Σκίτσο Του Ανδρέα Πετρουλάκη

 

Πηγή : www.kathimerini.gr

Μήνυμα Ομπάμα σε ΕΕ-Γερμανία από το Μέγαρο Μαξίμου: Μόνο η λιτότητα δεν αρκεί-Χρειάζεται ελάφρυνση χρέους για να προωθηθεί η ανάπτυξη

 

Σαφέστατο μήνυμα ότι η λιτότητα πρέπει να τερματισθεί  έστειλε από το Μέγαρο Μαξίμου, ο αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα. Απαντώντας σε προσφώνηση του Ελληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, ο κ. Ομπάμα τόνισε ότι η λιτότητα από μόνη της δεν αποτελεί λύση στη κρίση και επανέλαβε την θέση του ότι χρειάζεται ταυτόχρονα ελάφρυνση χρέους για προωθηθεί η ανάπτυξη.
Παράλληλα υπογράμμισε ότι είναι αναγκαίες οι όχι εύκολες μεταρρυθμίσεις για να κάνουν ανταγωνιστική την ελληνική οικονομία.
Τσίπρας: Περιμένουμε θετική ανταπόκριση στο θέμα του χρέους
Στην προσφώνησή του ο Ελληνας πρωθυπουργός, τόνισε ότι η Ελλάδα και ο Ελληνικός λαός θα υπερασπίζεται τις αξίες της Δημοκρατίας, της ελευθερίας και των ανθτρωπίνων δικαιωμάτων παρά την κρίση των τελευταίων 5 ετών και τόνισε ότι περιμένει από την διεθνή κοινότητα να ανταποκριθεί θετικά στις θυσίες του ελληνικού λαού, όσον αφοράμ την ρύθμιση του χρέους.
«Ειναι μεγάλη χαρά να έχει επιλέξει ως ένα από τους τελευταίους σταθμούς του ταξιδιού και αυτό μπορεί αν δώσει μεγάλα μηνύματα στην Ευρώπη και την παγκόσμια κοινότητα¨, είπε ο πρωθυπουργός και συνέχισε:
«Η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός δεν κουβαλά μόνο την αρχαία παράδοση των αξιών αλλά μάχεται και τώρα για την υπεράσπιση τους, όπως η δημοκρατία, η ελευθερία, η ισότητα και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Παρά τις δυσκολίες τα τελευταία 5 χρόνια σταθήκαμε όρθιοι και υπερασπιστήκαμε αυτές τις αξίες. Το ίδιο θα κάνουμε και τώρα και ελπίζουμε να έχουν θετική ανταπόκριση οι θυσίες του λαού, ιδίως όσον  αφορά την υπόθεση των διαπραγματεύσεων του χρέους από την διεθνή κοινότητα αλλά και το Κυπριακό όπου επιδιώκουμε μιά δίκαιη και βιώσιμη λύση.
Ομπάμα: Χρειάζεται ελάφρυνση χρέους για την ανάπτυξη
Θέλω να ευχαριστήσω τον ελληνικό λαό, τον πρωθυπουργό για την θερμή υποδοχή. Οι προκλήσεις είναι μεγάλες διεθνώς Η ανάπτυξη που είδαμε να αποτελέσει, παράλληλα εμείς από πλευράς μας εμμένουμε ότι μόνο με λιτότητα δεν γίνεται τίποτα αλλά πρέπει να υπάρξει ελάφρυνση χρέους για να επιταχυνθεί η ανάπτυξη.
Οσον αφορά την προσφυγική κρίση, να ευχαριστήσω τον ελληνικό λαό για την συμπόνοια στο προσφυγικό και την συνεργασία που έχουμε με την ελληνική κυβέρνηση για εξεύρεση μιας λύσης και μείωση των μεταναστών προς την Ελλάδα και των συγκρούσεων που δημιουργούν αυτές τις ροές.
Οσον αφορά το Κυπριακό πιστεύουμε ότι Ελλάδα μαζί με Τουρκία, θα εργασθούν για δίκαιη και βιώσιμη λύση.

Πηγή : www.presspublica.gr

Ιταλικό βέτο στον προϋπολογισμό των Βρυξελλών

 

Με αφορμή τις υψηλές δαπάνες στον ιταλικό προϋπολογισμό για την κάλυψη των αυξημένων αναγκών λόγω του προσφυγικού και των μεγάλων σεισμών, αλλά και με τις πιέσεις των Βρυξελλών για περιορισμό των δημοσίων δαπανών που αυξάνουν το ιταλικό δημόσιο έλλειμμα, η ιταλική κυβέρνηση ανακοίνωσε σήμερα ότι θέτει βέτο στην προτεινόμενη αναθεώρηση του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού μέχρι το 2020.
«Θέσαμε βέτο στις Βρυξέλλες με τον υφυπουργό μας Σάντρο Γκότζι», δήλωσε ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι, από το πανεπιστήμιο της Κατάνης στη Σικελία.
Όπως τόνισε στην ομιλία του, «οι Βρυξέλλες ήθελαν να αφήσουν στις πλάτες των Σικελών το βάρος του μεταναστευτικού, της διάσωσης χιλιάδων ζωών και της πολύπλοκης επίλυσης της όλης αυτής υπόθεσης. Γεμίζουν χρήματα, όμως, τις ευρωπαϊκές χώρες που όχι μόνο δεν αποδέχονται μια συμφωνία που έχουν υπογράψει, αλλά υψώνουν και τείχη με τα λεφτά μας».
Νωρίτερα, η Ρώμη είχε επιβεβαιώσει ότι επρόκειτο να «επιβεβαιώσει επιφυλάξεις της» σχετικά με την πρόταση της σλοβακικής προεδρίας για τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό, δηλαδή να ενεργοποιήσει τη διαδικασία του βέτο.
Το βέτο ενεργοποίησε ο Ιταλός υφυπουργός παρά τη προεδρία της κυβερνήσεως, που είναι υπεύθυνος για θέματα Ε.Ε., ο οποίος μιλώντας σε δημοσιογράφους είπε:
«Επιβεβαιώσαμε την επιφύλαξή μας. Η αναθεώρηση αυτή δεν μπορεί να υιοθετηθεί αν δεν υπάρχει ομοφωνία».
Όπως σημείωσε, η ιταλική κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει αποδεκτή την πρόταση της σλοβάκικης προεδρίας, διότι λείπουν εγγυήσεις σχετικά με την αύξηση των εσόδων «υπέρ των προτεραιοτήτων της χώρας», που είναι η ανεργία, η ασφάλεια, το μεταναστευτικό και η στήριξη της έρευνας.
Επισήμως, είπε ο Σάντρο Γκότζι, δεν μπορεί να γίνει λόγος για βέτο, διότι «το δικαίωμα του βέτο ασκείται κατά την επίσημη, τυπική, ψηφοφορία, η οποία σήμερα δεν προβλεπόταν». 
Ωστόσο, η «σωστή διατύπωση είναι ότι εκφράσαμε την επιφύλαξή μας, την οποία η προεδρία της Σλοβακίας πρόκειται να ανακοινώσει».
Η Ιταλία δέχεται αυξημένες πιέσεις από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εξηγήσεις για τις αυξημένες δαπάνες και την αύξηση των ελλειμμάτων της. 
Ωστόσο, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ιταλικής Στατιστικής Υπηρεσίας - Istat, παρουσιάστηκε αύξηση του ΑΕΠ της χώρας κατά το τρίτο τρίμηνο του έτους κατά 0,3% σε σχέση με το προηγούμενο τρίμηνο, και κατά 0,9% σε σύγκριση με την ίδια περίοδο του 2015.
Σύμφωνα με το Istat, αν κατά το τέταρτο τρίμηνο του έτους δεν υπάρξουν σημαντικές αλλαγές συνολικά το ιταλικό ΑΕΠ μπορεί να σημειώσει φέτος άνοδο 0,8%, όπως έχει προβλέψει και η κυβέρνηση της Ρώμης.

Πηγή : www.efsyn.gr

Τραμπισμός

Νότης Μαυρουδής *

 

 Νιώθω μαθητούδι που δίνει εξετάσεις στο σχολείο! Θα «πρέπει» κι εγώ να μπω στη διαδικασία να εκθέσω τις σκέψεις μου στην επί Τραμπ εποχής, η οποία ανοίγεται μπροστά μας, όχι πλέον ως ενδεχόμενο, αλλά ως ωμή πραγματικότητα. Αυτός είναι ο Πλανητάρχης, αυτός θα αποφασίζει, αυτός θα ορίζει, κατά μεγάλο μέρος, τις τύχες τής υφηλίου, αυτός ο εκτελεστής των αποφάσεων, ελπίζοντας να μην εξελιχθεί και σε «εκτελεστή» με άλλη έννοια…
Ο μονοσύλλαβος Πρόεδρος ας ελπίσουμε να μη μοιάσει στον προηγούμενο μονοσύλλαβο Μπους, τότε που η αμερικανική κυριαρχία εκτέθηκε και προκάλεσε τόσες παγκόσμιες καταστροφές (πολλές από τις οποίες συνεχίζονται τραγικά μέχρι και σήμερα) σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης!
Ο Πρόεδρος, πια, Τραμπ (θα πρέπει να το χωνέψουμε…) έρχεται ως αντιπαθέστατος εξουσιαστής μετά τον συμπαθέστατο Ομπάμα και οι συγκρίσεις θα είναι αναπόφευκτες στις συνειδήσεις τής παγκόσμιας κοινότητας. Κάθε βήμα, κίνηση, απόφαση, λεγόμενα, πράξεις κλπ, θα κρίνονται συγκριτικά, με βάση τη σχετική ασφάλεια που προσέδιδε η οκτάχρονη περίοδος Ομπάμα. Το ενδιαφέρον μας λοιπόν θα έχει να κάνει με την εξωτερική πολιτική τής Αμερικής, που ελπίζω να συμπεριλάβει και την περιοχή μας, όχι βεβαίως όπως το ΄60, το΄70, το ‘80 κ.λ.π…
Οι «εξετάσεις», που νιώθω πως υφίσταμαι αυτή τη στιγμή, γίνονται πραγματικότητα μόνο και μόνο επειδή, όπου βρεθώ και όπου σταθώ, οι συζητήσεις στα στέκια, στα café, στα γραφεία, στα μαγαζιά, στα σπίτια, στις παρέες, το κύριο θέμα συζητήσεων είναι εκείνο του τρόμου από την διάχυση και την καταλυτική επέκταση των διαφόρων μορφωμάτων του λαϊκισμού τής άκρας δεξιάς και των φασιστικών-ναζιστικών μικροκομμάτων, που ενδεχομένως να διογκωθούν από την ιδεολογική «τροφή» που θα παρέχεται από τον «μεγάλο αρχηγό» που, όπως φαίνεται, είναι πρόθυμος να θρέψει τέτοια πολιτικά μορφώματα, τα οποία μπορούν κάλλιστα να μας «πισωγυρίσουν» στις ακόμα πιο σκοτεινές εποχές πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο…
Δεν μπορώ να γνωρίζω αυτή τη στιγμή κατά πόσο, αυτή η σκοτεινή εικόνα που έχω κι εγώ, αντικατοπτρίζει την αλήθεια και την πραγματικότητα, αν θα εξελιχθεί δηλαδή έτσι όπως οι συζητήσεις και η αρθρογραφία των ημερών περιγράφουν.
Να είναι η αντιαισθητική του παρουσία; η αύρα τής παρακμιακής αμερικανιάς που εκπέμπει; ο δυναμισμός τής συντηρητίλας που εκφράζει; η ακατάσχετη βοθρολογία που ακούστηκε από το στόμα του; οι πολεμικές απειλές προς πάσα κατεύθυνση; ο απερίσκεπτος ρατσιστικός-φυλετικός, σεξιστικός του λόγος που τελειωμό δεν έχει; Αλήθεια, σε τι και πόσο θα μπορούσε να αλλάξει τις θέσεις και το περιεχόμενο των προεκλογικών του υποσχέσεων ένας τέτοιος άνθρωπος (?) του οποίου ανατίθεται η πορεία τού Πλανήτη Γη;;;
Εντάξει, γνωρίζουμε και από τα δικά μας χώματα πως η τήρηση των προεκλογικών υποσχέσεων είναι ένα «παιχνίδι» που εύκολα παίζεται όταν κανείς αποτείνεται στο πόπολο. Όταν, ιδιαίτερα, αυτό το πόπολο νιώθει ανασφαλές, άμοιρο, φτωχοποιημένο, εγκαταλελειμμένο και αναζητάει μια χαραμάδα για να βγει από το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιπέσει… Εκεί, στα σκοτεινά αδιέξοδα, η πολιτική (κάθε χρώμα πολιτικής) γεννάει συνεχώς νέους αδίστακτους «παίκτες» που αρπάζουν την ευκαιρία των τζάμπα υποσχέσεων και των μεγαλοστομιών. Το… πόπολο ακολουθεί, με τις απολιτίκ μάζες να μη διστάζουν να σταθούν στο πλευρό του «παίκτη» (όχι του πολιτικού).
Να ονομάσουμε λοιπόν την περίοδο αυτή «Τραμπισμό»; Μου φαίνεται ο όρος πολύ αδόκιμος και επιτρέψτε μου να τον προτείνω μεταξύ σοβαρού και αστείου. Ο  «Τραμπισμός» λοιπόν δεν ισχυρίζομαι πως είναι πρωτοφανές σύμπτωμα, αλλά τουλάχιστον αυτή η λογική πρυτάνευσε παγκόσμια αυτούς τους δυο τελευταίους μήνες τής προεκλογικής αμερικανικής εμπειρίας και δικαιούται αυτό τον τίτλο.
Είναι η περίοδος του ξαφνιάσματος τώρα. Είναι η περίοδος της μεγαλύτερης έκρηξης του παγκόσμιου λαϊκισμού, που σημαίνει της «δεξιόστροφης-συντηρητικής» τάσης τού κάθε πολιτικού χώρου… Όσο περνάνε οι μέρες και χωνευτεί το ξάφνιασμα Τραμπ, η συνειδητοποίηση της παγκόσμιας ήττας από τους μορφωμένους, καλλιεργημένους, έμπειρους πολιτικούς αναλυτές, παλιές καραβάνες τής πολιτικής σχολιογραφίας, τη συσσωρευμένη πρακτική εμπειρία των σχολιαστών των καφενείων, όταν όλοι μα όλοι σχολιάζαμε τον κακό Τραμπ από τη μια, αλλά στεκόμασταν στην αδιαμφισβήτητη νίκη τής… «καλής» Χίλαρι από την άλλη, τότε θα μπορέσουμε να σκεφτούμε και το υπόλοιπο κομμάτι τής πραγματικότητας. Εκείνο του παγκόσμιου πολιτισμού που ξεκινάει από την ισορροπία τού οικολογικού συστήματος και την τήρηση των συμφωνιών για την προστασία του, περνάει από πλήθος καθημερινών αναγκών και φθάνει έως τις εκπαιδευτικές υποδομές, οι οποίες, όσο η γη φλέγεται σε διάφορα σημεία με ακατανόητους καταστροφικούς πολέμους, όλο και θα υποχωρούν με θλιβερές συνέπειες για την επιβίωση των ανθρώπων και τη δημοκρατική λειτουργία τών κοινωνιών. Και δεν θα είναι ο Τραμπ που θα ευνοήσει οποιαδήποτε τέτοια εκδοχή. Απεναντίας.
Η… μαθητική μου έκθεση εδώ τελειώνει. Νιώθω πως έπρεπε να πω δυο λόγια προς τους φίλους-ες μου, ώστε μη τυχόν και φανταστούν πως αδιαφορώ για αυτό τον παγκόσμιο μετασχηματισμό και το πέρασμα από τον Ομπάμα στον Τραμπ. Μια αλλαγή σκηνικού που τα παιδιά μας θα την εξιστορούν στα εγγόνια μας. Βέβαια-μεταξύ μας-ίσως να τους έχουμε πει ένα αφελές ψέμα:
Πως τάχατες ο κόσμος αυτός είναι, στην πλειοψηφία του, ώριμος για κάτι διαφορετικό…

* Ο Νότης Μαυρουδής είναι κιθαριστής – συνθέτης.

Πηγή : http://metarithmisi.gr

Οι μικροαστικές φαντασιώσεις μπορεί να γίνουν επικίνδυνες

 

του Κώστα Σκούρτη

Οι δεκαετίες της καπιταλιστικής κανονικότητας στη Δύση, εξέθρεψαν έναν τύπο ανθρώπου ο οποίος είχε εμπεδωμένο το αίσθημα της ασφάλειας. Η ελαστικότητα του μεταπολεμικού καπιταλισμού, η ευημερία, το αίσθημα προόδου-υπεροχής που καλλιεργούσε, σε συνδυασμό με την θεαματοποίηση της καθημερινής ζωής και την αφομοιωτική του ικανότητα τον έκαναν να φαντάζει ακαταμάχητος. Σαν μια δομή που διαρκώς απλώνει το εύρος της, αφήνοντάς σου χώρο να κινηθείς, να "παίξεις", ως και να την αμφισβητήσεις ακόμη. Η εποχή της βαρβαρότητας είχε παρέλθει για το δυτικό υποκείμενο, ή καλύτερα η βαρβαρότητα είχε αλλάξει πρόσωπο, αφορούσε μειονότητες στη Δύση ή είχε μεταφερθεί εκτός.
Από τη δεκαετία του '90, όμως, και μετά, με την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ, υπάρχει μια αποδομητική διαδικασία που συνεχώς ενισχύεται, καθώς ο διπολισμός του Ψυχρού Πολέμου υπήρξε πυλώνας της μεταπολεμικής κανονικότητας και η νέα κατάσταση διαμόρφωσε ένα πολύ διαφορετικό τοπίο. Ο θρίαμβος του δυτικού καπιταλισμού σηματοδοτούσε επίσης και ένα τραυματικό -για τον ίδιο- γεγονός. Το "σοσιαλιστικό στρατόπεδο" λειτουργούσε συγκρατητικά και ενισχυτικά για την Δύση. Ο θριαμβεύων καπιταλισμός, απενοχοποιημένος και αποθρασυμένος, μοιραία εγκαινίασε μια βαθιά προβληματική πραγματικότητα. Η καπιταλιστική ελευθερία γρήγορα εξαντλεί τα όρια της κι αν αφεθεί χωρίς φραγμούς ευνοεί την εκκόλαψη ημιαυταρχικών ή και ξεκάθαρα ολοκληρωτικών καθεστώτων.
Στην περίοδο, λοιπόν, μιας γενικευμένης κρίσης του καπιταλισμού στη Δύση, ο καλοζωισμένος για χρόνια πολίτης αυτών των κοινωνιών, μη έχοντας την εσωτερική ποιότητα, το σθένος να αποδεχθεί τον εαυτό του ως μέρος του προβλήματος και όχι απλά ως θύμα των συνθηκών, εύκολα γοητεύεται απ' τον πιο χυδαίο λαϊκισμό, απ' την όποια μισαλλόδοξη ρητορεία εντοπίζει τον εχθρό έξω και απέναντί του. Δεν έχει σημασία αν ο λόγος εκφέρεται από αριστερό, δεξιό, φασίστα, αναρχικό κ.ο.κ. Στην αποϊδεολογικοποιημένη μεταμοντέρνα εκδοχή της πολιτισμένης Δύσης η Βούληση αποθεώνεται εκ νέου.
Ο μέσος δυτικός πολίτης βέβαια είναι παιδί της (μεταπολεμικής) καπιταλιστικής κανονικότητας κι αν λειτουργεί "αντισυστημικά" δεν το κάνει για ν' ανατρέψει το σύστημα. Το κάνει αφενός προσπαθώντας να επαναφέρει το σύστημα στην προηγούμενη ή σε μια παρόμοια κατάσταση, αφετέρου γιατί έχει μάθει να λειτουργεί ανεύθυνα και θεωρεί ότι το (παντοδύναμο) σύστημα του εξασφαλίζει το παιχνίδι ακόμη και με την υπερβολή, μπορεί έτσι να "παίζει" άνετα πότε με τον Φάρατζ, πότε με την Λεπέν, την Χρυσή Aυγή ή τον Τραμπ.
Εγώ θα το ξαναπώ, οι μικροαστικές φαντασιώσεις, τα μικροαστικά "παιχνιδάκια" και καμώματα μπορεί πραγματικά να γίνουν επικίνδυνα

Πηγή  : www.facebook.com

Καθοριστικό δημοψήφισμα για το μέλλον του Ρέντσι

 

Το ιταλικό δημοψήφισμα για την αναθεώρηση του συντάγματος στις 4 Δεκεμβρίου είναι το επόμενο κρίσιμο πολιτικό γεγονός για την Ευρώπη.
Τα γκάλοπ δείχνουν ότι το 52-54% των ψηφοφόρων σκοπεύει να ψηφίσει «όχι», που σημαίνει ότι, αν όντως επιβεβαιωθεί η σημερινή τάση, ο Ματέο Ρέντσι θα μπορούσε να αναγκασθεί σε παραίτηση, με σύσταση νέας κυβέρνησης και, στη συνέχεια, προκήρυξη πρόωρων εκλογών το 2017, δηλαδή ένα χρόνο πριν από τις προγραμματισμένες.
Αυτό άφησε σήμερα να εννοηθεί ο ίδιος ο Ιταλός πρωθυπουργός.
Σε ραδιοφωνική του συνέντευξη απάντησε στο τι θα πράξει αν επικρατήσει το «όχι» στο δημοψήφισμα: «Αν πρόκειται να παραμείνω στο κοινοβούλιο και να κάνω ό,τι έκαναν όλοι οι προηγούμενοι, δηλαδή να φυτοζωώ και να κάθομαι μην κάνοντας τίποτα, αυτό δεν μου ταιριάζει».
Η μεταρρύθμιση προβλέπει μείωση των δικαιοδοσιών της γερουσίας και του αριθμού των γερουσιαστών, αλλαγή της διαδικασίας εκλογής του προέδρου της δημοκρατίας από το κοινοβούλιο και περιορισμό των αρμοδιοτήτων των περιφερειών.
Πρόκειται για θέματα που δεν «ενθουσιάζουν», δεν προκαλούν έντονο ενδιαφέρον στους πολίτες. Μετά όμως από το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών, όλοι διερωτώνται αν οι Ιταλοί, με την ψήφο τους, θα αποφασίσουν να στείλουν μήνυμα διαμαρτυρίας.
Κατά της μεταρρύθμισης τάσσονται όλες οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης: από τα Πέντε Αστέρια, μέχρι τη Φόρτσα Ιτάλια του Μπερλουσκόνι, την ξενοφοβική Λέγκα του Βορρά και την ιταλική Αριστερά.
Μεγάλο μέρος της εσωκομματικής αντιπολίτευσης της κεντροαριστεράς απορρίπτει επίσης τις αλλαγές αυτές.
Ο Ρέντσι παίζει όλα του τα «χαρτιά». Έστειλε μάλιστα επιστολή στους Ιταλούς που μένουν μόνιμα στο εξωτερικό, ζητώντας τους να βοηθήσουν τη χώρα τους, που βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι, να κάνει τη σωστή επιλογή.
Το μέτωπο τού «όχι», ωστόσο, ανακοίνωσε ότι θα ζητήσει από τη δικαιοσύνη να εξακριβώσει άμεσα ποιος ενέκρινε τα αναγκαία κονδύλια για να αποσταλούν τέσσερα εκατομμύρια γράμματα σε ισάριθμους απόδημους Ιταλούς.

Πηγή :  www.efsyn.gr

Παρέμβαση για το χρέος και σηματοδότηση συνέχειας

 

Ρεπορτάζ: Σκουρής Βασίλης

Παρέμβαση του Μπάρακ Ομπάμα για την ανάγκη απομείωσης του ελληνικού χρέους αναμένει η ελληνική κυβέρνηση, τόσο με τις δηλώσεις του απερχόμενου πλανητάρχη στην Αθήνα, όσο και με τα όσα θα πει κατ’ ιδίαν πρωτίστως με την Άνγκελα Μέρκελ, στο Βερολίνο.

Στο Μέγαρο Μαξίμου, μάλιστα, επικρατεί ικανοποίηση από τις θέσεις που εξέφρασε ο Μπάρακ Ομπάμα με τη συνέντευξή του στην «Καθημερινή», όχι μόνο για το θέμα του χρέους, αλλά και για το προσφυγικό και για το γεγονός ότι -εν αντιθέσει με την αντιπολίτευση στη χώρα- διαχωρίζει την κυβέρνηση Τσίπρα από τις «λαϊκίστικες δυνάμεις».

Η Αθήνα, μάλιστα, φέρεται να ελπίζει πολλά και στη συνάντηση που θα έχει στο Βερολίνο ο Μπάρακ Ομπάμα πρωτίστως με την Άγκελα Μέρκελ, αλλά και με τον Φρανσουά Ολάντ και την Τερέζα Μέι.

Κορυφαίοι υπουργοί της ελληνικής κυβέρνησης εκτιμούν πως ο Πρόεδρος των ΗΠΑ θα ζητήσει από την Γερμανίδα Καγκελάριο, λόγω της αβεβαιότητας που προκύπτει από την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά και των επιπτώσεων που ενδέχεται να επιφέρει αυτή στην Ευρώπη που έχει μπροστά της, μεταξύ άλλων, εκλογές σε Άμστερνταμ, Παρίσι, Βερολίνο, πιθανόν δε και πολιτική αστάθεια στη Ρώμη, να εγκαταλείψει σκληρές πολιτικές, είτε αυτές αφορούν την οικονομία, είτε το προσφυγικό.

«Μπροστά σε αυτές τις αβεβαιότητες και προκειμένου να μην βρεθεί σε δύσκολη θέση, η Ευρώπη θα πρέπει να κλείσει τα εσωτερικά της μέτωπα», εκτιμάται ότι θα είναι ένα από τα μηνύματα του απερχόμενου Πλανητάρχη.

Το τηλεφώνημα

Το Μέγαρο Μαξίμου δίνει ιδιαίτερη σημασία στη συνέχεια της πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών έναντι της χώρας μας και στην περιοχή μας.

Ο Αλέξης Τσίπρας αναμένεται το αμέσως επόμενο διάστημα να έχει τηλεφωνική επικοινωνία με τον νέο Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, επικοινωνία που δεν έχει ακόμα αποφασιστεί εάν θα είναι πριν ή αμέσως μετά την επίσκεψη Ομπάμα και η οποία θα έχει ως στόχο να σηματοδοτηθεί η συνέχεια της πολιτικής των ΗΠΑ, τουλάχιστον ως προς τις γενικές γραμμές της.

Η παραμονή

Η ελληνική κυβέρνηση, πάντως, έχει διαβεβαίωση από το επιτελείο Τραμπ στην Ουάσιγκτον ότι θα παραμείνει στην Αθήνα ο νέος Αμερικανός πρέσβης, γεγονός που, κατά τη διπλωματία, σηματοδοτεί τη συνέχεια της ακολουθούμενης πολιτικής.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, για την παραμονή του έχει ειδοποιηθεί και ο ίδιος ο πρέσβης των ΗΠΑ στη χώρα μας.

Κυπριακό και προσφυγικό

Το Κυπριακό και το προσφυγικό είναι δύο ακόμα θέματα στα οποία το Μαξίμου αναμένει τη συνδρομή του Αμερικανού Προέδρου στις ελληνικές θέσεις, ενώ στην Αθήνα θα βρεθούν και ελληνοαμερικάνοι επιχειρηματίες, οι οποίοι την Τρίτη το βράδυ θα συναντηθούν με Έλληνες συναδέλφους τους.

Παρακαταθήκη

Πέραν των -μακροσκελών- δηλώσεών του με τον Αλέξη Τσίπα και της αντιφώνησης στο δείπνο του Προκόπη Παυλόπουλου, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένεται η ομιλία του Μπάρακ Ομπάμα στο ίδρυμα Νιάρχου (εκτός απροόπτου), την Τετάρτη.

Η ομιλία του απερχόμενου Αμερικανού Προέδρου, μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, θα αποτελεί και την παρακαταθήκη του μετά την -κατά κοινή ομολογία επιτυχημένη- οκταετή θητεία του στον Λευκό Οίκο.

Πηγή : www.real.gr

Brexit, Trump και η (χαμένη ;) ευκαιρία της Αριστεράς

του Δημήτρη Σούρδη*

Μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για έξοδο του Ηνωμένου βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η νίκη του Trump ήταν το δεύτερο ανέλπιστο (σύμφωνα με τα ΜΜΕ) μεγάλο πολιτικό γεγονός. Σχεδόν το σύνολο των πολιτικών αναλυτών έσπευσαν να χαρακτηρίσουν ως λανθασμένες τις αποφάσεις των πολιτών και θεώρησαν ότι οι πολίτες έπεσαν θύματα λαϊκισμού και καιροσκόπων.
Όμως δεν χρειάζεται να συμφωνεί κανείς με τις απόψεις του Nigel Farage για να ταχθεί υπέρ της εξόδου της Βρετανίας από την Ε.Ε. και ούτε να συμμερίζεται αυτές του Donald Trump για δείξει την αποστροφή του απέναντι στο κατεστημένο. Αν και το αποτέλεσμα, δηλαδή η ανάδειξη προσώπων όπως ο Trump στην προεδρια των ΗΠΑ, δεν μπορεί να οδηγήσει σε καταστάσεις  προς όφελος των συνηθισμένων ανθρώπων, δεν μπορούμε να παραβλέπουμε το γεγονός, ότι μεγάλο μέρος των πολιτών, έφ’ όσον του δοθεί ευκαιρία, εκφράζει την αντίθεσή του - με σωστό η λάθος τρόπο είναι αδιάφορο - σε ένα άρρωστο πολιτικό σύστημα.
Στις ΗΠΑ οι πολίτες εξέλαβαν ότι ο Trump δεν ανήκει στο κατεστημένο – αληθινά ή όχι έχει ελάχιστη σημασία – και θεώρησαν ότι αυτήν την φορά, πίσω από το παραβάν, είχαν μία από τις ελάχιστες ευκαρίες να δείξουν την αντίθεσή τους στο κατεστημένο και στην πολιτική της παγκοσμιοποίησης, στα lobby και στα πανίσχυρα ΜΜΕ.
Αντίστοιχα εκφράσθηκαν και στην Βρετανία. Παρά τον φόβο της επιδείνωσης της οικονομικής κατάστασης, σε μία προσπάθεια να επαναφέρουν την πολιτική σε έναν εποπτεύσιμο χώρο,  εκφράσθηκαν όχι μόνον ενάντια στην παγκοσμιοποίηση αλλά και ενάντια στους ανεξέλεγκτους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς της Ε.Ε.
Εν μέσω ενός τέτοιου κλίματος η Αριστερά εγκλωβισμένη στα παραδοσιακά ερμηνευτικά σχήματα, αδυνατεί να επωφεληθεί και να παρουσιάσει μία ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση που να δίνει ελπίδα στον κόσμο της εργασίας για μία πιο ενδιαφέρουσα ζωή. Προσκολλημένη σε απαξιωμένες θέσεις όπως στον συγκεντρωτισμό, στον κρατισμό, στην ανάγκη για περαιτέρω ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και με υποσχέσεις αναδιανομής εισοδημάτων που εξαρτώνται από ένα ήδη παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο δεν μπορεί να δώσει προοπτική.
Εάν οι δυνάμεις της Αριστεράς θέλουν να αποφύγουν την περαιτέρω περιθωριοποίηση και να συμβάλλουν σε μία προσπάθεια για μια κοινωνία σε ανθρώπινα μέτρα με δικαιοσύνη, ελευθερία και ισότητα, οφείλουν να επανακαθορίσουν την στάση τους και να απαλλαγούν από τα στερεότυπα του παρελθόντος. Οι προτάσεις τους οφείλουν εν πρώτοις να δίνουν την δυνατότητα στους πολίτες να συμμετέχουν όλο και περισσότερο στην διαμόρφωση της πολιτικής και ακολούθως να συμπεριλάβουν απαραίτητα μία πρόταση για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο που θα λαμβάνει πρωτίστως υπόψη τον άνθρωπο και όχι τα πράγματα και κυρίως θα είναι συμβατό με τις οικολογικές επιταγές.

*Ο Δημήτρης Σούρδης είναι μέλος του ΔΙΚΤΥΟΥ Ανανεωτικής Αριστεράς        

Μια επίσκεψη με ιδιαίτερη σημασία

 

Οι επισκέψεις Αμερικανών προέδρων στην Ελλάδα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι σπάνιες. Ακριβώς γι’ αυτό έχουν τεράστια σημασία.
Δεν έγιναν για λόγους τυπικούς και -πέραν του περιεχομένου τους κάθε φορά- είχαν έναν ισχυρό συμβολισμό για τη γεωπολιτική σημασία που απέδιδαν στη χώρα μας οι Ηνωμένες Πολιτείες στην εκάστοτε ιστορική συγκυρία.
Την Τρίτη φτάνει στην Αθήνα ο Μπαράκ Ομπάμα, ο τέταρτος κατά σειρά πρόεδρος που έρχεται στη χώρα μας, δεκαεπτά χρόνια μετά την επίσκεψη του Μπιλ Κλίντον. Η επίσκεψη Ομπάμα έχει ορισμένες ιδιαιτερότητες. Είναι απερχόμενος πρόεδρος και συνάμα προέρχεται από το αντίπαλο πολιτικό κόμμα του νεοεκλεγέντα προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.
Οι ιδιαιτερότητες αυτές ώθησαν πολλούς να εκτιμήσουν ότι μετά τις αμερικανικές εκλογές, η επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου έχασε οποιαδήποτε σημασία είχε για την Ελλάδα, κάτι που δεν θα συνέβαινε αν πρόεδρος εκλεγόταν η Χίλαρι Κλίντον.
Η εκτίμηση είναι εντελώς λανθασμένη και διατυπώνεται περισσότερο για εσωτερική πολιτική κατανάλωση. Πολύ περισσότερο που προβλήθηκε από εγχώριους, αντιπολιτευτικούς προς την κυβέρνηση, κύκλους.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες -παρά τα εσωτερικά και διεθνή προβλήματά τους- παραμένουν η πρώτη υπερδύναμη στον πλανήτη. Ιστορικά αλλά και στη σύγχρονη εποχή έχουν αποδείξει πως έχουν συνέχεια ως παγκόσμια δύναμη.
Με δεδομένο, μάλιστα, ότι στην Ευρώπη και στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής έχουν ισχυρά συμφέροντα, αυτή η συνέχεια φαίνεται απίθανο να διαταραχθεί από την εκλογή Τραμπ.
Συνεπώς, η επίσκεψη Ομπάμα όχι μόνο δεν έχει χάσει τη σημασία της, αλλά μάλλον αποκτά πολύ μεγαλύτερη, λόγω και της ιδιάζουσας περίπτωσης Τραμπ.
Οι ΗΠΑ, για τα δικά τους -άμεσα και μακροπρόθεσμα- συμφέροντα, προφανώς, έχουν ιεραρχήσεις στο πλαίσιο των οποίων επιδιώκουν την περαιτέρω ενίσχυση των σχέσεων με τους συμμάχους τους και ειδικότερα με τη χώρα μας που είναι παράγοντας σταθερότητας στην περιοχή και συνδετικός κρίκος Ευρώπης και Μέσης Ανατολής.
Αν ληφθεί μάλιστα υπόψη ότι ο Ομπάμα μετά την Ελλάδα δεν θα επισκεφθεί τη γειτονική μας Τουρκία, αλλά την ηγετική δύναμη της Ευρώπης Γερμανία, η παρουσία του στην Αθήνα αποκτά μεγάλη σπουδαιότητα.
Συνεπώς πρόκειται για μια επίσκεψη που αν αξιοποιηθεί σωστά μπορεί να αποδώσει σημαντικά στην προώθηση των ελληνικών συμφερόντων.

Πηγή : www.efsyn.gr

«Million Women March»: Γυναίκες κατά Τραμπ την επομένη της ορκωμοσίας

 

Υπό τον φόβο ότι η διακυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ θα σηματοδοτήσει την καταπάτηση πολλών δικαιωμάτων τους, οι γυναίκες σχεδιάζουν να κατακλύσουν μαζικά τους δρόμους της Ουάσινγκτον την 21η Ιανουαρίου, μία ημέρα μετά την ορκωμοσία του στην προεδρία.
Η κινητοποίηση «Million Women March» διοργανώνεται μέσω Facebook και έχει ήδη 35.000 δηλώσεις συμμετοχής μόλις ένα 24ωρο αφού ανακοινώθηκε, σύμφωνα με την Μπομπ Μπλαντ, διοργανώτρια από τη Νέα Υόρκη.
Η πορεία αυτή είναι η απάντηση στη συμπεριφορά που έχει επιδείξει ο Ντόναλντ Τραμπ απέναντι στις γυναίκες, όπως αποδείχθηκε κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του απέναντι στην υποψήφια του Δημοκρατικού Κόμματος Χίλαρι Κλίντον, επισήμανε η Μπλαντ.
Μεταξύ άλλων, ο δισεκατομμυριούχος προσέβαλε γυναίκες δημοσιογράφους, μια πολιτική του αντίπαλο και άλλες γυναίκες για την εξωτερική τους εμφάνιση, ενώ σε βίντεο που είδε το φως της δημοσιότητας ακουγόταν να κομπάζει για το πώς παρενοχλεί σεξουαλικά τις γυναίκες.
Η Μπομπ Μπλαντ είπε ότι τα σχέδια για την συγκεκριμένη κινητοποίηση άρχισαν να καταστρώνονται την Πέμπτη, δύο ημέρες μετά τη νίκη του Τραμπ στις προεδρικές εκλογές.
«Πολλές γυναίκες είχαν την ίδια ιδέα τη δεύτερη ημέρα» μετά τη νίκη του, να γίνει μια πορεία στην Ουάσιγκτον και συντονίστηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εξήγησε η ίδια.
«Πρέπει να συνεργαστούμε συντονισμένα, στηρίζοντας η μία την άλλη τα επόμενα τέσσερα χρόνια, με στόχο να προωθήσουμε περισσότερες γυναίκες σε ηγετικές θέσεις, να αναλάβουν μεγαλύτερο πολιτικό ρόλο» σημείωσε.
«Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στους εαυτούς να εγκαταλείψουν τον αγώνα, να κατεβάσουν τα κεφάλια τους και να μην ζητήσουν να λογοδοτήσει αυτή η κυβέρνηση για οποιαδήποτε παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή των δικαιωμάτων των γυναικών».
Η κινητοποίηση οργανώνεται από πολιτεία σε πολιτεία, ανέφερε η Φοντέιν Πίρσον, 54 ετών, συντονίστρια στο Μέμφις του Τενεσί.
Η διαδήλωση έχει προγραμματιστεί για την 21η Ιανουαρίου του 2017, μία ημέρα μετά την ορκωμοσία του Ντόναλντ Τραμπ στην Ουάσιγκτον, στο μνημείο του Λίνκολν.

Πηγή :  http://news.in.gr

Κούλογλου: Κλίμα εμφυλίου στις ΗΠΑ

 

Μιλώντας στο Πρώτο Πρόγραμμα και στην εκπομπή «Ασκώ τα δικαιώματά μου στην Ευρώπη του αύριο» με τον δημοσιογράφο Περικλή Βασιλόπουλο, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιος Κούλογλου εκτίμησε ότι η Αμερική βρίσκεται σε κλίμα εμφυλίου και εισέρχεται σε μια πολύ μεγάλη κρίση, με την πλειοψηφία να είναι για πρώτη φορά αντίθετη με τον νέο πρόεδρο.

Σχολιάζοντας περαιτέρω τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών ο έλληνας ευρωβουλευτής τόνισε ότι στην πραγματικότητα δεν κέρδισε ο Τραμπ, αλλά έχασε η Χίλαρι. Όπως εξήγησε και ο ίδιος:
Εάν το κατεστημένο του δημοκρατικού κόμματος δεν είχε χρησιμοποιήσει όλα αυτά τα βρώμικα κόλπα για να πάρει το χρίσμα των δημοκρατικών η Χίλαρι Κλίντον και είχε επικρατήσει ο Σάντερς, θα κέρδιζε εκείνος τις εκλογές, γιατί στην πραγματικότητα, έδινε μια προοδευτική απάντηση στα κοινά προβλήματα που εκμεταλλεύτηκε με τον πιο χονδροειδή τρόπο ο Τραμπ. Μιλούσε δηλαδή για αυξανόμενες κοινωνικές ανισότητες, για το ρόλο της Γουόλ Στρήτ, για τις μεγάλες τράπεζες που κάνουν ό,τι θέλουν και επίσης υποσχόταν αυξήσεις στους μισθούς και έκανε λόγο για δημόσιες επενδύσεις. Ο Σάντερς επίσης, εμφανίστηκε σαν σοσιαλιστής, κάτι το οποίο επί Ρέηγκαν θεωρείτο μεγάλη αμαρτία.
Για πρώτη φορά στην προεκλογική εκστρατεία των ΗΠΑ, από την εποχή του Ρέηγκαν, ακούστηκαν πράγματα τα οποία δεν είχαν ακουστεί. Ακόμα και ο Τραμπ και πολύ περισσότερο φυσικά ο Σάντερς επανέφερε το θέμα της παρέμβασης του κράτους στις δημόσιες υποθέσεις. Ακόμα και ο Τραμπ υποσχέθηκε μεγάλες δημόσιες επενδύσεις. Επίσης για πρώτη φορά έγιναν τοποθετήσεις για δημιουργία δασμών και για έλεγχο της παγκοσμιοποίησης.
Όλα αυτά που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στις ΗΠΑ αποτελούν άρνηση του ρηγκανισμού και του θατσερισμού, αλλά δυστυχώς το πρόβλημα είναι ότι η Αριστερά δεν έχει καταφέρει να στρέψει τη δυσαρέσκεια του κόσμου σε προοδευτικές κατευθύνσεις.

Αναφερόμενος στις αιτίες που οδήγησαν τόσο στην εκλογή του Τραμπ όσο και στην επικράτηση του Brexit, ο Στέλιος Κούλογλου επεσήμανε τα εξής:
Μετά την πτώση του τείχους υιοθετήθηκε ένα σύστημα αχαλίνωτου καπιταλισμού καζίνο, ενώ μέχρι τότε υπήρχε ως αντίπαλο δέος, με τα τεράστια προβλήματά του, ο κομμουνισμός, ο οποίος ανάγκαζε τον καπιταλισμό στη Δύση να εμφανίζεται με ένα σχετικά ανθρώπινο πρόσωπο.
Από την κατάρρευσή του κομμουνισμού και μετά, ο καπιταλισμός έμεινε τελείως ανεξέλεγκτος και οι ηγετικές ομάδες και σε ΗΠΑ και σε Ευρώπη ακολούθησαν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ευνοούν το 1% και κάνουν φτωχότερο το 99%.
Αυτό ξεκίνησε κυρίως στις ΗΠΑ και τη Μ. Βρετανία και δεν είναι τυχαίο ότι αυτές οι αντισυστημικές ψήφοι εμφανίζονται εκεί, και με το Brexit και με την εκλογή Τραμπ. Ξεκίνησαν επί Ρεήγκαν στις ΗΠΑ τo ’80 και ένα χρόνο νωρίτερα, με τη Μάργκαρετ Θάτσερ στη Μ. Βρετανία.
Το κακό είναι ότι θα έρθουν και στην υπόλοιπη Ευρώπη, γιατί ασφαλώς η εκλογή του Τραμπ αποτελεί δώρο και για την Μαρίν Λεπέν και για τις άλλες ακροδεξιές ομάδες στην Ευρώπη που έχουν καταφέρει να εκμεταλλευτούν αυτή τη μεγάλη δυσαρέσκεια που υπάρχει λόγω της αύξησης των κοινωνικών ανισοτήτων.

Πηγή :  http://tvxs.gr

«…things have changed»

 

της Αγγελικής Σπανού
 
Το προφανές είναι ότι δημοσκόποι, συστημικοί αναλυτές, δημοσιογράφοι και διαμορφωτές της κοινής γνώμης έχουν χάσει κάθε επαφή με την κοινωνική πραγματικότητα. Δεν πέφτουν απλώς έξω στις προβλέψεις τους, δεν μπορούν καν να συμφιλιωθούν με την ιδέα ότι ο κόσμος αλλάζει με έναν τρόπο βίαιο και ανεξέλεγκτο, παρασύροντας βεβαιότητες και βολικές ψευδαισθήσεις για τη γραμμική πρόοδο του πολιτισμού της ανθρωπότητας. 
Μακριά από την αλήθεια βρίσκεται και η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, μαζί με τους κυρίαρχους μηχανισμούς του ασύδοτου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, που υπνοβατούν προσπαθώντας να συντηρήσουν ένα οικονομικό μοντέλο που παράγει εφιαλτικές ανισότητες στον κόσμο και μέσα στις κοινωνίες. Όλο και πιο λίγοι έχουν δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, όλοι και περισσότεροι υποφέρουν από τον αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση. 
Οι φτωχοί φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι, αλλά όλο αυτό έχει κόστος για τους πρωταγωνιστές του παιχνιδιού που αγωνιούν για την προστασία των πάνω ξεχνώντας τους κάτω που όταν βρίσκουν την ευκαιρία τιμωρούν τους θύτες τους. Μα ο Τραμπ δεν θα βελτιώσει το βιοτικό σου επίπεδο λευκέ Αμερικανέ χαμηλής μόρφωσης και χαμηλού εισοδήματος… Κανένα νόημα δεν έχει το επιχείρημα όταν η ψήφος δεν είναι ορθολογική, αλλά θυμική, δεν απορρέει από αξιολόγηση κυβερνητικής πρότασης αλλά από διάθεση εκδίκησης και έξαλλης εκτόνωσης μιας σωρευμένης έντασης. 
Ήταν μια τοξική καμπάνια που απευθύνθηκε στα πιο άγρια ένστικτα του πλήθους. Ο Ντόναλντ Τραμπ είχε μαζί του την αντίθεση των ελίτ που του επέτρεψε να εμφανιστεί ως αντισυστημικός, αυτός ένας φοροφυγάς μεγιστάνας. Από τη μια η Μαντόνα που υποσχέθηκε στοματικό σεξ σε όποιον ψηφίσει Κλίντον, από την άλλη οι ουρές στα McDonald 's. 
Τι σημαίνουν όλα αυτά για την Ευρώπη και για εμάς; Ενίσχυση του δεξιόστροφου και ακροδεξιού λαϊκισμού, σκλήρυνση στο μεταναστευτικό, δόγμα απομονωτισμού στα οικονομικά (καθένας μόνος), υποχώρηση του ενδιαφέροντος για το κυπριακό και την ελληνική παρουσία στην ευρωζώνη.

Πηγή :  http://tvxs.gr

Πρόταση Βασιλειάδη για ορισμό ξένων διαιτητών

 

Λίγη ώρα πριν από τη σύσκεψη υπό τον πρωθυπουργό στο Μαξίμου για την κατάσταση στο ποδόσφαιρο, ο Γιώργος Βασιλειάδης είχε συνάντηση με τον επικεφαλής της επιτροπής εξομάλυνσης της FIFA, τον πρόεδρο της προσωρινής διοίκησης της Super League και το νομικό σύμβουλο της UEFA. Ο υφυπουργός Αθλητισμού πρότεινε τον διορισμό ξένων διαιτητών για κάποιο διάστημα.
Σύμφωνα με πληροφορίες, κατά τη συνάντηση του υφυπουργού Αθλητισμού με τους Κώστα Κουτσοκούμνη, Νίκο Δρόσο και Αντζελο Ρηγόπουλος, ο Γιώργος Βασιλειάδης πρότεινε να μπουν στην Super League ξένοι διαιτητές για κάποιο διάστημα που θα αποφασιστεί από κοινού.
Ανάμεσα στις υπόλοιπες προτάσεις είναι και η ίδρυση σχολής διαιτησίας από την οποία θα βγαίνουν επαγγελματίες διαιτητές.
Τέθηκε, ακόμη το ζήτημα των «πολεμικών» καλεσμάτων από τον Τύπο και πως μπορεί να αντιμετωπιστεί με τον υφυπουργό Αθλητισμού να εκφράζει την πρόθεση να προχωρήσει άμεσα σε συναντήσεις με ΠΣΑΤ και ΕΣΗΕΑ.
Σημειώνεται ότι, σύμφωνα με τις πληροφορίες, οδεύουμε σε διακοπή μίας εβδομάδας, αλλά υπάρχει και σύσκεψη, αργότερα, της προσωρινής διοίκησης στην ΕΠΟ. 

Συνάντηση ΕΠΟ με τους «4»

Συνάντηση με τα αφεντικά των τεσσάρων μεγάλων ΠΑΕ, ζητάει η Προσωρινή Διοικούσα Επιτροπή της ΕΠΟ, μετά από την συνεδρίαση της νωρίς το απόγευμα της Πέμπτης. Επίσης σε σχετική ανακοίνωση, αποκαλύπτει πως επίκειται ειδική σύσκεψη ανάμεσα σε FIFA και UEFAγια την Ελλάδα, που θα ασχοληθεί τόσο με το θέμα της διαιτησίας, όσο και με αυτό της διεξαγωγής των εθνικών πρωταθλημάτων. 
Αναλυτικά η ανακοίνωση της ΕΠΟ:
«Η Προσωρινή Διοικούσα Επιτροπή της ΕΠΟ συνεδρίασε σήμερα, παρουσία των υπευθύνου  της FIFA για την Ελλάδα κ. Κωστάκη Κουτσοκούμνη και του εκπροσώπου της UEFA κ. Άγγελου Ρηγόπουλου. Παρέστησαν όλα τα μέλη, εκτός  του κ. Γεωργίου Μπίκα.
Ο κ. Κουτσοκούμνης εξέφρασε τον έντονο προβληματισμό της FIFA και της UEFA, μετά τα χθεσινά γεγονότα, για την κατάσταση στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο και ενημέρωσε την ΠΔΕ ότι επίκειται ειδική σύσκεψη μεταξύ της FIFA και της UEFA για την Ελλάδα, προκειμένου να ληφθούν αποφάσεις στο θέμα της διαιτησίας και της διεξαγωγής των εθνικών πρωταθλημάτων.
Ο κ. Κουτσοκούμνης αναφέρθηκε στην σημερινή συνάντησή του με τον Υφυπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Γιώργο Βασιλειάδη και ζήτησε την αυστηροποίηση του υπάρχοντος  πειθαρχικού κανονισμού αναφορικά με τη συμπεριφορά των παραγόντων σε θέματα διαιτησίας.
Η ΠΔΕ αποφάσισε καταρχάς την παροχή πλήρους υλικής στήριξης στον κ. Γιώργο Μπίκα, τόσο από την ΕΠΟ, όσο και από την SuperLeague, ορίζοντας εμπειρογνώμονα για τις δέουσες περαιτέρω ενέργειες.
Επιβεβαιώθηκε η απόφαση της ΠΔΕ να μην επαναρχίσουν οι εθνικές ποδοσφαιρικές διοργανώσεις, εφόσον δεν ανακοινωθεί πρώτα το επίσημα πόρισμα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας για την πυρκαγιά στην κατοικία του κ. Μπίκα.
Η ΠΔΕ επισήμανε ότι «η διακοπή δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά τα πρωταθλήματα θα ξεκινήσουν μόνον υπό συνθήκες ασφάλειας για όλους» άποψη που συμμερίσθηκαν και οι FIFA/UEFA.
Αποφάσεις από την ΠΔΕ για το θέμα της διαιτησίας θα ληφθούν μετά την προαναφερθείσα σύσκεψη FIFA και UEFA. Σύμφωνα με τις διεθνείς ποδοσφαιρικές αρχές εξετάζεται ακόμα το επόμενο μοντέλο λειτουργίας της ΚΕΔ, και οι περιπτώσεις που εξετάζονται αφορούν έως και τον διορισμό ξένου αρχιδιαιτητή ή ξένων διαιτητών σε αγώνες της SuperLeague.
Η ΠΔE αποφάσισε ομόφωνα να προσκαλέσει άμεσα σε άτυπη σύσκεψη τους ιδιοκτήτες-μεγαλομετόχους-προέδρους των 4 μεγάλων ΠΑΕ, και του προέδρου της SuperLeague.
Η ΠΔΕ αποφάσισε ακόμα:
• Την άμεση έναρξη της προεργασίας για την μελέτη και ανάλυση του υφισταμένου νομικού πλαισίου που διέπει το ελληνικό ποδόσφαιρο, ώστε να επιτευχθεί  η πλήρης εναρμόνιση της εθνικής νομοθεσίας με το καταστατικό της  ΕΠΟ και της FIFA.
• Την σύγκλιση ειδικής Γενικής Συνέλευσης  για την εκλογή τακτικού και αναπληρωματικού εκπροσώπου της ΕΠΟ στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή».

Κουτσοκούμνης: «Θα συναντήσω τους πραγματικούς ιδιοκτήτες»

Μετά από το τέλος της συνεδρίασης, έκανε δηλώσεις ο υπεύθυνος της FIFA για την Ελλάδα, Κωστάκης Κουτσοκούμνης.
Αναλυτικά όλα όσα είπε ο επικεφαλής της Επιτροπής Εξομάλυνσης:
• Για την επίθεση στο σπίτι του Γιώργου Μπίκα:
«Είναι πολύ λυπηρό το γεγονός, πρέπει να μας προβληματίσει εξαιρετικά γιατί ήταν η πρώτη μας επιλογή για την ΚΕΔ και είχαμε προγραμματίσει μια σειρά από ενέργειες. Τώρα μπαίνουν στον πάγο αυτές οι ενέργειες, αφού πρέπει να βρεθεί νέα σύνθεση. Το να βρεθεί κάτω από τέτοιες συνθήκες είναι εξαιρετικά δύσκολο. Γι' αυτό θα το συζητήσουμε στην Ευρώπη».
• Για τη λύση ξένου αρχιδιαιτητή στο πρωτάθλημα:
«Αυτό είναι κάτι που μας προβληματίζει γιατί ένας ξένος αρχιδιαιτητής δεν θα ξέρει την ελληνική πραγματικότητα και γιατί τα όσα έγιναν με τους Μπίκα και Τσαχειλίδη έχουν κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο και δύσκολα θα δεχθεί κάποιος».
• Για το αν έχει παραδώσει πίνακες διαιτητών ο Γιώργος Μπίκας:
«Ο κ. Μπίκας έκανε κάποιες πρώτες σκέψεις, αλλά δεν έχουν αποκαλυφθεί σε κανέναν. Και απορώ πώς τις ξέρουν κάποιοι αυτές τις σκέψεις. Για να αλλάξει τους πίνακες έπρεπε πρώτα να κάνει τα αγωνιστικά τεστ».
• Για τη στάση της Πολιτείας στα θέματα του ποδοσφαίρου:
«Υπάρχει μια κατανόηση από την Πολιτεία για το συγκεκριμένο πρόβλημα και γενικά αυτά που υπάρχουν στο ποδόσφαιρο. Έχω τη διαβεβαίωση του κ. Βασιλειάδη ότι μας στηρίζει, ότι κι εκείνος θα αναλάβει κάποια πράγματα. Έγινε μια γνωριμία και θα δούμε πώς θα εξελιχθεί αυτή η συνεργασία».
• Για τη διακοπή των πρωταθλημάτων:
«Δεν είναι αυτοσκοπός να διαλύσουμε το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Οι μεγάλοι θα αντέξουν στη διακοπή, οι μικρομεσαίες ομάδες είναι το πρόβλημα.
»Λυπούμαστε που έπρεπε να πάρουμε αυτή την απόφαση, αλλά μέσα στα επόμενα 24ωρα δεν μπορούμε να έχουμε μια σύνθεση της ΚΕΔ που να εγγυάται ορθολογιστική λειτουργία. Υπάρχουν λύσεις που έχουν προταθεί, αλλά δεν τις βλέπω εφαρμόσιμες».
• Για το πότε θα ξεκινήσει πάλι το πρωτάθλημα:
«Το πρωτάθλημα θέλουμε να το ξεκινήσουμε όσο πιο σύντομα γίνεται. Το ποδόσφαιρο είναι για τον κοσμάκη. Μετά όμως από ένα τέτοιο γεγονός θα έπρεπε να προχωρήσουμε όλοι μαζί μπροστά και όχι να προσπαθούμε -όσοι είμαστε μέρος αυτού του οικοδομήματος- να το διαλύσουμε.
»Ανέμενα ότι η Σούπερ Λίγκα θα έπαιρνε μια κοινή στάση, ότι θα σταματήσουν οι αντιδικίες και ότι θα υπήρχε μια ηρεμία μέχρι να δούμε πώς θα πάμε μπροστά. Αντ' αυτού, είδα και πάλι αντιπαλότητες για ένα τόσο σοβαρό γεγονός».

Πηγή :  www.efsyn.gr

Σε επίπεδα - ρεκόρ τα φορολογικά βάρη που σηκώνουν οι Έλληνες

 

Απίστευτα φορολογικά βάρη σηκώνουν οι Έλληνες. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Κομισιόν που αποτυπώνονται σε πίνακες που συνοδεύουν τις φθινοπωρινές εκτιμήσεις της, οι φοροεπιβαρύνσεις έχουν φθάσει τα 65,7 δισ. από 64 δισ. το 2015.

Όπως σημειώνει η Ημερησία, τα στοιχεία αυτά, αποκαλύπτουν ότι το φορολογικό βάρος αυξήθηκε φέτος στο 37,6% του ΑΕΠ, από το 36,4% του ΑΕΠ που ήταν το 2015 και το 35,5% του ΑΕΠ το 2014.
Από το επόμενο έτος ξεκινά η αποκλιμάκωση των φορολογικών βαρών τα οποία ως ποσοστό του ΑΕΠ μειώνονται οριακά στο 37,5% του ΑΕΠ το 2017 και στο 36,8% του ΑΕΠ τα έτη 2017 και 2018.
Η μείωση αυτή, συνδέεται με την αύξηση του ΑΕΠ την επόμενη διετία κατά 3,6% το 2017 και κατά 4,3% το 2018.
Έως τότε όμως, νέο κύμα φόρων έρχεται από τον Ιανουάριο:

• καύσιμα: Από την 1η Ιανουαρίου 2017 ο ΕΦΚ στη βενζίνη θα αυξηθεί κατά 3 λεπτά το λίτρο, από τα 0,67 στα 0,7 ευρώ το λίτρο, ενώ στο πετρέλαιο κίνησης θα αυξηθεί κατά 8 λεπτά το λίτρο, από τα 0,33 στα 0,41 ευρώ το λίτρο. Ο ΕΦΚ στο υγραέριο κίνησης θα αυξηθεί κατά 10 λεπτά το λίτρο, από τα 0,33 στα 0,43 ευρώ το λίτρο.
• τσιγάρα: Αυξάνονται από την 1η Ιανουαρίου 2017 οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης στα τσιγάρα και τα λοιπά προϊόντα καπνού. Ο πάγιος φόρος κατανάλωσης που επιβαρύνει τον λεπτοκομμένο καπνό θα αυξηθεί από τα 156,70 στα 170 ευρώ ανά κιλό. Ο αναλογικός φόρος θα αυξηθεί από 20% στο 26% της λιανικής τιμής πώλησης.
• ηλεκτρονικά τσιγάρα: Από την 1η Ιανουαρίου 2017 θα επιβληθεί ειδικός φόρος κατανάλωσης στα υγρά που χρησιμοποιούνται στα ηλεκτρονικά τσιγάρα: Το ύψος του φόρου θα είναι 10 λεπτά ανά ml υγρού.
• καφές: Επιβάλλεται ειδικός φόρος κατανάλωσης στον εισαγόμενο και εγχωρίως παραγόμενο καφέ. Ειδικότερα από την 1η-1-2017 θα επιβληθεί ΕΦΚ στην εισαγωγή και στην εγχώρια παραγωγή καφέ, με συντελεστές από 2 έως 3 ευρώ ανά κιλό στον καβουρντισμένο καφέ και με συντελεστή 4 ευρώ ανά κιλό στον στιγμιαίο καφέ και στα παρασκευάσματα από εκχυλίσματα, αποστάγματα ή συμπυκνώματα του καφέ.
• σταθερή τηλεφωνία: Νέο φορολογικό τέλος 5% σε κάθε μηνιαίο ή διμηνιαίο λογαριασμό τηλεπικοινωνιακών τελών σταθερής τηλεφωνίας. Το νέο αυτό τέλος θα επιβάλλεται από την 1η Ιανουαρίου 2017 επί των καθαρών (προ ΦΠΑ) τηλεπικοινωνιακών τελών κάθε μηνιαίου ή διμηνιαίου λογαριασμού. Επί του νέου αυτού τέλους θα επιβάλλεται εν συνεχεία ο ΦΠΑ με συντελεστή 24%.
• ΦΠΑ στα νησιά: Στο τέλος του έτους, καταργείται η έκπτωση 30% του ΦΠΑ που έχει διατηρηθεί μέχρι σήμερα σε ορισμένα νησιά.

Πηγή :  http://news.in.gr

H Ελλάδα τρίτη προμηθευτής πορτοκαλιών της Γερμανίας

 

Ισπανία, Ιταλία και Ελλάδα είναι οι τρεις βασικές χώρες από τις οποίες η Γερμανία εισάγει πορτοκάλια με τη χώρα μας να καταλαμβάνει την τρίτη θέση την τριετία 2013-2015.
Τη μερίδα του λέοντος, σύμφωνα με τα στοιχεία της ελληνικής πρεσβείας στο Μόναχο, κατέλαβε η Ισπανία με το 81,7% των εισαγωγών και ακολούθησε η Ιταλία με 5,9%, ενώ η Ελλάδα έλαβε την τρίτη θέση με 2,8% επί συνόλου των εισαγωγών.
Συνολικά το 90,9% των γερμανικών εισαγωγών προήλθε από την ΕΕ και το 9,1% από τρίτες χώρες. Οι εισαγωγές του 2015 ήταν αυξημένες κατά 25,2% έναντι του 2014.
Οι εξαγωγές πορτοκαλιών της Γερμανίας το 2016 διαμορφώθηκαν ως εξής :
Βασική χώρα αποδέκτης ήταν η Αυστρία με το 15,3% επί συνόλου εξαγωγών και ακολούθησαν η Πολωνία (14,4%) και η Γαλλία με 12,4%. Ελάχιστες εισαγωγές πραγματοποίησε και η Ελλάδα.Το σύνολο των γερμανικών εξαγωγών πορτοκαλιών το 2015 ήταν αυξημένο κατά 25,3% και προήλθε από εξαγωγές προς την ΕΕ.
Οι χονδρεμπορικές τιμές κατά τη 10η ημερολογιακή εβδομάδα (ΗΕ : 06-12.03.2016) ανήλθαν σε 56 ευρώ ανά 100 κιλά για τα ελληνικά Νavel (η χαμηλότερη της εβδομάδας), 66 ευρώ για τα αιγυπτιακά valencia late, 79 ευρώ για τα μαροκινά salustiana, 82 ευρώ για τα ισπανικά Lane late, 81 ευρώ για τα ισπανικά navel, 83 ευρώ για τα ισπανικά navelate, 73 ευρώ για τα ισπανικά navelina, 83 ευρώ για τα ισπανικά salustiana και 88 ευρώ για τα τουρκικά washington navel.
To ελληνικό μερίδιο αγοράς την εν λόγω εβδομάδα κυμάνθηκε στο 4,5% με την Ισπανία να έχει άνω του 73%.
Σύμφωνα με την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις πορτοκαλιών το 2015 στην Ισπανία ήταν 147,7 χιλ. εκτάρια, στην Ιταλία 84,5 χιλ. εκτάρια, και στην Ελλάδα 37,1 χιλ. εκτάρια. Η Τουρκία καλλιεργούσε 54 χιλ. εκτάρια.

Πηγή: www.iefimerida.gr

Η ….ανάλυση ενός απλού πολίτη.

 

του Σπύρου Αναγνωστόπουλου 

Αγαπητοί διεθνείς αναλυτές
Μην κουράζεστε να μας εξηγήσετε, με βαρύγδουπες αναλύσεις, τι έγινε στην Αμερική.
Τα πράγματα είναι πολύ απλά.
- Όσο οι 55 πιο πλούσιοι άνθρωποι του κόσμου κατέχουν
το μισό πλούτο του κόσμου, που λένε οι έρευνες, και εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα….
- Όσο οι βόμβες, που και αυτές φέρνουν κέρδος, σκοτώνουν
άμαχους και ξεριζώνουν Λαούς, για το άλλο κέρδος των πετρελαίων, και χίλια διό άλλα …όσα, οι Λαοί θα ψάχνουν την σωτηρία τους στον Τραμπ, στο Brexit, στην Λεπέν και στην …. Χρυσή Αυγή.
Το φάρμακο το ξέρουμε όλοι.
- Είναι η δικαιότερη κατανομή του παγκόσμιου πλούτου.
- Είναι ο σεβασμός των δικαιωμάτων όλων των πολιτών
- Είναι η κοινωνική μέριμνα για τους αδύναμους, είναι….
Το τι φταίει λοιπόν το ξέρουμε.
Το θέμα είναι τι κάνουμε για να κάνουμε αυτό που πρέπει.
Εδώ σας θέλω….
(Ξέρω ότι κάποιοι καλοί φίλοι έχουν εύκολη την απάντηση.
Εγώ όμως δεν ρωτάω αυτούς. Ρωτάω αυτούς που κάθε μέρα αναλύουν ή «αναλύουν» τα γεγονότα μήπως μου πουν τίποτε διαφορετικό)

Πηγή : www.facebook.com/spiranag

Η άγνωστη χώρα μας»: Ο Πολ Κρούγκμαν δεν μπορεί να πιστέψει τη νίκη Τραμπ

 

«Άνθρωποι σαν και εμένα και πιθανόν και οι περισσότεροι αναγνώστες των The New York Times πραγματικά δεν καταλαβαίνουν τη χώρα στην οποία ζούμε». Αυτή ήταν η πρώτη αντίδραση του αμερικανού οικονομολόγου Πολ Κρούγκμαν, καθώς ο εκλογικός χάρτης των Ηνωμένων Πολιτειών βαφόταν κόκκινος και ο Ντόναλντ Τραμπ ετοιμαζόταν να θριαμβεύσει τη νίκη του.
«Πιστεύαμε ότι οι συμπολίτες μας στο τέλος δεν θα ψήφιζαν υπέρ ενός υποψηφίου που δεν έχει τα προσόντα για μία τόσο καίρια θέση, με ταμπεραμέντο ανθρώπου διανοητικά ανισόρροπου, τόσο τρομακτικού σχεδόν γελοίου. Πιστεύαμε ότι η πλειοψηφία των Αμερικανών αξιολογούν τους δημοκρατικούς κανόνες και το κράτος δικαίου», τονίζει ο Κρούγκμαν για να προσθέσει ευθύς αμέσως ότι «όπως αποδείχτηκε κάναμε λάθος».
«Ένας σημαντικός αριθμός Αμερικανών, λευκών που ζουν κυρίως σε αγροτικές περιοχές, δεν συμμερίζονται την ιδέα για το τι πραγματικά είναι η Αμερική. Για αυτούς όλα έχουν να κάνουν με το αίμα και τη γη, για την παραδοσιακή πατριαρχία και τη φυλετική ιεραρχία. Υπάρχουν βέβαια και άλλοι που ενδεχομένως να μην συμμερίζονται αυτές τις αντιδημοκρατικές αξίες αλλά που δεν θα ψήφιζαν οτιδήποτε δεν φέρει τη ταμπέλα των Ρεπουμπλικανών», σχολιάζει ο αμερικανός οικονομολόγος εμφανώς μουδιασμένος από το εκλογικό αποτέλεσμα.
«Δεν ξέρω πως θα συνεχίσουμε από εδώ και πέρα. Είναι η Αμερική ένα αποτυχημένο έθνος και μία αποτυχημένη κοινωνία; Φαίνεται πραγματικά πιθανό. Υποθέτω ότι πρέπει να βρούμε ένα τρόπο να συνεχίσουμε, παρά την τρομακτική νύχτα αποκαλύψεων που βιώσαμε» καταλήγει.

Πηγή : www.tovima.gr

Ο Τραμπ-ισμός νίκησε

 

Γαβριήλ Χαρίτος  Δικηγόρος - Διεθνολόγος

 Ενόσω γράφονται αυτές οι γραμμές, τα τελικά αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ δεν έχουν γίνει ακόμα γνωστά. Όποιος όμως και να είναι ο νικητής, το σίγουρο είναι ότι αυτή η μακρά και επεισοδιακή από πολλές απόψεις προεκλογική περίοδος έφερε στο φως πτυχές της αμερικανικής πολιτικής πραγματικότητας, που σίγουρα δε μας άφησαν αδιάφορους.
Τα χτυπήματα κάτω από τη μέση, το πάθος στις εμφανίσεις αμφοτέρων των υποψηφίων, τα σκάνδαλα και η χειριστικότητα με την οποία «αξιοποιήθηκαν» και από τις δύο αντίπαλες παρατάξεις τα ΜΜΕ, οι σταρ του Χόλυγουντ και της ποπ-σκηνής έως και το ίδιο το FBI - όλα αυτά δημιουργούν μία κάθε άλλο παρά κολακευτική εικόνα για την ποιότητα του δημόσιου πολιτικού λόγου στη σημερινή Αμερική.
Δεν θα ήταν υπερβολή να ειπωθεί ότι μέσα από αυτές τις εκλογές, αντιπαρατέθηκαν αφ' ενός το φερόμενο ως «παλαιό κατεστημένο», στο οποίο αποδίδονται ευθύνες για αδιαφάνεια, διαπλοκή, κακή οικονομική διαχείριση και άτολμη εσωστρέφεια στην διεθνή πολιτική σκηνή - και αφ' ετέρου μία οργισμένη μερίδα ψηφοφόρων που νιώθουν ότι τα αιτήματά της δεν εισακούονται. Και πράγματι, τα τελευταία χρόνια οι εκάστοτε διαχειριστές της δημόσιας εξουσίας των ΗΠΑ ίσως αρκούνται να απευθύνονται στις παλιές ελίτ, αδιαφορώντας για μία μεγάλη μερίδα αμερικανών ψηφοφόρων και φορολογουμένων, που εν τέλει κατέληξαν να στηρίζουν σθεναρά την όποια αγοραία συμπεριφορά οποιουδήποτε Ντόναλντ Τραμπ, που «τα λέει έξω από τα δόντια» - χωρίς απαραίτητα να αντιλαμβάνεται τι ακριβώς λέει.

Ανεξαρτήτως λοιπόν εάν τελικά επόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ θα είναι η ψυχραιμότερη Χίλαρι ή ο οργίλος Ντόναλντ, νικητής τελικά αναδεικνύεται μία ακόμη έκδοση λαϊκισμού: Ο Τραμπ-ισμός.

Από τη συναισθηματικά φορτισμένη προεκλογική περίοδο, έλειψαν τα πολιτικά επιχειρήματα. Αδιόρατες οι προθέσεις τόσο της Κλίντον όσο και του Τραμπ περί της στάσης που θα τηρήσουν οι ΗΠΑ από τώρα και στο εξής στη συριακή κρίση, στην αραβοϊσραηλινή διένεξη και στις σχέσεις με τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν. Αδιόρατες επίσης και οι προθέσεις των δύο υποψηφίων για τη δημοσιονομική πολιτική σε ομοσπονδιακό επίπεδο, για το σύστημα υγείας ή την επούλωση των πληγών της οικονομικής κρίσης του 2009 - ζητήματα που καίνε χρόνια τώρα τον μέσο αμερικανό πολίτη.

Δυστυχώς η απουσία καθαρών εξαγγελιών, δε φάνηκε να ενόχλησε κανέναν. Αντιθέτως, τα πλείστα τεχνάσματα αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης που αξιοποιήθηκαν από αμφότερες τις παρατάξεις, αποδείχθηκαν εξαιρετικά αποτελεσματικά - απασχολώντας όχι μόνο όλες τις αμερικανικές Πολιτείες αλλά και στην κυριολεξία ολόκληρη τη Γη.
Ανεξαρτήτως λοιπόν εάν τελικά επόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ θα είναι η ψυχραιμότερη Χίλαρι ή ο οργίλος Ντόναλντ, νικητής τελικά αναδεικνύεται μία ακόμη έκδοση λαϊκισμού: Ο Τραμπ-ισμός.
Και αμέσως μετά την ανακοίνωση των τελικών αποτελεσμάτων, ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ - είτε η Κλίντον είτε ο ίδιος ο Τραμπ - θα κληθεί να αναμετρηθεί με έναν νέο πολιτικό πολιτισμό, τον οποίον αμφότεροι δεν είναι σε θέση να ελέγξουν απόλυτα, σε κάποια δεδομένη στιγμή στο μέλλον.

Πηγή : www.huffingtonpost.gr

Σκίτσο του Γιάννη Δερμεντζόγλου

 

Πηγή :  http://tvxs.gr

Τα lumpen αστικά κόμματα

 

Του Βασίλη Ρόγγα

Οι μελετητές συμφωνούν πως κατά τη διάρκεια της μετεμφυλιακής περιόδου (1949-1967) το πλέγμα εξουσίας ήταν επιμερισμένο σε τέσσερα μέρη: παλάτι, στρατός, δεξιό κόμμα και αμερικανικός παράγοντας. Μάλιστα αυτό το σχήμα μπορεί στον αντιπροσωπευτικό κόμβο να είχε το δεξιό κόμμα (Συναγερμός ή αργότερα ΕΡΕ), αλλά ο ηγεμονικός παίκτης ήταν πάντα ο στρατός.[1]
Πράγματι οι κύριες αιχμές του πλέγματος εξουσίας ήταν αυτές, όμως η αληθινή εικόνα της κυριαρχίας στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό δεν αποτυπώνονταν επαρκώς. Το οικονομικό κουμάντο που έκανε μια ολιγομελής ελίτ στη Νομισματική Επιτροπή και  οι διαγκωνιζόμενες μερίδες της αστικής τάξης που προσπαθούσαν για πιστώσεις ή ευνοϊκές ρυθμίσεις από αυτήν την επιτροπή είναι το άλλο μισό της πραγματικότητας που μάλιστα όρισε και το οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης της μεταπολεμικής Ελλάδας.
Κι αν αυτά φαντάζουν κάπως απομακρυσμένα από τη σημερινή μνημονιακή δυστοπία, η αλήθεια είναι πως δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε την έλευσή της χωρίς να ασχοληθούμε στα σοβαρά με τη διάσταση του πλέγματος εξουσίας που εγκαθίδρυσε το σύστημα που ονομάστηκε εκσυγχρονισμός, χωρίς να σταματήσουμε να σκαλίζουμε την οικονομική του πλευρά.

ΝΔ και ΠΑΣΟΚ: Τα κόμματα του κράτους
Ένας από τους κόμβους εξουσίας του υποδείγματος που λειτούργησε την περίοδο του εκσυγχρονισμού ήταν τα δυο πρώην μεγάλα κόμματα, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Προοδευτικά, από το 1993 και έπειτα, αλλά με μεγαλύτερη ένταση και βάθος από το 1996, ο «πολωμένος δικομματισμός» μετατρέπεται σε «συγκλίνοντα δικομματισμό»,[2] μιας και το κυβερνόν ΠΑΣΟΚ εφάρμοζε νεοφιλελεύθερες πολιτικές και σταμάτησε την έστω και ρητορική αμφισβήτηση της ΕΟΚ (και έπειτα της ΕΕ) ευθυγραμμιζόμενο με τον μπλερικό Τρίτο Δρόμο.
Ο νομιμοποιημένος νεοφιλελευθερισμός –πλέον και από τα δυο μεγάλα κόμματα– δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την αυξανόμενη κρίση πολιτικής εκπροσώπησης. Με την υπογραφή της συνθήκης του Μάαστριχτ, που έδενε τη χώρα σε συγκεκριμένο γεωπολιτικό και οικονομικό προσανατολισμό ο οποίος, προϊόντος του χρόνου, θα εμβαθύνονταν, οι αναδιαρθρώσεις που τελικά κατίσχυσαν όχι απλώς δεν απαντούσαν θετικά στις προσδοκίες των πολιτών, αλλά συγκροτούσαν τον πυρήνα των πολιτικών που τους φτωχοποιούσαν ή τους διατηρούσαν στο ίδιο βιοτικό επίπεδο υπερχρεώνοντάς τους.
Οι κομματικές ελίτ του δικομματισμού αντιλήφθηκαν σχετικά έγκαιρα την κρίση που οι ίδιες δημιουργούσαν και φρόντισαν να  μετασχηματίσουν τον τρόπο με τον όποιο οργανώνονται[3]. Το φαινόμενο του μετασχηματισμού των μαζικών κομμάτων σε κόμματα καρτέλ είναι η στρατηγική που επέλεξαν για τη διατήρησή τους στην ηγεμονική θέση νομής των οικονομικών και εξουσιαστικών πόρων που απορρέουν από τη διακυβέρνηση του κράτους.
Τα κρατικοποιημένα κόμματα προέκυψαν για μια σειρά από λόγους.
Η έλλειψη συμμετοχής της βάσης τους στις διαδικασίες διαβούλευσης και χάραξης πολιτικής, μιας και οι κομματικές ελίτ είναι αυτονομημένες και δεν λαμβάνουν υπόψη την κομματική δομή. Τα αυξημένα έξοδα προκειμένου να ανταποκριθούν στον εκλογικό ανταγωνισμό. Η πρόσληψη ειδικών στην επικοινωνία για ένα αέναο rebranding του κόμματος έτσι ώστε να είναι «θελκτικό» στην εκλογική πελατεία. Οι αντικειμενικά αμβλυμένες ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές που πλέον μετατοπίζονται στο επίπεδο του πολιτικού στυλ ή της ικανότητας διαχείρισης. Η οικονομική εξάρτηση από την ολοένα αυξανόμενη κρατική επιχορήγηση και ταυτόχρονα από ιδιωτικά κεφάλαια ή/και τραπεζικό δανεισμό. Η πρόνοια για τη δημιουργία ενός κλειστού πεδίου κομματικού ανταγωνισμού. Οι στρατιές υπαλλήλων που έπρεπε να πληρωθούν όχι επειδή ήταν απαραίτητοι, αλλά γιατί το επέβαλε ο εσωκομματικός πελατειακός συσχετισμός κ.ο.κ.

Με τα λόγια των Katz & Mair, που επινόησαν τον όρο του κόμματος καρτέλ:
«Εν ολίγοις, το κράτος, στο οποίο εισβάλλουν τα κόμματα και του οποίου οι κανόνες καθορίζονται από αυτά, μετατρέπεται σε πηγή πόρων διαμέσου των οποίων αυτά τα κόμματα όχι απλώς διασφαλίζουν τη δική τους επιβίωση, αλλά διαστέλλουν την ικανότητα τους να αντιστέκονται σε προκλήσεις από νέες εναλλακτικές πολιτικές κινήσεις. Το κράτος, με αυτή την έννοια, μετατρέπεται σε μια θεσμοποιημένη δομή υποστήριξης, που υποστηρίζει τους εντός και αποκλείει τους εκτός. Τα κόμματα δεν είναι πλέον διαμεσολαβητές μεταξύ της κοινωνίας των πολιτών και του κράτους, αλλά απορροφώνται από το κράτος […]
Υπάρχουν όμως και τα ρίσκα που περιλαμβάνονται σε αυτήν τη στρατηγική και κύριο ανάμεσα τους είναι ότι το κόμμα γίνεται εξαρτημένο από τη συνεχή πρόσβαση σε πηγές που στην ουσία βρίσκονται εκτός του ελέγχου του. Συγκεκριμένα, υπάρχει ο κίνδυνος το κόμμα που αποκλείεται από την κυβέρνηση να αποκλειστεί εξίσου από τους πόρους».
Σε σχέση με τις προεκλογικές εκστρατείες, αναφέρουν αλλού οι δυο μελετητές:
«Με την ανάπτυξη του κόμματος καρτέλ, οι στόχοι της πολιτικής γίνονται αυτοαναφορικοί, επαγγελματικοί και τεχνοκρατικοί. […] Οι προεκλογικές εκστρατείες που διεξάγονται από τα μέρη του καρτέλ είναι εντάσεως κεφαλαίου, επαγγελματοποιημένες και συγκεντρωτικές, ενώ οργανώνονται, με βάση την ισχυρή εξάρτηση από το κράτος για τις οικονομικές επιχορηγήσεις καθώς και άλλες παροχές και προνόμια».^[4]

ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και τράπεζες
Και κάπως έτσι, φτάνουμε στο σημείο που δεν προέβλεψε ποτέ το κλειστό πλέγμα εξουσίας της περιόδου του εκσυγχρονισμού: κανένα από τα δυο πρώην μεγάλα κόμματα δεν κυβερνά και άρα οι πόροι στους οποίους είχαν πρόσβαση πλέον είναι είτε λιγότεροι, είτε δεν υπάρχουν. Βρέθηκαν να χρωστούν στις τράπεζες 400 εκατομμύρια ευρώ, χρήματα που δεν πρόκειται να αποπληρώσουν ποτέ. Χρωστούν δε τόσα πολλά χρήματα διότι είχαν ως μέγιστη πρόνοια  να μπλοκάρουν με τον οικονομικό τους όγκο οποιαδήποτε άλλη κυβερνητική προσπάθεια, μιας και κανένας δεν θα μπορούσε να διαθέσει τόσα χρήματα για να τους ανταγωνιστεί στα ίσια. Βεβαίως, δε μπόρεσαν να συνυπολογίσουν πως οι πολιτικές τους, αυτές που οδήγησαν στη μνημονιακή επιτροπεία των τελευταίων χρόνων, θα τους ανέτρεπαν.
Η Νέα Δημοκρατία, έχει εκχωρήσει την κρατική της χρηματοδότηση σε 3 τράπεζες ταυτόχρονα. Η τριπλή εκχώρηση σε  Αγροτική, Εθνική και Eurobank έγινε παρά το γεγονός ότι το κόμμα είχε συμφωνήσει με την ΑΤΕ ότι δεν θα εκχωρήσει αλλού τη χρηματοδότησή του. Η Τράπεζα Πειραιώς έχει ήδη προχωρήσει σε καταγγελία των τριών λογαριασμών του κόμματος συνολικού ύψους περίπου 200 εκατομμυρίων, ενώ το ίδιο είχε κάνει και η Αγροτική. Το ΠΑΣΟΚ είχε εκχωρήσει την ίδια κρατική του χρηματοδότηση σε 4 τράπεζες ταυτόχρονα  το 2009-2010, και φυσικά τα δάνειά του έχουν καταγγελθεί. Και τα δυο κόμματα έχουν καταφύγει για το δανεισμό τους κυρίως στην Αγροτική Τράπεζα, μια πρώην κρατική τράπεζα που ήλεγχαν πλήρως, και έπειτα και στην κρατική Τράπεζα Αττικής. Με τα λόγια της Ντόρας Μπακογιάννη:
«Γιατί δανείζει η Τράπεζα Αττικής κόμματα που είναι υπερχρεωμένα την ώρα που αρνούνται να δανείσουν οι τράπεζες επιχειρήσεις και αυτές κλείνουν και στέλνουν κόσμο στην ανεργία και χάνονται χιλιάδες θέσεις απασχόλησης»;[5]
Και παρακάτω:
«Αποδεικνύεται ότι ο τραπεζικός δανεισμός των κομμάτων είναι το πιο ακραίο φαινόμενο διαπλοκής όταν οι διορισμένες διοικήσεις των κρατικών τραπεζών δανείζουν τις ηγεσίες των κομμάτων που τους διορίζουν σε βάρος των συμφερόντων των μετόχων και των φορολογούμενων».[6]

Και αστικά και λούμπεν και διαπλεκόμενα
Όπως ακριβώς στην περίπτωση του πλέγματος της μετεμφυλιακής Ελλάδας η μη αναφορά στη Νομισματική Επιτροπή και τις μερίδες της αστικής τάξης συνιστά ερμηνευτική στρέβλωση, έτσι και στην περίπτωση της δόμησης των εξουσιαστικών κόμβων την περίοδο του «εκσυγχρονισμού» και της «επανίδρυσης του κράτους», το οικονομικό μέρος παίζει πολύ μεγάλο ρόλο.
Η κριτική για το σύστημα και το μοντέλο ανάπτυξης που εγκαθίδρυσε η Νομισματική Επιτροπή έχει γίνει από πολλές πλευρές. Ενδεικτικά, η Λούκα Κατσέλη το 1990 έγραφε:
«Η χαμηλή αναλογία κερδών/ περιουσιακών στοιχείων των ελληνικών τραπεζών είναι συνέπεια όχι μόνο των δομικών χαρακτηριστικών του τραπεζικού συστήματος, αλλά των κυρίαρχων τρόπων λειτουργίας σε ένα περιβάλλον κρατικού κορπορατισμού. Η παροχή επιδομάτων ρευστότητας διαμέσου δανείων με αρνητικό επιτόκιο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, η επέκταση του δανεισμού σε μη αποδοτικές εταιρείες που κατέστησαν υπερχρεωμένες, η διαρκής απορρόφηση εργασίας κατά κύριο λόγο από τον δημόσιο τομέα ως πολιτική για την απασχόληση και η απουσία εσωτερικής οικονομικής διαχείρισης κυρίως ως συνέπεια της παντοδυναμίας της Νομισματικής Επιτροπής σε όλες τις οικονομικές αποφάσεις προώθησε ένα μεγάλο, αναποτελεσματικό και αποστρεφόμενο το ρίσκο τραπεζικό σύστημα».^[7]
Ολοκληρωμένη κριτική για την τραπεζική απελευθέρωση της δεκαετίας του 1990 και τις συνέπειες που επέφερε μένει να γίνει. Γιατί ο υποτιθέμενος εκσυγχρονισμός του τραπεζικού συστήματος, η σχεδόν πλήρης ιδιωτικοποίησή του, δημιούργησε ίσως χειρότερες στρεβλώσεις και από αυτές του προηγούμενου υποδείγματος. Η υπερχρέωση επιχειρήσεων και νοικοκυριών ήταν το υλικό της αποτέλεσμα, ενώ στην πραγματικότητα τους τομείς επέκτασης του ελληνικού καπιταλισμού φυσικά δεν τους καθόριζε η αγορά, αλλά η διαμεσολάβηση και η διαπλοκή με τη συνεργασία των δυο κύριων κομματικών φορέων.
Το πολύγωνο της διαπλοκής, που περιλαμβάνει κόμματα, τράπεζες, ΜΜΕ, δικαστικούς λειτουργούς, Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλους παράγοντες, δεν θα ήταν λειτουργικό αν δεν δημιουργούσε τις προϋποθέσεις αναπαραγωγής του. Και τα κατάφερε καλά για πολλά χρόνια, καταστρέφοντας τη χώρα.
Η αναπαραγωγή αυτή δεν ήταν πλέον εφικτή προοδευτικά από το 2010 και έπειτα. Το σύστημα δεν μπόρεσε στην πραγματικότητα να ανανεώσει τη συναίνεση της κοινωνίας μιας και το οικονομικό μοντέλο στο οποίο βασίστηκε, οι μερίδες της αστικής τάξης με τις οποίες επέλεξε να συγκυβερνά, δεν μπορούσαν να ανασυγκροτήσουν το πολιτικό κεφάλαιο που χανόταν από τις πολιτικές λιτότητας. Η απληστία με την οποία εξουσίαζαν στη χώρα αποδεικνύει πως θεωρούσαν ότι θα είναι αιωνίως κουμανταδόροι και γι’ αυτό δεν φρόντισαν να καλύψουν τα ίχνη αυτής της πλεονεξίας για την οποία τώρα είναι κοινωνικά και κάποιες φορές δικαστικά υπόλογοι.
Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιούν ακόμα όλους τους συνωμοτικούς κανόνες μιας εντόπιας ξεπεσμένης μαφίας, όπως φαίνεται από την Εξεταστική Επιτροπή για τα δάνεια κομμάτων και ΜΜΕ της Βουλής. Στην πραγματικότητα, μετατράπηκαν σε λούμπεν αστικά κόμματα, που ο μόνος όρος επιβίωσης τους, ο πιο ζωτικός, είναι να ξανακερδίσουν με κάποιο τρόπο την κρατική εξουσία.

Πηγή :  http://commonality.gr