Φάρμακο χειρότερο από την ασθένεια

του Κώστα Βεργόπουλου

Σε πρόσφατη παρέμβασή του, ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος παρουσίασε τη δική του κατανόηση της ελληνικής κρίσης, δικαιώνοντας τους δανειστές και ενοχοποιώντας τη χώρα-οφειλέτρια.

 

Σύμφωνα με αυτόν, τα Μνημόνια 1, 2, 3, που οι Ευρωπαίοι εταίροι και πιστωτές επιβάλλουν στη χώρα μας κατά την τελευταία 6ετία δεν ευθύνονται για την πρωτοφανή κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας από το 2010 μέχρι σήμερα, ούτε για τη σημερινή παντελή έλλειψη ορατότητος ακόμη και για το άμεσο μέλλον, παρ’ όλο που ουδέν προβλέπεται σε αυτά για τη σταθεροποίηση ή την ανάκαμψη.

Ο ίδιος υποστήριξε ότι τα Μνημόνια δεν ήσαν ποτέ μέρος του προβλήματος, αλλά αντίθετα μέρος της λύσης του. Ισχυρίστηκε ότι η συρρικνωτική πολιτική ήταν μεν «δυσάρεστη», αλλά «αναγκαία» για τη θεραπεία των παθογενειών που είχαν συσσωρεύσει οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις, όπως και η ελληνική κοινωνία με την αξίωσή της να διατηρεί με δανεικά βιοτικό επίπεδο ανώτερο των δυνάμεών της.

Ο διοικητής προσέθεσε ότι για την 6ετή ελληνική κρίση δεν ευθύνονται ούτε οι ελληνικές τράπεζες, αφού η κρίση δεν πυροδοτήθηκε από αυτές, αλλά από το δημοσιονομικό αδιέξοδο που οδήγησε σε πτώση ολόκληρη την ελληνική οικονομία, με συνέπεια να πληγεί η χρηματοπιστωτική σταθερότητα και μαζί με αυτήν οι τράπεζες.

Γοητευτικό το θεώρημα του διοικητή για τους δανειστές και διεισδυτικό για μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, στο μέτρο που έτσι ακριβώς χειραγωγείται και αυτο-μαστιγώνεται κατά την τελευταία επίδικη 6ετία. Ωστόσο, πολύ εύκολα το ερμηνευτικό σχήμα του διοικητή θα μπορούσε να ανατραπεί, κυρίως όσον αφορά την ευθύνη και ενοχοποίηση των θυμάτων που πληρώνουν τα σπασμένα για ατασθαλίες στις οποίες δεν μετείχαν ποτέ ούτε καν εκ του μακρόθεν.

Ο διοικητής παρασιωπά τη γνωστή έκθεση Ολιβιέ Μπλανσάρ, διευθυντή μελετών του ΔΝΤ, η οποία παραδέχεται ότι η βαθιά ύφεση της ελληνικής οικονομίας δεν οφείλεται τόσο στην υπερχρέωση της χώρας όσο στην υποεκτίμηση των υφεσιακών επιπτώσεων από τα σκληρά μέτρα λιτότητας των Μνημονίων.

Πράγματι, εάν η Ισπανία βγήκε σύντομα από την ύφεση, αυτό σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στο ότι αυτή η χώρα ποτέ δεν ετέθη υπό μνημονιακή επιτήρηση. Οσον αφορά τις Ιρλανδία, Πορτογαλία και Κύπρο, τα μνημονιακά προγράμματα ουδέποτε έφτασαν τη βιαιότητα, σκληρότητα και εκδικητικότητα των αντίστοιχων ελληνικών. Ενώ στο ελληνικό «χοιρίδιο» επιβλήθηκαν περικοπές μισθών και συντάξεων μέχρι 50%, στα υπόλοιπα 4 κράτη της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αυτές δεν υπερέβησαν το 15%.

Στη διάρκεια της κρίσης στην ευρωπαϊκή περιφέρεια και ενώ οι ελληνικές συντάξεις μειώθηκαν κατά 50%, οι αντίστοιχες ισπανικές και πορτογαλικές όχι μόνο δεν μειώθηκαν, αλλά αντίθετα αυξήθηκαν κατά 15% με ομόφωνη απόφαση των κοινωνικών εταίρων, την οποία σεβάστηκαν οι αντίστοιχες συντηρητικές κυβερνήσεις. Εάν η ελληνική ύφεση παραμένει μέχρι σήμερα η βαθύτερη και η ανεργία η υψηλότερη από όλες τις άλλες, αυτό δεν οφείλεται τόσο στο αρχικό ύψος του χρέους όσο στην πιο αναποτελεσματική κακοδιαχείρισή του από τα τρία Μνημόνια.

Επειτα από 6ετή εφαρμογή των μνημονιακών προγραμμάτων στη χώρα μας, το ελληνικό χρέος δεν μειώθηκε, αλλά αντίθετα εκτινάχθηκε ακόμη περισσότερο είτε ως ποσοστό του ΑΕΠ είτε σε απόλυτα μεγέθη. Παράλληλα, οι μημονιακές περικοπές εισοδημάτων και δημόσιων δαπανών, όπως και οι φοροεπιδρομές, συνεχίζουν να στραγγίζουν κάθε ρευστότητα κίνησης στην ελληνική αγορά, με αυτονόητη συνέπεια τη χωρίς επιστροφή εγκατάσταση της οικονομίας σε αυτοτροφοδοτούμενο πτωτικό φαύλο κύκλο.

Ούτε ευσταθεί η άποψη ότι δήθεν αιτία της ελληνικής ύφεσης είναι η άρνηση ή η καθυστέρηση της χώρας να υλοποιήσει τις «αναγκαίες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις». Στην πρόσφατη έκδοσή του, ο ΟΟΣΑ κατατάσσει τη χώρα μας πρωταθλήτρια στην υλοποίηση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων μεταξύ των 34 χωρών-μελών του.(1) Ωστόσο, αυτό που δεν ομολογείται από τον διεθνή οργανισμό ούτε από τον διοικητή, είναι ότι όταν οι μεταρρυθμίσεις εφαρμόζονται σε υφεσιακό πλαίσιο, το αποτέλεσμα θα είναι μοιραία ακόμη περισσότερο υφεσιακό.

Εάν η Ελλάδα είναι πρώτη στην Ευρώπη στις μεταρρυθμίσεις, αυτό εξηγεί και γιατί παραμένει τελευταία στην ανάκαμψη. Για να είναι ωφέλιμες οι μεταρρυθμίσεις απαιτείται να μη θίγουν την αναπτυξιακή δυναμική. Ενόσω αυτός ο κανόνας δεν τηρείται, η ανάκαμψη και σταθεροποίηση εξαφανίζονται ακόμη και από τα ραντάρ της ελληνικής οικονομίας. Εάν σήμερα η ΕΚΤ παραπονείται ότι μόνον 4% των προτεινόμενων μεταρρυθμίσεων υλοποιούνται στην ευρωζώνη, αυτό οφείλεται στο υφεσιακό κλίμα που επικρατεί στο σύνολό της και στη μέριμνα των κυβερνήσεων να μην το επιτείνουν.

Ο Γάλλος υπουργός Σαπέν ξεκαθάρισε ότι η χώρα του δεν προτίθεται να μειώσει περαιτέρω το δημόσιο έλλειμμα, αφού στις σημερινές συνθήκες αυτό θα συνεπαγόταν υψηλότερη ανεργία. Ολες οι χώρες καθυστερούν τις μεταρρυθμίσεις και μόνον η Ελλάδα τις επισπεύδει με τα γνωστά θλιβερά αποτελέσματα. Εάν η χώρα μας έπρεπε να λογοδοτήσει, θα όφειλε να εξηγήσει όχι γιατί δεν πραγματοποιεί τις μεταρρυθμίσεις, αλλά γιατί επιμένει να τις υλοποιεί σε απρόσφορο υφεσιακό πλαίσιο με αποτελέσματα όλο και πιο αρνητικά.

Στο διάστημα της τελευταίας κρίσιμης 6ετίας, εάν το δημοσιονομικό έλλειμμα μετετράπη σε πλεόνασμα, αυτό δεν οφείλεται στο ότι αυξήθηκαν τα δημόσια έσοδα, παρά τις σαρωτικές φοροεπιδρομές, αλλά κυρίως στο ότι περικόπηκαν άγρια οι δημόσιες δαπάνες και ιδίως οι κοινωνικές, είτε για μισθούς και συντάξεις του Δημοσίου είτε για εκπαίδευση και υγεία.

Οι κοινωνικές δαπάνες περικόπηκαν συνολικά κατά σχεδόν 30%, ενώ παράλληλα σε ολόκληρη την ευρωζώνη αυτές αυξάνονται για τη συγκράτηση της οικονομίας από την απειλή της κατάρρευσης. Οι κοινωνικές δαπάνες θεωρούνται στην Ευρώπη «αυτόματοι σταθεροποιητικοί μηχανισμοί» των οποίων η αύξηση περιορίζει την επέκταση της κρίσης και μόνο στη χώρα μας ενοχοποιούνται για τη δήθεν πυροδότησή της.

Οι ελληνικές τράπεζες δεν προκάλεσαν την κρίση, αλλά αντίθετα είναι θύματά της; Θα πρέπει να σημειωθεί ότι 45% του δημόσιου χρέους της χώρας αποτελεί ευρωπαϊκό χρήμα που χρεώθηκε στο ελληνικό κράτος, αλλά με τελικό αποδέκτη τις τράπεζες. Εάν στην Ελλάδα εφαρμοζόταν η αρχή του διαχωρισμού του τραπεζικού χρέους από το δημόσιο, όπως συμβαίνει στην Ισπανία, με επιμονή της συντηρητικής κυβέρνησης Ραχόι, τότε το τελευταίο δεν θα ήταν 185% του ελληνικού ΑΕΠ, αλλά μόνον 95%.

Ομως, δεν είναι μόνον ότι οι τράπεζες διασώζονται με επιβάρυνση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Είναι ακόμη οι «διασώσεις» των τραπεζών με δισεκατομμύρια κρατικού χρήματος ήδη από την εποχή του Αλογοσκούφη (2009), με τη μορφή των διαδοχικών «ανακεφαλαιοποιήσεων».

Εκτός από αυτή του 2009, έχουν ακολουθήσει τρεις ακόμη, στις οποίες εκτός από το ευρωπαϊκό, χρήμα που χρεώνεται στο ελληνικό κράτος, μετέχει κατά μέγα μέρος και ελληνικό χρήμα, είτε αυτό προέρχεται απευθείας από το Δημόσιο είτε από τους ιδιώτες που προσφέρονται για αγορές νέων μετοχών. Σε κάθε περίπτωση, το χρήμα που τοποθετείται στις νέες τραπεζικές μετοχές μοιραία μεταγγίζεται εις βάρος της ελληνικής αγοράς, με αποτέλεσμα κάθε ανακεφαλαιοποίηση να επιφέρει περαιτέρω συρρίκνωση στην ήδη ανεπαρκή ρευστότητα κίνησης της ελληνικής οικονομίας.

Η άποψη ότι η ενίσχυση του χρηματοπιστωτικού πυλώνα σταθεροποιεί την ελληνική οικονομία δεν ευσταθεί, ιδίως από τη στιγμή που οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί δεν ανταποδίδουν το χρήμα που τους προσφέρεται και μάλιστα υπό το επιχείρημα ότι δεν χρηματοδοτούν χρεοκοπημένες οικονομίες.

Ωστόσο, εάν οι ελληνικές επιχειρήσεις βρίσκονται σήμερα σε πορεία χρεοκοπίας, αυτό οφείλεται στο ότι η αγορά «στεγνώνει», λόγω των διαρκών μεταγγίσεων ρευστότητας από τις αγορές προς τις τράπεζες. Εάν υπάρχει κάτι το θλιβερό σε αυτή την αυτοτροφοδοτούμενη πτωτική διαδικασία προς την κόλαση, αυτό σίγουρα δεν είναι ότι οι τράπεζες είναι θύματα και η οικονομία θύτης. Ιδίως από τη στιγμή που η τελευταία φτάνει σήμερα να πνέει τα λοίσθια, ενώ οι πρώτες έχουν ήδη θωρακίσει τους ισολογισμούς τους και με τις πρόσθετες εγγυήσεις του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος.

Ενόσω συνεχίζονται οι αφαιμάξεις της οικονομίας υπέρ των τραπεζών, δεν θα μπορούν να λειτουργούν ούτε αυτές. Χρειάζεται υψηλός βαθμός διαστροφής για να υποστηρίζει κάποιος ότι η σταθερότητα της οικονομίας εξαρτάται από αυτή των τραπεζών. Στην πραγματικότητα, το αντίθετο ισχύει: η σταθερότητα των τραπεζών εξαρτάται από αυτή της οικονομίας.

Με την αντιστροφή του συσχετισμού που συμβαίνει στη χώρα μας, οι λέξεις συγκαλύπτουν τα πράγματα και αντί οποιασδήποτε σταθεροποίησης, οι καταρρεύσεις διαδέχονται η μια την άλλη, η κάθε μια συμπαρασύρει τις υπόλοιπες. Οι μεταγγίσεις αίματος επιτυγχάνουν, αλλά ενόσω πραγματοποιούνται εις βάρος του, ο ασθενής βυθίζεται σε όλο και βαθύτερο κώμα.

(1) Βλ OECD, Going For Growth, Παρίσι, Φεβρουάριος 2016.

Πηγή : www.efsyn.gr

Tο «χαράτσι» των capital controls

Στο 1,5 δισ. φτάνουν οι κρυφές χρεώσεις για το πλαστικό χρήμα

 

Πάνω από 1,5 δισ. «κοστίζει» στους Έλληνες πολίτες και στις επιχειρήσεις η χρήση του πλαστικού χρήματος. Πρόκειται βασικά για μικρότερες ή μεγαλύτερες χρεώσεις που αφορούν την πλειοψηφία των καθημερινών συναλλαγών, οι οποίες πλέον, μετά την επιβολή των capital controls, γίνονται μόνο μέσω τραπεζών και e-banking.

Kαι μπορεί η κυβέρνηση να θεωρεί ότι η γενικευμένη εφαρμογή του πλαστικού χρήματος αποτελεί το «κλειδί» για την πάταξη της φοροδιαφυγής, αλλά στην πραγματικότητα η απόλυτη «εξαφάνιση» των μετρητών, φέρνει ένα ακόμη «φέσι» στις πλάτες επιχειρηματιών, εργαζομένων και καταναλωτών.

Σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία, οι τραπεζικές συναλλαγές που γίνονται καθημερινά έχουν εκτοξευθεί στα 1,6 εκατ., καθώς για οποιαδήποτε αγορά, εξόφληση λογαριασμού, καταβολή μισθοδοσίας, εξόφληση προμηθευτών κλπ παρεμβάλλονται οι τράπεζες, είτε έμμεσα λόγω της χρήσης πιστωτικών και χρεωστικών καρτών, είτε άμεσα μέσω του e-banking και του γκισέ των καταστημάτων. Mιλάμε για 500 εκατ. περίπου συναλλαγές ετησίως, εάν «μετρηθεί» και το γεγονός ότι ναι μεν τα καταστήματα λειτουργούν πενθήμερο (από Δευτέρα έως Παρασκευή), αλλά το e-banking είναι «διαρκούς πυρός», δηλαδή 365 μέρες το χρόνο.

Yπολογίζεται ότι το 70% τουλάχιστον αυτών των συναλλαγών επιβαρύνεται με κάποια προμήθεια η οποία, σημειωτέον, σε αρκετές περιπτώσεις δεν αφορά μόνο τις τράπεζες, καθώς αυτές λειτουργούν ως «ενδιάμεσες» για την είσπραξη προμηθειών με τελικούς αποδέκτες άλλους φορείς.

Tα παραδείγματα είναι πολλά. Aπό την πληρωμή λογαριασμού ΔEKO που επιβαρύνεται με 0,30 ευρώ, μέχρι την καταβολή μισθοδοσίας που αν αφορά διαφορετικές τράπεζες «κοστίζει» 5 ευρώ για τον εργοδότη και 3 ευρώ για τον εργαζόμενο, ενώ ο «λογαριασμός» για μεταφορά χρημάτων από τράπεζα σε τράπεζα κυμαίνεται από 1-2 ευρώ και φτάνει τα 20 ευρώ.

Για ανάληψη μετρητών μέσω ΔIAΣ η χρέωση κλιμακώνεται έως 5 τοις χιλίοις επί του ποσού, πέραν του παγίου (έως και 2,20 ευρώ).

Eίναι χαρακτηριστικό πως στο πρώτο τρίμηνο μετά την επιβολή των capital controls τα έσοδα των 4 συστημικών τραπεζών από προμήθειες ξεπέρασαν τα 300 εκατ., ενώ για το 2015 και παρά τη θύελλα της τραπεζικής αργίας και των ραγδαίων οικονομικών εξελίξεων, κατέγραψαν πτώση των καθαρών εσόδων (από προμήθειες) μόλις κατά 3%, με τον συνολικό πήχη να κινείται τελικά γύρω στο 1 δισ. ευρώ.

H «AΠEIΛH»

Tο «καπέλο» θα εκτοξευθεί σε περίπτωση που γινόταν αποδεκτή από τους δανειστές η πρόταση της κυβέρνησης για επιβολή ειδικού τέλους 1 τοις χιλίοις στις τραπεζικές συναλλαγές. Tο όλο σκεπτικό εδράζεται στο ότι μιλάμε για συναλλαγές, που σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, ξεπερνούν συνολικά τα 350 δισ. ευρώ το χρόνο, και άρα, με το 0,01% θα έφερναν σίγουρα έσοδα 300 εκατ.

Όλα αυτά προστίθενται στις βαρύτατες συνέπειες των κεφαλαιακών ελέγχων στην πραγματική οικονομία (1,88 δισ. μόνο στις εξαγωγές και 4,54 δισ.

περιλαμβανομένων και των πετρελαιοειδών) και την ώρα που η γενικότερη συζήτηση για το κόστος του πλαστικού χρήματος έχει ανάψει. O εμπορικός κόσμος ασκεί πιέσεις για τη μείωση των προμηθειών, καθώς σύμφωνα με έρευνα του Eμπορικού Eπιμελητηρίου Aθηνών, οι επιχειρήσεις χρεώνονται από 1,5%-3% ανά συναλλαγή με πιστωτική κάρτα και χαμηλότερα για χρεωστική.

Συγκεκριμένα, το 25,5% των επιχειρήσεων επιβαρύνεται με προμήθεια 0,5%-1%, το 64,7% με 1%-2,5% και το 9,8% με 3% και πάνω. Aυτά τα ποσά «μεταφράζονται» σε σημαντική επιβάρυνση του λειτουργικού κόστους, δεδομένου ότι και οι μεγάλες αλυσίδες δουλεύουν έχουν συμπιέσει τα περιθώρια κέρδους λόγω απορρόφησης άλλων «καπέλων», όπως ο ΦΠA.

H PYΘMIΣH

Kαι ενώ η διαπραγμάτευση μεταξύ κυβέρνησης-τραπεζών-εκπροσώπων της αγοράς είναι διαρκής, το υπουργείο Oικονομίας, με νομοθετική ρύθμιση μηδενίζει τις χρεώσεις των καταναλωτών για τη χρήση πιστωτικής ή χρεωστικής κάρτας, ώστε το εθνικό πλαίσιο να εναρμονιστεί με την ευρωπαϊκή νομοθεσία.

Kάτι που θα φέρει μια πρώτη «χαλάρωση»

MONO TA 4 AΦOPOYN TIΣ TPAΠEZEΣ

Tα 7 «καπέλα» στις κάρτες

Eπτά διαφορετικές προμήθειες χρεώνονται μέχρι σήμερα από τις τράπεζες για τις πιστωτικές και χρεωστικές κάρτες, ωστόσο μόνο οι 4 αφορούν τις ίδιες. Bασικό μέρος πηγαίνει στα διεθνή σχήματα καρτών (Visa, MasterCard, American Express, Diners, China Unionpay κλπ), ένα άλλο στο κόστος διόδευσης μέσω τρίτων εταιριών (Network Service Providers), ενώ περιλαμβάνεται και η διατραπεζική προμήθεια (από την τράπεζα του εμπόρου στην τράπεζα έκδοσης της κάρτας).

Aπό εκεί και πέρα, υπάρχει, εκτός από περιθώριο κέρδους της τράπεζας, υπάρχει το λειτουργικό κόστος για την ανάπτυξη, αναβάθμιση και συντήρηση των συστημάτων αποδοχής και εκκαθάρισης συναλλαγών, οι προβλέψεις για ζημιές από απατηλές συναλλαγές καρτών (card fraud), και τα κόστη των προγραμμάτων «επιβράβευσης» και πρόσθετων υπηρεσιών ασφαλείας.

Σύμφωνα με την EET, τα ποσοστά 0,2% και 0,3%, για τα οποία έγινε μεγάλη συζήτηση, με αφορμή τον ευρωπαϊκό κανονισμό 751/2015 αναφέρονται μόνο στις διατραπεζικές προμήθειες και οι χρεώσεις στη χώρα μας για τους εμπόρους «είναι από τις πλέον ανταγωνιστικές συγκρινόμενες με αυτές που ισχύουν στα άλλα κράτη της EE».

320.000 TA POS MEXPI TEΛOΣ TOY 16

Πάνω από 15 εκατ. οι ενεργές κάρτες

Ξεπερνούν τα 15 εκατ. οι κάρτες που έχουν εκδοθεί από τις ελληνικές τράπεζες και παραμένουν ενεργές, ποσοστό που αντιστοιχεί σε 1,4 κάρτες πληρωμών ανά κάτοικο (έναντι μέσου όρου 1,5 κάρτες ανά κάτοικο στα κράτη-μέλη της E.E.).

Oι πρώτοι κερδισμένοι από αυτή την εξέλιξη είναι οι κολοσσιαίοι διεθνείς πάροχοι, όπως η Visa που στο β εξάμηνο του 2015, δηλαδή μετά την επιβολή των capital controls, έσπασε ρεκόρ, «γράφοντας» αύξηση στις αγορές με «δικές» της χρεωστικές, της τάξης του 265%.

Mε αμείωτο ρυθμό αυξάνονται και τα τερματικά POS, που φτάνουν πλέον τα 240.000, με τους αναλυτές να προβλέπουν την προσθήκη άλλων 80.000 μέχρι τέλος του χρόνου.

H ραγδαία επέκταση έριξε αρκετά και τις τιμές αγοράς και ετήσιας μίσθωσης τους, που κυμαίνονται πλέον, ανάλογα με τον τύπο και τη λειτουργικότητά του μηχανήματος, από 129 έως 450 ευρώ και από 65 έως 192 ευρώ, αντίστοιχα.

 

Πηγή : www.freepen.gr

Ο κ. Μάρδας και οι πρόσφυγες επενδυτές…

Του Γιάννη Παντελάκη

 

Το πρωινό στις 22 Απριλίου του 2105, ξυπνήσαμε με τον υπουργό Δ. Μάρδα να προκαλεί τρόμο δηλώνοντας ότι λείπουν 350 - 400 εκατ. ευρώ για την καταβολή μισθών και συντάξεων. Δυο ώρες αργότερα, ο υπουργός σε νέες δηλώσεις του εμφανίστηκε καθησυχαστικός. Διανύοντας την απόσταση από το σπίτι του μέχρι το γραφείο του, βρήκε τα χρήματα! Το πρωινό της 27ης Μαρτίου φέτος, ξυπνήσαμε με τον ίδιο υπουργό (αλλά με διαφορετικό χαρτοφυλάκιο) να δηλώνει πως θ' αναζητήσει επενδυτές ανάμεσα στους πρόσφυγες και μετανάστες που βρίσκονται στη χώρα! Σ' αυτούς που ζουν στην Ειδομένη, στο λιμάνι του Πειραιά και τα στρατόπεδα σχηματίζοντας ουρές για να πάρουν συσσίτιο! Ο υπουργός Μάρδας κάποια στιγμή θα πάψει να είναι υπουργός. Και αυτό είναι το πιο επώδυνο, θα επιστρέψει στα Πανεπιστήμια να διδάσκει παιδιά.

Το θέμα δεν προσφέρεται για κριτική με βάση το κόμμα το οποίο τον τοποθέτησε υπουργό. Ο κ. Μάρδας θα μπορούσε ν' ανήκει σε οποιοδήποτε κόμμα, να είναι υπουργός οποιασδήποτε κυβέρνησης. Άλλωστε ήταν όχι υπουργός, αλλά γενικός γραμματέας εμπορίου στο υπουργείο Ανάπτυξης επί κυβέρνησης Σημίτη και διευθύνων σύμβουλος του οργανισμού εξωτερικού εμπορίου με την ίδια κυβέρνηση. Περιπτώσεις σαν κι αυτή του κ. Μάρδα μπορεί κάποιος να συναντήσει οπουδήποτε.

Δεν είναι ο μοναδικός, υπάρχουν πολλοί με ανάλογο προφίλ. Άνθρωποι που έχουν δυο χαρακτηριστικά. Κάνουν δηλώσεις (άρα μεταφέρουν έναν τρόπο σκέψης) που αντικειμενικά μπορούν να χαρακτηριστούν επιεικώς επιπόλαιες και γραφικές. Μετά από ανάλογες δηλώσεις, όσο ακραίες και αν είναι, παραμένουν ανενόχλητοι στις θέσεις τους. Και όλα αυτά συμβαίνουν όχι σε μια ανέμελη εποχή, αλλά σε καιρούς μια πολύπλευρης κρίσης στους οποίους πολλοί προσδοκούν προτάσεις, ιδέες, πολιτικές και πρακτικές που θα εφαρμοστούν από ικανούς ανθρώπους και θα βγάλουν τη χώρα από τον βούρκο.

Το πρόβλημα, προφανώς συνδέεται με την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού. Αλλά φαντάζομαι ότι σίγουρα θα υπάρχουν κάποιοι ικανοί άνθρωποι για να διαχειριστούν μ' έναν ουσιαστικό και αποτελεσματικό τρόπο το χαρτοφυλάκιο του κ. Μάρδα ή του κάθε κ. Μάρδα. Άρα, το ζήτημα είναι γιατί ένας πρωθυπουργός (όπως ο κ. Τσίπρας στην προκειμένη περίπτωση) επιλέγει τον κ. Μάρδα και μάλιστα σε δυο κυβερνήσεις του για να υλοποιήσει ένα τομέα της κυβερνητικής πολιτικής σε τόσο δύσκολες εποχές. Αξίζει να θυμηθούμε, μάλιστα, ότι ειδικά στην πρώτη διακυβέρνηση (όπου ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανιζόταν ως αντιμνημονιακός) ο κ. Μάρδας τοποθετήθηκε υπουργός, παρότι έναν μήνα πριν τις εκλογές είχε γράψει άρθρο με το οποίο έκανε κριτική και κατά της Ν.Δ., αλλά και κατά του ΣΥΡΙΖΑ: «Οι λαϊκιστές της δεξιάς –που σκίζουν φύλλο - φύλλο το μνημόνιο– και της αριστεράς –που θα το σχίσουν μια και εξω– προσπαθούν να δείξουν στους ψηφοφόρους πόσο κακοί είναι ή θα είναι απέναντι στην τρόικα…».

Η απάντηση που αφορά στην επιλογή Τσίπρα να τοποθετεί… Μάρδες στην κυβέρνηση ή αλλού χωράει περισσότερες από μια εκδοχές. Ωστόσο νομίζω ότι όλες συνδέονται με τη διάθεση του ΣΥΡΙΖΑ στην προσπάθεια να κερδίσει την εξουσία να μαζέψει στις τάξεις του οποιονδήποτε. Αρκεί να φέρνει ψήφους και να κερδίζει εντυπώσεις. Όπως, η αλήθεια είναι, συνέβη πολλές φορές στο παρελθόν με άλλες κυβερνήσεις...

Πηγή : www.liberal.gr

«Ράγισε» η Ολλανδία στο 14ο λεπτό - Ετσι τίμησαν τη μνήμη του Γιόχαν Κρόιφ

 

Το φιλικό παιχνίδι ανάμεσα στην Ολλανδία και τη Γαλλία έδωσε τη δυνατότητα σε χιλιάδες φίλους του ποδοσφαίρου να τιμήσουν με το δικό τους τρόπο τον Γιόχαν Κρόιφ, ο οποίος σε ηλικία 68 ετών άφησε την τελευταία του πνοή, σκορπώντας θλίψη στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
Ηταν το 14ο λεπτό της αναμέτρησης, όταν ο διαιτητής διέκοψε τον αγώνα. Το νούμερο 14 που φορούσε στην πλάτη ο «Ιπτάμενος Ολλανδός» κυριάρχησε στις κερκίδες όπου οι φίλαθλοι σηκώθηκαν όρθιοι κρατώντας ό,τι μπορεί να θύμιζε τον σπουδαίο Κρόιφ.
Αξίζει να σημειωθεί ότι και εκτός γηπέδου είχε συγκεντρωθεί κόσμος ο οποίος άφηνε λουλούδια για να αποχαιρετήσει τον άνθρωπο ο οποίος έγραψε τη δική του ιστορία στο άθλημα.

 

 

 

 

Πηγή: www.iefimerida.gr

Την «αναισθητοποίηση» της Ευρώπης απέναντι στους πρόσφυγες καταδίκασε ο Πάπας

 

Την αναισθητοποίηση της Ευρώπης απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες καταδίκασε χθες, Μεγάλη Παρασκευή των Καθολικών, ο πάπας Φραγκίσκος. Η Μεσόγειος και το Αιγαίο «έχουν μετατραπεί σε ένα ακόρεστο κοιμητήριο, απεικονίζοντας την αναίσθητη και αναισθητοποιημένη συνείδησή μας», σημείωσε ο Ποντίφικας μετά την ακολουθία για την Μεγάλη Παρασκευή.
Ο προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας επέκρινε το κλείσιμο των συνόρων απέναντι στο κύμα αυτό των προσφύγων και των μεταναστών και επανέλαβε την έκκλησή του προς τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να υποδέχονται με αξιοπρέπεια τους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που ζητούν άσυλο και τους μετανάστες.
«Τίμιε Σταυρέ του Χριστού σε βλέπουμε σήμερα στα πρόσωπα των παιδιών, των γυναικών και των ανθρώπων που εξαντλημένοι και τρομοκρατημένοι φεύγουν για να γλιτώσουν από τους πολέμους και τη βία και βρίσκουν συχνά μόνον τον θάνατο και τόσους Πιλάτους που νίπτουν τας χείρας τους», σημείωσε.
Αναφερόμενος επίσης στις επιθέσεις των τζιχαντιστών στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή αλλά και στην καρδιά της Ευρώπης, ο Πάπας Φραγκίσκος καταδίκασε «τον φονταμενταλισμό και την τρομοκρατία» αυτών που «βεβηλώνουν το όνομα του Θεού και το χρησιμοποιούν για να δικαιολογήσουν την ανήκουστη βία που ασκούν».
«Αυτοί που τροφοδοτούν το καμίνι των πολέμων με το αίμα αθώων αδελφών είναι αυτοί που πωλούν τα όπλα», κατήγγειλε επίσης ο Ποντίφικας, ενώ αναφέρθηκε και στις διώξεις που υφίστανται οι χριστιανοί καταδικάζοντας την «άνανδρη σιωπή» του κόσμου «για τις αδελφές και τους αδελφούς μας που σκοτώνονται, καίγονται ζωντανοί, σφαγιάζονται και αποκεφαλίζονται από βάρβαρα ξίφη».
Ο Ποντίφικας καταδίκασε επίσης έντονα την παιδεραστία στον κλήρο «τίμιε Σταυρέ του Χριστού σε βλέπουμε επίσης σήμερα στους άπιστους ιερείς που αντί να αφαιρούν από τους εαυτούς τους τις μάταιες φιλοδοξίες τους αφαιρούν ακόμη και από τους αθώους την αξιοπρέπειά τους», υπογράμμισε.

Πηγή: www.naftemporiki.gr

To Δίκτυο Ανανεωτικής Αριστεράς για την TTIP

Δελτίο τύπου 24/03/2016

Θέμα : TTIP (Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων)

Με αφορμή τις εξελίξεις στις διαπραγματεύσεις για την TTIP (Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων) και την CETA (Συνολική Οικονομική και Εμπορική Συμφωνία, μεταξύ της ΕΕ και του Καναδά), καθίσταται αναγκαίο να επανέλθουμε στο ζήτημα αυτό. Οι συμφωνίες αυτές, εάν δεν αποτραπούν θα έχουν καθοριστική σημασία για την ζωή των πολιτών σε πάνω από 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους σε 80 χώρες που αντιπροσωπεύουν περίπου το δύο τρίτα του παγκόσμιου ΑΕΠ.
Ουσιώδες συστατικό των συμφωνιών αποτελεί ο ISDS ( μηχανισμός για την επίλυση διαφορών μεταξύ ξένων επενδυτών και κρατών), o οποίος επί της ουσίας δίνει το δικαίωμα στις εταιρείες να διαμορφώνουν αποφασιστικά την οικονομική πολιτική των χωρών, υποβαθμίζοντας ακόμη περαιτέρω την πολιτική εξουσία και την μετατρέπει σε θεραπανίδα των παγκοσμιοποιημένων αγορών.
Οι έντονες αντιδράσεις της κοινωνίας των πολιτών ανάγκασαν τους υπευθύνους των διαπραγματεύσεων της CETA, , όπου η συμφωνία είναι έτοιμη να υπογραφεί, να ανακοινώσουν ότι θα επανεξετάσουν κάποια σημεία της. Αυτό αποτελεί μεν μια πρώτη νίκη των δυνάμεων που αντιτίθενται στις συμφωνίες, όμως το μόνο που φαίνεται ικανό να αποτρέψει την τελική εφαρμογή τους είναι η εντατικοποίηση των κινητοποιήσεων και των αντιδράσεων.
Καλούμε την κυβέρνηση να ενημερώσει τον ελληνικό λαό σχετικά με τις διαπραγματεύσεις και να ακολουθήσει σταθερή πολιτική στάση ενάντια σε αυτές στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και μέσω των ευρωβουλευτών της και στο Ευρωκοινοβούλιο.
Καλούμε επίσης όλες τις πολιτικές δυνάμεις και τους φορείς που αντιτίθενται στις συμφωνίες να εντείνουν τις προσπάθειες τους για κινητοποίηση των πολιτών και για την συλλογή υπογραφών για την διενέργεια δημοψηφισμάτων, που αποτελούν και τον μόνο τρόπο να εκφρασθεί η βούληση των πολιτών.
Δηλώνουμε ότι είμαστε αντίθετοι στη συνέχιση και ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων για τη CETA και για την TTIP και την ψήφισή τους, ώστε να αποτραπεί η περαιτέρω αποδυνάμωση της πολιτικής και να προστατευθούν τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των πολιτών.

Οφείλουμε να διαλέξουμε

 

ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΤΕΡΟΥ

 Η ανθρωπότητα πάγωσε για άλλη μια φορά. Μετά το Παρίσι, την Άγκυρα, την Κωνσταντινούπολη, οι Βρυξέλλες. Εικόνες φρίκης, διαμελισμού, θανάτου δεκάδων ανθρώπων. Ανθρώπων που ξεκίνησαν από το σπίτι τους για να πάνε στη δουλειά τους, ή στο προγραμματισμένο ταξίδι τους, ή απλώς βγήκαν από το σπίτι τους για να αγοράσουν τσιγάρα. Και βρέθηκαν στον μακάβριο κατάλογο με τις παράπλευρες απώλειες. Ανυποψίαστοι για το Κακό που τους παραμόνευε.

Όπως και τόσοι άλλοι. Στην άλλη όχθη. Στη Γάζα, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Συρία. Εξίσου ανυποψίαστοι κα αθώοι. Που συμπληρώνουν τις απέναντι σελίδες από κείνες που συμπληρώνουν οι «δικοί μας». Στον ίδιο κατάλογο. Τόσα παιδιά, τόσες γυναίκες, τόσοι θάνατοι, τόσοι πρόσφυγες. Όσο κι αν λιγότερος θόρυβος γίνεται γι' αυτούς, και όσο κι αν πιο εύκολα εντάσσονται στους χριστιανικούς και ευρωπαϊκούς μας κώδικες λογικής, παραμένουν θύματα του Κακού.

Τώρα πενθούμε τους νεκρούς του Βελγίου. Όπως χθες άλλους, και άλλους, και άλλους. Θα εξακολουθήσουμε όμως να πορευόμαστε όπως πριν; Να βλέπουμε την ανθρωπότητα να συστρέφεται αμήχανη μπροστά σε τερατώδεις μηχανισμούς; Αδύναμη, μπροστά σε τερατώδεις δυνάμεις; Τόσο βομβαρδισμοί, τόσος θάνατος, τόσες καταστροφές, τόσος πόνος, εν ονόματι της εξάλειψης του Κακού. Ενώ εκείνο, με κάθε τραγωδία, με κάθε σταγόνα αίματος, γίνεται πιο σκοτεινό.

Κάποια αριθμητική σκότους υπάρχει εδώ. Όσο αφαιρούμε από τον κόσμο ηθική, δημοκρατία, ανθρωπισμό, αλληλεγγύη, τόσο μεγαλώνει η στήλη με το άθροισμα των νεκρών. Όσο επιβάλλουμε διαίρεση ανάμεσα σε ανθρώπους, θρησκείες, έθνη, τόσο πολλαπλασιάζεται το Κακό. Και όσο μεγαλώνουμε τον παρονομαστή της απόλυτης αλήθειας μας -ευρωπαϊκής, χριστιανικής, μουσουλμανικής, αραβικής- τόσο μικραίνει η αξία της ανθρώπινης ζωής. Δικής μας και των άλλων.

Το Κακό που πιστεύει ακράδαντα -και θέλει να το πιστέψουμε κι εμείς- ότι είναι Καλό, βρίσκεται πίσω από τη νέα τραγωδία. Αλλά και ό,τι θεωρείται Καλό στους δικούς μας παραλλήλους, πόσο καλό είναι; Πόσο Κακό κρύβει μέσα σε σύγχρονα μέσα επιβολής του και ψυχρές εκφράσεις για «παράπλευρες απώλειες»; Πού βρίσκεται η ανθρωπότητα μετά από χρόνια «πολέμου κατά της τρομοκρατίας»; Μάχης του Καλού με το Κακό; Δύσκολα ερωτήματα. Που απαιτούν απαντήσεις.

Διότι οφείλουμε να διαλέξουμε. Τώρα. Ανάμεσα στη λογική και στους πυραύλους. Στην ανθρωπιά και στις χειροπέδες. Διαφορετικά προετοιμάζουμε το επόμενο πένθος μας...

Πηγή :  www.avgi.gr

Η πλάγια δανειοδότηση των ΜΜΕ από τις Τράπεζες θα συνεχιστεί …με διαφάνεια!

Αποκαλυπτικά στοιχεία του Γιάννη Δραγασάκη στην Βουλή για το πώς οι τράπεζες ελέγχουν την αγορά των ΜΜΕ και για το πώς αυτό …ΔΕΝ θα σταματήσει. Οι τράπεζες μπορούν να συνεχίσουν να δίνουν δάνεια σε ΜΜΕ κι εμείς να τις κοιτάμε.

 

 Η επέκταση του μέτρου της υποχρεωτικής δημοσιοποίησης της διαφημιστικής δαπάνης εκτός από τις Τράπεζες και στις ΔΕΚΟ και τον ΟΠΑΠ είναι η τυπική είδηση που προέκυψε από την τοποθέτηση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη στην Βουλή και στην συζήτηση του σχετικού νομοσχεδίου του υπουργείου Οικονομίας. Η πραγματική είδηση είναι όμως στην παραδοχή του υπεύθυνου για την  ανακεφαλαιοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος σύμφωνα με την οποία θα μπορούν να συνεχίστούν οι πρακτικές πλάγιας δανειοδότησης των Μέσων Ενημέρωσης και το κράτος ή οι κοινωνικοί φορείς απλά …να κοιτάνε.

Του Γεράσιμου Λιβιτσάνου

Ο Γιάννης Δραγασάκης αποτίμησε την δημοσιοποίηση της διαφημιστικής δαπάνης ως μέτρο διαφάνειας. Όπως είπε η κυβέρνηση οδηγήθηκε εκεί γιατί υφίσταται ένα καθεστώς που «μια τράπεζα δίνει δάνειο σε κάποιο Μέσο, ταυτόχρονα όμως έχει την ευθύνη εξυπηρέτησης του δανείου γιατί αν η διαφήμιση δεν επαρκεί, τότε το Μέσο δεν θα μπορεί να εξυπηρετεί το δάνειο. Άρα δημιουργείται κίνητρο για την τράπεζα να δίνει διαφήμιση στο ίδιο μέσο για  να εξυπηρετεί το δάνειο του».

Συνέχισε λέγοντας πως «έκανα μια ενδεικτική προσεγγιστική προσπάθεια για ένα έτος και προκύπτει το εξής ενδιαφέρον εύρημα: σε πολλές περιπτώσεις η τράπεζα που έδινε τα δάνεια σε ένα συγκρότημα κάλυπτε με τη διαφημιστική δαπάνη και μεγάλο μέρος των τόκων των δανείων ή σε ορισμένες περιπτώσεις και πλήρως». Ο Γ.Δραγασάκης συμπέρανε ότι «οι τράπεζες μπορούν να επηρεάζουν θετικά ή αρνητικά μια ολόκληρη αγορά που είναι η αγορά των ΜΜΕ. Επομένως να  αλλοιώνουν και τον ανταγωνισμό σε αυτή την αγορά».

«Το ένα συγκρότημα πήρε 1,5 εκ. ευρώ, στο άλλο 1 εκ. ευρώ, στο άλλο 800.000 ευρώ και στο άλλο τίποτε. Με ποιο κριτήριο γίνονται αυτά;» αναρωτήθηκε σημειώνοντας πως «μάλιστα ένας τραπεζίτης μου είπε ότι τους απαλλάσσει και αυτούς από έναν μπελά. Εννοώντας ότι τους απαλλάσσει από πιέσεις, “τι έδωσες εκεί και όχι αλλού..”». Επίσης υποστήριξε ότι η ρύθμιση για την διαφάνεια έχει εχθρούς αφού όπως είπε ««αν κρίνω από κάποια ανώνυμα δημοσιεύματα, ορισμένοι γκρινιάζουν ότι αυτή η ρύθμιση τους δημιουργεί κάποιο πρόβλημα και ότι δυσκολεύει τον ανταγωνισμό».

Απλά θα κοιτάμε και θα ...κρίνουμε

Παρά τα αποκαλυπτικά αυτά στοιχεία όμως ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ξεκαθάρισε το εξής: «Η δική μας παρέμβαση εδώ είναι ένας κόκκος άμμου θα έλεγε κανείς σε όλον αυτό τον μηχανισμό. Δεν επιλύει το πρόβλημα. Δημιουργεί όμως μία συνθήκη διαφάνειας. Υποχρεώνει τις τράπεζες τα στοιχεία αυτά να είναι στην δημοσιότητα και ο καθένας θα μπορεί να κρίνει την πολιτική της κάθε τράπεζας».

Μάλιστα ο Γιάννης Δραγασάκης ευθέως δήλωσε:  «Δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτη. Αν κάποιος θέλει να κάνει μια πράξη πέρα από τις διατάξεις αυτές, θα μπορεί να το κάνει. Αλλά τουλάχιστον θα υπάρχει ο νόμος και θα μπορούν οι αρχές με βάση το νόμο αλλά και φορείς της οικονομίας, της αγοράς, της κοινωνίας  να ασκούν έναν έλεγχο». Αναφερόμενος στην πολιτική της κυβέρνησης ο Γιάννης Δραγασάκης σημείωσε ότι «εμείς δεν παρεμβαίνουμε στην πολιτική των τραπεζών. Αν μια τράπεζα θέλει όλη την διαφημιστική δαπάνη της να την βάλει σε ένα έντυπο ή ένα μέσο αυτό είναι δικαίωμά της. Αυτό που ζητούμε είναι να γίνει γνωστό και αν θέλει η τράπεζα μπορεί να δώσει εξηγήσεις για την πολιτική της».

Τέλος αναφέρθηκε στην αποδοχή της λογικής επέκτασης της ρύθμισης τονίζοντας ότι «υπάρχουν και φορείς πέραν των τραπεζών που λόγω όγκου της διαφήμισής τους σίγουρα επηρεάζουν την αγορά και τον τομέα των ΜΜΕ. Πχ ο ΟΠΑΠ θα μπορούσε να το κάνει (σ.σ την δημοσιοποίηση δαπάνης) και με δική του πρωτοβουλία, ή οι επιχειρήσεις ηλεκτρονικού στοιχήματος ή οι ΔΕΚΟ».

Πηγή : www.thepressproject.gr

 

Η Δύση και ο πειρασμός της 5ης σταυροφορίας

του Χριστόφορου Κάσδαγλη

 

Διαβάζω δεξιά αριστερά απόψεις σοβαρών κατά τεκμήριο ανθρώπων, που μιλούν για μηδενική ανοχή απέναντι στον ISIS και τους μουσουλμάνους γενικότερα. Μερικοί μάλιστα σπεύδουν να απευθυνθούν στους μωαμεθανούς που ζουν σε ευρωπαϊκές χώρες και τους ζητούν να φρονιματιστούν και να πάρουν θέση.
Μηδενική ανοχή απέναντι στον ISIS, το καταλαβαίνω. Είναι ένας μηχανισμός βίας και φασιστικής επιβολής, ένα διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας που βγήκε μέσα από τις κατακόμβες της υπανάπτυξης, των δυτικών επεμβάσεων, της καθεστωτικής επιβολής, αλλά και παιχνιδιών που εκπορεύονται από μυστικές υπηρεσίες.
Τη μηδενική ανοχή όμως απέναντι στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς και, πολύ περισσότερο, στους φτωχοδιάβολους των δυτικοευρωπαϊκών μητροπόλεων, δεν την καταλαβαίνω. Όποιος είναι σε θέση να διαβάσει τη γεωγραφία των μητροπολιτικών προαστίων και των εργατικών πολυκατοικιών, καταλαβαίνει πως οι πολιτικές της μηδενικής ανοχής, της γκετοποίησης, της ανεργίας και του ρατσισμού ήταν αυτές που οδήγησαν χιλιάδες νεαρούς στην αγκαλιά του ISIS. Και είναι επίσης όλη αυτή η πατριωτική έξαρση που συνεπήρε τους Γάλλους εχθές, τους Βέλγους σήμερα και τους Γερμανούς ενδεχομένως αύριο-μεθαύριο, που θα δημιουργήσει ένα νέο κύμα στρατολόγησης απελπισμένων νέων ανθρώπων, Ευρωπαίων πολιτών, ας μην το ξεχνάμε, στις γραμμές των ακραίων ισλαμιστών. (Και φυσικά, όλοι ξέρουμε σε τι έδαφος θα φυτρώσει και θα αναπτυχθεί ένα τέτοιο ρεύμα, ειδικά στη Γερμανία).
Τα σημάδια ήταν μπροστά μας από καιρό, πληγές που έχαιναν ανοιχτές. Όποιος έχει διαβάσει τα βιβλία του μακαρίτη του Ζαν Κλωντ Υζώ ξέρει πολύ καλά για τι πράγμα μιλάμε. Δύο ήταν οι σταθερές του ευαίσθητου Μαρσεγέζου: Η Μασσαλία που χάνεται και το αδιέξοδο της γαλλικής μεταναστευτικής πολιτικής, μαζί με τον διάχυτο ρατσισμό, που δημιούργησαν και αναπαρήγαγαν έναν στρατό κολασμένων μέσα στην καρδιά των αστικών κέντρων της χώρας.
Τώρα όμως έχουμε έναν φαύλο κύκλο ασύμμετρων χτυπημάτων. Η 11η Σεπτεμβρίου μπορεί να βοήθησε το στρατιωτικό – βιομηχανικό σύμπλεγμα να κάνει χρυσές δουλειές, πέραν αυτού, όμως, η ρητορική του μίσους και η τρομοκρατολαγνεία που επικράτησαν ουδόλως μείωσαν την πιθανότητα ασύμμετρων χτυπημάτων. Αντιθέτως επέτειναν το πρόβλημα, βοήθησαν τη δημιουργία και τη γιγάντωση ενός αποτρόπαιου χαλιφάτου στη Συρία και στο Ιράκ, με προφανείς δυτικοευρωπαϊκές καταβολές, τεχνογνωσία και προσβάσεις στο μαλακό υπογάστριο των ευρωπαϊκών μητροπόλεων.
Χαρακτηριστική ένδειξη αυτής της αντίφασης ήταν και η εκστρατεία που εκδηλώθηκε εις βάρος της Ελλάδας μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι, με το ψευδεπίγραφο επιχείρημα ότι οι κομάντος αυτοκτονίας έμπαιναν στην Ευρώπη από τη χώρα μας. Οι δολοφόνοι ήταν εκεί, ριζωμένοι στις γειτονιές τους, κι εκείνοι κυνηγούσαν ανεμόμυλους στη Μυτιλήνη και την Ειδομένη… Συνέχεια αυτού ακριβώς του ιδεολογήματος ήταν η αφελής εμμονή των βελγικών αρχών να θεωρούν, σύμφωνα με δική τους ομολογία,  ότι  ο Σαλάχ Αμπντεσλάμ βρισκόταν όλο αυτό το διάστημα εκτός βελγικού εδάφους.
Δεν ξέρω αν οι στρατοί των ευρωπαϊκών χωρών είναι επαρκείς για να συντρίψουν τον ISIS. Το ελπίζω, αλλά δεν είμαι σίγουρος. Αυτό για το οποίο είμαι βέβαιος είναι ότι αποτελούν εργαλείο άχρηστο, αν ο σκοπός είναι να αναχαιτιστεί η αφύπνιση των μουσουλμανικών πληθυσμών στον αραβικό κόσμο, πολύ δε περισσότερο στη Δυτική Ευρώπη. Τα σύμβολα, οι σημαίες, οι ρητορικές κορώνες,  οι εθνικές κινητοποιήσεις, το στρίμωγμα των μουσουλμανικών πληθυσμών στη γωνία  λειτουργούν αντίστροφα ως προς τον σκοπό που υποτίθεται ότι επιδιώκεται.
Χρειάζεται η Ευρώπη, η Δύση γενικότερα, να κινηθεί προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση:

• Μέτρα ειρήνευσης και ανασυγκρότησης των οικονομιών στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.
• Αποκατάσταση μιας πολιτικής για το προσφυγικό και το μεταναστευτικό συμβατή ςμε τη διεθνή νομοθεσία και το ευρωπαϊκό κεκτημένο, μαζί με τη διάθεση των ρωμαλέων πόρων που απαιτούνται για την επιτυχία της.
• Δουλειές, απογκετοποίηση και πολυπολιτισμική παιδεία στα προάστια των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων.
• Άνοιγμα θρησκευτικού, πολιτικού και πολιτισμικού διαλόγου, μέτρα συμφιλίωσης, μια καινούρια χάρτα ειρηνικής συμβίωσης μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων.

Αλλιώς η στρατιωτικοποίηση θα εντείνεται, απορροφώντας τεράστια κονδύλια που θα αφαιμάσσονται από κοινωνικές πολιτικές. Και τα ασύμμετρα χτυπήματα θα γίνονται όλο και πιο οδυνηρά, ανακυκλώνοντας το αδιέξοδο.

Πηγή : http://tvxs.gr

Το φορο - κοκτέιλ πνίγει το επιχειρείν

 

Του Θάνου Τσίρου 

Πρωταθλήτρια σε όλους τους φόρους και τις κρατήσεις που πλήττουν την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων έχει καταστεί η Ελλάδα μετά και τις νέες αυξήσεις που προετοιμάζονται στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης για την ολοκλήρωση της 1ης αξιολόγησης.
Το 2016 φέρνει αύξηση στη φορολόγηση των εταιρικών κερδών από το 26% στο 29%, αύξηση των εργοδοτικών εισφορών κατά μία ποσοστιαία μονάδα (αν δεν αλλάξει κάτι στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές, που θα ξεκινήσει εκ νέου στις 2 Απριλίου), αύξηση του συντελεστή φορολόγησης των διανεμόμενων κερδών από το 10% που είναι σήμερα στο 15%, αλλά και αύξηση της εισφοράς αλληλεγγύης, μέτρο που επίσης πλήττει τους επενδυτές, καθώς η εισφορά επιβάλλεται και επί των μερισμάτων.
Οπως προκύπτει από τα συγκριτικά στοιχεία, και πριν από τις επικείμενες αυξήσεις των συντελεστών, η Ελλάδα είχε αναρριχηθεί σε επίπεδα πολύ υψηλότερα από τον μέσο όρο τόσο των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης όσο και των χωρών-μελών του ΟΟΣΑ.

Μετά και τις νέες αυξήσεις, όμως, η χώρα θα γίνει ακόμη πιο «αφιλόξενη» για τους υποψήφιους επενδυτές, τη στιγμή μάλιστα που όλοι οι φορείς εντός και εκτός Ελλάδας επισημαίνουν την αναγκαιότητα αύξησης των ιδιωτικών επενδύσεων προκειμένου να επιστρέψει η Ελλάδα στον δρόμο της ανάπτυξης. Το αποτέλεσμα που προκαλεί το νέο κοκτέιλ των αυξήσεων στους φόρους φαίνεται από το ακόλουθο παράδειγμα: Για μια επιχείρηση που «παρήγαγε» το 2015 κέρδη 100.000 ευρώ θα ισχύσουν τα ακόλουθα:
1 Ο φόρος επί των εταιρικών κερδών θα ανέλθει στα 29.000 ευρώ, ενώ, δεδομένου ότι η προκαταβολή φόρου για τα κέρδη της επόμενης χρονιάς έχει αυξηθεί από πέρυσι στο 100%, επιπλέον 29.000 ευρώ θα προστεθούν για την προπληρωμή του φόρου του 2016 (αντίστοιχα αφαιρείται η προκαταβολή που καταβλήθηκε το 2015, η οποία όμως είναι μικρότερη, καθώς υπολογίστηκε με τον χαμηλότερο φορολογικό συντελεστή του 26% που ίσχυσε πέρυσι).
2 Από τα 71.000 ευρώ που θα απομείνουν η εταιρεία θα πρέπει να παρακρατήσει φόρο διανεμόμενων κερδών με συντελεστή 15% εφόσον φυσικά προχωρήσει στη διανομή μερίσματος. Στα περσινά μερίσματα ο φόρος επιβλήθηκε με συντελεστή 10%. Ετσι από τα 7.100 ευρώ που ήταν πέρυσι ο φόρος επί των μερισμάτων, φέτος θα αυξηθεί στα 10.650 ευρώ.
3 Από τα 60.350 ευρώ που θα απομείνουν ως μέρισμα στον μέτοχο, θα πρέπει να αφαιρεθεί και η εισφορά αλληλεγγύης, η οποία για τα φετινά εισοδήματα θα υπολογιστεί με κλίμακα η οποία θα προβλέπει συντελεστές από 2,2% έως 10%. Για το συγκεκριμένο ύψος εισοδήματος από μερίσματα αναλογούν πρόσθετοι φόροι 2.830 ευρώ από 2.400 ευρώ, που ήταν πέρυσι. Ετσι το τελικό ποσό που απομένει στον μέτοχο-επενδυτή περιορίζεται στα 57.490 ευρώ, που σημαίνει ότι ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής ξεπερνά το 42,5%.
Πάνω από τον μέσο όρο
Σύμφωνα με την παγκόσμια βάση δεδομένων της KPMG, η Ελλάδα ξεπερνά τους μέσους όρους σε όλες τις επιμέρους κατηγορίες κρατήσεων:
1 Στον συντελεστή φορολόγησης των επιχειρηματικών κερδών, η Ελλάδα, μετά την αύξηση του συντελεστή στο 29% που θα ισχύσει για πρώτη φορά για τα κέρδη του 2015, ξεπερνά κατά 6,75 ποσοστιαίες μονάδες τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ο οποίος διαμορφώνεται στο 22,25%. Στις χώρες-μέλη του ΟΟΣΑ, ο μέσος όρος είναι 24,86% για το 2015, ενώ ο μέσος όρος της Ευρώπης (μαζί με τις χώρες που δεν είναι μέλη της Ε.Ε.) πέφτει ακόμη πιο χαμηλά στο 20,12%. Συγκριτικά με το 2010 η Ελλάδα έχει αυξήσει τον συντελεστή φορολόγησης των εταιρικών κερδών κατά πέντε ποσοστιαίες μονάδες (από το 24% στο 29%), ενώ όλοι οι μέσοι όροι έχουν υποχωρήσει (η Ευρώπη από το 21,46% το 2010 στο 20,12% και ο ΟΟΣΑ από το 25,7% στο 22,25%).
2 Στις εργοδοτικές εισφορές, η Ελλάδα είναι επίσης πάνω από τους μέσους όρους και χωρίς να έχει οριστικοποιηθεί ακόμη το αν θα υπάρξει και νέα αύξηση προκειμένου να μην υπάρξει μείωση των συντάξεων. Αυτή τη στιγμή οι εργοδοτικές εισφορές στην Ελλάδα διαμορφώνονται στο 24,56%, με προοπτική να αυξηθούν περαιτέρω στο 25,56%. Ο μέσος όρος των χωρών-μελών της Ευρώπης διαμορφώνεται στο 22,85% και της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο 23,88%, ενώ οι χώρες-μέλη του ΟΟΣΑ έχουν μέσο όρο 21,29%.
3 Στην έμμεση φορολογία (ουσιαστικά τον ΦΠΑ), η Ελλάδα ξεπερνά κατά πολύ τον μέσο όρο ήδη από το 2010, καθώς το 23% είναι από τους υψηλότερους φορολογικούς συντελεστές διεθνώς. Ο μέσος όρος για την Ευρώπη διαμορφώνεται στο 20,19%, για την Ευρωπαϊκή Ενωση στο 21,61% και για τις χώρες-μέλη του ΟΟΣΑ στο 19,15%.

Πηγή :  www.naftemporiki.gr

Η τρομοκρατία στις Βρυξέλλες, το προσφυγικό και η Ελλάδα

του Αθανάσιου Ελλις


Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες θα αυξήσουν την εσωστρέφεια στις χώρες της βόρειας Ευρώπης που αποτελούν προορισμό για πολλούς πρόσφυγες και οικονομικούς μετανάστες. Οι κοινωνίες θα αντιδράσουν φοβικά, οι κυβερνήσεις, συντηρητικές και σοσιαλιστικές, θα αναγκαστούν να απαντήσουν στα ανακλαστικά των πολιτών τους, και οι προσπάθειες για μια ανεκτική και ενιαία διαχείριση του προσφυγικού - μεταναστευτικού θα δεχθούν βαρύ πλήγμα. Η έως τώρα προβληματική και ενίοτε συγκρουσιακή σχέση μεταξύ χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης - στο πλαίσιο της οποίας η Ελλάδα γίνεται αποδέκτης μιας συχνά άδικης και υπερβολικής κριτικής - θα επιδεινωθεί.
Με δεδομένη την θρησκεία της συντριπτικής πλειονότητας όσων εισέρχονται ή επιδιώκουν να εισέλθουν στην Ευρώπη, πολλοί θα σπεύσουν να συνδέσουν το μεταναστευτικό με την ισλαμική τρομοκρατία. Οι ακραίες φωνές, αλλά και συμπεριφορές, θα ενισχυθούν. Είναι πιθανό να αυξηθούν φαινόμενα βίας.

Ως χώρα που ωφελείται πολιτικά και υποστηρίζεται οικονομικά από τη σχέση της με την Ε.Ε. η Ελλάδα θα ζημιωθεί από την αναμενόμενη ενίσχυση των ευρωσκεπιστικών και το κύμα ενάντια σε κάθε μορφή αλληλεγγύης και ανοχής που θα ακολουθήσει.
Η Αγκελα Μέρκελ μετά το ηχηρό "καμπανάκι" των πρόσφατων περιφερειακών εκλογών στη Γερμανία, πολύ δύσκολα θα μπορέσει να αγνοήσει το εκκωφαντικό μήνυμα των τρομοκρατικών εκρήξεων στις Βρυξέλλες.
Αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης θα είναι να πιεσθεί ακόμη περισσότερο η Ελλάδα. Τα βόρεια σύνορα θα κλείσουν ακόμη πιο ερμητικά. Η συμφωνία με την Τουρκία, που έτσι και αλλιώς δεν εφαρμόζεται, θα καταστεί ακόμη πιο προβληματική καθώς θα γίνει ακόμη πιο δύσκολη η υλοποίηση από ευρωπαϊκές κυβερνήσεις της κατάργησης της βίζας για Τούρκους πολίτες.
Σε αυτό το περιβάλλον φόβου και έντασης, οι ήδη περιορισμένες αντοχές της Ελλάδας θα υποχωρήσουν σε οριακό σημείο. Οικονομικά εξαθλιωμένη, πολιτικά ασταθής, και κοινωνικά ευάλωτη, η Ελλάδα κινδυνεύει περισσότερο από κάθε άλλη χώρα να πέσει θύμα των συνθηκών αποσταθεροποίησης και αβεβαιότητας που θα δημιουργηθούν τις επόμενες εβδομάδες και μήνες.

Πηγή : www.kathimerini.gr

Η ΑΛΛΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ ΤΗΣ - ΜΕΡΟΣ ΙΙΙ ‘’ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ’’

του Νίκου Γραικούση

Στο πρώτο μέρος του παρόντος άρθρου, αναπτύξαμε και ελπίζω να αποδείξαμε ότι η πολιτική φιλοσοφία της σοσιαλδημοκρατίας και του ‘’προοδευτικού’’ κέντρου, δεν αποτελούν την εναλλακτική πρόταση στις πολιτικές του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, αλλά τον συμπληρώνουν, αμβλύνουν τις αντιθέσεις που δημιουργεί και τον διαιωνίζουν στο μέλλον. Την ίδια δουλειά κάνει και το κομμάτι της Αριστεράς που πίσω από την αριστερή ταμπέλα κρύβονται οι ίδιες πολιτικές με αυτές της σοσιαλδημοκρατίας.
Στο δεύτερο μέρος του ίδιου άρθρου αναδείξαμε τις τρεις βασικές παραδοχές, οι οποίες είναι ικανές να χειραφετήσουν τους πολίτες, ώστε να στραφεί η κοινωνία στη δημιουργία νέων σχέσεων και θεσμών, ικανών να αλλάξουν το παραδοσιακό μοντέλο και του καπιταλισμού και της σοσιαλδημοκρατίας.
Η βασική παραδοχή, η οποία επαναλαμβάνεται πάλι, είναι η συνειδητοποίηση ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα, όσο καλές προθέσεις και να έχει αδυνατεί να δώσει λύσεις στα προβλήματα της κοινωνίας, ενώ η λύση βρίσκεται στα χέρια του καθενός από εμάς, του καθένα ξεχωριστά και όλων ταυτόχρονα μαζί.
Βασική προϋπόθεση όμως για την ανάληψη δράσης, είναι η πίστη στην εφικτότητα του όλου εγχειρήματος. Η πεποίθηση δηλαδή ότι καμιά ενέργειά μας δεν θα κινείται στη σφαίρα της ουτοπίας, αλλά στη γήινη σφαίρα του εφικτού και του εφαρμόσιμου.
Το εφικτό και το εφαρμόσιμο όμως απαιτεί οργάνωση και σχεδιασμό, απλό και κατανοητό.
Απαιτεί σκέψη, δράση και όραμα, άμεση δηλαδή θέαση του αποτελέσματος.
Απαιτεί μια συλλογικότητα η οποία θα αναλάβει την πρωτοβουλία της υλοποίησης της ιδέας ώστε να έρθει το αποτέλεσμα.
Τίποτα δεν δημιουργείται εκ του μηδενός.
Στην οργανωτική δομή και δράση της συλλογικότητας που καλείται να φέρει σε πέρας ένα τέτοιο έργο είναι αφιερωμένο το τρίτο και τελευταίο μέρος του παρόντος άρθρου.
Μια τέτοια δουλειά δεν μπορεί να την κάνει ένας φορέας με πολιτική μόνο υπόσταση, όπως τα κόμματα που έχουμε μέχρι σήμερα.
Ο φορέας αυτός πρέπει να έχει τις βάσεις του στην κοινωνία και στις δράσεις που αναπτύσσονται μέσα σε αυτήν.
Η πολιτική εκπροσώπηση του φορέα αυτού(ανάδειξη σε κόμμα) έρχεται τελευταία και μόνο στην περίπτωση της επιτυχίας σε κοινωνικό επίπεδο.
Ξεκινάμε δηλαδή από κάτω προς τα επάνω και όχι το αντίθετο, όπως συμβαίνει με τα σημερινά πολιτικά κόμματα που θέλουν την πολιτική αλλαγή, επιβάλλοντας την από πάνω προς τα κάτω.
Ο παραπάνω δυϊσμός της φυσιογνωμίας του φορέα που επαγγελλόμαστε είναι αναπόσπαστο μέρος όχι μόνο της φύσης του, αλλά και της ιδεολογίας που εκπροσωπεί.
1.- Θεωρητική υποδομή και ανάλυση της φυσιογνωμίας του φορέα.
Η θεωρητική υποδομή, δηλαδή η ανάλυση της σημερινής πραγματικότητας, η καταγραφή των προτεραιοτήτων και ο σχεδιασμός για την έξοδο όχι μόνο από την κρίση αλλά και την έξοδο από τον φαύλο κύκλο του νεοφιλελευθερισμού, είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να δείξεις ότι είσαι έτοιμος, τουλάχιστον στη θεωρεία, ότι έχεις όραμα, σκοπό και στόχο, εφικτό και πραγματοποιήσιμο και ότι αξίζει να σε ακολουθήσει όποιος συμφωνεί, γιατί δεν δείχνεις μόνο το δρόμο αλλά και το τέρμα της διαδρομής.
Παράλληλα η προβολή της φυσιογνωμίας του εγχειρήματος (ιδεολογία) και η προβολή της δομής και δράσης του φορέα που το έχει αναλάβει, είναι απαραίτητες δράσεις για να γίνεις ορατός και παράλληλα διαυγής στα μάτια του κόσμου, όσον αφορά το ποιος είσαι και τι σκοπό έχεις.
Εδώ τελειώνει η θεωρεία και αρχίζει η πράξη.
2.- Νέο πρότυπο ζωής – Προβολή – Δικτύωση – Δράσεις – Μετρήσεις.
Ο κόσμος αλλάζει μόνο όταν αλλάζουν οι άνθρωποι.
Η ουσία μιας πραγματικής κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής προέρχεται μέσα από την αλλαγή της συμπεριφοράς μιας ‘’κρίσιμης’’ μάζας ανθρώπων, η οποία έχει συνειδητοποιήσει τα ‘’νέα’’ συμφέροντα της και ενεργεί με βάση αυτά.
Η ουσιαστικότερη δουλειά ενός φορέα που θα επιχειρήσει να οργανώσει πολιτικά κάτι τέτοιο, είναι να προτείνει με επιτυχία έναν διαφορετικό τρόπο αντίληψης και οπτικής γωνίας των πραγμάτων.
Να προτείνει δηλαδή ένα Νέο Πρότυπο Ζωής, το οποίο θα στηρίζεται πάνω σε συγκεκριμένες καθημερινές συμπεριφορές, ικανές να φέρουν τα πάνω κάτω, άμεσα, αυτόματα και χωρίς να απαιτείται η διαμεσολάβηση κανενός.
Αρκεί οι συμπεριφορές αυτές να λάβουν έναν μαζικότερο χαρακτήρα μέσα από τη συνειδητοποιημένη αντίληψη ότι κάθε είδους αλλαγή περνάει μέσα από τα χέρια καθενός από εμάς και ταυτόχρονα όλων μαζί.
Με λίγα λόγια να συνδεθεί η καθημερινή ατομική συμπεριφορά με ένα νέο μοντέλο διανομής και αναδιανομής του πλούτου.
Για να έχει όμως το όποιο νόημα η διατύπωση και η προβολή νέων συμπεριφορών που προτρέπουν σε ένα διαφορετικό πρότυπο ζωής, πρέπει να μετασχηματιστούν σε δράσεις με μετρήσιμο αποτέλεσμα.
Στο σημερινό κόσμο η συλλογική δράση εύκολα μπορεί να οργανωθεί και να προβληθεί μέσω του διαδικτύου, με τη δημιουργία μιας πλατφόρμας στην οποία οι προτάσεις και προτροπές παίρνουν τη μορφή συλλογικής δράσης και ταυτόχρονα υπάρχει η δυνατότητα να μετρηθεί ποσοτικά το αποτέλεσμα της δράσης αυτής.
Η μέτρηση του αποτελέσματος είναι απολύτως αναγκαία, ώστε να μπορεί να βλέπει ο καθένας, απτά και με βεβαιότητα, την αλλαγή που ήδη πέτυχε μέσω της συμπεριφοράς του και αυτό να λειτουργεί ως κίνητρο για τους υπόλοιπους, ώστε να ακολουθήσουν όλο και περισσότεροι αυτήν την πολιτική πλέον συμπεριφορά.
Επαναλαμβάνουμε και πάλι το παράδειγμα του δεύτερου μέρους του παρόντος άρθρου που αναφερόταν στην προτροπή για αγορά συνεταιριστικών προϊόντων βασικής ανάγκης , ξοδεύοντας ένα μέρος του εισοδήματός μας προκειμένου να διευρυνθεί ο κύκλος εργασιών του συγκεκριμένου πεδίου της κοινωνικής οικονομίας και να κατευθυνθεί μέσω αυτής της συμπεριφοράς, ο παραγόμενος πλούτος σε αυτούς που πραγματικά τον δημιουργούν χωρίς μεσάζοντες και χωρίς την προϋπόθεση ιδιαίτερα μεγάλου ιδιωτικού κεφαλαίου για επενδύσεις.
Είναι πολύ σημαντικό να μπορεί να μετρηθεί το αποτέλεσμα της δράσης, γιατί μόνο έτσι μετατρέπεται η θεωρεία σε πράξη, η προτροπή σε δράση και δημιουργείται το κίνητρο σε όλο και περισσότερους για τη συμμετοχή στην προσπάθεια.
3.- Φυσική συλλογικότητα – Δράση – Πολιτικοποίηση.
Μια διαδικτυακή συλλογικότητα μπορεί να οργανωθεί και να παράξει έργο, αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτα, ούτε καν να υπάρξει, αν δεν προέλθει από μια φυσική συλλογικότητα και αν τα αποτελέσματα της όποιας διαδικτυακής δράσης δεν τα διαχειριστεί και πάλι μια φυσική συλλογικότητα.
Οι κοινότητες των ανθρώπων γράφουν την ιστορία, οι διαδικτυακές κοινότητες είναι ένα από τα εργαλεία με τα οποία μπορεί να παραχθεί πολιτικό και κοινωνικό έργο από μια φυσική συλλογικότητα.
Ένας πολιτικός φορέας που θα διαχειριστεί μια διαδικτυακή συλλογικότητα, θα είναι αναγκαστικά μια συλλογικότητα φυσικών προσώπων τα οποία θα αναλάβουν, πέρα από τη διαδικτυακή δράση μέσω της πλατφόρμας και ενεργή δράση στο κοινωνικό πεδίο.
Θεωρώ απολύτως αναγκαίο αυτός ο πολιτικός φορέας να ταυτίσει την παρουσία του στην κοινωνία με την ανάληψη μιας συγκεκριμένης κοινωνικής δράσης μεγάλου βεληνεκούς, τα αποτελέσματα της οποίας θα του πιστώνονται και θα προάγουν την παρουσία του και την αναγκαιότητα του στην κοινωνία.
Η πολιτικοποιημένη μορφή της δράσης είναι δεδομένη από τη φύση της.
Ο δυισμός του φορέα (πολιτικός και κοινωνικός)επίσης δεδομένος.
Η πολιτική εκπροσώπηση, η μετατροπή του δηλαδή και σε πολιτικό κόμμα και η διεκδίκηση στη συμμετοχή της εξουσίας είναι το μεγάλο ζητούμενο.
Το ζητούμενο που εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από την επιτυχία του εγχειρήματος στο κοινωνικό πεδίο και στη συμμετοχή της κοινωνίας στην αναζήτηση ενός άλλου τρόπου κοινωνικής και πολιτικής συμπεριφοράς.
Ενός νέου και διαφορετικού πρότυπου ζωής.
Ο φορέας αυτός υπάρχει και αναπτύσσεται.
Με βάση το Δίκτυο της Ανανεωτικής Αριστεράς και τους φορείς που το πλαισιώνουν, μπορούμε να κάνουμε μια νέα αρχή, από διαφορετική βάση αυτή τη φορά και να ανταποκριθούμε στις νέες, γνωστές και άγνωστες μέχρι στιγμής ανάγκες της κοινωνίας του 21ου αιώνα.

*Ο Νίκος Γραικούσης είναι μέλος του Δικτύου Ανανεωτικής Αριστεράς

"Ειδομένη: ντροπή της Ευρώπης ή της Ελλάδας;"

της Μαρίας Γιαννακάκη

Βρισκόμαστε μπροστά στη μεγαλύτερη προσφυγική και μεταναστευτική κρίση από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, η οποία πλαισιώνεται από την πιο δεινή οικονομική κρίση.
Αυτό που συμβαίνει στην Ειδομένη δεν είναι τραγωδία: τραγωδία είναι μία φυσική καταστροφή που προκαλεί δεκάδες χιλιάδες θύματα. Αυτό που συμβαίνει στην Ειδομένη είναι το χρονικό του προαναγγελθέντος θανάτου της Ευρώπης, η οποία επέλεξε να προτάξει τη μονεταριστική ενοποίηση έναντι της πολιτικής, που αναζητώντας τη διεύρυνση ξέχασε την εμβάθυνση, λησμονώντας, εσκεμμένα, ότι αυτές οι δύο διαδικασίες μόνο παράλληλα μπορούν να προχωρήσουν στην πορεία του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Είναι η ντροπή της Ελλάδας, η οποία, μέλος εδώ και πάνω από 3,5 δεκαετίες της Ένωσης, δέσμια των αδυναμιών της, τρέχει πίσω από τις εξελίξεις, ανίκανη να τις προβλέψει και να τις συνδιαμορφώσει. Η Ελληνική κυβέρνηση αδυνατεί να αναδείξει τις αδυναμίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ανταποκριθεί στα υπεσχημένα, είτε πρόκειται για θέσεις υποδοχής, είτε για υποδομές και ανθρώπινο δυναμικό. Ενοχοποιημένη από τα μεγάλα λάθη της διαχείρισης της κρίσης και τις παλινωδίες των τελευταίων χρόνων, αποδέχεται το ρόλο του φταίχτη και του αδύναμου παίχτη και δε μιλά για την κρίση αλληλεγγύης της Ένωσης, την αδυναμία της να εφαρμόσει την συμπεφωνημένη πολιτική της Επιτροπής και όχι τις Εθνικές πολιτικές και να καταγγείλει την καταστρατήγηση των Διεθνών Συνθηκών: από τις 28 χώρες της Ένωσης και τις 80.000 θέσεις μετεγκατάστασης που συμφωνήθηκαν τον Οκτώβρη, μόνο τρεις χώρες έχουν ανταποκριθεί δίνοντας μόλις 2.000 θέσεις. Αντιθέτως, χώρες εμφανίζονται περίσσια πρόθυμες να στείλουν στρατό και αστυνομία, για να κλείσουν σύνορα τρίτης χώρας με κράτος-μέλος.
Είναι η ντροπή της Ευρώπης όταν η ορολογία που χρησιμοποιούμε για τους πρόσφυγες προσομοιάζει με αυτή που χρησιμοποιούμε για τα απορρίμματα. Διαβάζουμε συνέντευξη του Όγκεν Φρόιντ, αυστριακού σοσιαλδημοκράτη ευρωβουλευτή, με τίτλο «Όποιος δεν θέλει πρόσφυγες να πληρώσει». Διαβάζουμε δηλώσεις του δημάρχου Αθηναίων, Γ. Καμίνη «Καθαρίσαμε την Πλατεία Βικτωρίας».
Είναι η ντροπή της Ελλάδας, η οποία, και χωρίς να παραβλέπω τις νομικές και τεχνικές δυσκολίες, εργαλειοποιεί τους πρόσφυγες της Ειδομένης χρησιμοποιώντας τους ως μέσο πίεσης στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη.
Είναι ντροπή όλων των κρατών της Ευρώπης όταν η Τουρκία, σε αντίθετη με την προ διμήνου Έκθεση προόδου της Επιτροπής, βαφτίζεται εν μία νυκτί «ασφαλής χώρα», προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για τις μαζικές επαναπροωθήσεις, κατά παράβαση όλων των διεθνών κειμένων, Συνθηκών και συμβάσεων: οι μαζικές επαναπροωθήσεις είναι απαράδεκτες, πρώτον, γιατί το άσυλο κρίνεται επί προσωπικής βάσης και όχι βάσει εθνικότητας, και δεύτερον, γιατί αποτελεί ευθεία παραβίαση των συνθηκών, αφού αποτελεί παρεμπόδιση στο άσυλο που προστατεύεται από τη Σύμβαση της Γενεύης και το συμπληρωματικό Πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης.
Είναι ντροπή της Ευρώπης η στρατιωτικοποίηση του προσφυγικού, που τη γυρίζει στα χρόνια του Μεσοπολέμου.
Είναι ντροπή της Ελλάδας να περνά νύχτα τροπολογία και κατόπιν να εκδίδει ΚΥΑ που δίνει λευκή επιταγή στο στρατό να δημιουργεί καινοφανείς οργανικές Δομές, όπου ο "συνταγματάρχης της γειτονιάς μας" συντονίζει όλους τους φορείς που θα επιχειρούν επί τόπου.
Είναι ντροπή της Ευρώπης το πόσο μοιάζουν οι συζητήσεις των Συνόδων για το προσφυγικό με τις αντίστοιχες της Διάσκεψης του Εβιάν το 1938, που οδήγησαν στο Ολοκαύτωμα, αυτόν τον παραλογισμό της ιστορίας.
Είναι ντροπή όλων μας όταν πληθαίνουν οι φήμες για νέα δίκτυα λαθροδιακινητών, επί ευρωπαϊκού εδάφους αυτή τη φορά, που υπόσχονται στους απελπισμένους, με το αζημίωτο πάντα, νέες διόδους αφύλακτες για να παρακαμφθούν τα κλειστά σύνορα της πΓΔΜ.
Δε θα κουραστώ να το λέω: η λύση στο προσφυγικό είναι η εξασφάλιση ασφαλούς διόδου από την Τουρκία στην Ευρώπη. Φαντάζει υποκριτικό να μιλάς για αυτούς που χάνουν τη ζωή τους στο Αιγαίο, όταν δε θέλεις να ακούσεις για κατάργηση της Οδηγίας 2001/51/ΕΚ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ουσιαστικά υποβάλλει τους πρόσφυγες σε ένα τεστ επιβίωσης στο οποίο θα αναδειχθεί νικητής ο πιο νέος, ο πιο υγιής, ο πιο δυνατός, ο πιο πλούσιος. Όπως είναι υποκριτικό να κλείνεις τα μάτια στην ύπαρξη του φράχτη στον Έβρο, τον οποίο ως αντιπολίτευση, και ορθώς, ονόμαζες μνημείο αναλγησίας.
Δεν πιστεύω σε περιούσιους λαούς, περιούσιους πολιτισμούς, περιούσιες ηπείρους: η ιστορία έχει αποδείξει, με τον πιο σκληρό τρόπο, ότι ο αγώνας για τη διασφάλιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των πανανθρώπινων αξιών είναι αέναος και διαρκής: η Ευρώπη γέννησε τον Διαφωτισμό, γέννησε όμως και το Ολοκαύτωμα. Σήμερα, με τρόπο σαφή και ξεκάθαρο, καλούμεθα να διαλέξουμε σε ποια πλευρά της ευρωπαϊκής ιστορίας επιλέγουμε να σταθούμε.

Πηγή :  http://mariayannakaki.gr

Η ζωή στη Νόκια χωρίς τη Nokia

Τι συνέβη στη μικρή φινλανδική πόλη όταν η μεγάλη εταιρεία κινητών τηλεφώνων χάθηκε από τον ορίζοντα – Πώς προσπαθούν οι νέες εταιρείες να ακολουθήσουν τα δικά τους βήματα.
Μοιάζει με μια ήσυχη πόλη του Βορρά. Τίποτα το μη… φινλανδικό δεν θα βρει εδώ ο τυχαίος επισκέπτης. Χιόνι καλύπτει τους δρόμους κατά μήκος των δρόμων τα μαγαζιά λειτουργούν κανονικά, ο κόσμος μπαίνει, αγοράζει. Τα ρεστοράν έχουν κόσμο, τα σούπερ μάρκετ κάνουν προσφορές.
Ελάχιστα σημάδια υπάρχουν ότι αυτή η μικρή πόλη έδωσε το όνομά της στην εταιρεία που προκάλεσε μια μικρή επανάσταση στη βιομηχανία των κινητών τηλεφώνων στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και βοήθησε την οικονομία της χώρας να μεταβληθεί σε μια από τις πλέον εύπορες του κόσμου.
Η πόλη Νόκια πίσω από την εταιρεία Nokia – ή και το ανάποδο. Το βρετανικό δίκτυο BBC εξετάζει τα αποτελέσματα μιας κατάρρευσης. Η εταιρεία Nokia δεν υπάρχει πλέον. Η πόλη, όμως, εξακολουθεί να ζει στους δικούς της ρυθμούς. Ή, μήπως, όχι;
Στο αποκορύφωμα της δραστηριότητά της, εκεί στις αρχές του 2000, η Nokia προσέφερε το 40% των κινητών σε όλο τον κόσμο. Στην πραγματικότητα, ήταν η πρώτη εταιρεία της Φινλανδίας που έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο.
Στο εσωτερικό τα αποτελέσματα ήταν ακόμη πιο θαυμαστά. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Ερευνών της Φινλανδικής Οικονομίας, η εταιρεία ήταν η αιτία για την ανάπτυξη κατά ¼ της οικονομίας της χώρας μεταξύ των ετών 1998-2007 – μια περίοδο που ο υπουργός Οικονομικών της χώρας, Αλεξάντερ Στουμπ, χαρακτηρίζει ως «οικονομικό θαύμα».
Η αρχή της πτώσης
Φευ, όσο γρήγορα αναδύθηκε τόσο σφοδρή ήταν και η πτώση της Nokia. Η οικονομία της χώρας χτυπήθηκε άσχημα και η Φινλανδία έπεσε στο σπιράλ της ύφεσης δίχως ελπίδα να βγει γρήγορα από αυτό.
Ο Κάρι Κανκάαλα, διευθυντής της οικονομικής και αστικής ανάπτυξης της πόλης Τάμπερε, αναφέρει: «Η Nokia ήταν πολύ μεγάλη για τα μέτρα της χώρας, επομένως η κατάρρευσή της προκάλεσε φόβους ότι οι επιπτώσεις θα είναι πολύ μεγάλες».
Το όνομα «Νokia» ανήκει πλέον σε μια παμπ
Το Τάμπερε βρίσκεται μόλις 15 λεπτά από την πόλη Νόκια. Είναι μια γραφική πόλη με κτίρια που κρατούν κάτι από το βιομηχανικό παρελθόν του 19ου αιώνα. Ωστόσο, κι αυτή έζησε στον αστερισμό της Νokia. Ο Κανκάαλα συμπληρώνει: «Ηταν η ραχοκοκαλιά των πάντων στην πόλη. Τα πανεπιστήμια συνεργάζονται με τη Nokia, τα παιδιά ζούσαν με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα εργαστούν στην εταιρεία, οι υπερεργολάβοι στηρίζονταν στην εταιρεία. Τώρα, η ανεργία έχει φτάσει στο 14-15%».
Η αλήθεια είναι ότι στη συνέχεια υπήρξαν διάφορες εταιρείες που προσπάθησαν να καλύψουν το κενό, όμως, ήταν τόσο δυσαναπλήρωτη η απουσία η Nokia που καμία επιχειρηματική ενέργεια δεν θα μπορούσε να επιτύχουν.
Στο Τάμπερε, οι πρώην υπάλληλοι της Nokia προσπαθούν να καταλάβουν τι ακριβώς συνέβη και η εταιρεία μετατράπηκε από ηγετική μονάδα σε όλο τον κόσμο, σε τελευταίο τροχό της άμαξας.
Ο Μίκα Γκρούντστρομ, πρώην ανώτατος διευθυντής της Nokia Ρ&D, λέει: «Νομίζω πως τα πάντα ξεκίνησαν όταν αποφασίσαμε να κάνουμε μικρότερα κινητά σε σχέση με αυτά της Μotorola. Μιλάμε για το 1997-1998. Ήταν κάτι σαν ένα κατασκευαστικό όνειρο».
Οταν ήρθαν τα iPhone
Η δραματική αλλαγή, πάντως, ήρθε το 2007 όταν η Apple έφερε στο προσκήνιο τα γνωστά πλέον iPhone. «Τα πράγματα τότε έγιναν περίπλοκα. Δεν ξέραμε πού να επικεντρωθούμε. Στο να φτιάξουμε καλύτερη μπαταρία; Να κάνουμε το σχήμα των κινητών ακόμη μικρότερο;»
Τα γραφεία της Nokia στο Ελσίνκι
Τα πάντα πήραν το δρόμο τους και η κατάληξη ήταν η Nokia να πουληθεί το 2014 στην Microsoft και το όνομα να εξαφανιστεί από όλες τις συσκευές. Ο Κάρι Κανκάαλα θυμάται: «Η Nokia έδινε το δικαίωμα στους εργαζόμενους να νιώθουν μέρος της εταιρείας. Ο διπλανός σου θα μπορούσε να είναι εκατομμυριούχος. Προσέφερε μια σημαντική αλλαγή στην κουλτούρα της χώρας, καθώς ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να βγάλει χρήματα από αυτή τη νέα μορφή επιχειρηματικότητας».
Η ζωή μετά τη Nokia
Δύο ώρες από τα νότια του Ελσίνκι, υπάρχουν ήδη σημάδια μιας κάποιας νέας επιχειρηματικής δραστηριότητας στην μετά-Nokia εποχή. Ο Τιούμας Κιτόμαα, δούλευε για χρόνια στη Nokia ως μηχανικός λογισμικού. Πλέον εργάζεται σε έναν online πάροχο, την Zalando. Κατά τον ίδιο η κληρονομιά που άφησε η Nokia είναι το ταλέντο και η προσμονή ότι κάποια στιγμή οι προσπάθειες θα ανταμειφθούν.
«Το ταλέντο δεν χάθηκε. Η μαγνητισμός της Nokia στη Φινλανδία δείχνει ότι υπάρχει μπόλικο στη χώρα που μπορεί να διοχετευτεί σε εξειδικευμένη γνώση και στη δημιουργία νεοφυών εταιρειών».
Βέβαια, οι περισσότεροι είναι σίγουροι πως δεύτερη Nokia δύσκολα θα υπάρξει ξανά εντός των συνόρων. Ο Σέππο Χαατάγια, πρώην μάνατζερ της Nokia, παραδέχεται: «Οταν η εταιρεία κυριαρχούσε, πολλά καλά πράγματα συνέβησαν στη Φινλανδία. Τώρα η κατάσταση έχει αλλάξει και οι καινοτομίες δεν έρχονται από τις μεγάλες εταιρείες, αλλά από τις μικρές, τις start ups»¨.

Πηγή : www.protagon.gr