεται.Στην Σίτυ του ανανέωσαν το συμβόλαιο γιατί εκτιμούν την δουλειά του. Αν κάνει μια ομάδα με είκοσι δύο βασικούς παίκτες, ίσως κάποια στιγμή ξανακερδίσει το Τσάμπιονς λιγκ. Ενα Μέσι δύσκολα θα ξαναβρεί για να το πάρει παίζοντας μόνο με έντεκα.. 

Πηγή : http://karpetshow.gr

Οι πολιτικές του Ερντογάν προκαλούν τρικυμία στην τουρκική οικονομία

 

του ΡΑΓΚΙΠ ΝΤΟΥΡΑΝ

H Τουρκία του Ερντογάν είναι υπό διάλυση: Η οικονομική κατάσταση επιδεινώνεται. Η διπλωματία είναι σε απόλυτο χάος. Η τουρκική λίρα είναι σε ελεύθερη πτώση συγκριτικά με το δολάριο και το ευρώ. Οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης (Moody’s, Standart and Poor’s και Fitch Ratings) έχουν τοποθετήσει την Τουρκία στην κατηγορία με τις χώρες όπου «δεν πρέπει να κάνετε επενδύσεις». Τρεις μεγάλοι όμιλοι της χώρας εγκαταλείπουν την Τουρκία ζητώντας να μειωθούν τα χρέη τους. Ο πληθωρισμός έχει ξεπεράσει το 10%. Η ανεργία αυξάνεται. Ο κατασκευαστικός τομέας είναι σε κρίση και τέλος δεν έρχονται καθόλου ξένοι τουρίστες.
«Συνωμοσία κατά της οικονομίας μας», φώναξε ο Πρόεδρος Ερντογάν, που άσκησε δημόσια και βάναυση κριτική στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Μεχμέτ Σιμσέκ, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την οικονομία και  είχε αποτολμήσει να εξηγήσει τις υπάρχουσες δυσκολίες της τουρκικής οικονομίας.
Ο επικεφαλής των οικονομικών συμβούλων του Προέδρου Ερντογάν, κ. Γιτζίτ Μπουλούτ, πρώην κεμαλικός δημοσιογράφος που έχει εξελιχθεί σε ιδεολόγο του Παλατιού, εξήγησε την Τετάρτη τους λόγους για τους οποίους είναι σε αυτή την κατάσταση η οικονομία σήμερα, μιλώντας στην δημόσια τηλεόραση και στην εβδομαδιαία εκπομπή «Βαθιά Ανάλυση»: «Είμαστε σε πόλεμο. Μαχόμαστε κατά του ιμπεριαλισμού. Η σύνοδος κορυφής Τουρκίας-Ρωσίας-Ιράν έχει αλλάξει εντελώς την παγκόσμια κατάσταση. Στο εξής, το επίκεντρο είναι η Ανατολή. Στέλνουν τους στρατούς τους και τα αεροπλάνα τους στην Μεσόγειο. Ο πόλεμος που διεξάγουμε σήμερα είναι εξίσου σημαντικός με τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας (1919-1923). Ας στείλουν ότι θέλουν. Εμείς, όμως, έχουμε την πίστη με το μέρος μας. Δεν μπορούν να μας πολεμήσουν. Θέλουν να αυξήσουν τα επιτόκια. Λοιπόν, όπως λέει και ο Πρόεδρός μας, ανεξάρτητα από την ισοτιμία του συναλλάγματος, τα επιτόκια μπορούν να ανέβουν ή να πέσουν...» Δεν παρέλειψε, χωρίς να τον κατονομάσει βέβαια, να ασκήσει κριτική στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης κ. Σιμσεκ: «Η συνωμοσία των Βρετανών!»
Από την άλλη πλευρά, οι ανεξάρτητοι οικονομολόγοι εξηγούν ότι οι πολιτικές επιλογές του Ερντογάν είναι οι κύριες αιτίες για την κακή δημοσιονομική κατάσταση: Η Άγκυρα απομακρύνεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αν και είναι ο πλέον σημαντικός εμπορικός της εταίρος, προσπαθεί να προσεγγίσει την Ρωσία και έχει καλές σχέσεις με τζιχαντιστικές οργανώσεις της Μέσης Ανατολής. Ο Ερντογάν πολεμά τους Κούρδους στην Τουρκία, την Συρία και το Ιράκ - γεγονός που εκτοξεύει τις στρατιωτικές δαπάνες. Η Άγκυρα όντας σε σύγκρουση με τις χώρες του Κόλπου, με εξαίρεση το Κατάρ, δεν εισπράττει πλέον ζεστό χρήμα. Οι πολιτικές καταστολής ενάντια σε δημοσιογράφους, ακαδημαϊκούς, φοιτητές, και ακτιβιστές για τα δικαιώματα του Ανθρώπου, αποθαρρύνουν πρώην ή εν δυνάμει ξένους επενδυτές. Εν συντομία, η έλλειψη κράτους δικαίου έχει άμεσο αντίκτυπο στην οικονομία.
Οι εκπρόσωποι τύπου της κυβέρνησης, όπως και οι υποτιθέμενοι οικονομολόγοι του Ερντογάν ανακοίνωσαν τα τριμηνιαία αποτελέσματα σε ετήσια βάση αυξημένα άνω του 7% - παγκόσμιο ρεκόρ για το 2018.  Τώρα γίνεται σαφές ότι αυτά τα νούμερα ήταν προϊόν παραποίησης και αλλαγής των κριτηρίων υπολογισμού του ρυθμού ανάπτυξης. 
Η Yeni Safak, εφημερίδα που ανήκει στον αδελφό του γαμπρού του Ερντογάν βρήκε μια μαγική συνταγή: Δεν δημοσιεύει κανένα στατιστικό εύρημα που καταδεικνύει τα προβλήματα της οικονομίας, αλλά αρκείται να δημοσιεύει πεντάστηλα με τίτλους όπως «Τα θεμέλια της Οικονομίας είναι σταθερά».  
Η οικονομία δεν είναι παρά μια αντανάκλαση της πολιτικής, όπως έγραψε για παράδειγμα ο Μουσταφά Σονμεζ, αρθρογράφος-οικονομολόγος της ιστοσελίδας Arti Gerçek.
Οι αντιφατικές πολιτικές του Ερντογάν, ειδικά μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, έχουν ως στόχο να τον διατηρήσουν στην εξουσία και να του εξασφαλίσουν νίκη από τις πρώτες προεδρικές εκλογές το φθινόπωρο του 2019. Κάνει συμμαχίες και τις ανατρέπει ανάλογα με τα δικά του συμφέροντα. Στην εγχώρια πολιτική, συμμάχησε αρχικά (το 2002) με την Σέκτα του Γκιουλέν, μετά με τους φιλελεύθερους, και σε μια στιγμή ακόμη και με τους Κούρδους. Από τότε έχει χάσει όλους τους πρώην συμμάχους του, συμπεριλαμβανομένων σημαντικών προσωπικοτήτων του κόμματός του, ανάμεσα στους οποίους ο πρώην Πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιουλ και ο πρώην Προέδρος του Κοινοβουλίου Μπουλέντ Αρίντς. Σήμερα έχει μόνο έναν σύμμαχο: τον Ντεβλέτ Μπαχελί του Εθνικιστικού Κόμματος Δράσης (που αποτελείται από το ακροδεξιό MHP και τους Γκρίζους Λύκους). Και αυτό το κόμμα με μια πρόσφατη διάσπαση έχασε περισσότερα από τα μισά στελέχη και τους μισούς ψηφοφόρους του. 
Στον διπλωματικό χάρτη, η κατάσταση είναι ακόμη πιο περίπλοκη και δύσκολη για τον Ερντογάν. Σήμερα τα πάει πολύ καλά με την Μόσχα και την Τεχεράνη, παρά το γεγονός ότι αυτές οι δυο πρωτεύουσες ήταν ορκισμένοι εχθροί της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ο παλιός φίλος Μπασάρ αλ Άσαντ έχει γίνει ο νούμερο ένα εχθρός στην περιοχή. Αντικομουνιστής και φιλοαμερικάνος από γεννησιμιού του, ο Ερντογάν πλέον τάσσεται απέναντι από την Ουάσιγκτον. 
Οι διπλωματικοί αναλυτές πλέον δεν γνωρίζουν ποια πλευρά θα πάρει ο Ερντογάν, στην περίπτωση που ο Τράμπ επιτεθεί στην Συρία, δηλαδή στην Ρωσία και στο Ιράν. 
Μια εξωτερική πολιτική βασιζόμενη στα προσωπικά συμφέροντα (δηλαδή στις προεδρικές εκλογές) και στην μάχη κατά των Κούρδων, σε καμία περίπτωση δεν είναι βιώσιμη. 
Η Τουρκία έχει ήδη βιώσει μια τραγική εμπειρία: Ο πρώην πρωθυπουργός Αντνάν Μεντερές, στα τέλη του 1959 και στις αρχές του 1960 είχε επιδιώξει να ενισχύσει τις σχέσεις της Άγκυρας με την Μόσχα, όταν η Ουάσιγκτον είχε αρχίσει να ασκεί κριτική στην τουρκική κυβέρνηση. Οι κεμαλιστές στρατιωτικοί, που ήταν υπέρ του ΝΑΤΟ, έκαναν το πραξικόπημα της 27ης Μαΐου 1960 και ανέτρεψαν τον Μεντερές. Ο πρώην πρωθυπουργός μαζί με δυο υπουργούς του εκτελέστηκαν με κρεμάλα, αφότου δικάστηκαν από στρατιωτικό ειδικό δικαστήριο.

Πηγή :  http://tvxs.gr

Κάρλος Καζέλι: Ο ποδοσφαιριστής-σύμβολο που τα έβαλε με τον Πινοσέτ

 

Αποτελεί έναν από τους κορυφαίους Χιλιανούς επιθετικούς, αλλά έμεινε στην ιστορία ως ο άνθρωπος που τα έβαλε με έναν από τους πιο σκληρούς δικτάτορες, τον Αουγούστο Πινοσέτ. Το G-Weekend Journal γράφει για τον Κάρλος Καζέλι ο οποίος πολέμησε με τον δικό του τρόπο ένα ολόκληρο καθεστώς.

Επιμέλεια: Θοδωρής Βασίλης

Πυκνοί καπνοί έβγαιναν από το Palacio de La Moneda, το προεδρικό μέγαρο της Χιλής. Η κυβέρνηση του Σαλβαδόρ Αλιέντε διανύει τις τελευταίες ώρες στην εξουσία. Η συγχρονισμένη επίθεση από ξηρά και αέρα του στρατού της χώρας με επικεφαλής τον στρατηγό Αουγκούστο Πινοσέτ, ετοιμάζοταν πραξικοπηματικά να πάρει την εξουσία.
Ο πληθωρισμός ήταν πλέον ανεξέλεγκτος και η οικονομία επιβαρύνονταν με απεργίες διαρκείας στα τρία χρόνια της διακυβέρνησης Αλιέντε όταν οι εχθροί του πρώτου δημοκρατικά εκλεγμένου μαρξιστή στον κόσμο, μύρισαν αίμα. Λίγο πριν οι πραξικοπηματίες πάρουν την εξουσία, ο Αλιέντε αρνείται να εγκαταλείψει την θέση του και στα τελευταία του λόγια απευθυνόμενος στον λαό της Χιλής δηλώνει: «Αυτά είναι τα τελευταία λόγια μου, και είμαι βέβαιος ότι η θυσία μου δεν θα είναι μάταιη, είμαι βέβαιος ότι, τουλάχιστον, θα είναι ένα μάθημα ηθικής που θα τιμωρήσει το κακούργημα, την δειλία και την προδοσία».

Λίγα λεπτά αργότερα προτάσσει προς το πρόσωπό του το ΑΚ-47-δώρο του Φιντέλ Κάστρο-και με δύο σφαίρες βάζει τέλος στην ζωή του πριν πέσει στα χέρια των πραξικοπηματιών. Ο Πινοσέτ ανεβαίνει στην εξουσία και το πραξικόπημα του στρατού βάζει την Χιλή σε μια περίοδο σχεδόν δύο δεκαετιών ωμής βίας και εξόντωσης όχι μόνο των πολιτικών αντιπάλων του νέου ηγέτη της χώρας, αλλά ακόμα και των απλών οπαδών της Λαϊκής Ένωσης του Αλιέντε.
Ο Ούγγρος που θα γινόταν σύμβολο
23 χρόνια πριν το πραξικόπημα που κατέστρεψε την χώρα, έβλεπε το φως του ήλιου στο Σαντιάγκο ο Ουμπέρτο Καζέλι Γαρίδο. Ο ουγγρικής καταγωγής Καζέλι ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την Κόλο Κόλο σε ηλικία 17 ετών και άμεσα παίρνει θέση βασικού και συμβάλει τα μέγιστα στα δύο πρωταθλήματα της ομάδας του την επόμενη εξαετία. Τον Μάιο του 1973, λίγες μήνες πριν το πραξικόπημα, η Κόλο Κόλο φτάνει μια ανάσα από το να γράψει ιστορία όταν αγωνίζεται στον τελικό του Copa Libertadores-με τον Καζέλι πρώτο σκόρερ- κόντρα στην θρυλική Ιντεπεντιέντε. Οι Χιλιανοί αποδεικνύονται σκληρό καρύδι και χρειάζεται τρίτος τελικός σε ουδέτερη έδρα αυτή την φορά και ένα γκολ στην παράταση ώστε η ομάδα του Μπουένος Άιρες να κατακτήσει το βαρύτιμο τρόπαιο.
Για τον Καζέλι η παρουσία του στην Κόλο Κόλο αποτελεί το καλύτερο διαβατήριο διαφυγής από την Χιλή και περνάει τα πέντε πρώτα χρόνια της δικτατορίας στην Ευρώπη και την Ισπανία η οποία τότε βρισκόταν στην δύση της δικής της δικτατορίας αυτή του Φράνκο. Η Ρεάλ Μαδρίτης είναι η πρώτη που δείχνει ενδιαφέρον αλλά κάνει πίσω λόγω της πολιτικής του ιδεολογίας. «Με ήθελαν στη Ρεάλ, αλλά όταν έμαθαν ότι είμαι φίλος του Αλιέντε, δίστασαν. Εγώ ήμουν και είμαι, πάντα, άνθρωπος του λαού».
Έτσι, πρώτος του προορισμός αποτελεί η Λεβάντε για να ακολουθήσει μια τετραετία στην Βαρκελώνη και την Εσπανιόλ. Το 1978 όμως αποφασίζει να επιστρέψει στην ομάδα της καρδιάς του κι εκεί γράφει ιστορία. Με την El Eterno Campeón κατακτά για τρεις σερί σεζόν (1979-1980-1981) το Χρυσό Παπούτσι ενώ προσθέτει στο παλμαρέ του άλλα τρία πρωταθλήματα βάζοντας το όνομα του δίπλα στους μεγάλους θρύλους της ομάδας.

Παράλληλα με την Κόλο Κόλο ο Καζέλι εξωτερικεύει και τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Μεγαλωμένος σε περιβάλλον με αριστερές καταβολές αρχίζει και διαμορφώνει έναν χαρακτήρα που θα τον ακολουθήσει στην μετέπειτα πορεία του. Παράλληλα με το ποδόσφαιρο σπουδάζει Φυσική Αγωγή στο πανεπιστήμιο του Σαντιάγο και αποτελεί ενεργό μέλος της Ένωσης Ποδοσφαιριστών και όπως ο ίδιος σημειώνει: «Από τότε που χρησιμοποιούσα τη δική μου κρίση, μου άρεσε η Αριστερά και δε σκέφτομαι  να αλλάξω τα ιδανικά μου».
Το ματς της ντροπής
Την ίδια ώρα ο Πινοσέτ εξακολουθούσε να δείχνει το σκληρό πρόσωπο του καθεστώτος δημιουργώντας στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους αντιφρονούντες όπου φυλακισμένοι βασανίστηκαν και πολλοί από αυτούς τελικά να δολοφονούνται. Κι ενώ ο Πινοσέτ εδραίωνε το καθεστώς του, η εθνική ποδοσφαίρου της Χιλής-με τον Καζέλι βασικό μέλος της-έδινε τον υπέρ πάντων αγώνα για την πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο σε αγώνες playoff κόντρα στην Σοβιετική Ένωση.
Στις 26 Σεπτεμβρίου, μόλις 15 ημέρες μετά το πραξικόπημα, η Χιλή ταξίδεψε στη Μόσχα και, κατά την άφιξή της, κρατήθηκε στο αεροδρόμιο για αρκετές ώρες λόγω του πραξικοπήματος. Τελικά, όμως καταφέρνει να αποσπάσει «λευκή» ισοπαλία και το Νοέμβριο ετοιμαζόταν να σφραγίσει το εισιτήριο της πρόκρισης.
Οι Σοβιετικοί ζητάνε ο αγώνας να μην διεξαχθεί στο Εθνικό Στάδιο της Χιλής, αλλά σε ουδέτερη έδρα, αφού ο Πινοσέτ το είχε μετατρέψει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης (Είναι χαρακτηριστικό πως περισσότεροι από 6.000 κρατούμενοι ήταν φυλακισμένοι στο Estadio Nacional από το οποίο επί 24ώρου βάσης ακουγόταν μουσική από τα μεγάφωνα η οποία κάλυπτε τις τρομακτικές κραυγές εκείνων που βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν).

H FIFA δεν έκανε δεκτό το αίτημα της ΕΣΣΔ και το μόνο που έκανε ήταν να στείλει αντιπροσωπεία στο Σαντιάγκο για να ερευνήσει τις καταγγελίες αυτές. Το πόρισμα όμως ήταν ξεκάθαρο και ανέφερε πως η ζωή στην Χιλή είχε επανέλθει στους κανονικούς ρυθμούς. Αυτό προκάλεσε την οργή της Σοβιετικής Ένωσης η οποία αποφάσισε να μην κατέβει στον επαναληπτικό παρά το γεγονός ότι τελικά ο αγώνας ορίστηκε στην Ισπανία.
Παρότι η Χιλή είχε προκριθεί, ο αγώνας έπρεπε να διεξαχθεί όπως όριζαν οι κανονισμοί και σε ένα ματς-παρωδία οι Χιλιανοί μπήκαν μόνοι τους στον αγωνιστικό χώρο, σκόραραν σε κενή εστία με τον διαιτητή να σφυρίζει την λήξη του αγώνα μετά από μόλις ένα λεπτό και την FIFA να το κατοχυρώνει με σκορ 2-0 υπέρ των «rojas». «Ήταν μια παγκόσμια ντροπή αυτό που είχε μόλις είχε συμβεί» τόνιζε λίγο αργότερα ο Καζέλι ο οποίος βρισκόταν ήδη στην μαύρη λίστα του Πινοσέτ.
Η συνάντηση και ο χαιρετισμός
Γνωστός για τις αριστερές του ιδέες είχε εκφράσει δημόσια την υποστήριξή του στον Σαλβαδόρ Αλιέντε και η μοίρα τα φέρνει έτσι ώστε η πρώτη συνάντηση με τον δικτάτορα της χώρας να γραφτεί στην ιστορία. Ο Πινοσέτ υποδέχεται την εθνική λίγο πριν αναχωρήσει για το Μουντιάλ της Δυτικής Γερμανίας το 1974 και ο Καζέλι διηγείται την εμπειρία αυτή. «Ήμασταν σε μια τεράστια αίθουσα όταν ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπροστά μας εμφανίζεται ένας άνδρας με κάπα ο οποίος φορούσε στρατιωτικό καπέλο αλλά και μαύρα γυαλιά. Ένα κρύο ρίγος διαπέρασε το σώμα μου βλέποντας αυτή την εικόνα με έναν άνθρωπο που περισσότερο θύμιζε Χίτλερ έχοντας και την φρουρά του να τον ακολουθεί από πίσω. Όταν άρχισε να χαιρετάει τα μέλη της ομάδας έβαλα τα χέρια πίσω από την πλάτη και όταν ήρθε μπροστά μου δεν κάναμε χειραψία. Ήμουν ο μοναδικός, που δεν τον χαιρέτισα. Είχα φόβο, αλλά έπρεπε να το κάνω. Ακολούθησε σιωπή μερικών δευτερολέπτων. Αυτή η σιωπή κράτησε, αιώνες για μένα».

Ο Rey delmetro cuadrado (Βασιλιάς του τετραγωνικού μέτρου), όπως ήταν γνωστός, αποτελούσε μαζί με τον ποιητή Πάμπλο Νερούδα και τον λαϊκό τραγουδιστή Βίκτορ Χάρα τις τρεις μεγάλες προσωπικότητες της χώρας που είχαν αντιταχθεί κατά της χούντας. Και μπορεί ο Νερούδα να πέθανε μόλις 12 ημέρες μετά το πραξικόπημα κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες, για τον Καζέλι όμως ο Πινοσέτ δύσκολα θα μπορούσε να κάνει κάτι αντίστοιχο αφού αγωνιζόταν ήδη στην Ισπανία και ένας νέος θάνατος μιας τόσης σπουδαίας προσωπικότητας θα προκαλούσε ακόμα μεγαλύτερη οργή.
Για τον λόγο αυτό ο Πινοσέτ αποφασίζει να τον χτυπήσει εκεί που πονάει, με την ίδια του την μητέρα, η οποία συλλαμβάνεται και βασανίζεται. «Είπα όχι στη δικτατορία σε κάθε επίπεδο: όχι στη δικτατορία, όχι στα βασανιστήρια. Έτσι με έκαναν να πληρώσω γι’αυτό με αυτά που έκαναν στη μητέρα μου».
Πλέον, ο Πινοσέτ τον είχε βάλει για τα καλά στο μάτι και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 αποτελεί την καλύτερη ευκαιρία ώστε τα ΜΜΕ να συνεχίσουν την προπαγάνδα κατά του Καζέλι. Στην πρεμιέρα του Μουντιάλ η Χιλή αντιμετωπίζει την Δυτική Γερμανία από την οποία ηττάται με 1-0. Ο Καζέλι όμως αποβάλλεται και όλα τα ΜΜΕ της χώρας τον «σταυρώνουν» αφήνοντας υπόνοιες ότι η αποβολή του δεν ήταν τυχαία αφού το επόμενο ματς ήταν απέναντι στην κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία.
Η κόκκινη γραβάτα
Έντεκα χρόνια αργότερα Καζέλι και Πινοσέτ έρχονται για δεύτερη φορά πρόσωπο με πρόσωπο και άλλο ένα επεισόδιο λαμβάνει χώρα. Ο ηγέτης της Χιλής δυσανασχετεί με την κόκκινη γραβάτα του Καζέλι, ένα χρώμα που έχει ταυτιστεί με τον κομμουνισμό. Ο Πινοσέτ κάνει μια κίνηση με τα δάκτυλά του πως θα του κόψει την γραβάτα αλλά η απάντηση που παίρνει είναι αποστομωτική. «Μπορείς να την κόψεις, αλλά η καρδιά μου θα παραμείνει για πάντα κόκκινη».
Το 1988 με τον Καζέλι πλέον να έχει σταματήσει το ποδόσφαιρο, ήρθε άλλη μια σημαντική στιγμή στην ιστορία της Χιλής με πρωταγωνιστή τον σπουδαίο αυτόν άνθρωπο. Στις 5 Οκτωβρίου του 1988 μια εσωτερική διαφωνία στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας οδηγεί σε δημοψήφισμα. Μια επικράτηση του «Ναι» θα  παρείχε στον Πινοσέτ μια νέα οκταετή θητεία με τον ίδιο να δηλώνει πως θα απαλλάξει την Χιλή από την μάστιγα του μαρξισμού για πάντα. Αντίθετα, μια πιθανή επικράτηση του «Όχι» θα έφερνε τεράστιες αλλαγές στα πολιτικά δρώμενα της χώρας αφού θα μπορούσαν να διεξαχθούν ξανά εκλογές μετά από 17 ολόκληρα χρόνια σκληρής στρατιωτικής χούντας.

Το καθεστώς περίμενε μια άνετη νίκη αλλά υποτίμησε την δύναμη της τηλεόρασης, το οποίο ήταν και το βασικό όπλο της παράταξης του «Όχι». Σε μια από τις πολιτικές εκπομπές κάνει την εμφάνισή της μια ηλικιωμένη κυρία η οποία αποκαλύπτει την ιστορία της πως είχε απαχθεί από τους άνδρες του Πινοσέτ και είχε υποστεί τα χειρότερα βασανιστήρια. Το όνομά της; Όλγα Γαρίδο. Λίγα λεπτά αργότερα στο στούντιο μπαίνει και ένας άνδρας ο οποίος προσφωνεί την Γαρίδο μητέρα. Ο άνδρας αυτός ήταν ο Κάρλος Καζέλι! Η εικόνα αυτή έχει τεράστιες επιπτώσεις στην χούντα του Πινοσέτ και στον απλό λαό. Με ποσοστό 56% το «Όχι» κερδίζει στο δημοψήφισμα και ο Πινοσέτ αναγκάζεται να παραιτηθεί.
Η Χιλή ετοιμάζεται να αφήσει πίσω της σχεδόν δεκαετίες σκληρής στρατιωτικής χούντας και τον Μάρτιο του 1990 αποκτά ξανά μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση. Και αυτό το οφείλει κατά μεγάλο ποσοστό στον σπουδαίο Κάρλος Καζέλι, έναν πραγματικό ιδεολόγο της μπάλας και της ζωής, έναν πραγματικό Αριστερό και αγωνιστή.

 Πηγή : www.ipyxida.gr

Η αόρατη ιδεολογία

Συντάκτης: Γιώργος Γιαννουλόπουλος

 

Τον παλιό καλό καιρό, η πιο αξιόπιστη και ίσως η μοναδική καταγραφή των πολιτικών μας πεποιθήσεων ήταν οι εκλογές. Εκτοτε πολλά άλλαξαν χάρη στην τεχνολογία. Σήμερα οι εταιρείες δημοσκοπήσεων στήνουν συνεχώς κάλπες για να προβλέψουν, κάθε βδομάδα σχεδόν, τις κυμαινόμενες τύχες των κομμάτων.
Και όχι μόνο. Γιατί δεν περιορίζονται στο απλό ερώτημα «Ποιο κόμμα θα ψηφίζατε αν γίνονταν τώρα εκλογές;», αλλά ανιχνεύουν και καταγράφουν τη στάση μας σε πολλά και διάφορα συναφή ζητήματα, όπως «Ποια είναι δεύτερη επιλογή σας;», «Τι ψηφίσατε την τελευταία φορά;», «Πόσο θα βαρύνει στην απόφασή σας ένα συγκεκριμένο πρόβλημα;» κ.ο.κ. Ετσι, οι δημοσκόποι παρουσιάζουν μια πληρέστερη εικόνα των απόψεων και των επιθυμιών μας.
Αν όμως δεχθούμε, και νομίζω ότι οφείλουμε να δεχθούμε, ότι η ιδεολογία αρχίζει από το σημείο όπου σταματούν οι ερωτήσεις, θα οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι οι δημοσκοπήσεις δεν μπορούν να εντοπίσουν, πόσο μάλλον να μετρήσουν, τις αρχικές και συχνά ανεπίγνωστες προδιαθέσεις που έμμεσα προκαθορίζουν τη γενικότερη στάση μας.
Κι αυτό μεταθέτει το πρόβλημα από το πεδίο των ενσυνείδητων πολιτικών προτιμήσεων στον ομιχλώδη χώρο όπου κυριαρχούν διάφορες αυτονόητες παραδοχές ή πρότυπα συμπεριφοράς, τα οποία επηρεάζουν τις τελικές πολιτικές επιλογές μας, ακριβώς επειδή δεν φαίνεται να έχουν καμία σχέση με την πολιτική.
Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με αριθμούς και ποσοστά, αλλά με κάτι άυλο και ταυτόχρονα καθοριστικό: την περιρρέουσα ιδεολογική ατμόσφαιρα, στην οποία καλούμαστε να προσαρμοστούμε.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, για να μιλήσουμε συγκεκριμένα, τα διάφορα τηλεοπτικά παιχνίδια που έχουν τόσο μεγάλη πέραση. Σε μια πρώτη ματιά, τα παιχνίδια αυτά ανήκουν στην κατηγορία της απλής διασκέδασης που έχει αναλάβει να μας παρέχει η τηλεόραση.
Ομως ο ανταγωνισμός και η ανάδειξη του νικητή μπορεί μεν να είναι ένα φαινόμενο διαχρονικό, από τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην αρχαιότητα μέχρι σήμερα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να θεωρηθεί «φυσιολογικό» και συνεπώς εκτός συζήτησης. Γιατί σημασία έχει ο τρόπος του παιχνιδιού.
Στην αρχή, για να γυρίσουμε μερικές δεκαετίες πίσω, οι διαγωνιζόμενοι έπρεπε να απαντήσουν σε μια σειρά ερωτήματα αυξανόμενης δυσκολίας. Δηλαδή ήταν παιχνίδια γνώσεων. Οποιος είχε περισσότερες γνώσεις κέρδιζε.
Στην επόμενη εκδοχή οι διαγωνιζόμενοι υποβάλλονταν σε διάφορες δοκιμασίες ή, πιο συχνά, επιδείκνυαν το ταλέντο τους σε τραγούδι, χορό, μαγειρική ή οτιδήποτε άλλο, η δε ανάδειξη των νικητών καθοριζόταν με βάση μια γνωστή εκ των προτέρων βαθμολογία ή με απόφαση επωνύμων και καταξιωμένων που λειτουργούσαν ως κριτές.
Εως εδώ τα πράγματα ήταν μάλλον απλά, όπως και στην αρχαία Ολυμπία. Οι παίκτες, με κριτήρια σαφή και αδιάβλητα, προσπαθούν «να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους» (όπως λένε οι ποδοσφαιριστές), για να νικήσουν.
Τελευταία όμως έχει αρχίσει να διαδίδεται η εξής νέα παραλλαγή του τηλεοπτικού παιχνιδιού: νικητής στέφεται όποιος παραμείνει στο παιχνίδι μέχρι το τέλος αφού οι υπόλοιποι έχουν αποβληθεί ένας ένας, όχι για παράβαση των κανόνων ή για χαμηλή βαθμολογία, αλλά επειδή οι συμπαίκτες τους –κι εδώ ταιριάζει ο όρος ανταγωνιστές– αποφασίζουν με ψηφοφορία την αποπομπή τους.
Το σκηνικό έχει αλλάξει. Σημασία δεν έχει πλέον η μετρήσιμη αξιοσύνη, αλλά οι ελιγμοί, οι τακτικισμοί, η υπονόμευση του αντιπάλου –έτσι εξηγούνται οι κατ’ ιδίαν μπηχτές κατά των άλλων αλλά μπροστά στην κάμερα–, οι ευκαιριακές συμμαχίες για να αποβληθεί ο πιο ικανός και συνεπώς πιο επικίνδυνος αντίπαλος. (Σε παιχνίδι που παρακολούθησα, ένας από τους διαγωνιζόμενους δήλωσε απερίφραστα ότι βαθμολόγησε με μηδέν την απόδοση του ανταγωνιστή του με μόνο κριτήριο να τον σταματήσει.)
Μια γενική σύρραξη χωρίς αρχές, όλοι εναντίον όλων, εφόσον ο σημερινός σύμμαχος θα γίνει ο αυριανός εχθρός. Στο τέλος φυσικά θα αναδειχθεί ο νικητής, όπως και στα παλιότερα παιχνίδια, αλλά δεν θα είναι ο καλύτερος· θα είναι ο πιo πονηρός και αδίστακτος.
Οσο για εμάς τους θεατές, αριστερούς τε και δεξιούς, περνάμε καλά γιατί το παιχνίδι μάς κάνει να ζούμε πιο έντονα. Eχοντας διαλέξει ποιους συμπαθούμε και ποιους δεν χωνεύουμε, αγωνιούμε για το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, πανηγυρίζουμε όταν οι δικοί μας κερδίζουν κι όταν χάνουν στιγματίζουμε την αδικία.
Και δεν μας περνάει καν από το μυαλό ότι αυτό που βλέπουμε δεν συνιστά απλή ψυχαγωγία που τη χρειαζόμαστε τις δύσκολες τούτες μέρες, αλλά λειτουργεί ως έμμεση και γι’ αυτό αποτελεσματική υποβολή ενός πρότυπου κοινωνικής συμπεριφοράς περιβεβλημένου με τον μανδύα του αναπόφευκτου. Οι άλλοι είναι εκείνοι που πρέπει με κάθε μέσο να χάσουν για να βγούμε εμείς κερδισμένοι.
Κι αν νομίζετε ότι προσπαθώ να βγάλω ιδεολογικό ξίγκι από τη μύγα ενός αθώου παιχνιδιού, σας υπενθυμίζω ότι αρχικά η λέξη «ψυχαγωγία» σήμαινε την αγωγή της ψυχής.

Πηγή : www.efsyn.gr

Κρατούμενοι εναντίον συνδικαλιστών για έναν ξεχωριστό διευθυντή φυλακών

Δύο μήνες μετά τη δημοσιοποίηση της συνέντευξης που κάναμε με τον διευθυντή των φυλακών Χριστόφορο Γιαννακόπουλο, μαθαίνουμε από έγκυρες πηγές ότι έχει ζητηθεί ΕΔΕ για μια άλλη συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα Έθνος , η οποία είχε προκαλέσει και την αντίδραση του Λάμπρου Γιωτόπουλου. Την ίδια στιγμή , οι φήμες ότι το υπουργείο Δικαιοσύνης έχει σκοπό να τον αντικαταστήσει, διαρρέουν με μεγάλη ταχύτητα. Μάλιστα μέσα από την ανακοίνωση κρατούμενων (Επιτροπή Αγώνα Φυλακών Κορυδαλλού)  με ημερομηνία 13 Μαρτίου, μαθαίνουμε ότι έχει ζητηθεί από την Ομοσπονδία Σωφρονιστικών Υπαλλήλων η καρατόμηση του Χ. Γιαννακόπουλου μετά από επίσκεψη της διοίκησής της στο υπουργείο Δικαιοσύνης.
Επικοινωνήσαμε με το υπουργείο , ο εκπρόσωπος του οποίου δεν διέψευσε αλλά ούτε επιβεβαίωσε τα σχετικά με την ΕΔΕ, ωστόσο κύκλοι του υπουργείου λένε πως  κώδικας προβλέπει πως δεν επιτρέπεται να δίνει συνεντεύξεις υπάλληλος ή διοικητής φυλακών που να αφορούν σε θέματα της υπηρεσίας , δικαιολογώντας την ΕΔΕ.
  Στη συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο tvxs.gr ο Χριστόφορος Γιαννακόπουλος ,  είχε πει προφητικά πως έχει κάνει εχθρούς γιατί «χάλασε την πιάτσα» επειδή δεν χρηματίζεται αλλά και εξαιτίας της ανθρωπιστικής του προσέγγισης απέναντι στους κρατούμενους. Ο διευθυντής με το ανθρώπινο πρόσωπο, όπως τον χαρακτηρίζουν μέσα κι έξω από τις φυλακές, που  έχει στο γραφείο του τον Τσε Γκεβάρα και ξέρει απ’ έξω το έντεχνο και ροκ Ελληνικό τραγούδι, έχει δώσει έμφαση στην επιμόρφωση και στα καλλιτεχνικά εργαστήρια, φέρνοντας νέο άερα στις φυλακές όπως ομολογούν και οι κρατούμενοι στην  ανακοίνωσή τους.
Πάντως οι καταγγελίες εις βάρος του από την ομοσπονδία δεν πρέπει να τον ξάφνιασαν καθώς στην ερώτηση μας στη σχετική συνέντευξη αν δέχεται επίθεση από κρατούμενους από πολιτικούς ή από συναδέλφους του είχε απαντήσει: «Όχι από πολιτικούς. Κυρίως από το κύκλωμα της φυλακής. Νταβάδες του χώρου που είχαν μάθει να τον διαφεντεύουν». Η συνάδελφος Ιωάννα Κλεφτόγιαννη στο Έθνος μάλιστα τον είχε ρωτήσει ευθέως αν ισχύουν οι φήμες για την κόντρα του με τον Αραβαντινό και απέφυγε να απαντήσει χαρακτηρίζοντάς το «προσωπικό θέμα».
«Τον τελευταίο καιρό παρακολουθούμε να εξελίσσεται ένας πόλεμος λάσπης σχετικά με τις φυλακές Κορυδαλλού» γράφουν οι κρατούμενοι στην ανακοίνωσή τους. «Δημοσιεύματα που αλλοιώνουν την αλήθεια και τυχοδιωκτικές κινήσεις κάποιων συνδικαλιστικών οργάνων που εξυπηρετούν συγκεκριμένες σκοπιμότητες». Τονίζουν ότι έχουν δικαίωμα να αντιδράσουν απέναντι σε όποιον παίζει πολιτικά παιχνίδια συμφερόντων εις βάρος τους. «Τα εκπαιδευτικά προγράμματα είναι για εμάς τρόπος να ανακαλύπτουμε νέες κατευθύνσεις» γράφουν με νόημα κάνοντας σαφές πως κατά τη γνώμη τους ο πόλεμος που δέχεται ο διευθυντής των φυλακών έχει σχέση με την κουλτούρα που υπερασπίζεται εντός του σωφρονιστικού καταστήματος. Γράφουν επίσης πως αυτοί που θέλουν με ραδιουργίες να δυναμιτίσουν το κλίμα στις φυλακές , με ανώνυμες επιστολές καταγγελίες και δημοσιεύματα, είναι οι ίδιοι που θίγονται τα συμφέροντά τους «Είναι οι ίδιοι που θέλουν να κάνουν τις φυλακές Κορυδαλλού μαγαζί τους, κι εμάς πελάτες τους κάτι που θα τροφοδοτήσει έναν φαύλο κύκλο βίας».
Ολόκληρη η ανακοίνωση των κρατουμένων

 

Πηγή :  http://tvxs.gr

Ένα πρωτοεμφανιζόμενο ζευγάρι στο πάλκο

 

Συντάκτης: Κώστας Μαρούντας

 

«Έπεσε το λάδι μας μέσα στη φακή μας» (ελληνική παροιμία)
Tα μεγάλα παιχνίδια είναι όπως και να το κάνουμε ουσιαστικές και ενδεικτικές πτυχές του επιπέδου του ποδοσφαίρου μίας χώρας. Τα ντέρμπι έχουν διπλή σημασία: τη βαθμολογική και την ευρύτερη.
Η πρώτη καθορίζει κατατάξεις και εκβάσεις ανταγωνισμών, η δεύτερη αφορά στη γενικότερη συζήτηση στην οποία αναμειγνύονται οι εντυπώσεις και το είδος του επιπέδου των ομάδων σε κάθε εποχιακή συγκυρία. Συνήθως, τις περισσότερες φορές, όποιος επικρατεί στην πρώτη, ετοιμάζεται να παραλάβει τα σκήπτρα και στη δεύτερη. Είναι λιγότερες οι φορές, από όσο θυμάται η Lady Hope, που μία ομάδα είχε τα γενικά ηνία του ανταγωνισμού και δεν έπαιρνε στα περισσότερα ντέρμπι το «πάνω χέρι».
Βέβαια, μία ομάδα κάποιες φορές μπορεί να υστερούσε οικονομικά, παρασκηνιακά, αγωνιστικά και βαθμολογικά και να έπαιρνε -ακόμα κι εκτός έδρας- ένα (ή και δύο) ντέρμπι. Όμως, νικητής είναι εκείνος που στο τέλος κάνει δικές του τις περισσότερες επιμέρους συγκυρίες, εκείνος δηλαδή που στη γενική και μακροπρόθεσμη σούμα κάνει τους άλλους να βλέπουν την πλάτη του.
Αν αποδεχτούμε ώς ένα βασικό κριτήριο για τα ντέρμπι την κρισιμότητά τους ως προς την ομάδα που θα αναδειχθεί πρωταθλήτρια, μπορούμε να ρίξουμε μία διαχρονική ματιά στον σχετικό ανταγωνισμό στα χρόνια του επαγγελματισμού για να βρούμε το ζευγάρι της διεκδίκησης της κορυφής. Πότε ήταν το Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, πότε το Παναθηναϊκός-ΑΕΚ, πότε το Ολυμπιακός-ΑΕΚ, πότε το Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ, κάποια χρονιά το Λάρισα-ΑΕΚ, κάποιες άλλες το Παναθηναϊκός-ΠΑΟΚ, ενώ ξεκινήσαμε με ένα Ολυμπιακός-Άρης. Και τώρα; Ένα πρωτοεμφανιζόμενο ζευγάρι ανεβαίνει στο πάλκο: το ΑΕΚ-ΠΑΟΚ...
Η μάχη των δύο Δικέφαλων συνιστά φέτος μία σχεδόν προαναγγελθείσα κόντρα για τον τίτλο του πρωταθλητή. Πέρυσι πήραμε την πρώτη γεύση με τον τελικό Κυπέλλου στο Βόλο. Οι φίλοι των δύο ομάδων από τη μία προσπαθούν να ισορροπήσουν στις εσώτερες αναγκαιότητες, που σχετίζονται με τη δική τους ομάδα, και από την άλλη να κατασταλάξουν στο πώς βλέπουν τον άμεσο ανταγωνιστή. Αλλάζουν τα συναισθήματα, και βλέπει ο καθένας με άλλο μάτι τα πάντα που αφορούν στην αντίπαλη ομάδα.
Σε αυτό το όψιμο ντελίριο εισάγονται όλα τα δεδομένα: διοικήσεις, οπαδοί, αγωνιστικό τμήμα, εξωαγωνιστικές κινητικότητες, επικοινωνιακοί χειρισμοί, νομικές δυναμικές..., οπαδικός «πατριωτισμός», και πάει λέγοντας. H αποδόμηση τίθενται στο επίκεντρο (γιατί είναι συγγενής του φόβου και της ανησυχίας μπροστά στο αβέβαιο...), ακόμα και η αναθεώρηση των ιστορικών καταγραφών τείνει να καταστεί τακτικισμός που τον επικαλούνται ουκ ολίγοι.
«Δίχως αντίπαλο δέος σε όλα», δεν μπορεί να σταθεί μία ποδοσφαιρική κόντρα για την πρωτιά.... Δεν ανέχεται ο κόσμος τη «θεατρικοποίηση» του ποδοσφαίρου., ρε παιδί μου... «Ρε φιλαράκι, νικάς πάντα κάποιον άλλον, επομένως σε αυτόν εστιάζεις μέχρι να τον ρίξεις στο καναβάτσο» είναι το κυρίαρχο μότο.
Το μόνο που μπορούν να ευχηθούν όλοι είναι να διεξαχθεί στην Τούμπα ένας αγώνας που θα επιφέρει ευεργετήματα, τα οποία θα γίνουν αντιληπτά στο άμεσο μέλλον. Κι αν δεν μπορούν να αποφευχθούν οι «μαύρες τρύπες», ας είναι λίγες και ανεπαίσθητες. Το παν είναι να τελειώσει ένας αγώνας και οι ουδέτεροι να έχουν αποκομίσει ευχάριστα συναισθήματα και παραστάσεις, οι νικητές να βγουν δικαιωμένοι για το μόχθο τους, και οι ηττημένοι να δουν την επόμενη μέρα με διάθεση (και αδημονία...) για άμεση βελτίωση.
Η νέα εποχή του ελληνικού ποδοσφαίρου έχει ανάγκη από αγώνες που στο υποσυνείδητο θα λειτουργούν ως γεννήτριες μεταβολής προσανατολισμών... Το γεγονός πως τον τελευταίο καιρό τα δικαστήρια έχουν καταστεί τοποθεσίες διαμόρφωσης βαθμολογικών δεδομένων δεν συνιστά σημείο υπερηφάνειας, και κανένας δεν πρέπει να επαίρεται για αυτό... Η Lady Hope γνωρίζει πως σε αυτό το ΠΑΟΚ-ΑΕΚ υπάρχουν προεκτάσεις που υπερβαίνουν τα δύο σωματεία.

Πηγή :  www.efsyn.gr

Από την Δευτέρα 12 Μαρτίου οι αιτήσεις στο Εξοικονομώ Κατ’ Οίκον ΙΙ

 

Σε λειτουργία έχει τεθεί από την Πέμπτη ο ιστότοπος exoikonomisi.ypen.gr, μέσω του οποίου θα υποβάλλονται οι αιτήσεις συμμετοχής στο πρόγραμμα «Εξοικονόμηση κατ’ οίκον ΙΙ».
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν μέσω αυτού να ενημερωθούν αναλυτικά για τις δυνατότητες που προσφέρει το πρόγραμμα, τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία ένταξης σε αυτό.
Υπενθυμίζεται ότι για την αξιολόγηση των αιτήσεων υπαγωγής στο πρόγραμμα θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Για τον λόγο αυτό, σημειώνει το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, κρίθηκε χρήσιμο οι ενδιαφερόμενοι (πρωτίστως οι ιδιώτες που δεν επιλέγουν να αξιοποιήσουν τις υπηρεσίες κάποιου επαγγελματία συμβούλου) να έχουν στη διάθεσή τους το Σαββατοκύριακο για να εξοικειωθούν με τη λειτουργία της ηλεκτρονικής πλατφόρμας.
Τη Δευτέρα, 12 Μαρτίου, στις 12:00 μ.μ. θα ενεργοποιηθεί η δυνατότητα υποβολής αιτήσεων.

Πηγή: www.presspublica.gr

Να ανακληθεί η άδεια για καύση RDF

 

Σαν να μην έφθαναν όλα τα άλλα η  ΑΓΕΤ έβαλε μπροστά το σχέδιο της. Ήρθε το πρώτο πλοίο από τη Μάλτα με 3.000 τόνους RDF και έτσι άρχισε η υλοποίηση του σχεδίου για καύση 200.000 τόνων με την άδεια και της κυβέρνησης.
Η Περιφέρεια παρακολουθεί…… και ο Δήμος Βόλου σφυρίζει αδιάφορα. Οι φορείς της Μαγνησίας ανέχονται αυτή την κατάσταση και οι Αυτοδιοικητικές παρατάξεις έμειναν μόνες τους. Κάποιοι παρακολουθούν, χωρίς  να ασχολούνται με τέτοια ασήμαντα θέματα. Οι Πολίτες αγωνιούν και δεν ξέρουν  που να ελπίσουν. Οι Πολιτικές δυνάμεις με ελάχιστες εξαιρέσεις … περί άλλων τυρβάζουν.
Το Δίκτυο Ανανεωτικής Αριστεράς καλεί για μια ακόμη φορά τους Βουλευτές του Σύριζα να πάρουν επιτέλους θέση και να ζητήσουν την ανάκληση της άδειας, την Περιφέρεια και το Δήμο να ασχοληθούν με το πρόβλημα και να πάρουν αποφάσεις για ανάκληση της άδειας και όχι μόνο.
Ο Δήμος σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υλοποιήσει την απόφαση του για δημιουργία μονάδας παραγωγής SRF. Προέχει η υγεία των πολιτών και αυτό πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ΄ όψιν από όλους τους αρμόδιους.
Οι Πολίτες, τέλος, πρέπει να στηρίξουν τον αγώνα της επιτροπής πολιτών κατά της καύσης και να αγκαλιάσουν όλες τις πρωτοβουλίες .  Οι 3.000 υπογραφές δείχνουν ότι οι Πολίτες βάζουν πάνω από όλα την υγεία τους. Το Δημοψήφισμα τέλος, που προτάθηκε είναι μια καλή ιδέα για να εκφραστούν οι Βολιώτες. Τέλος λύση δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά η επανάχρηση, η διαλογή στην πηγή, η ανακύκλωση και η κομποστοποίηση. Το Εθνικό Σχέδιο για την Διαχείριση αποβλήτων που ψηφίστηκε το 2015 πρέπει επιτέλους να εφαρμοσθεί και στην περιοχή μας. Για όλα αυτά η κοινωνία του Βόλου έχει λόγο!
Η ανοχή είναι συνενοχή!.

Βόλος, από το Τοπικό Συντονιστικό Όργανο Μαγνησίας

του ΔΙΚΤΥΟΥ ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ