«Επαναστάτησαν» οι γονείς στην Ισπανία

Οι ισπανίδες μαμάδες είπαν ως εδώ! Από τον Νοέμβριο ξεκινά επίσημα το «μποϊκοτάζ στο διάβασμα στο σπίτι». Απαιτούν από το σχολείο να κάνει τη δουλειά που επιτάσσει ο ρόλος του και όχι να τη μετακυλύει στους γονείς

του Ανδρέα Ζαμπούκα

 Το σχολείο είναι μια ευδιάκριτη περίπτωση για να βγάλει κανείς συμπεράσματα για την σοβαρότητα ενός κράτους. Και δυστυχώς, το πρόβλημα δεν υφίσταται μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλες τις χώρες που φοβούνται να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί για την σωστή κοινωνικοποίηση των πολιτών τους.

Τον ερχόμενο Νοέμβριο, οι γονείς στην Ισπανία κάνουν απεργία! Κάνουν αποχή από τα μαθήματα των παιδιών τους. Πρόκειται για ένα «μποϊκοτάζ στο διάβασμα στο σπίτι» που έχει οργανώσει η Ένωση Γονέων Δημόσιων Σχολείων.

Αν οι δάσκαλοι επιμείνουν να στείλουν δουλειά για το σπίτι, στη διάρκεια του μποϊκοτάζ, τα παιδιά θα πρέπει να το αρνηθούν και να επιστρέψουν την επόμενη μέρα στο σχολείο με ένα σημείωμα από τους γονείς τους που θα εξηγεί τι συμβαίνει.
Είναι φανερό ότι οι ισπανίδες μαμάδες -παντού οι μαμάδες τα τραβάνε όλα- δεν άντεξαν άλλο το στρες και την πίεση του απογεύματος. Διαμαρτύρονται για την αντιμετώπιση των μικρών Ισπανών από το σχολείο, που τους εξαναγκάζει σε έναν τεράστιο όγκο εργασιών στο σπίτι.
Από όλες τις χώρες που αξιολογεί ο ΟΟΣΑ,η Φινλανδία έχει τις λιγότερες ώρες μελέτης εκτός σχολείου. Στην Ελλάδα, έχουμε ασφαλώς από τις περισσότερες.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Ο σημαντικότερος λόγος είναι ότι το σχολείο δεν θέλει να συμμετέχει στην ανάπτυξη της αυτενέργειας των μαθητών και επιμένει στον παλιό του ρόλο, αυτόν της εισήγησης της διδακτικής ύλης. Ο δάσκαλος παραδίδει ή εξηγεί το μάθημα-όχι πάντα, αφού είναι μαζική η διαδικασία και όχι εξατομικευμένη- και στη συνέχεια απαιτεί να εμπεδωθεί εκτός σχολείου από τον μαθητή. Δεν αναλαμβάνει τη ευθύνη να του μάθει πώς να δουλεύει μόνος ή να συνεργάζεται με τους άλλους για την κατάκτηση της γνώσης.

Το άλλο είναι πως «καλός» δάσκαλος είναι αυτός που βάζει πολλά για το σπίτι! Αυτός που υποτίθεται «κάνει δουλειά» με την ύλη, ενώ στην πραγματικότητα την δουλειά την κάνουν οι μαμάδες ή το φροντιστηριακό μάθημα. Εδώ ταιριάζει το «όσο πιο πολύ με βασανίζεις τόσο περισσότερο σε σέβομαι!».
Και το τρίτο είναι πως η πίεση από έναν τεράστιο κόσμο γνώσεων και πληροφοριών, μεταφέρεται στο σχολείο και στις ποσοτικές απαιτήσεις από τους μαθητές.
Σε ό,τι μας αφορά, ως εκπαιδευτικό σύστημα και ως κοινωνία, ζούμε τις νευρώσεις μας, εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Σε μας όμως, οι γονείς δεν αντιδρούν. Απλά, υποτάσσονται στο σύστημα και υπομένουν την αλλοτρίωση των ίδιων και των παιδιών τους. Γιατί ο χρόνος και το χρήμα που ξοδεύονται για την εμπέδωση μιας ογκωδέστατης εξετασιοκεντρικής ύλης-και χωρίς αποτέλεσμα-, θα μπορούσαν να διατίθενται σε πολύ πιο ποιοτικά διαστήματα μόρφωσης.
Ποιο είναι το μυστικό της απελευθέρωσης; Να αναλάβει το σχολείο την ευθύνη της ολοκληρωμένης μάθησης.
Λιγότερες ώρες παράδοσης για τον δάσκαλο και πιο πολλές ώρες δράσης του μαθητή που θα ολοκληρώνει τα πάντα μέσα στην τάξη και δεν θα κουβαλάει στο σπίτι τις εργασίες -εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για τον σύγχρονο ρόλο του εκπαιδευτικού. Να ενταχθούν στο πρόγραμμα του παιδιού συστηματικές ώρες εργασίας υπό επίβλεψη, συνεργασία και αξιολόγηση. Να μάθουν οι μαθητές να εργάζονται, να δημιουργούν και να παράγουν αποτέλεσμα μέσα στη σχολική τάξη και όχι στο «αγχωτικό» περιβάλλον του σπιτιού.
Έτσι θα εξοικονομούνταν πολύς χρόνος για άλλες εξωσχολικές δραστηριότητες, όπως αθλητισμός, τέχνη, δεξιότητες και το βασικότερο, ελεύθερο παιχνίδι (οι φροντιστές στην Ελλάδα θα άνοιγαν παιδότοπους…).
Εκείνο που χρειαζόμαστε γενικώς είναι μία πιο έξυπνη και λειτουργική διευθέτηση της ζωής μας. Σε μια εποχή που, τουλάχιστον στον δυτικό κόσμο, έχουμε κατακτήσει το αγαθό τα ειρήνης, ας επιδιώξουμε τον ποιοτικό χρόνο, αντί για την σπατάλη ενέργειας εκεί όπου δεν είναι αναγκαίο.
Ειδικά στην Ελλάδα, οι μαμάδες είναι που «ρυθμίζουν» την ψυχολογία των παιδιών τους. Μην τις καταπιέζουμε άλλο. Οι νευρώσεις τους είναι πάντα μεταδοτικές και ενίοτε καταστροφικές…

Πηγή : www.protagon.gr

«Όχι» της Βαλονίας στο τελεσίγραφο της Ε.Ε. για τη CETA

 

Απέρριψε η περιφερειακή κυβέρνηση της Βαλονίας στο Βέλγιο το τελεσίγραφο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο «δεν είναι δυνατόν να γίνει σεβαστό» σχετικά με την υπογραφή της Συμφωνίας Ελευθέρου Εμπορίου Ε.Ε.-Καναδά, σύμφωνα με σημερινές δηλώσεις του προέδρου του κοινοβουλίου της Βαλονίας, Αντρέ Αντουάν.
Αρνούμενος να δώσει το πράσινο φως για την επικύρωση της CETA, και ο επικεφαλής της βαλονικής κυβέρνησης Πολ Μανιέτ ανακοίνωσε χθες ότι η «αποστολή ενός τελεσιγράφου δεν είναι συμβατή με την άσκηση του δημοκρατικού δικαιώματος».
Νωρίτερα χθες ο Ντόναλντ Τουσκ, έδωσε προθεσμία μέχρι σήμερα στο Βέλγιο, που βρίσκεται αντιμέτωπο με την αντίσταση της Βαλονίας, για να δηλώσει αν είναι ή όχι σε θέση να υπογράψει τη συμφωνία κατά την τελετή που είναι προγραμματισμένη για την Πέμπτη στις Βρυξέλλες.
Στη δεύτερη περίπτωση πρόκειται να αναβληθεί η σύνοδος κορυφής για την υπογραφή της συμφωνίας, που ήταν προγραμματισμένη για την Πέμπτη.
Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και αλλά και ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, βρίσκονται εκτεθειμένοι διότι από την αρχή υποστήριξαν με θέρμη τη CETA, ισχυριζόμενοι ότι πρόκειται για μια «πολύ καλή συμφωνία». Επίσης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ήταν αυτή που διαπραγματεύτηκε τη συμφωνία με τον Καναδά.
Όλες οι κυβερνήσεις των 28 χωρών-μελών της Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης και εκείνης του Βελγίου, θέλουν την υπογραφή της CETA.  Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είχε επιδοθεί σε αγώνα δρόμου για να μεταπείσει τους «αντάρτες» από τη Βαλονία.
Ωστόσο, ο Βέλγος πρωθυπουργός Σαρλ Μισέλ δεν μπορεί να ενεργήσει χωρίς τη συναίνεση των πέντε περιφερειακών αρχών. Οι σοσιαλιστές της Βαλονίας αντιδρούν τονίζοντας ότι η συμφωνία είναι κακή για τους αγρότες της Ευρώπης, ενώ δίνει υπερβολικά πολλές εξουσίες στα παγκόσμια εταιρικά συμφέροντα.
Η μικρή περιοχή του Βελγίου δεν ζητάει τίποτε το εξωφρενικό από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Βελγίου, τους αξιωματούχους της Ε.Ε. και του Καναδά απορρίπτοντας τη CETA. Απαίτησε όλα όσα ο οιοσδήποτε πολίτης της Ε.Ε. ή του Καναδά θα ζητούσε, αν του επιτρεπόταν, από τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνησή του.
Το βαλονικό Κοινοβούλιο απαιτεί, μεταξύ άλλων, την ακύρωση της προσωρινής εφαρμογής της CETA, έως ότου ολοκληρωθούν οι εθνικές διαδικασίες επικύρωσης, προτεραιότητα σε μηχανισμό επίλυσης των διακρατικών διαφορών με βάση τα υπάρχοντα δημόσια δικαστήρια και όχι τα «ανεξάρτητα» διεθνικά της συμφωνίας και προσθήκη ρητρών νομικά δεσμευτικών  τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τη διεξαγωγή ανεξάρτητων μελετών για τις επιπτώσεις σε κάθε κράτος-μέλος και διαφάνεια στις διαπραγματεύσεις των μελλοντικών συμφωνιών.

Πηγή : www.efsyn.gr

Μια νύχτα μαγική στο «Καμπ Νου» της Βαρκελώνης

 

Κοφινά Αρτεμις

 Είναι συναρπαστικό όταν ένας ούριος άνεμος σε φέρνει στη Βαρκελώνη. Αφορμή το σούπερ ματς της τρίτης αγωνιστικής του Τσάμπιονς Λιγκ, Μπαρτσελόνα-Μάντσεστερ Σίτι. Αλλά άνεμος μέχρι να μπεις στο γήπεδο. Μετά, προέκυψε τυφώνας, με τον κωδικό «Λιονέλ Μέσι»!

Ρεκόρ έκανε ο Αργεντίνος μεσοεπιθετικός, πετυχαίνοντας ένα από τα χατ –τρικ του. Επτά συμπλήρωσε στο Τσάμπιονς Λιγκ, 37 έχει σημειώσει στην καριέρα του στη Μπαρτσελόνα , ενώ έφτασε συνολικά τα 53 γκολ στους ομίλους της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης, παρέα με τον Ραούλ.

Η νύχτα της Τετάρτης στο «Καμπ Νου» ήταν μαγική. Ολη η Καταλωνία ήταν έτοιμη να υποδεχθεί το παιδί της, τον Πεπ Γκουαρντιόλα. Κατέκτησε τίτλους με τους Μπλαουγκράνα, υπήρξε αγαπημένος των οπαδών, αλλά η βραδιά δεν ανήκε στους αντιπάλους και ο Πεπ τέτοιος ήταν, ως κόουτς της Μάντσεστερ Σίτι. Εμφανίστηκε στους διαδρόμους ενός γηπέδου που γνωρίζει κάθε του σπιθαμή. «Λούς», αναφώνησε βλέποντας τον Ενρίκε, νυν τεχνικό της Μπαρτσελόνα. Ο Γκουαρντιόλα αγκάλιασε ζεστά τον αντίπαλό του. Γνώριμοι άλλωστε από την κοινή τους θητεία στην Ισπανία. Το κοινό χειροκρότησε χλιαρά και αμέσως μετά τα συνθήματα «Μπάρτσα Μπάρτσα» και «Λουίς Ενρίκε». Οι εξέδρες κατάμεστες.

Στην κερκίδα των VIP’S, ως είθισται, οι άντρες με κοστούμια και οι γυναίκες με τουαλέτες. Είναι προφανές ότι το ποδόσφαιρο στο εξωτερικό και ειδικά οι αγώνες του Τσάμπιονς Λιγκ ισοδυναμούν με ραντεβού προσωπικοτήτων. Ένα πάρτι. Σε μεγάλη απόσταση από τις συνήθεις ασχήμιες των εγχώριων γηπέδων.

Οι φιλοξενούμενοι οπαδοί της Μάντσεστερ Σίτι, μολονότι Αγγλοι και με τη φήμη των φασαριόζων, είχαν πάρει θέσεις στα ορεινά του «Καμπ Νου». Σχετικά ήσυχοι, χωρίς όμως να παραλείψουν να πετάνε συνθήματα για την ομάδα τους που τα πάει καλά στο αγγλικό πρωτάθλημα, αλλά στη Βαρκελώνη πιάστηκε αιχμάλωτη από την παρέα των Μέσι, Σουάρες, Νεϊμάρ.

Οι φίλοι της Μπαρτσελόνα, οικοδεσπότες σε μια παράσταση του αργεντινού μαέστρου, παρακολούθησαν ένα χατ τρικ και χορευτικές φιγούρες σε όλη τη διάρκεια της αναμέτρησης, η οποία έληξε 4-0. Σαν κι αυτές που βλέπεις από νεολαίους στη Ράμπλα, πριν ή μετά τους αγώνες, πάντα κάτω από τη διακριτική επιτήρηση της Αστυνομίας. Οι υπεύθυνοι της τάξης ήταν παντού, ακόμη και στις διασταυρώσεις έκαναν ελέγχους. Καπέλα και μπλούζες των ομάδων πωλούνταν παντού, ένα εμπόριο, ένα φαινόμενο όχι μόνο ελληνικό. Τα μαγαζιά που έκαναν χρυσές δουλειές ήταν οι καφετέριες και τα μπαράκια κοντά στο γήπεδο. Εκεί ξέδιναν οι οπαδοί, εκεί συζητούσαν μετά ή πριν από την έναρξη του αγώνα.

Παρά την πολυκοσμία στο εσωτερικό του γηπέδου, όλα ήταν άριστα τακτοποιημένα. Η γλυκιά ανοργανωσιά της Ελλάδας ήταν απούσα. Αγωνιστικά, η Μπαρτσελόνα έδειξε στη Σίτι ότι παραμένει φαβορί για να κατακτήσει το Τσάμπιονς Λιγκ. Οσο για τον Γκουαρντιόλα, πήρε ένα σκληρό μάθημα από τους πρώην μαθητές του. Τον Πικέ, τον Μπουσκέτς και φυσικά τον Μέσι. Τον άσο που χρόνια μετά θα βλέπουμε έξω από το «Καμπ Νου» ως άγαλμα. Δίπλα στο διάσημο του Λάσλο Κουμπάλα, ενός θρυλικού ούγγρου παίκτη που αγωνίστηκε στο παρελθόν με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα.

Πηγή : www.tovima.gr

Ανισοι οι όροι του ανταγωνισμού στην ευρωζώνη

 

Γράφει ο Αθανάσιος Θεοδωράκης, πολιτικός επιστήμονας
 
Αν συνεχίσουμε έτσι, σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχουν ελληνικές επιχειρήσεις. Δεν αναφέρομαι εδώ μόνο στις ιδιωτικοποήσεις και στις εξαγορές μέσω διαφόρων επενδυτικών ταμείων. Η εξαγορά των επιχειρήσεων είναι θέμα χρόνου και συγκυριών του κάθε κλάδου. «Ξέρετε τι συνέβη με την εξαγορά την περασμένη εβδομάδα της ιστορικής υαλουργίας Γιούλα; Αυτός που αγόρασε την εταιρεία δανείστηκε με 1% όταν το χρηματοδοτικό κόστος της Γιούλα ήταν 8%. Είναι συγκλονιστικό, καθώς πρόκειται για μια εταιρεία που δεν είχε προβλήματα πλην του υψηλού της δανεισμού» ήταν τα λόγια του Ευάγγελου Μυτιληναίου, θίγοντας το θέμα που καίει περισσότερο αυτή τη στιγμή τον επιχειρηματικό κόσμο. «Αν συνεχιστεί αυτό σε λίγο καιρό δεν θα μείνει καμία εταιρεία, οι ξένοι θα αγοράσουν όλη τη χώρα, ακριβώς λόγω της διαφοράς επιτοκίων. Θα δανείζονται χαμηλά, με 0,25%, και το μόνο που θα κάνουν, θα είναι να σου πληρώνουν τα δάνεια» προσέθεσε ο επιχειρηματίας.» (http://news.in.gr/economy/article/?aid=1500109071).
Τί συμβαίνει λοιπόν; Το σύστημα του επιτοκίου δανεισμού της ΕΚΤ δεν λειτουργεί ικανοποιητικά. Δηλαδή, παρατηρείται ότι όχι μόνο τα επιτόκια χορηγήσεων των τραπεζών της ευρωζώνης προς τους  επιχειρηματίες διαφοροποιούνται από χώρα σε χώρα, αλλά και ότι οι αποκλίσεις τους από το βασικό δείκτη του 0,15% είναι μεγάλες και αδικαιολόγητες.
Ετσι, ένας επιχειρηματίας στη Γερμανία πληρώνει σήμερα επιτόκια της τάξης του 1%, ενώ ο έλληνας που δανείζεται αντίστοιχο ποσό για την επιχείρησή του, πληρώνει επιτόκια της τάξης του 8%-11%. Σε έναν άλλο τομέα, όπως είναι η αγορά πρώτης κατοικίας, στο Παρίσι ένα νέο ζευγάρι έχει επιτόκιο τραπεζικού δανεισμού 0,9% (εννοείται με τους όρους και τις εγγυήσεις του εισοδήματος) κι εδώ δεν έχει καν τη δυνατότητα δανεισμού, εκτός κι αν δεχθεί επιτόκια της τάξης του 10%. Κι όμως είναι και οι δυό στο ίδιο ευρωσύστημα και θεωρητικά βρίσκονται υπό την ίδια δημόσια νομισματική πολιτική, αυτή της ΕΚΤ. Με αυτές τις τραπεζικές πρακτικές οι όροι ανταγωνισμού αλλοιώνονται και οι αποκλίσεις μέσα στην ευρωζώνη τελικά διευρύνονται. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι δύσκολο να υπάρξει ένα κοινό και ενιαίο τραπεζικό εμπορικό επιτόκιο, αλλά δεν μπορώ να κατανοήσω τις τεράστιες διαφορές ανά χώρα. Γι αυτό νομίζω ότι πρέπει να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο, ένα «τραπεζικό καλάθι» εντός της ευρωζώνης με κατώτατο και ανώτατο επιτόκιο δανεισμού για να αποφεύγεται η αισχροκέρδεια και η προκλητική νόθευση του ανταγωνισμού. Το πλαίσιο αυτό θα λαμβάνει υπόψη του το κόστος διαχείρισης και άλλα ειδικά τοπικά ή κλαδικά στοιχεία, αλλά θα στηρίζεται σε αποδεκτές αρχές για να εμπνέει εμπιστοσύνη. Σήμερα ο πολίτης έχει την πεποίθηση ότι όλα γίνονται για τη διάσωση των τραπεζών, ενώ η πραγματική οικονομία βρίσκεται σε διαρκή ύφεση.
Η εμπειρία μου σε θέματα διεθνούς ανάπτυξης με κάνει να πιστεύω ότι η ρευστότητα της οικονομίας μπορεί να επιτευχθεί με σαφείς δεσμεύσεις του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Η ΕΚΤ μπορεί και πρέπει να θέσει ένα νέο πλαίσιο, με όρους και κατευθύνσεις. Η προωθούμενη ευρωπαϊκή τραπεζική ένωση είναι μια σημαντική ευκαιρία για εξισορρόπηση των ρόλων κια υποβοήθηση της ανάκαμψης. Αφού το δημόσιο χρήμα αποσκοπεί στην τόνωση της οικονομίας με κρατικές βεβαίως εγγυήσεις, θα πρέπει η ΕΚΤ να θέσει όρους στις δανειζόμενες τράπεζες (θεμιτό κέρδος) και να διασφαλίσει την αποτελεσματική και ορθολογική  χρήση των κεφαλαίων των φορολογουμένων πολιτών και την τόνωση της πραγματικής οικονομίας.
Το μέλλον την ευρωζώνης ως κοινού χώρου και ισχυρής βάσης για πολιτική ενοποποίηση, επιτάσσει την ανάληψη πρωτοβουλιών για διόρθωση των λαθών και αποκατάσταση της εμπιστοσύνης. Η ΕΚΤ μπορεί κατά τη γνώμη μου να ξεκινήσει την εφαρμογή ενός νέου και συνεκτικού συστήματος δανεισμού προς τις τράπεζες, με στόχο την τόνωση της πραγματικής οικονομίας από την οποία τελικά εξαρτώνται τα πάντα: επιχειρήσεις, παραγωγή, εξαγωγές, θέσεις εργασίας, κοινωνικές πολιτικές, πολιτική εμπιστοσύνη.
Σε κάθε πάντως περίπτωση για να μειωθούν τα επιτόκια δανεισμού των ελληνικών επιχειρήσεων θα πρέπει να γίνουν αποδεκτά προς αγορά τα ελληνικά ομόλογα από την ΕΚΤ «οπότε το δεκαετές από τα σηνερινά επίπεδα του 8% θα πέσει στο 4% κι εμείς θα δανειζόμαστε με 2%» (Δηλώσεις κ. Μυτιληναίου στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 19 Οκτ. 2016).
Ελπίζω και προτείνω η ΕΚΤ να αναλάβει σχετικές πρωτοβουλίες αλλοιώς οι εξελίξεις θα είναι δυσάρεστες και απρόβλεπτες. Το ευρω-σύστημα θα καταρεύσει και οι συνέπειες θα είναι ανυπολόγιστες.

Πηγή :  http://metarithmisi.gr

Το ποίημα σαν ακρόαμα

του Παντελή Μπουκάλα

 

Οπως κι αν γράφει τα τραγούδια του ο Μπομπ Ντίλαν και οι υπόλοιποι τροβαδούροι του πλανήτη, πρώτα τους στίχους και κατόπιν τη μουσική ή αντίστροφα, ή, πιθανότερο αυτό, ταυτόχρονα, το εκάστοτε δημιούργημά τους προτείνεται ως εκ γενετής ενιαίο και ως τελεσίδικα αδιάσπαστο. Ετσι το κατανοούμε κι έτσι το νιώθουμε κι εμείς. Κι έτσι το κρίνουμε. Δεν συμβαίνει το ίδιο όταν μουσικοί με ευαισθησία (και κάποιοι επειδή απλώς είδαν συρμό να περνάει κι είπαν ν’ ανέβουν) μελοποιούν ποιήματα διάσημων ή λιγότερο διάσημων ποιητών. Εδώ, όσο ευτυχές κι αν είναι το αποτέλεσμα, ακόμα δηλαδή κι όταν τα δύο μέρη, ποίηση και μουσική, δένουν σε σάρκα μία, η αυτοτέλεια του ποιήματος δεν απαλλοτριώνεται. Το «Πνευματικό εμβατήριο» παραμένει έργο του Σικελιανού (αν και ορισμένοι στις μέρες μας φαίνεται να πιστεύουν ότι γράφτηκε επί ΠΑΣΟΚ και για το ΠΑΣΟΚ), το «Αξιον Εστί» εξακολουθούμε να το διαβάζουμε, εφόσον μας ενδιαφέρει στην ακεραιότητά του, ο Καββαδίας παραμένει σημαντικός ποιητής ανεξάρτητα από την (υπερ)μελοποίησή του κ.ο.κ.
Τη μουσική, κάποια μουσική, την έχει στο νου του και στην άκρη της γλώσσας του ο ίδιος ο ποιητής όταν γράφει, ακόμα και σε ελεύθερο στίχο. Κι ας μην την αποτυπώνει με νότες στο χαρτί. Μολαταύτα, η ακρoαματική διάσταση της ποίησης, που τη διαφοροποιούσε ριζικά από την πεζογραφία εν γένει και ειδικά από τη μυθιστοριογραφία, χάθηκε προ πολλού. Ισως μαζί με τα τελευταία αυθεντικά δημοτικά τραγούδια, δικά μας ή ξένα (δηλαδή, και πάλι, δικά μας, αφού όλα τους αποτελούν κτήμα της ανθρωπότητας εσαεί), στα οποία δεν χωρεί διάκριση μέλους και λόγου.
Δυσκολευόμαστε έτσι να κατανοήσουμε πως οι τροβαδούροι, όπως ο Ντίλαν, έρχονται από πολύ μακριά, από μια εποχή που η διάκριση ποιητές/στιχουργοί δεν είχε το νόημα και την απόλυτη αξιολογική ισχύ που της φορτώνουμε σήμερα, με όλους τους στιχουργούς να θεωρούνται εκ προοιμίου κατώτεροι όλων όσοι φέρουν τον τίτλο του ποιητή. Για να έρθω στα δικά μας, ο Σαββόπουλος (που πολύ σωστά εξετάζεται πλέον φιλολογικά ως μονάδα και της νεοελληνικής ποίησης), με κάποια από τα άλμπουμ του θα αποσπούσε άνετα το κρατικό βραβείο ποίησης, αν βέβαια οι κριτικές μας επιτροπές θεωρούσαν «κανονική» τη συμπερίληψή του στους υποψηφίους. Αλλά και πόσα τραγούδια του Τσιτσάνη ή του Βαμβακάρη δεν είναι εξαιρετικά ποιήματα;
Και στιχουργοί όμως που δεν μελοποιούν οι ίδιοι τους στίχους τους έχουν προσφέρει άψογα ποιήματα, που θα τα ζήλευαν τα μέλη του ποιητικού σογιού, αν το επέτρεπε ο εγωισμός τους. Χωρίς να προχωρήσω στις νεότερες γενιές, μένω στην Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου και στον Κώστα Βίρβο. Αλλά και στον Λευτέρη Παπαδόπουλο. Να τους σνομπάρουμε σαν παρακατιανούς στιχοπλόκους όσοι τυπώνουμε ποιητικά βιβλία, παρότι τα δημιουργήματά τους κινούν την ψυχή των ανθρώπων επί δεκαετίες, δεν φανερώνει ιδιαίτερο υψηλό δείκτη αυτογνωσίας.

Πηγή :  www.kathimerini.gr

«Η κάμερα σ' εμένα»!

του Λάκη Ιορδανόπουλου *

Είναι γνωστό ότι τόσο στην Ελλάδα όσο και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες χρησιμοποιείται το δημοσιογραφικό προϊόν, η ειδησεογραφία, για περισσότερους από ένα ή δυο προφανείς λογούς. Έξω από την πρόσβαση στην πληροφόρηση και το νόμιμο επιχειρηματικό κέρδος που προκύπτει απ’ αυτό, έξω από τους θεσμικά από χώρα σε χώρα διαφορετικά κατοχυρωμένους στόχους και κανόνες, που φροντίζουν λίγο ως πολύ να γίνεται σεβαστό το ανθρωπινό δικαίωμα στην πληροφόρηση  και τους ηθικούς κανόνες, τους κανόνες ελεύθερης έκφρασης της γνώμης άλλα και τη δημοσιογραφική δεοντολογία που πρέπει ή μάλλον θα έπρεπε να τηρείται χωρίς εξαιρέσεις, υπάρχουν και άλλοι, πιο ιδιοτελείς λόγοι που συνθέτουν τα κίνητρα ενός σημερινού επιχειρηματία να επενδύσει σ αυτόν τον τομέα.
Είναι το κέρδος από την διαφήμιση αλλά και το κέρδος, που προκύπτει από τις διαπλεκόμενες σχέσεις των ΜΜΕ με την πολιτική. Να λοιπόν γιατί τα ιδιωτικά ΜΜΕ έχουν ένα κυρίως μέλημα: Να «βλέπουμε» και να «ακούμε» όλοι μας μόνο αυτούς: Οι πολιτικοί, οι παράγοντες, οι θεατές, ο κόσμος όλος να αντιλαμβάνονται την πολιτική και την κοινωνική πραγματικότητα μέσα από τα προγράμματα τους. Αυτά τα προγράμματα, που επιμένουν να διαμορφώνουν γνώμη χωρίς να πρέπει αναγκαστικά και να μας μορφώνουν, που μας πληροφορούν παραμορφώνοντας συχνά την πραγματικότητα έτσι ώστε αυτή να «πουλάει» τηλεθέαση και ως εκ τούτου περιορίζοντας την έμφυτη ικανότητα μας να κρίνουμε με βάση τα πραγματικά γεγονότα.
Κάπως έτσι φτάνουμε στην σημερινή απαράδεχτη κατάσταση, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά στην Ελλάδα ιδιαιτέρως. Σε ένα τοπίο με αμέτρητα κανάλια και καναλάκια τοπικής και πανελλήνιας εμβέλειας, τις αναρίθμητες εφημερίδες, που δεν πουλάνε ούτε ένα φύλλο, και αναρωτιέται κάνεις από τι ζούνε και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, εκ των οποίων οι περισσότεροι είναι της συμφοράς και λειτουργούν κάτω από τριτοκοσμικές συνθήκες.
Θα μείνω όμως στην τηλεόραση, γιατί αυτό είναι το θέμα μας αυτές τις μέρες. Σ αυτήν την τηλεόραση, που κατά γενική ομολογία αναπαράγει συχνά τον πιο κακό μας εαυτό, παρουσιαζόμενη σαν «φιλαράκος», που μας ..καταλαβαίνει, μόνο για να κερδίσει την προσοχή, την εμπιστοσύνη μας και τελικά να μας «δέσει» μπροστά στο κουτί και να περάσει τα μηνύματα της σαν αυτονόητα, από όλους αποδεχτά. Περισσότερη τηλεθέαση σημαίνει όμως και ακριβότερη τιμή διαφήμισης άρα λοιπόν και περισσότερα κέρδη.
Ενώ όμως αυτά συμβαίνουν σε πρώτο επίπεδο και, όσο υπάρχει ευτυχώς η δύναμη στο χέρι μας με το τηλεχειριστήριο, φτάνουν να είναι ως και …θεμιτά , σε δεύτερο βαθύτερο επίπεδο κινούνται οι λόγοι μια άλλης, αθέμιτης ιδιοτέλειας, που έχει γίνει και είναι από χρόνια στην Ελλάδα τουλάχιστον η αιτία πολλών δεινών.  Και είναι εκεί που μπαίνουν πια στο παιχνίδι τα γνωστά «διαπλεκόμενα» συμφέροντα, αυτά που όλοι τα επικαλούνται, όταν μιλούν για την κακοδαιμονία των ιδιωτικών ΜΜΕ άλλα κανείς δεν δείχνει να θέλει ή ακόμα και να μπορεί, μέχρι τώρα τουλάχιστον, να δώσει και να κερδίσει την αναγκαία μάχη ενάντια σ αυτούς τους κατ’ εμέ «μαυραγορίτες» της είδησης. Αυτούς που εκβιάζουν την πολιτική ανταλλάσσοντας την απειλή για δυσφημιστική «δημοσιογραφία» με παραχωρήσεις σε τομείς που αποδίδουν μεγάλα κέρδη. Στην ανάθεση δημοσίων έργων, τις αποκλειστικότητες στην εκμετάλλευση κρατικής περιουσίας κτλ.
Το γεγονός ότι τα ιδιωτικά κανάλια στην Ελλάδα μπορούσαν να λειτουργούν μέχρι τώρα χωρίς άδειες, με καθεστώς …παρανομίας δηλαδή, αποδεικνύει το πόσο μεγάλη ήταν και είναι η επιρροή τους στην πολιτική. Για να αλλάξει αυτό το καθεστώς χρειάζονται λοιπόν νόμοι, κριτήρια λειτουργίας και θεσμικά κατοχυρωμένοι ελεγκτικοί μηχανισμοί. Χρειάζονται λοιπόν οικονομικές εγγυήσεις, που θα ελέγχονται τακτικά αν υφίστανται ακόμα και προϋποθέτονται έτσι ώστε να λειτουργούν οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί σαν οικονομικά υγιείς εταιρίες. Χρειάζεται κοινωνική  παρακολούθηση και έλεγχος όχι βέβαια της πληροφορίας άλλα της αντικειμενικότητας στην προσέγγιση των θεμάτων και του σεβασμού στον κοινωνικό, πολιτικό πλουραλισμό αλλά και έλεγχος, με δημοκρατικά βέβαια κριτήρια της ψυχαγωγίας έτσι ώστε αυτή να μην μετατρέπει την τηλεόραση σε ένα σπιτικό «κολοσσιαίο τσέπης». Σε ένα «θέατρο» που ικανοποιώντας κατώτερα και κατώτατα ένστικτα αποβλέπει αποκλειστικό στην οποία ακροαματικότητα! Όλα αυτά όμως με κατεύθυνση να μεταρρυθμιστεί το τηλεοπτικό τοπίο με στόχο την καλλίτερη και κατά το δυνατόν αδέσμευτη δημοσιογραφία και ποιοτική ψυχαγωγία.
Λάθος θα ήταν όμως αν η προσπάθεια εξυγίανσης του ιδιωτικού τηλεοπτικού τοπίου και καθεστώτος λειτουργίας τους οδηγούσε από το υπάρχον άκρο της εξάρτησης της πολίτικης από τα ιδιωτικά ΜΜΕ στο άλλο άκρο της χειραγώγησης και της εξάρτησης αυτόν των ΜΜΕ από την πολιτική αυτήν την φορά. Από τον πολλές φορές μαφιόζικο τρόπο συνύπαρξης που ισχύει τώρα δηλαδή σε ένα καθεστώς λειτουργίας τύπου …Βόρειας Κορέας. Εκεί έχω τους ενδοιασμούς μου όσον αφορά στη – μελλοντική όπως ανακοινώθηκε – χορήγηση τηλεοπτικών αδειών από το Υπουργείο ΜΟΝΟ ΣΕ ΤΕΣΣΑΡΑ καναλια πανελλαδικής εμβέλειας
Θα πρότεινα λοιπόν την αναθεώρηση αυτής της μελλοντικής εξέλιξης και αντ’ αυτής την θέσπιση κριτηρίων τόσων οικονομικών όσον και τηλεοπτικής δεοντολογίας, τα οποία θα διατυπωθούν και θα ελέγχονται κατόπιν από ανεξάρτητη (διακομματική) αρχή (ένα μελλοντικό ΕΣΡ) από την μια και το ελεύθερο καθεστώς λειτουργίας τόσων σταθμών όσους ρυθμίζει η ίδια η αγορά με την προτίμηση ή όχι του τηλεοπτικού κοινού. Μια άλλη απ αυτήν την ρύθμιση, θα βάλει σε κίνδυνο την δημοκρατική λειτουργιά των ιδιωτικών ΜΜΕ και θα μετατρέψει μια αναγκαία μεταρρύθμιση σε έναν ακόμη αντιδεοντολογικό και ανελεύθερο «κορσέ» !
Υ.Γ: Το γεγονός ότι σ αυτό τα άρθρο δεν αναφέρομαι στην δημοσιά τηλεόραση  είναι γιατί εκεί το καθεστώς λειτουργίας της και οι υπαρκτοί κίνδυνοι χειραγώγησης της υπακούουν σε άλλου είδους εξαρτίσεις και ως εκ τούτου σε άλλους κανόνες. Ελπίζω στο μέλλον να μου δοθεί η ευκαιρία να γράψω και γι αυτό το θέμα.
(To κείμενο δημοσιεύτηκε την Τετάρτη 2 Μαρτίου 2016)
*Ο Λάκης Ιορδανόπουλος είναι δημοσιογράφος της αυστριακής δημόσιας τηλεόρασης, που ζει και εργάζεται στην Αυστρία

Πηγή : www.ipyxida.gr

Οι Ζαπατίστας στις εκλογές για πρώτη φορά στην ιστορία

Ο Εθνικοαπελευθερωτικός Στρατός των Ζαπατίστας (EZLN), που οι αγώνες του ενέπνευσαν κοινωνικά κινήματα ανά τον κόσμο, και το Εθνικό Συνέδριο Ιθαγενών (CNI) ανακοίνωσαν ότι θα «κατέβουν» στις προεδρικές εκλογές του 2018 στο Μεξικό με υποψήφια μια γυναίκα ιθαγενή.
 Η απόφαση για συμμετοχή στις εκλογές του 2018 ανακοινώθηκε κατά την ολοκλήρωση του 5ου Εθνικού Συνεδρίου Ιθαγενών που έλαβε χώρα στην πόλη του San Cristobal, αν και στο κοινό κείμενο που δημοσίευσαν οι Ζαπατίστας και το CNI δεν δίνονται παραπάνω λεπτομέρειες σχετικά με τη συμμετοχή τους στις εκλογές ή για το αν θα χρησιμοποιήσουν τη χρηματοδότηση που παρέχει το μεξικανικό κράτος στους υποψηφίους των εκλογών.

Η ανακοίνωση τους έρχεται να σηματοδοτήσει μια σημαντική αλλαγή στην πολιτική και τη δράση της οργάνωσης, η οποία έχει συνδεθεί άρρηκτα με τον ένοπλο αγώνα, αν και οι ίδιοι επιβεβαιώνουν ότι  «ο αγώνας μας δε γίνεται για την εξουσία, δεν την αποζητούμε. Αυτό που επιδιώκουμε είναι ένα κάλεσμα στους ιθαγενείς και στην κοινωνία των πολιτών να οργανωθούμε ώστε να σταματήσουμε αυτή την καταστροφή, να ενδυναμώσουμε την αντίστασή μας και τις εξεγέρσεις μας για να υπερασπιστούμε τη ζωή κάθε ανθρώπου, ομάδας, κοινότητας ή γειτονιάς».

Οι Ζαπατίστας έκαναν την εμφάνισή τους στο παγκόσμιο προσκήνιο το 1994 όταν οργάνωσαν εξέγερση στην πολιτεία Τσιάπας. Η προοπτική για επανάσταση στο Μεξικό απέτυχε αλλά η οργάνωση συνέχισε προσηλωμένη τον αγώνα της, αναπτύσσοντας το δικό της σύστημα τοπικής διακυβέρνησης «από τα κάτω», σε συνθήκες αυτονομίας.

Με εμβληματική φιγούρα τους τον Subcomandante Μάρκος,  οι Ζαπατίστας στα 22 χρόνια ζωής τους απέρριπταν την ιδέα συμμετοχής τους στην εκλογική διαδικασία. Το 2006, συγκεκριμένα, εν όψει των τότε εκλογών, ο EZLN οργάνωσε «Την Άλλη Καμπάνια» (La Otra Campaña) μέσω της οποίας καλούσε τους Μεξικανούς να είναι ενεργοί πολιτικά πέρα από τις εκλογές και την ψήφο.

Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της Εφημερίδας των Συντακτών, ο Νιλ Χάρβεϊ, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Νέου Μεξικού, εξηγεί ότι η πρόταση των Ζαπατίστας είναι διαφορετική από ανάλογες εμπειρίες στη Λατινική Αμερική, όπου οι ιθαγενείς λαοί συχνά διαψεύστηκαν όταν μετείχαν σε εκλογές σε συμμαχία με πολιτικά κόμματα, τα οποία εν τέλει απλώς επιχείρησαν να τους ενσωματώσουν επιβάλλοντας τη δική τους ατζέντα. Στην περίπτωση του Μεξικό, η πρόταση των Ζαπατίστας και του CNI εστιάζεται στην προώθηση των προτάσεων τους μέσα από μια υποψηφιότητα που θα εκφράζει την προβληματική των αυτόχθονων λαών, χωρίς να διατρέχει τον κίνδυνο να ενσωματωθεί στις πολιτικές σκοπιμότητες άλλων πολιτικών φορέων.

Παρ' όλα αυτά, όπως είναι αναμενόμενο, η ανακοίνωση της υποψηφιότητας έχει προκαλέσει αντιδράσεις στο μεξικανικό Τύπο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με τον αντίπαλο υποψήφιο Andrés Manuel López Obrador, για παράδειγμα, ο οποίος επίσης διεκδικεί την αριστερή ψήφο, να κατακρίνει μέσω twitter τους Ζαπατίστας για ασυνέπεια. 

Πηγή : www.thepressproject.gr

Σόιμπλε εναντίον Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το νέο σχέδιο

 

Του Κωνσταντίνου Βέργου*

Εκτός από τον πόλεμο ενάντια στην Αγγλία και τις ΗΠΑ, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ανοίγει ένα νέο λαμπρό «πεδίο μάχης», τον πόλεμο ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πώς θα διεξαχθεί όμως αυτός ο πόλεμος και πού οδηγεί;

Πέρασαν πολλά χρόνια από την εποχή που η γερμανική κυβέρνηση αποφάσισε να γκρεμίσει την αρχή της αλληλεγγύης στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να χρησιμοποιήσει τους ευρωπαϊκούς θεσμούς για στυγνούς εκβιασμούς, για να εκβιάζει κυβερνήσεις για τα στενά συμφέροντα μιας χούφτας αδίστακτων γερμανικών εταιρειών. Η Ευρώπη, με τη «σοφή ηγεσία» του κυρίου Σόιμπλε, μεταλλάχτηκε σταδιακά, από όαση Δημοκρατίας και ελευθερίας που ήταν, σε ένα τεράστιο Νταχάου.

Με πρόφαση τη «δημοσιονομική πειθαρχία» και χρησιμοποιώντας το ευρώ και την ΕΚΤ ως εργαλείο, εκβίασε, εκδίωξε όσους κυβερνήτες κρατών αντιλήφθηκαν τον παραλογισμό. Και τελικά οδήγησε σε εφιαλτική λιτότητα το 1/3 της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ διοχέτευσε κολοσσιαία ρευστότητα από το ευρωπαϊκό χρήμα –φέτος είναι 250 δισ. ετησίως μέσω ΕΚΤ– στα ταμεία γερμανικών τραπεζών και εταιρειών. Η Γερμανία κατάφερε στην αρχή έτσι μεγάλα πλεονάσματα, ενώ άλλες χώρες καταστρέφονταν. Οι χώρες «συμμορφώθηκαν». Όμως αυτό που απομένει στην Ευρώπη δεν είναι μόνο το καμμένο δάσος από κατεστραμμένες χώρες και εκατομμύρια κατεστραμμένες εταιρείες και ανέργους. Μένει κάτι πολύ χειρότερο. Η φωτιά κατέστρεψε τα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τώρα καίει και αυτούς που την άναψαν, την ίδια τη γερμανική οικονομία, τις εταιρείες - διαμάντια της. Volkswagen, Siemens, Deutsche Bank, Commerzbank πλέον γκρεμίζονται σαν χάρτινοι πύργοι. Ο καταστροφικός κύκλος με τη λευκή κιμωλία κλείνει.

Οι χώρες-μέλη φεύγουν πανικόβλητες από το ευρωπαϊκό «Νταχάου». Και η Γερμανία, αντί να κεφαλαιοποιήσει στην πολύχρονη συνεργασία, προτιμά να κάψει την αυλή του γείτονα! Το δικαίωμα μιας κυρίαρχης χώρας, της Βρετανίας, να αποφασίσει την τύχη της σε σχέση με την Ε.Ε. αντιμετωπίστηκε εξ αρχής άκομψα, υποτιμητικά, προσβλητικά. Οι προσβλητικές παρεμβάσεις των Γερμανών και η εικόνα κρίσης στην Ευρώπη έπεισαν τους δύσπιστους Εγγλέζους ότι τους περιμένει το χειρότερο στην Ε.Ε. Και αποφάσισαν να φύγουν. Η Γερμανία τώρα απειλεί να «αποκόψει» εντελώς την Αγγλία από τις ελεύθερες συναλλαγές της Ε.Ε., ώστε να «γονατίσει» την Οικονομία της. Όμως αυτός ο οικονομικός πόλεμος θα γονατίσει πρώτα τη γερμανική οικονομία, χάνοντας άμεσα 3% - 4% από το μερίδιο πωλήσεων που είχαν, ενώ διεξάγεται και σε εποχή που οι Γερμανοί «μποϋκοτάρουν» τη Ρωσία, ενώ οι ΗΠΑ αποφασίζουν να «εκπαραθυρώσουν» από τη χώρα τις μεγάλες γερμανικές εταιρείες, με τις καμπάνες να πέφτουν σαν το χαλάζι σε γερμανικές υπερ-εταιρείες για εξαπατήσεις καταναλωτών!

Μέχρι τα τέλη του 2015 ο κύριος Σόιμπλε ήλεγχε τα βασικά όργανα στην Ε.Ε., όμως οι πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές σε νότια, κεντρική και βόρεια Ευρώπη, όσο και η μεταβολή των οικονομικών προτεραιοτήτων σε Γαλλία και Ιταλία, ξεγύμνωσαν το «γερμανικό διευθυντήριο» της Ε.Ε. Ο Σόιμπλε δεν παίρνει το «ΟΚ», πλέον, με ένα νεύμα, με την ευκολία που συνήθιζαν οι... μαφιόζοι στις ταινίες του Αλ Πατσίνο! Τόσο η σύνοδος των μεσογειακών χωρών, όσο και το αντάρτικο από Ουγγαρία και Πολωνία δείχνουν ότι η Γερμανία δεν ελέγχει πλέον απόλυτα την Ε.Ε. Το σχέδιο του Σόιμπλε για πλήρη λιτότητα και φοροκαρπαζιά στην Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να επεκταθεί από την Ελλάδα στις μεγάλες χώρες, όπως θα ήθελε, παρά μόνο με κατάλυση των ευρωπαϊκών θεσμών!

Αυτό θα το κάνει ακριβώς έτσι, παραχωρώντας... τις αρμοδιότητες του Ευρωκοινοβουλίου, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του «Συμβουλίου Κορυφής» και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στον... εκπληκτικό... εαυτό του, στο ESM (Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας), δηλαδή όπου διαθέτει 30% και ελέγχει πλήρως, επιβάλλοντας τη θέληση του στις άλλες... 26 χώρες! Ο Γερμανός διοικητής (γκαουλάιτερ) του ΕSM θα επιβάλλει ό,τι μέτρα θέλει, όπου θέλει σε όλη την Ε.Ε.! Όπως εξήγησε σε πρόσφατη συνέντευξη, οι αποφάσεις των κυβερνήσεων των κρατών παίζουν «υπερβολικά μεγάλο ρόλο». Πρέπει να αντικατασταθούν από το ESM. Το ESM θα εποπτεύει όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση και θα ασκεί πλήρως πολιτική αντί των κρατών-μελών που τώρα έχουν τη δικαιοδοσία!

Η Δημοκρατία δεν ήταν ποτέ το δυνατό σημείο της γερμανικής ηγεσίας, αλλά ο πόλεμος και η κατοχή ξένων εδαφών! Τώρα, αν υλοποιηθούν τα μεγάλα αυτά σχέδια, ο ίδιος ο Σόιμπλε με τα χεράκια του θα ελέγχει τα κράτη, με πραξικόπημα, με ένα όργανο - μαριονέτα που αυτός ελέγχει! Δεν χρειάζεται στρατό, θα ελέγχει με τον ESM! Αυτό όμως ρίχνει και το τελευταίο «φύλο συκής», για τις προθέσεις. Αποκαλύπτει το «μάστερ πλαν», το «μεγάλο σχέδιο» του μεγάλου αυτού «διανοούμενου» και «στρατηλάτη» της Γερμανίας ώστε μια χούφτα γερμανικές εταιρείες να γονατίσουν, να κουμαντάρουν όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο κύριος Σόιμπλε δεν έμαθε από τα λάθη του. Και ετοιμάζεται να κάνει τη «μεγάλη αρπαχτή». Αφού κατάφερε και γκρέμισε όλη την ευρωπαϊκή οικονομία, θα γκρεμίσει τώρα ακόμη και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Ο γερμανικός επεκτατισμός φαίνεται ότι δεν έμαθε τίποτα από δυο παγκόσμιους πολέμους. Χτυπάει ξανά την πόρτα της Ευρώπης και ζητάει τα κλειδιά. Θα του τα δώσουμε;

* Ο κ. Κωνσταντίνος Βέργος είναι Καθηγητής Χρηματοοικονομικών, Πανεπιστήμιο Πόρτσμουθ, Αγγλία.

Το παρόν άρθρο εκφράζει τις προσωπικές απόψεις του γράφοντος, δεν αποτελεί οδηγό ή σύσταση για επενδύσεις οποιασδήποτε μορφής προς οιονδήποτε και για οτιδήποτε τίτλο ή παράγωγο αυτού.

Πηγή :www.liberal.gr

Μια μελέτη εξηγεί τις επιπτώσεις της TTIP στην Ελλάδα

Η Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου για το Εμπόριο και τις Επενδύσεις μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών (TTIP), οι διαπραγματεύσεις για την οποία γίνονται υπό άκρα αδιαφάνεια, είναι μια πολύ σκοτεινή υπόθεση που αναμένεται να απορυθμίσει την οικονομία και τα εργασιακά, απειλεί επίσης το περιβάλλον και εν τέλει την ίδια τη Δημοκρατία. Τι σημαίνει όμως η υιοθέτηση της TTIP για την Ελλάδα; Η πρώτη ελληνική μελέτη για το θέμα δίνει απαντήσεις

«TTIP: Οι Επιπτώσεις στην Ελληνική Δημοκρατία, στην Οικονομία, στην Κοινωνία», καλείται η πρώτη ελληνική μελέτη που έγινε για το ελληνικό «Δίκτυο Φίλοι της Φύσης / Naturefriends Greece» και έτρεξε από το Εργαστήριο Εφαρμοσμένων Οικονομικών και Ανάπτυξης του ΑΠΘ και την Κοοπερατίβα Έρευνας & Ανάπτυξης Alternative Trade Network.
Όπως επισημαίνουν οι συντάκτες της μελέτης στην ουσία η TTIP έρχεται για να υπηρετήσει τους 4 άξονες της διεθνοποίησης, της απορύθμισης, της τεχνοκρατικοποίησης της πολιτικής και της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των μεγάλων επιχειρήσεων.
Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της μελέτης, η TTIP δεν εφαρμόζεται πέρα κι έξω από την καθημερινότητα, αλλά έρχεται να την αλλάξει άρδην τα εξής στην Ελλάδα:
1. Αναιρείται η ανεξαρτησία των ελληνικών κυβερνήσεων στην άσκηση πολιτικής, ενώ αποδυναμώνονται οι δημοκρατικές οδοί διεκδίκησης και διαλόγου.
2. Εκμηδενίζονται τα περιθώρια άσκησης εγχώριας πολιτικής με βάση τις τοπικές ανάγκες, λόγω του υπερεθνικού και τεχνοκρατικού χαρακτήρα των προβλεπόμενων μηχανισμών. Για την Ελλάδα, τον τελικό λόγο ήδη έχουν υπερεθνικοί οργανισμοί που λειτουργούν με μόνο γνώμονα τις μνημονιακές δεσμεύσεις. Επίσης αφαιρείται η δυνατότητα προσθήκης μη οικονομικών κριτηρίων και ανώτατων τιμών στη διαδικασία δημόσιων προμηθειών, καθώς υπερισχύει η υποχρέωση για ισότιμη μεταχείριση.
3. Παγιώνεται η κατεύθυνση για την απελευθέρωση των δημόσιων υπηρεσιών.
4. Αναμένεται η απελευθέρωση των δημοσίων αγαθών όπως το νερό και η ενέργεια, ενώ η δημόσια ασφάλιση και υγεία είναι από τους πρώτους στόχους του ιδιωτικού κεφαλαίου.
5. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις απειλούνται από το άνοιγμα των τοπικών αγορών στον ανταγωνισμό. Επίσης δεν επωφελούνται από την ενιαιοποίηση των ρυθμιστικών πλαισίων αφού δραστηριοποιούνται κατά κύριο λόγο εγχώρια.
6. Δεν αναγνωρίζεται η πλειοψηφία των ελληνικών προϊόντων ΠΟΠ και ΠΓΕ. Ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει αναγνωρίσει επίσημα 101 ελληνικά προϊόντα ΠΟΠ & ΠΓΕ, μόλις τα 21 βρίσκονται υπό διαπραγμάτευση για ένταξη στον κατάλογο των γεωγραφικών ενδείξεων της ΤΤΙΡ.
7. Αναμένεται επιπλέον απώλεια θέσεων εργασίας και υπαναχώρηση από τα εργασιακά κεκτημένα. Η αντιμετώπιση των εργασιακών κεκτημένων ως περιττών εξόδων για τις επιχειρήσεις και η εξομοίωση μεταξύ των ρυθμιστικών πλαισίων των δυο πλευρών θα οδηγήσει τελικά στην απορρύθμιση, όψεις της οποίας έχουν ήδη υλοποιηθεί μέσω των μνημονίων.
8. Προωθείται ένα μοντέλο ανάπτυξης με πλήρη εκμετάλλευση του περιβάλλοντος, το οποίο ευνοεί τη δράση μεγάλων πολυεθνικών με ταυτόχρονη λεηλασία των φυσικών πόρων.
9. Η αποδυνάμωση της αρχής της προφύλαξης θα επιφέρει χαλάρωση των προτύπων και ρυθμίσεων. Αναμένεται άρση των απαγορεύσεων -για λόγους προστασίας του περιβάλλοντος και της υγείας- σε φυτοφάρμακα, χημικά προϊόντα και αυξητικές ορμόνες. Θα επηρεαστούν επίσης οι κανονισμοί που διέπουν τον τομέα των τροφίμων με εισαγωγή ΓΤΟ -με πρώτο αυτόν της υποχρεωτικής σήμανσης-, προϊόντων κλωνοποίησης και νανοτεχνολογίας.
10. Με βάση τις προβλέψεις καθίστανται ανέφικτες οποιεσδήποτε διορθωτικές κινήσεις για την αντιμετώπιση αρνητικών επιπτώσεων της απορρύθμισης. Αφαιρείται η δυνατότητα επαναρύθμισης ή επανακρατικοποίησης μέσω ειδικών μηχανισμών «κλειδώματος» της απελευθέρωσης και των ιδιωτικοποιήσεων. Τελικά η εφαρμογή της TTIP είναι γενικευμένη και μόνιμη, σε αντίθεση με τα μνημόνια που παρουσιάζονται ως μηχανισμός περιορισμένης χρονικής και γεωγραφικής εφαρμογής.

Πηγή : http://tvxs.gr

Αντιπολεμικές διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα

 

Αντιπολεμικές, αντιϊμπεριαλιστικές, αντιφασιστικές κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στους πρόσφυγες διοργανώνει ο Συντονισμός Προσφυγικού-Μεταναστευτικού σήμερα σε εννέα πόλεις της χώρας.
Οι φορείς που διοργανώνουν την κεντρική διαδήλωση στην Αθήνα, επισημαίνουν πως «χρειάζεται να παλέψουμε για να μπει τέλος στους πολέμους και τις αντιλαϊκές-αντιπροσφυγικές πολιτικές. Να αποκρουστεί η επίδραση των ξενοφοβικών αντιλήψεων, να σταματήσουμε τη φασιστική δράση».
Το Συντονιστικό στην ανακοίνωσή του προσθέτει πως «η Ένωση γιατρών Λέσβου διακηρύσσει ότι η Λέσβος θα παραμείνει νησί αλληλεγγύης, ο Ιατρικός Σύλλογος Χίου δηλώνει ότι σαν επιστημονική ιατρική κοινότητα γνωρίζουμε ότι τα παιδιά και οι ενήλικοι κινδυνεύουν να νοσήσουν απ’ το κάπνισμα, την παχυσαρκία, την κακή διατροφή, τα τροχαία ατυχήματα και πολλά άλλα, όχι όμως από την παρουσία του μετανάστη δίπλα τους».
Ακόμη αναφέρεται πως οι Σύλλογοι Γονέων του 72ου δημοτικού Αθήνας, από τα σχολεία που θα λειτουργήσει δομή για προσφυγόπουλα, και η Ένωση Γονέων Κηφισιάς τονίζουν, πως αποδοκιμάζουν τις λογικές και τις αποφάσεις των Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων, που, υιοθετώντας ρατσιστικές αντιλήψεις δεν δέχονται παιδιά στα σχολεία, καθώς και πως η ένταξη προσφυγόπουλων στα δημόσια σχολεία, με τη βοήθεια όλων των φορέων της σχολικής κοινότητας, μπορεί να αξιοποιηθεί για να διευρύνει τον μορφωτικό και πολιτιστικό ορίζοντα όλων των παιδιών.
Επιπλέον δε, μπορεί να εμπλουτίσει τον ψυχικό τους κόσμο με τις αξίες της αλληλεγγύης, της αδελφοσύνης, της αλληλοκατανόησης, του σεβασμού στη διαφορετικότητα. Μπορεί να συμβάλει στο να προετοιμαστούν οι επόμενες γενιές στην προάσπιση της ειρήνης και της φιλίας των λαών ως υπέρτατο αγαθό.
Σύμφωνα με το άλεσμα του Συντονιστικού κινητοποιήσεις θα πραγματοποιηθούν:

• Στην Αθήνα στα Προπύλαια στις 6 μ.μ. και πορεία προς Βουλή, γραφεία της Ε.Ε., πρεσβεία των ΗΠΑ. 

• Στη Θεσσαλονίκη στο Άγαλμα Βενιζέλου στις 6 μ.μ. από πρωτοβάθμια σωματεία, την Ε’ ΕΛΜΕ, φοιτητικούς συλλόγους, λαϊκές συνελεύσεις, κινήσεις πόλης, αντιρατσιστικές συλλογικότητες. 

• Στην Πάτρα στις 6 μ.μ. στην πλατεία Γεωργίου από συνελεύσεις φοιτητικών συλλόγων και εργατικά σχήματα. 

• Στο Βόλο στις 6.30 στην πλ. Αγ. Νικολάου 

• Στο Ρέθυμνο στις 12 το μεσημέρι στο δημαρχείο

• Στην Ξάνθη στις 6 μ.μ. στην κεντρική πλατεία

• Στην Κοζάνη στις 6 μ.μ. στην κεντρική πλατεία 

• Στην Καρδίτσα στις 7 μ.μ.στην κεντρική πλατεία, από την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους πρόσφυγες κ.α. φορείς

• Στα Τρίκαλα  στις 8 μ.μ. στην πλατεία Ρήγα Φεραίου

• Στα Ιωάννινα, στην Ηγουμενίτσα

Στη Λέσβο έγινε την Τρίτη αντιφασιστική διαδήλωση αλληλεγγύης στους πρόσφυγες από πλήθος φορέων.  
Στο Ηράκλειο Κρήτης ετοιμάζεται εκδήλωση στο Εργατικό Κέντρο για της 24 Οκτωβρίου.

Πηγή : www.efsyn.gr

Οι κομματικοί αρχηγοί σαν τοτέμ

 

του Παντελή Μπουκάλα

Τα συνέδρια των κομμάτων αποσπούν πολύ μικρότερο κοινωνικό ενδιαφέρον από όσο υποθέτουν τα επιτελεία τους, πάντοτε γενναιόδωρα με τον εαυτό τους. Θα ευθύνεται σίγουρα γι’ αυτό και το γεγονός ότι η υπερπολιτικοποίηση των πρώτων μεταπολιτευτικών δεκαετιών, ένας συναισθηματικός πληθωρισμός που εξαλλάχθηκε στο ακριβώς αντίθετό του, τον οπορτουνιστικό ωφελιμισμό, αντικαταστάθηκε από την αποστράτευση. Αλλά απογοητευτική είναι και η καθαυτό ιστορία των συνεδρίων: προειλημμένες αποφάσεις, παραγοντισμοί σε διαδρόμους και καμαράκια, τελετουργική επικύρωση της αρχηγικής παντοδυναμίας.
Το 2o Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ επικύρωσε τη μονοκρατορία του κ. Αλέξη Τσίπρα με σαρωτικό ποσοστό. Οι ίδιοι οι σύνεδροι, όπως γράφτηκε, δοκίμασαν να ξορκίσουν τους αρνητικούς συνειρμούς που αυτόματα προκάλεσε το 93,54% μιλώντας χιουμοριστικά για «τσαουσεσκικό ποσοστό». Ισως έτσι είχαν αντιδράσει και οι της ΔΗΜΑΡ το 2011, όταν αναδείκνυαν πρόεδρό τους τον κ. Φώτη Κουβέλη με ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό: 97,31%. Και στις δύο κομματικές απολήξεις της πάλαι ποτέ Ανανεωτικής Αριστεράς διακρίνονται προεδρικά ποσοστά που, όποιος περιστασιακός συναισθηματισμός κι αν τους αποδοθεί, μάλλον δεν δηλώνουν κριτική ετοιμότητα. Και αναδεικνύουν μετριοπαθές το 78,2% που ανέδειξε γραμματέα της ΛΑΕ τον κ. Παναγιώτη Λαφαζάνη.
Μέχρις ενός σημείου θα φαινόταν λογικό να υπερασπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ τον πρόεδρό του με όλες του τις δυνάμεις. Αυτός, κακά τα ψέματα, αβγάτισε σχεδόν αφύσικα τις εκλογική του απήχηση· αφύσικα επειδή η εκλογική επίδοση δεν αντιστοιχούσε σε αυθεντική ιδεολογική ριζοσπαστικοποίηση. Αυτός, με τον ολοένα πιο έκδηλο ανδρεϊσμό του, έφερε στην κάλπη του ΣΥΡΙΖΑ μυριάδες ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, που κάθε άλλο παρά επανέκαμπταν σε κάποια αριστερή γενέτειρά τους, αφού εισήλθαν στην πολιτική μαγνητισμένοι από τον ανδρεϊκό ήλιο. Αυτός αναβάθμισε τον ΣΥΡΙΖΑ, για κάποια μετρημένα φεγγάρια, σε πόλο έλξης, αν όχι σε παράδειγμα, για μια νέου τύπου ριζοσπαστική ευρωπαϊκή Αριστερά. Επιπλέον η σημερινή κατάσταση, με διακριτή την προσπάθεια απολίτικης δαιμονοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ, ενοχοποίησής του δηλαδή όχι μόνο για όσα πράττει αλλά και για όσα ούτε έπραξε ούτε διανοήθηκε να πράξει, επέβαλε στα μέλη του την υπεράσπιση του προέδρου τους.
Μολαταύτα, με ποσοστά σαν το 93,54% (διακόσια λευκά και άκυρα ψηφοδέλτια, αθροιστικά, στα 2.758), δεν υπερασπίζεις έναν πολιτικό ηγέτη αλλά ένα τοτέμ. Τον ανάγεις στη σφαίρα της μεταφυσικής, της ιερότητας. Και σπεύδεις να τον θέσεις εκτός κριτικής, παρότι το μετριαστικό των μνημονιακών επιπτώσεων «παράλληλο πρόγραμμα» που υποσχέθηκε παραμένει παράλληλο προς την απτή καθημερινότητα, το δε χρυσόμαλλο δέρας του Χρέους παραμένει στην Κολχίδα του κ. Σόιμπλε. Και παρότι η αμφοτερογλωσσία του παραμένει αποσβολωτική και για πολλούς συντρόφους του. Σύμφωνα πάντως με όσα έγραψε στο τουίτερ, ο κ. Τσίπρας μετέφρασε το υπέρ του μονοκούκι σε ανανέωση της ευθύνης «για ακόμα πιο συλλογικό ΣΥΡΙΖΑ». Πόσο «πιο συλλογικό»; 97%;

Πηγή : www.kathimerini.gr

Ο ιστορικός λόγος του Άρη Βελουχιώτη στη Λαμία

 

Στις 19 Οκτωβρίου απελευθερώνεται η Λαμία, ενώ οι ναζιστικές κατοχικές δυνάμεις αποχωρούν από την Ελλάδα. Δυνάμεις του ΕΛΑΣ, αντιπροσωπεία της ΠΕΕΑ και του ΕΑΜ, καταφτάνουν στην πόλη και συγκαλείται στην πλατεία Ελευθερίας της πόλης συγκέντρωση του ΕΑΜ.

Ο Άρης Βελουχιώτης θα εκφωνήσει από το μπαλκόνι τον περίφημο λόγο του που σηματοδοτεί το τέλος του αντάρτικου της κατοχής και παρουσιάζει ουσιαστικά τους βασικούς άξονες των θέσεων του ΚΚΕ για την μεταπολεμική ελληνική κοινωνία.  
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη. Το tvxs.gr αναδημοσιεύει ολόκληρο τον ιστορικό λόγο του Άρη Βελουχιώτη από το «Ελληνικό Αρχείο Μαρξιστών»: 

Γιατί αγωνίστηκα.

Αδέλφια, Έλληνες και Ελληνίδες της Λαμίας και της περιοχής της!
Από μέρους του Γενικού Στρατηγείου του Ε.Λ.Α.Σ, σας φέρω τους πιο θερμούς χαιρετισμούς.
Όπως βλέπετε, πρόκειται «να βγάλω λόγο». Μα ο λόγος μου αυτός δεν θα μοιάζει καθόλου με τους λόγους που γνωρίσατε μέχρι σήμερα. Δεν πρόκειται να σας υποσχεθώ ούτε πως θα σας φτιάξω γεφύρια ή ποτάμια, όπως σας υποσχόντουσαν πως θα σας φέρουν οι παλιοί κομματάρχες. Ούτε και θα σας τάξω λαγούς με πετραχήλια. Δεν επιδιώκω ν' αποσπάσω επαίνους για τη ρητορική μου δεινότητα. Επιδιώκω απλώς ν' ακούσετε αυτά που θα σας πω. Προσέξτε. Θ' αρχίσω σαν τα παραμύθια:

Η αθάνατη ελληνική φυλή.

Κάποτε η γωνιά αυτή της γης που πατάμε και λέγεται Ελλάδα ήτανε δοξασμένη κι ευτυχισμένη κι είχε ένα πολιτισμό, οπού επί 2 1/2 χιλιάδες χρόνια συνεχίζει να παραμένει και να θαυμάζεται απ' όλο τον κόσμο. Κανένας σοφός η άσοφος δεν μπορεί μέχρι σήμερα να γράψει ούτε μια λέξη, αν δεν αναφερθεί στα έργα που άφησαν οι δημιουργοί αυτού του πολιτισμού, που λέγεται αρχαίος ελληνικός πολιτισμός.
Κάποτε, λοιπόν, η χώρα μας ήτανε δοξασμένη, μα αργότερα την υποδούλωσαν κι έχασε την παλιά της αυτή δόξα. Μα ύστερα από κάμποσα χρόνια η χώρα μας σηκώθηκε στο πόδι κι ύστερα από σκληρούς αγώνες ενάντια στη σκλαβιά, πάλι λευτερώθηκε.
Στην εποχή της σκλαβιάς πέρασε σκληρά, μαύρα χρόνια και πολλοί «έξυπνοι», αναμεσα στους οποίους και κάποιος Φαλμεράγιερ, ισχυρίστηκαν πως η ελληνική φυλή έσβησε κι ότι αυτή διασταυρώθηκε μ' άλλες φυλές, που δεν έχουν τίποτα το κοινό με την αρχαία ελληνική φυλή. Μα ότι κι αν πούνε, αυτό δεν έχει καμία αξία. Την ελληνικότητα μας την αποδείξαμε. Γεγονός είναι ότι η χώρα μας ξεσηκώθηκε και ξαναγένηκε πάλι λεύτερη.
Αυτό κάνεις δεν το ήθελε. Ούτε οι ξένοι βασιλιάδες, ούτε οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες. Οι ξένοι δεν το θέλανε, γιατί φοβισμένοι από τη γαλλική επανάσταση, χτυπούσαν όλες τις εξεγέρσεις και δημιούργησαν γι' αυτό μεταξύ τους την Ιερή Συμμαχία. Οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες γιατί τα είχανε καλά με τους Τούρκους και ξεζουμίζανε το λαό.

Η αντίδραση ουρλιάζει.

Μα ο ελληνικός λαός δεν θάτανε αυτός ο λαός, ο λαός δηλαδή της χώρας της λευτεριάς και του πολιτισμού, αλλά λαός ζούγκλας, αν δεν έβγαζε μέσα από τα σπλάχνα του τους αρχηγούς εκείνους, που θα οδηγούσανε στη λευτεριά του. Όπως βλέπετε, λοιπόν, όλοι - ξένοι και ντόπιοι - πάλεψαν για να μην ξεσηκωθεί ο λαός κι αποχτήσει τη λευτεριά του.
Μέσα στα χρόνια της σκλαβιάς δε σταμάτησαν οι αγώνες. Μικροί ή μεγάλοι. Ένοπλοι ή όχι. Κι ύστερα μέσα απ' αυτό το λαό ξεπήδησε ο μεγάλος βάρδος της επανάστασης, πού ύμνησε με τα τραγούδια του την ιδέα της εξέγερσης του έθνους, ο πρόδρομος της Φιλικής Εταιρίας: ο Ρήγας. Η αντίδραση τον σκότωσε, πριν προλάβει να φέρει σε πέρας τις αρχές του. Μα ο σπόρος που έσπειρε βλάστησε σύντομα.
Σε λίγο, η Φιλική Εταιρία έγινε κι αγκάλιασε χιλιάδες Έλληνες.
Ας ούρλιαζε η αντίδραση. Ας υπόγραφε άτιμα χαρτιά, σαν αυτό πού υπογράφηκε στη διάσκεψη της Βιέννης στα 1815, κάτω από το όποιο έβαλε την υπογραφή του κι ο πολύς Γιάννης Καποδίστριας και που διαλάμβανε, ότι όχι μόνο δε θα ευνοηθεί και επιτραπεί ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα στην Ελλάδα, μα και θα πνιγεί στο αίμα αν ξεσπάσει.
Ο Γιάννης Καποδίστριας, που μας τον παρουσιάζουν στα σχολειά σαν μεγάλο και τρανό, με προτομές και πορτραίτα, είναι ο πρώτος καταστροφέας της Ελλάδας. Μα ότι έκανε, δεν το έκανε σαν Καποδίστριας, μα σαν εκπρόσωπος όλης της ελληνικής αντίδρασης. Ας ούρλιαζε λοιπόν, μαζί με τη διεθνή και η ντόπια αντίδραση. Κι ας υπογράφανε άτιμα χαρτιά.

Ο λαός προχωρεί.

Τίποτα δεν ήτανε ικανό να συγκρατήσει τη φλόγα για τη λευτεριά, που έκαιγε μέσα στις καρδιές του λαού μας. Έτσι, στα 1821, ύστερα από κόπους και θυσίες και χάρη στον ενθουσιασμό και τη φλόγα του Παπαφλέσσα, που χρησιμοποίησε όλα τα μέσα, ακόμα και την ψευτιά, κηρύσσοντας την εξέγερση, ξεσηκώθηκε πρώτος ο Μοριάς. Από δω, από το Μοριά, άρχισε η επανάσταση του 1821.
Στο άκουσμα της εξέγερσης όλοι οι ισχυροί της γης, ξένοι και ντόπιοι, τρόμαξαν. Οι κοτζαμπάσηδες, όμως, βλέποντας ότι δεν τους ήτανε δυνατό να συγκρατήσουν το λαό και φοβούμενοι την οργή του, αναγκάστηκαν να κόψουν τη συνεργασία τους με τους καταχτητές και για να ευνουχίσουν το λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα, πήρανε όλοι μέρος στην επανάσταση κι έτσι αυτή πήρε χαραχτήρα πανεθνικό.
Οι τρανοί της γης τρόμαξαν και, χρησιμοποιώντας όλα τα τερτίπια, προσπάθησαν να πνίξουν την επανάσταση. Μα γελάστηκαν. Επί 7 ολόκληρα χρόνια πάλεψαν οι προπάτορες μας, παρά το γεγονός ότι η ελληνική αντίδραση, δυο φορές, το 1823 και 1825, οργάνωσε τον εμφύλιο πόλεμο για να σπάσει ακριβώς τους αγώνες αυτούς. Έτσι οι πρόγονοι μας ανάγκασαν όλους τους εχθρούς μας να γλύψουν εκεί που έφτυσαν και ν' αναγνωρίσουν τους αγώνες μας και την ανεξαρτησία μας.
Κανείς δεν πίστευε προηγούμενα σ' αυτό το θαύμα, που συντελέστηκε από τις ίδιες τις δυνάμεις και τα μέσα του λαού. Άλλοι περίμεναν να τους έλθει η λευτεριά από τη Ρωσία κι άλλοι από τη μεγαλοψυχία των βασιλιάδων της Ευρώπης. Μα η επανάσταση απόδειξε, ότι αυτή μόνη της χάρισε τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τα παραμύθια του φιλελληνισμού, χάρη στον οποίο αποκτήσαμε δήθεν τη λευτεριά μας, εφευρέθηκαν μόνο και μόνο για να γίνει πιστευτό, ότι η πατρίδα μας λευτερώθηκε, όχι από τις ίδιες της τις δυνάμεις, μα από τους ξένους. Υπήρξαν βέβαια φιλέλληνες, που αγωνίστηκαν, πολέμησαν κι έχυσαν το αίμα τους για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τιμή και δόξα σ' αυτούς κι αιώνια ας είναι η ευγνωμοσύνη του έθνους. Μα αυτοί υπήρξαν μεμονωμένα άτομα μονάχα. Η θεωρία του οργανωμένου φιλελληνισμού είναι καθαρό παραμύθι.
Με την επικράτηση της επανάστασης αμέσως οι δικοί μας κοτζαμπάσηδες επιβλήθηκαν πάνω στη χώρα μας. Η αντίδραση, ντόπια και ξένη, για να ευνουχίσει το λαϊκό χαραχτήρα του κινήματος και να επιβάλει νέα σκλαβιά, χρησιμοποίησε όλα τα μέσα. Και στο τέλος το πέτυχε. Η αρχή έγινε κολλώντας στο σβέρκο της πατρίδας μας αυτόν που σας είπα πρωτύτερα: Τον Καποδίστρια. Ο Γιάννης Καποδίστριας από την ανασύσταση του ελληνικού κράτους άρχισε την καταστροφή της χώρας μας, κι ένας άλλος Γιάννης, ο Μεταξάς, έβαλε σ' αυτήν το καπάκι.

Πώς μας επιβλήθηκαν οι βασιλιάδες.

Ο λαός νόμιζε, ότι μια που πέτυχε πια η επανάσταση, θα επακολουθούσαν τα χρόνια της ευτυχίας του, ότι όλη η ανθρωπότητα θάτανε στο πλευρό της χώρας μας και πως η χώρα μας, για μια ακόμα φορά, θα βρισκότανε σε θέση να ξαναπάρει, όπως και παλιότερα, ολόκληρη την ανθρωπότητα από το χέρι και να της δείξει καινούργιους δρόμους πολιτισμού και προόδου. Μα στη θέση αυτών η ντόπια και ξένη αντίδραση επιβλήθηκαν και φέρανε τον Καποδίστρια, τη Βαυαρική δυναστεία με τον Όθωνα.
Χρόνια και χρόνια απάτης και ρεμούλας μας κράτησαν μακριά από την ευτυχία και τον πολιτισμό και μας ρίξανε μέσα στην εξαθλίωση, την πείνα, την κακομοιριά και τη δυστυχία. Έτσι η Ελλάδα που υπήρξε κάποτε η πηγή των φώτων και του πολιτισμού, κατάντησε να βρίσκεται στο πιο χαμηλό επίπεδο οικονομικής, κοινωνικής και εκπολιτιστικής ανάπτυξης, όχι μόνο έναντι των λαών της Ευρώπης, αλλά και των Βαλκανίων.

Η προδοσία του αλβανικού έπους.

Η ουσία αυτού βρίσκεται στο γεγονός, ότι αντίδραση σκεφτόταν μόνο πώς να εκμεταλλευτεί, να βασανίσει, και να ξεζουμίσει το λαό, οργανώνοντας κινήματα κάθε τόσο και καλλιεργώντας τις φαγωμάρες, προπαγανδίζοντας και πείθοντας το λαό ότι είναι απαραίτητο να ζει φτωχός και κακομοιριασμένος.
Χαρακτηριστικό είναι ότι πιάνοντας μια λέξη του Κολοκοτρώνη, που ονόμασε κάποτε τη χώρα μας Ψωροκώσταινα, κατάφερε να πείσει το λαό ότι το ελληνικό κράτος δε μπορεί να ορθοποδήσει μόνο του κι ότι θα έπρεπε να μας κυβερνήσουν οι ξένοι, ονομάζοντας γι αυτό και τα πολιτικά κόμματα ρωσικά, αγγλικά και γαλλικά. Σ' αυτό το σημείο μας φέρανε οι κορυφές που διοικούσαν τον τόπο μας. Κάποτε φτάσαμε και στη δημοκρατία. Μα αυτό έμοιαζε με την παροιμία που έλεγε ο λαός: Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς.
Μυρίστηκαν οι έξυπνοι ψητό από τη μοναρχία και βρίσκοντας ότι «έφταιγε» η δημοκρατία για τη δυστυχία του λαού, ξαναφέρανε το βασιλιά. Και τότε άρχισαν πιο ξετσίπωτα ακόμα να ξεζουμίζουν και να καταπιέζουν το λαό. Και για να μπορούν να πνίγουν τις κραυγές του, βάλανε στο κεφάλι μας το Μεταξά, που ήτανε πάντα πράχτορας του ΙΙ γραφείου του γερμανικού επιτελείου, από τον καιρό που σπούδαζε στη στρατιωτική σχολή της Γερμανίας.
Έτσι, ύστερα από 120 χρόνια, ξαναπέσαμε πάλι στη σκλαβιά, γιατί έτσι κακά μας κυβερνήσανε στο διάστημα αυτό.
Σ' αυτή την κατάσταση βρεθήκαμε, όταν ξέσπασε η πολεμική λαίλαπα και η σύγκρουση μεταξύ των κολοσσών. Μα κανένας απ' αυτούς δε σκέφτηκε ελληνικά και να δει πώς θα ξέφευγε η χώρα μας τη λαίλαπα αυτή. Με την επίγνωση ότι η χώρα μας θα τραβούσε στην καταστροφή μπήκανε στον πόλεμο.
Έχουμε ντοκουμέντα στα χέρια μας, πού μας αποδείχνουν, ότι οι άνθρωποι αυτοί είχανε σκοπό να ρίξουνε μόνο τρεις τουφεκιές στο Αλβανικό μέτωπο κι ύστερα να μας παραδώσουν στους φασίστες. Υπάρχουν ντοκουμέντα που μας πείθουν ότι το Νοέμβρη προς το Δεκέμβρη του 1940 μπορούσαμε να πετάξουμε τους Ιταλούς στη θάλασσα. Μα αυτοί συγκρατούσαν το στρατό μέχρι που να λύσει το στρατιωτικό της πρόβλημα, η Γερμανία στην Ευρώπη κι ύστερα να δικαιολογηθούν ότι δε μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα με δυο κολοσσούς. Δεν πίστευαν στις δόξες του στρατού μας, στο θάρρος, στην τόλμη, στην αυταπάρνηση και τον ηρωισμό του, που πολεμούσε με φλόγα ενάντια στο φασισμό, νηστικός και ξυπόλυτος πάνω στα βουνό της Αλβανίας με τη βοήθεια όλου του ελληνικού λάου. Αυτοί δεν πίστευαν σ' αυτά και περιμένανε πως θα καμφθεί. Γι' αυτό το έπος της Αλβανίας είναι ολοκληρωτικά έργο του λαού. Είναι έργο του λαού που το πραγματοποίησε με το μένος που είχε ενάντια στο φασισμό και το ζυγό του Μεταξά, με θυσίες και ηρωισμούς.
Έτσι, μας ξαναδέσανε στη σκλαβιά.
Μα ο λαός μας δεν ήτανε σε θέση να συνεχίσει το έργο του αυτό. Όσο φλογερά κι αν ήτανε τα στήθη του, η φλόγα αυτή δεν θα άντεχε στα σιδερόφρακτα μεγαθήρια των φασιστών, μια που είχε μέσα του και την προδοσία των ηγετών του. Έτσι αναγκάστηκε να υποκύψει, μα όχι σαν ηττημένος. Γιατί αυτή η συνθηκολόγηση που έκαναν, υπογράφηκε πριν ακόμα πολεμήσει ο στρατός μας. Αυτή δεν ήτανε ήττα του λαού μας, μα ήττα και χρεοκοπία των καθεστώτων που μεσολάβησαν από το 1821-1941. Γι αυτό κι ο λαός μας τιμωρεί σήμερα την ήττα αυτή και θα την τιμωρήσει αργότερα πιο σκληρά ακόμα.
Έτσι ήλθαν οι Γερμανοί στον τόπο μας και μας σκλαβώσανε. Μα για μας, για το λαό μας, καμιά κηλίδα δε θα μπορούσε να προσαφθεί, ότι εγκαταλείψαμε τα εδάφη μας. Αυτή θα κολλούσε, όταν δεν ξεσηκωνόμαστε. Τι μπορούσαμε να περιμένουμε απ' αυτούς που φορούσαν τα κλακ και τα μπακαλιαράκια; Τι μπορούσαν να μας πούνε αυτοί; Το μόνο που βρίσκανε να μας λένε ήτανε:
Ησυχία, παιδιά, και τάξη. Κάναμε κυβέρνηση, ησυχάστε. Αυτό όμως θέλανε κι οι Γερμανοί. Μα τα λόγια αυτά τα εκστομίζανε οι άνθρωποι εκείνοι που δεν έχουν το δικαίωμα να ονομάζονται Έλληνες.
Κι όμως, δε θα συμβιβάζονταν με τη λογική και τη ράτσα μας, αν δε βγαίναν πάλι τα στοιχεία αυτά που θα κρατούσανε ψηλά την τιμή του έθνους μας, μέσα από το λαό μας.

Στο δρόμο του αντάρτικου.

Μια μαυρίλα πλάκωνε τον ελληνικό ορίζοντα. Κανείς δεν ήξερε τι θα έφερνε η αύριο και πώς θα ξεφεύγαμε από τη σιδερένια τανάλια που μας έσφιγγε. Κείνοι που ένιωθαν βρίσκονταν στις φυλακές και τα ξερονήσια. Κι εδώ πρέπει να στιγματιστεί μια άλλη ατιμία των ανθρώπων της 4ης Αυγούστου, που φεύγοντας, τους παράδωσε στα χέρια των καταχτητών.
Μια άλλη μερίδα πού ένιωθε, ασχολούνταν με τις μαύρες και άσπρες αγορές. Έτσι, όλο το βάρος έπεσε πάνω σε μια χούφτα ανθρώπων, απ' αυτούς που τρώγανε καρπαζιές μέσα στα αστυνομικά μπουντρούμια και τις ασφάλειες, μα που φλέγονταν από ηρωισμό και ανδρεία και μέσα τους υπήρχε μια ζεστή ελληνική καρδιά κι έτρεχε στις φλέβες τους πραγματικό ελληνικό αίμα. Αυτοί άναψαν το δαυλό κι έδωσαν το σύνθημα για τον ξεσηκωμό του Έθνους. Αυτοί που δώσανε το κουράγιο στους Έλληνες. Αυτοί που δημιούργησαν τη νέα Φιλική Εταιρία: το ΕAM.
Βέβαια, ποιος θάτανε κείνος που μπορούσε να πιστέψει τότε. Ότι αυτή η φούχτα των ανθρώπων θα έφερνε στη χώρα μας τη μεγαλόπρεπη αυτή νίκη. Μα η υφή, η ψυχοσύνθεση, το σκαρί των ανθρώπων αυτών ήτανε τέτοιο. Παρά τις φυλακές, τους κατατρεγμούς, τις δολοφονίες, τα βασανιστήρια, τις ομαδικές εκτελέσεις και την τρομοκρατία, οι άνθρωποι αυτοί οδηγούσαν ηρωικά και θαρραλέα τις μάζες στον δρόμο της λευτεριάς.
Ξέρετε όλοι πως άρχισε το κίνημα αυτό και δε σταματώ στις λεπτομέρειες του. Όταν έχουμε τη μέρα της εθνικής ανεξαρτησίας μας, πού γιορτάζουμε στις 25 Μάρτη, χαιρόμαστε, τραγουδάμε και κλαίμε από τη συγκίνηση. Μα από δω και πέρα θα έχουμε δυο εθνικές γιορτές: την 25η Μάρτη και την 27η Σεπτέμβρη επέτειο της δημιουργίας του ΕΑΜ, που αποτέλεσε τη βάση της σημερινής μας απελευθέρωσης.

Αυτό πρέπει να το νιώσουμε.

Στα προηγούμενα χρόνια πολλοί περνούσανε από την πλατεία του Διάκου, μα κανείς δεν ένιωθε τον παλμό που περιείχε το τραγούδι, που μας δίδασκε στο σχολείο ο παλιός καθηγητής μας Λάσκαρης: Σας ευλογεί του Διάκου μας το τιμημένο χέρι…
Κανείς δεν ένιωθε, ότι έπρεπε να φύγει μακριά από τα μικροσυμφέροντα του και να παλέψει για τη λευτεριά. Μα η χούφτα αυτή των ανθρώπων, που σας μίλησα πιο πάνω, ρίχτηκε ολόψυχα στον αγώνα.
Η αντίδραση στο άκουσμα της χρησιμοποίησε όλα τα μέσα κι έθεσε σε ενέργεια όλες τις ατιμίες για να τη σαμποτάρει. Μα όλα αυτά στάθηκαν ανίκανα να σπάσουν τον αγώνα της. Αντίθετα, αυτή ρίζωνε κάθε μέρα και πιο πολύ κι ανέπτυσσε τη δράση της. Κι επειδή δεν είχε σκοπό να καταπιαστεί με χαρτοπόλεμο έβγαλε στο βουνό το αντάρτικο.
Θυμάμαι όταν το χειμώνα του 1941 ήλθα εδώ σαν «μαυραγορίτης» για να βάλω μπροστά τη δουλειά. Σας γνώριζα όλους, μα κανείς από σας δεν ήξερε τι επεδίωκα εγώ. Τότε μαζί με το Γ. Φράγκο και Γ. Γιαταγάνα βγάλαμε το πρώτο διάγγελμα του ΕΑΜ. Πολλοί νομίζανε τότες, ότι αυτό ήτανε μόνο ντόρος και τίποτα άλλο.
Όταν λέγαμε ότι σε λίγο θα σφυρίζει το μάλιγχερ και θα κροταλίζει ξερά το πολυβόλο στις βουνοκορφές και τα φαράγγια μας κι οι Γερμανοί και Ιταλοί θα φεύγουν ντροπιασμένοι, ίσως πολλοί να λέγανε πως αυτά δεν ήτανε παρά ηχηρές φράσεις.
Μα ύστερα από 2 1/2 μήνες άρχισε πραγματικά να λαλεί το ντουφέκι. Και τι δεν είπανε τότε! Όπως και στα 1821 όλη η αντίδραση συνωμότησε εναντίον μας και στην αρχή δεν έλεγε τίποτα για το αντάρτικο, κάνοντας το ίδιο πού κάνει και η στρουθοκάμηλος, όταν κρύβει το κεφάλι της, ενώ όλο της το σώμα φαίνεται. Έτσι κι αυτοί, νομίζανε, ότι αν δε λέγανε τίποτα για το αντάρτικο και το αγνοούσαν, δε θα ξαναβροντούσε το καριοφίλι. Μα μπορούσε να σταματήσει αυτό; Κάθε μέρα κοκκίνιζαν τα βουνά και τα φαράγγια από το αίμα.
Κι όταν είδαν ότι το αντάρτικο μεγάλωνε, παρά τη σιωπή τους, τότε κι αυτοί άλλαξαν τρόπο για να μας πολεμήσουν. Μας ονόμασαν πλιατσικολόγους, κατσικοκλέφτες, ληστοσυμμορίτες κλπ. Ακόμα βρέθηκαν άνθρωποι να μας αποκηρύξουν με την υπογραφή τους γιατί σκοτώσαμε τον προδότη και εκβιαστή Μαραθέα. Αυτοί οι κύριοι ήτανε κυριολεκτικά ηλίθιοι.
Δεν ξέρανε ούτε το ατομικό τους συμφέρον. Νόμισαν, πως αν μας αποκήρυσσαν θα σταματούσε κι ο αγώνας μας κι ότι δεν θα είμαστε κάποτε ικανοί να τους σφίξουμε το λαιμό και να τους πνίξουμε.
Ας είναι. Τέτοιοι ηλίθιοι ήτανε και τέτοιες ηλιθιότητες λέγανε. Ας κάνουν τώρα τα ψηλά τους καπέλα κλωσοφωλιές.

Η ύπαιθρος αναπνέει.

Μα ήτανε δυνατό να πιάσει αυτό; Οι χωριάτες είχανε δει για πρώτη φορά το θαύμα ν' αφήνουν τα πράματα τους έξω χωρίς να τους τα πειράζει κανείς. Η ζωοκλοπή είχε καταργηθεί στην ύπαιθρο και η ασφάλεια της ζωής και της περιουσίας ποτέ δεν ήτανε σ' αυτό το σημείο. Ήτανε θαύμα αυτό; Όχι. Αλλά για πρώτη φορά το χωριό γνώρισε την εξουσία, η οποία βγήκε για να χτυπήσει την εσχάτη προδοσία, το έγκλημα, τη ζωοκλοπή κλπ. και να εμπεδώσει την ασφάλεια.
Κι όταν χτυπήσαμε τα εγκλήματα αυτά και πατάξαμε την προδοσία, αυτοί σαν δεσποινίδες της αριστοκρατίας, που δε βλέπουν γύρω τους τη δυστυχία και την κακομοιριά πού βασιλεύει, αλλά συγκινούνται από ένα άρρωστο γατάκι, έμπηξαν τις φωνές και μας κατηγόρησαν ότι σκοτώνουμε. Επί Μεταξά βιάστηκαν γυναίκες, υπέστησαν μαρτύρια χιλιάδες άνθρωποι, σκοτώθηκαν και γκρεμίστηκαν από τα μπαλκόνια της Ασφάλειας γέροι, έγιναν τόσα εγκλήματα, μα κανείς απ' αυτούς δεν είπε τίποτα. Μα τώρα φωνάζουνε ότι ο Άρης σφάζει.
Ναι, σφάξαμε κι είμαστε έτοιμοι να ξανασφάξουμε, αν χρειαστεί. Ποιους όμως σφάξαμε; Εμείς είμαστε πιο πονόψυχοι απ' αυτούς. Απόδειξη είναι ότι εμείς είμαστε κείνοι που τρώγαμε χρόνια τώρα τις καρπαζιές και καταδιωκόμασταν. Σφάξαμε κείνους που πρόδιδαν στους καταχτητές τους Έλληνες, κείνους που κλέβανε το λαό και διαπράττανε εγκλήματα. Κι είναι κυριολεκτικά ηλίθιοι κείνοι πού τους πήρε ο πόνος γι' αυτούς, που τόσο δικαιολογημένα χτυπήσαμε, για να παίρνουν το μέρος τους ή είναι ολοκληρωτικά συνένοχοι τους. Μα ούτε και το κόλπο αυτό έπιασε.

Το αντάρτικο σώζει το λαό.

Τότε όμως αυτοί, σαν καλοί ζαχαροπλάστες που ήτανε, κατασκευάσανε ένα νέο χρυσό χάπι:
-Ναι, φωνάζανε. δεν υπάρχει αντίρρηση, ότι οι αντάρτες διεξάγουν εθνικό αγώνα. Μα το ζήτημα αυτό θα λυθεί από τους ισχυρούς. Τι μας χρειάζονται, λοιπόν, οι αγώνες κι οι σκοτωμοί, αφού τα ζητήματα μας θα τα λύσουνε άλλοι;
Λυτό το σύνθημα έπιανε. Είχανε όμως δίκιο; Ασφαλώς όχι!
Γιατί δεν είχανε δίκιο;
Στα 1941-42 το ΕΑΜ δεν ήτανε ακόμα ισχυρό. Γι' αυτό δεν είχε αρχίσει ο αγώνας να παίρνει μαζικό χαραχτήρα. Ούτε κι αντάρτικη δράση υπήρχε. Κι όμως. Στα 1941-42 πέθαναν από την πείνα και τις αρρώστιες, που επακολούθησαν απ' αυτήν, 300.000 άνθρωποι μόνο στην Αθήνα, τον Πειραιά και τα περίχωρα τους. Και θα πέθαιναν αργότερα ακόμα περισσότεροι, αν το ΕΑΜ δεν κινητοποιούσε με συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, συλλαλητήρια και απεργίες το λαό και δεν τον εμψύχωνε: 1. Να επιβληθεί το σταμάτημα της αρπαγής της παραγωγής μας από μέρους των κατακτητών. 2. Να επιβληθεί σ' αυτούς ν' αφήσουν το Διεθνή Ερυθρό Σταυρό να αναλάβει την τροφοδοσία του λαού μας. 3. Να προσέξουν την κατάσταση της Ελλάδας στο εξωτερικό.
Αν το αντάρτικο δε σταματούσε τις φάλαγγες των Γερμανών που κλέβανε την παραγωγή της χώρας μας και δεν καταργούσε τη συγκέντρωση της παραγωγής που τη βάζανε στο χέρι οι καταχτητές, αν δε γίνονταν όλα αυτά, τότε τα θύματα από την πείνα και τις αρρώστιες θα ήταν πολύ περισσότερα. Όλες οι χιλιάδες των θυμάτων, που πέσανε για τη ζωή και τη λευτεριά του λαού μας, ποτέ δε φθάνουν τα θύματα της πείνας και των ασθενειών. Πότε ακούστηκε στην ιστορία της ανθρωπότητας να πραγματοποιείται η απελευθέρωση μέσω της μπαγαποντιάς; Ποτέ. Η λευτεριά δεν κερδίζεται με ξόρκια, αλλά με αγώνες και θύματα!
Μα κι αν το θέλαμε, δεν είχαμε αυτό το δικαίωμα. Το δικαίωμα δηλαδή να κηλιδώσουμε την ιστορία της πατρίδας μας. Αυτό θα ήτανε ασέβεια στη μνήμη των ηρωικών μας προγόνων. Μα ούτε είχαμε το δικαίωμα να κολλήσουμε μια ατιμωτική σφραγίδα, μια σφραγίδα αίσχους, στο κούτελο των επερχομένων γενεών, των παιδιών μας και των εγγονιών μας, ότι κατάγονται από γενιά ευνούχων, που δέχονται να πεθαίνουν στα πεζοδρόμια από τον ατιμωτικότερο των θανάτων, από την πείνα, παρά να πεθαίνουν με το όπλο στο χέρι, παλεύοντας για τη λευτεριά.
Τι θα έπρεπε να προτιμούσαμε; Το πρώτο ή το δεύτερο; Όχι! Χίλιες φορές όχι!
Καλύτερα να γινότανε το παν ένα μπουρλότο, παρά να υποταχθούμε στους καταχτητές.
Αυτό ο λαός μας το κατάλαβε, τους μούντζωσε κι έδωσε αυτά τα γενναία παλικάρια, πούναι τώρα στεφανωμένα με δόξες, με δάφνες και με νίκες.

Η αντίδραση συνωμοτεί.

Τότε κι αυτοί αναγκάστηκαν ν' αλλάξουν βιολί κι αποφάσισαν να βγάλουν στο βουνό δικές τους ανταρτοομάδες.
Μα γιατί αυτό; Το ΕAM είχε δηλώσει ότι δεν είχε μονοπώλιο τον αντάρτικο αγώνα. Γι' αυτό και τους κάλεσε να σχηματιστούν κοινές ανταρτοομάδες. Αν είχανε την πρόθεση να παλέψουν ενάντια στους καταχτητές, θα το κάνανε. Τότε όμως, ισχυρίζονται, ότι η χωρογραφία της Ελλάδας και η πυκνότητα της κατοχής δεν επέτρεπε την ύπαρξη ανταρτοομάδων.
Όταν όμως είδανε εμάς, όταν λευτερώσαμε την ύπαιθρο, τότε κι αυτοί αποφάσισαν να δημιουργήσουν αντάρτικο.
Τι θα περίμενε κανείς άπ' αυτούς αρχή αρχή; Ποια κραυγή, έστω και τυπικά, να βγει από το στόμα τους; Φυσικά, "Κάτω οι καταχτητές" !
Μα την θέση τους τη γνωστοποίησαν από την αρχή. Η πρώτη κραυγή τους ήτανε:

"Κάτω το ΕΑΜ!"

Μα εμείς και πάλι τους καλέσαμε για να ενωθούμε. Αυτοί όμως αρνήθηκαν, γιατί δεν θέλανε να υποβληθούν σε κόπους και μόχθους για να πολεμήσουν τον καταχτητή. Γιατί αυτοί δεν ήτανε εντολοδόχοι του ελληνικού λαού, μα της αντίδρασης από το φόβο της λαοκρατίας που ζητούσαν να πολεμήσουν.
Στο τέλος μας κήρυξαν κι ανοιχτά τον πόλεμο, ένοπλα, συνεργαζόμενοι με τους καταχτητές.
Θα είμαστε ασυνεπείς στον αγώνα μας και προδότες του λαού μας, αν σιχαινόμαστε τα αίματα. Γι' αυτό, σαν εντολοδόχοι του λαού, συντρίψαμε τους συνεργάτες αυτούς των καταχτητών, τους πολέμιους του εθνικού μας αγώνα.

Ο ΕΛΑΣ στο πλευρό των συμμάχων.

Ύστερα απ' αυτό χρησιμοποίησαν το κόλπο: Μας κατηγόρησαν, ότι δε βοηθάμε το συμμαχικό αγώνα, αλλά θα υπακούσουμε μόνο στους Ρώσους. Κι απειλούσαν ότι όταν θάρθουν οι σύμμαχοι εδώ, θα μας κανονίσουν. Αυτοί, που συνεργάζονταν με τους Γερμανούς, απειλούσανε ότι θα μας χτυπήσουν οι σύμμαχοι!
Αυτοί που στα 1941 πρόδωσαν το συμμαχικό αγώνα. Αυτοί που μαγάρισαν τις Θερμοπύλες και τους Τριακόσιους μας κι άφησαν τους συμμάχους Άγγλους να μάχονται μόνοι τους εκεί, ενώ αυτοί είχαν παραδώσει την Ελλάδα με τη συνθηκολόγηση του Τσολάκογλου, μας κατηγορούσαν ότι δεν ενισχύουμε τον συμμαχικό αγώνα κι έβαζαν στο μυαλό των συμμάχων την άτιμη σκέψη, ότι δήθεν θα μας χτυπούσαν ερχόμενοι εδώ.

Ο Γοργοπόταμος.

Μα σε λίγο τους ήλθε το πρώτο χαστούκι! Η πρώτη ομάδα των Άγγλων αλεξιπτωτιστών έπεφτε, όχι σ' αυτούς, μα στον Άρη, πάνω στη Γκιώνα. Και μαζί μ' αυτούς τραβήξαμε κι ανατινάξαμε το Γοργοπόταμο. Ο αρχηγός των συμμαχικών στρατευμάτων της Μ. Ανατολής, στρατηγός Ουίλσον, δήλωνε ανοιχτά, ότι οι επιτυχίες των συμμάχων στην Αφρική οφείλονται κατά 80% στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, γιατί αυτή εμπόδισε την αποστολή γερμανικών ενισχύσεων και εφοδιασμού. Μα να κι ένα τελευταίο: Στην Πελοπόννησο προτείναμε στους τσολιάδες να καταθέσουν τα όπλα κι εμείς θα τους αφήσουμε ελεύθερους. Μα οι Άγγλοι το απέρριψαν αυτό και συνέλαβαν όλους τους τσολιάδες, τους έκλεισαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους παραπέμπουν να δικαστούν από τα στρατοδικεία.
Στο κάτω-κάτω, να τώρα οι Άγγλοι μπροστά σας. Διαβαίνουν τους δρόμους της Λαμίας και πάνε να χτυπήσουν τους Γερμανούς μαζί με μας. Μαζί τους θα πολεμήσουμε εμείς κι όχι αυτοί, μέχρι την ολοκληρωτική συντριβή του φασισμού. Μα τα κατακάθια αυτά βρήκανε νέο τροπάρι: Μας κατηγορούν ότι είμαστε όλοι κομμουνιστές και ισχυρίζονται, ότι το ΕΑΜ. και ο ΕΛΑΣ είναι σκεπασμένες κομμουνιστικές οργανώσεις. Μα αυτή η κατηγορία μπορεί ν' αποτελέσει ντροπή ή έπαινο;

Αγωνιζόμαστε για την Δημοκρατία.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα δε βαδίζει τώρα για τον κομμουνισμό. Το ΚΚΕ έχει βέβαια στο πρόγραμμα του σαν τελική του επιδίωξη τον κομμουνισμό. Μα όχι για τώρα. Τον κομμουνισμό θα τον επιβάλλετε σεις, ο λαός κι όχι το ΚΚΕ. Κι είμαι βέβαιος ότι πολλοί από τους μορφωμένους μας, που δεν τον θέλουν σήμερα, θα ψηφίσουν τότε για να επικρατήσει ο κομμουνισμός.
Σήμερα, όμως, το ΚΚΕ. δεν επιδιώκει παρά μόνο μια δημοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος.
Μα ας πούμε, ότι το ΚΚΕ. θα εφαρμόσει τον κομμουνισμό. Λένε ότι ο κομμουνισμός χαλνά τις εκκλησιές και γδέρνει τους παπάδες. Τόσο χαζοί είναι λοιπόν οι κομμουνιστές να χαλάσουν τις εκκλησιές, που δεν τους εμποδίζουν σε τίποτα;
Οι εκκλησιές μας φταίνε ή τα καράβια του Εμπειρίκου; Γιατί λοιπόν να κάψουμε τις εκκλησιές;

Ποιος χτυπά τη θρησκεία;

Θα γδάρουμε τους παπάδες; Μα γιατί; Εμείς βλέπουμε, ότι χιλιάδες παπάδες βρίσκονται τώρα στην πρωτοπορία του κινήματος μας και η συμβολή του κλήρου, που στάθηκε στο πλευρό μας, υπήρξε ανεκτίμητη. Μήπως συμβαίνει το αντίθετο; Γιατί αυτοί που εμφανίζονται σαν προστάτες της εκκλησίας, γκρεμίσανε μαζί με τους Γερμανούς και γδέρνουνε παπάδες.
Ο κομμουνισμός, λένε, θα καταργήσει την θρησκεία. Μα η θρησκεία είναι ζήτημα συνείδησης. Πώς θα καταργηθεί λοιπόν; Η κατάργηση της θρησκευτικής συνείδησης είναι πράμα αδύνατο, έστω κι αν ακόμα οι κομμουνιστές θέλανε να την καταργήσουν. Η θρησκευτική συνείδηση δεν καταργείται με απλές διαταγές. Αν συνέβαινε ένα τέτοιο πράμα, αυτό θα έμοιαζε με την διαταγή πού έβγαλε κάποτε ένας αστυνόμος στην Ανάφη, με την οποία απαγόρευε την πάλη των τάξεων! Το τι θα γίνει στο πολύ μακρινό μέλλον, το πώς θα σκέπτονται οι άνθρωποι τότε, είναι άλλο πρόβλημα. Και κανένας πολιτικός δε μπορεί να βγάλει νόμο για το τι θα πρέπει να γίνει ύστερα από 200 η 500 χρόνια. Ούτε λοιπόν κι εμείς θα βγάλουμε τέτοιο νόμο. Μας ενδιαφέρει το πώς θα προκόψει ο λαός μας σήμερα κι όχι το τι φιλοσοφικές πεποιθήσεις θα έχει ύστερα από 500 χρόνια.
Συνεπώς καταλαβαίνετε τώρα, ότι αυτοί που διαδίδουν αυτές τις συκοφαντίες επιδιώκουν άλλους σκοπούς, προσπαθώντας με το μέσο αυτό της συκοφαντίας να εξαπατήσουν το λαό και να διαιωνίσουν την κυριαρχία τους πάνω του. Αν μάλιστα εξετάσουμε βαθύτερα το πράμα αυτό, θα δούμε ότι αυτοί είναι άθρησκοι, γιατί σε αυτούς δεν υπάρχει ούτε ίχνος θρησκευτικής συνείδησης κι ο μόνος που λατρεύουν είναι ο Θεός Μαμμωνάς, ο Θεός του χρήματος…

Θα συσπειρώσουμε την οικογένεια.

Κατηγορούν τους κομμουνιστές, ότι αυτοί θα διαλύσουν επίσης την οικογένεια. Λες κι εμείς κατεβήκαμε από τον ουρανό και δε γεννηθήκαμε από σπίτια ή φυτρώσαμε μόνοι μας σαν τα μανιτάρια. Η οικογένεια δημιουργήθηκε από ορισμένες οικονομικές συνθήκες. Σε μια ορισμένη ανάπτυξη της κοινωνίας δημιουργήθηκε η ανάγκη της οικογένειας, γιατί έτσι θα αντιμετωπίζονταν καλύτερα οι ανάγκες της ζωής.
Χρειάζονταν να δουλεύουν όλοι: ο πατέρας και τα παιδιά στα χτήματα, οι γυναίκες στον αργαλειό και το σπίτι, γιατί μόνο με τον τρόπο αυτό θ' αντιμετωπίζονταν οι βιοτικές ανάγκες τους.
Αυτού του είδους οι οικονομικές συνθήκες που επικρατούσαν τότε, πλησίαζαν όπως βλέπετε, πιο στενά τα μέλη της οικογένειας μεταξύ τους. Σήμερα όμως τι γίνεται; Οι σημερινές οικονομικές συνθήκες αναγκάζουν όχι πια το στενό πλησίασμα της οικογένειας, αλλά αντίθετα την απομάκρυνση της.
Να ένα παράδειγμα: Ένας άντρας παντρεύεται, μα την επομένη του γάμου του φεύγει στην Αμερική για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις ανάγκες της ζωής του και της γυναίκας του. Ποιος διαλύει στην περίπτωση αυτήν την οικογένεια; Οι κομμουνιστές ή οι οικονομικές συνθήκες πού δημιούργησε η κεφαλαιοκρατία;
Κι εδώ, λοιπόν, βλέπουμε φανερά, ότι αυτοί που μας κατηγορούν πως θέλουμε να διαλύσουμε την οικογένεια, δεν είναι άλλοι, παρά αυτοί οι ίδιοι πού τη διαλύουν στην πραγματικότητα, ενώ εμείς επιδιώκουμε το στερέωμα της. Θα δώσουμε στο λαό τα οικονομικά μέσα για να μπορεί να μη σκορπάει την οικογένεια του στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.
Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει. Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους.
Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε.
Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ; Όταν έξαφνα στα 1929-31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης πού μάστιζε τότε τη χώρα μας να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεολύσια, οι Άγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Έλληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν. Να λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους! Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και την διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία.

Όταν οι άτιμοι μιλάνε για τιμή.

Μας κατηγορούν επίσης, ότι εμείς επιβουλευόμαστε την τιμή. Βλέπετε, όλοι αυτοί οι «ηθικοί», που όταν περπατάνε μπερδεύουνται τα κεφάλια τους στα σύρματα, μιλάνε για τιμή! Αυτοί που πούλησαν τις γυναίκες και τις αδελφές στον κατακτητή, για να κάνουν τα νταραβέρια μαζί του και μας σκλάβωσαν διπλά, αυτοί πάνε τώρα να μας πείσουν ότι είναι οι κέρβεροι της τιμής και της ηθικής. Με αυτά τα μέσα προσπαθούν να εξαπατήσουν το λαό για να συνεχίσουν το ξεζούμισμα και την εκμετάλλευση του. Και πολλές φορές το καταφέρνουν αυτό και μας πείθουν μάλιστα ότι έτσι είναι όπως τα λένε.
Πάρτε ένα παράδειγμα, απ' αυτό που γίνεται στα χωριά: Ο χωριάτης καπνίζει τον καπνό που παράγει ο ίδιος. Μα τον πείσανε ότι αυτός είναι λαθραίος. Κι ο ίδιος ο χωρικός σου λέει ότι καπνίζει λαθραίο καπνό. Λες και δεν τον έσπειρε αυτός στον τόπο μας, αλλά τον έφερε από την Αμερική. Όπως βλέπετε λοιπόν κι ο ίδιος ο χωριάτης το πίστεψε, πως ο καπνός του είναι «λαθραίος». Η αντίδραση δεν σταματά σε τίποτα μπροστά προκειμένου να εξαπατήσει το λαό, χρησιμοποιώντας γι αυτό όλα τα μέσα, όλη τη συκοφαντία και το ψέμα. Μα αυτές οι συκοφαντίες στην ύπαιθρο, όπου μας είδανε και μας νιώσανε, έγιναν συντρίμμια. Στις πόλεις θα γίνει κι αυτού το ίδιο.
Σε λίγες μέρες θα δείτε κι εσείς μόνοι σας την πραγματικότητα. Γιατί ο δικός μας σκοπός είναι ένας: Πώς θα ζήσει καλύτερα ο λαός μας!
Όταν είταν εδώ ο κατακτητής, αυτοί θέλανε τότε την τάξη. Εμείς θέλαμε την αταξία για να κάνουμε ανυπόφορη τη ζωή του κατακτητή. Τώρα αυτοί θέλουνε την αταξία. Μα εμείς θέλουμε την τάξη. Αυτοί είναι οι οργανωτές του εμφυλίου πολέμου για να εκμεταλλεύονται το λαό μας. Αυτοί είναι οι λύκοι, που προσπαθούν να κατασπαράξουν το κοπάδι, εμάς, εσάς, όλους μας, το λαό δηλαδή.

Τηρήσαμε τις υποσχέσεις μας.

Ο ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ υποσχέθηκαν στο λαό την πάλη ενάντια στον κατακτητή και την απελευθέρωση της χώρας μας. Αυτές τις υποσχέσεις τις τηρήσαμε. Εμείς δεν δημιουργήσαμε κυβερνητικό τύπο. Αυτός δημιουργήθηκε μόνος του από το λαό. Από τον Οκτώβρη του 1942 μόνος του ο λαός τράβηξε στις εκλογές της αυτοδιοίκησης του. Ο θεσμός αυτός της αυτοδιοίκησης, που για πρώτη φορά εμφανίστηκε στην Ευρυτανία, αποτέλεσε την απαρχή της δημιουργίας του από το χωριό μέχρι την Π.Ε.Ε.Α. αργότερα.
Εμείς είμαστε υπέρ της ενότητας και χάρη στις προσπάθειες τις δικές μας οφείλεται κατά 9 5% η δημιουργία της εθνικής κυβερνήσεως, κάτω από την οποία αγωνιζόμαστε σήμερα. Μέχρι τη Λάρισα η πατρίδα μας είναι τώρα ελεύθερη. Και γρήγορα θ' απελευθερώσουμε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα. Έτσι και η δεύτερη μας υπόσχεση τείνει να πραγματοποιηθεί ολοκληρωτικά.

Η πάλη μας για τη λαοκρατία.

Μα εμείς υποσχεθήκαμε στο λαό και κάτι άλλο: Ότι δεν θ' αφήσουμε το όπλο από το χέρι μας αν δεν πετύχουμε και τη διπλή λευτεριά: τη λαοκρατία. Για αυτό θα παλέψουμε για να εκτελέσουμε κι αυτή την υπόσχεση μας, αφιερώνοντας και θυσιάζοντας την ζωή μας ακόμα για τη λαοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος.
Ο ΕΛΑΣ στα χέρια πρώτα της Κ.Ε. του ΕΑΜ και της ΠΕΕΑ αργότερα αποτέλεσε το δυνατό όπλο της διατήρησης του λαού μας στη ζωή. Τον μοχλό της γρηγορότερης απελευθέρωσης μας. Τώρα, στα χέρια της εθνικής μας κυβέρνησης, που αποτελείται απ' όλα τα κόμματα και τις οργανώσεις και που υπόσχεται στο πρόγραμμα της λαοκρατικές λύσεις, θ' αποτελέσει την εγγύηση, ότι θα συνεχίσουμε τον πόλεμο μέχρι την ολοκληρωτική συντριβή του φασισμού κι ότι θα εξασφαλισθούν οι ως τώρα κατακτήσεις του λαού μας και θα κερδηθούν και νέες.
Φωνάζατε πολύ για την θανατική καταδίκη των προδοτών, των συνεργατών του καταχτητή και των εκμεταλλευτών της δυστυχίας τού λαού στα χρόνια της κατοχής. Όταν εμείς δεν είχαμε τη δυνατότητα να τους δικάσουμε, τους εκτελούσαμε. Αργότερα τους δικάζαμε σε στρατοδικεία. Τώρα, όσους έχουμε συλλάβει θα τους παραδώσουμε στην δικαιοσύνη. Υπάρχει η νόμιμη πια κυβέρνηση και αυτή θα αποφασίζει για όλα. Μη φωνάζετε λοιπόν. Αυτοί θα δικασθούν και θα καταδικασθούν. Μα δεν θάχει και μεγάλη σημασία.
Τεράστια σημασία θάχει αν καταδικάσετε και θανατώσετε εσείς, ο κυρίαρχος λαός, το καθεστώς που γεννάει τέτοια καθάρματα.
Μεθαύριο θα τραβήξουμε στις εκλογές. Το πρώτο ράπισμα πρέπει να δοθεί στο δημοψήφισμα, με την οριστική καταδίκη του φιλοβασιλισμού και την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας.
Αλλά γιατί στρεφόμαστε με τόση μανία ενάντια στο βασιλιά;
1.Γιατί αυτός πρώτα-πρώτα δεν είναι ούτε Έλληνας. 2.Γιατί μας τον φέρανε με το ψεύτικο δημοψήφισμα του 1935. 3.Γιατί είναι επίορκος. Καταπάτησε το Σύνταγμα του 1911 κι έβαλε δικτάτορα τον πεμπτοφαλαγγίτη Γιάννη Μεταξά. 4. Γιατί άφησε όλους τους ανίκανους και πεμπτοφαλαγγίτες στρατηγούς και υπουργούς να προδώσουν τον πόλεμο της Αλβανίας και να υποδουλώσουν την πατρίδα μας. 5. Τέλος, γιατί στην εθνική μας συμφορά του 1941, αντί να καθίσει εδώ και να θυσιαστεί σαν άλλος Κόδρος των Αθηνών, μας εγκατέλειψε.
Αν ήτανε καλός έπρεπε να καθίσει εδώ κι αντί να βγει στο κλαρί ο Άρης και δεν ξέρω ποιος άλλος, να βγει αυτός να οργανώσει τον αγώνα και να είναι τώρα δικαιωματικά βασιλιάς μας και αρχηγός μας. Με τη στάση του ο ίδιος παραιτήθηκε ουσιαστικά και τυπικά του δικαιώματος επί του θρόνου της Ελλάδος.
Αυτά βέβαια γι' αυτόν προσωπικά κι ανεξάρτητα από την πεποίθηση μας πώς δεν χρειάζεται κανένας θρόνος, μα δημοκρατία για να προκόψει η Ελλάδα μας.

Σεβόμαστε τη λαϊκή θέληση.

Το δεύτερο ράπισμα πρέπει να δοθεί στις εκλογές, που θα καθορίσουν το πολίτευμα της χώρας μας. Εμάς, η μόνη μας φιλοδοξία είναι να είμαστε υπηρέτες του λαού. Γι' αυτό θα σεβαστούμε την ετυμηγορία σας, όποια κι αν είναι αυτή.
Μα έχουμε αυτές τις απαιτήσεις: Να ψηφίσει ο λαός ανεπηρέαστα και να σεβασθούν το λαό.
Αν αυτά δεν εκτελεστούν, τότε σας υποσχόμαστε ότι πάλι θα ξαναβγούμε στο βουνό. Μα είμαι βέβαιος ότι αυτά δεν θα συμβούν. Γιατί ο λαός μας χειραφετήθηκε πια. Δοκιμάσθηκε και ξύπνησε. Θ' ακολουθήσει τους δρόμους που του δείχνουμε και που μοναδικά τον συμφέρουν.
Με την πεποίθηση αυτή, τελειώνοντας, σας καλώ να φωνάξουμε: Ζήτω ο κυρίαρχος λαός μας!

Πηγή :  http://tvxs.gr