Ασπρόπυργος: Ζώα, άνθρωποι και τοξικά

 

Οι λέξεις είναι λίγες για να περιγράψουν την εικόνα: τοξικά απόβλητα, σκουπίδια, μπάζα, νεκρά ζώα, όλα μαζί να σχηματίζουν ένα τεράστιο λόφο που φθάνει σε ύψος τα 5 μέτρα. Ακριβώς δίπλα, μια στάνη με οικόσιτα ζώα, να τρέφονται μέσα από τα σκουπίδια. Και λίγο πιο εκεί, σε ένα παράπηγμα, να ζει μια τετραμελής οικογένεια.
Η τριτοκοσμική –από κάθε άποψη– κατάσταση με την οποία ήρθαν αντιμέτωποι πριν από λίγες ημέρες στον Ασπρόπυργο οι επιθεωρητές Περιβάλλοντος ξεπερνά κάθε φαντασία. Οι επιθεωρητές είχαν δεχθεί καταγγελία ότι σε ιδιωτικό οικόπεδο είχε δημιουργηθεί μια μικρή χωματερή, η οποία όπως αποδείχθηκε έφθανε τα 5 στρέμματα. Συνοδεία των ανθρώπων του τμήματος Προστασίας Περιβάλλοντος της Ασφάλειας Αττικής και κλιμάκιο της αντιπεριφέρειας Δυτικής Αττικής, οι επιθεωρητές πραγματοποίησαν αυτοψία στον χώρο και ήρθαν αντιμέτωποι με μια κατάσταση πολύ χειρότερη από ό,τι είχαν φανταστεί:
Στο κέντρο του περιφραγμένου οικοπέδου βρίσκονταν πλαστικές δεξαμενές με υπολείμματα πετρελαιοειδών, τα οποία διέρρεαν σε παρακείμενο ρέμα. Δίπλα, ένα βουνό από σκουπίδια και μπάζα. «Σκάβοντας», προκειμένου να λάβουν δείγματα, οι επιθεωρητές ανακάλυψαν υπολείμματα τοξικών, νεκρά ζώα, ζωικά απόβλητα, σκουπίδια όλων των ειδών. Σε γειτονικά σημεία υπήρχαν μεγάλες τρύπες διανοιγμένες στο χώμα, μέσα στις οποίες ήταν θαμμένα απόβλητα.
Μέσα σε αυτή την τοξική βόμβα υπήρχε μια μικρή στάνη, με κατσίκια και γουρούνια (τα οποία έβοσκαν στα σκουπίδια) και σε μικρή απόσταση τα παραπήγματα στα οποία κατοικούσε μια τετραμελής οικογένεια (με δύο παιδιά ηλικίας 10 και 17 ετών). Αντιλαμβανόμενος την άφιξη της αστυνομίας, ο ηλικιωμένος πατέρας διέφυγε, ωστόσο στη συνέχεια παραδόθηκε στις Αρχές, καθώς η σύζυγός του δεν πρόλαβε να απομακρυνθεί. Συνελήφθη από τις αρχές στον Ασπρόπυργο με τη διαδικασία του αυτόφωρου και θα του αποδοθούν καταγγελίες για υποβάθμιση περιβάλλοντος.
Το ερώτημα βέβαια είναι τι θα συμβεί με όλα όσα ανακάλυψαν οι Αρχές. Οπως ορίζει η νομοθεσία, το τμήμα Περιβάλλοντος της Περιφέρειας θα ενημερώσει την περιφερειακή επιτροπή αντιμετώπισης περιβαλλοντικής ζημιάς (ΠΕΑΠΖ), η οποία με τη σειρά της θα εκτιμήσει το κόστος της αποκατάστασης. Το ερώτημα βέβαια είναι πώς αυτή θα χρηματοδοτηθεί, καθώς το κόστος είναι υψηλό και προφανώς ξεπερνά τις δυνατότητες του ιδιοκτήτη του οικοπέδου. Το πιθανότερο είναι να καλυφθεί προσωρινά από το Πράσινο Ταμείο και στη συνέχεια να αναζητηθεί λ.χ. μέσω της εφορίας (με βάση την αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει»). Παράλληλα, το τμήμα Περιβάλλοντος της Ασφάλειας Αττικής διεξάγει έρευνα για να εντοπίσει την προέλευση των τοξικών. Ενα από τα ενδεχόμενα που διερευνώνται είναι να προέρχονται από επιχειρήσεις της ευρύτερης περιοχής (ακόμα και γειτονικών νομών), οι οποίες να πλήρωναν τον ιδιοκτήτη του οικοπέδου για να εγκαταλείψουν εκεί τα απόβλητά τους. Τέλος, άγνωστο είναι αν θα παρέμβουν οι κοινωνικές υπηρεσίες για την απομάκρυνση των ανηλίκων από τον χώρο της τοξικής χωματερής.
Δεκάδες υποθέσεις
Αξίζει να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο περιστατικό δεν είναι μεμονωμένο. Τα τελευταία χρόνια τόσο η Περιφέρεια όσο και οι επιθεωρητές Περιβάλλοντος έχουν ερευνήσει δεκάδες υποθέσεις «ιδιωτικών» χωματερών στον Ασπρόπυργο, κοντά ή μέσα σε κατοικημένες περιοχές. Οι υποθέσεις αυτές έρχονται στο φως συνήθως μετά μια καταγγελία, ενώ είναι ιδιαίτερα δύσκολο να ταυτοποιηθεί η πηγή προέλευσης αν οι απορρίπτοντες δεν «συλληφθούν» επ’ αυτοφώρω.

Πηγή : www.kathimerini.gr

Τέσσερις ξεχωριστοί κάδοι ανακύκλωσης

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΑΛΙΟΣ

Πίεση για την όσο το δυνατόν ταχύτερη έναρξη της συλλογής ανακυκλώσιμων σε τέσσερα χωριστά ρεύματα –χαρτί, γυαλί, πλαστικό, αλουμίνιο– ασκεί μέσω σχεδίου νόμου το υπουργείο Περιβάλλοντος. Το υπουργείο θέτει πλέον τη χωριστή συλλογή ως προϋπόθεση για τη λειτουργία των συστημάτων ανακύκλωσης (όπως λ.χ. οι μπλε κάδοι), δίνοντάς τους περιθώριο έξι μηνών για να προσαρμόσουν τον επιχειρησιακό σχεδιασμό τους. Με το νομοθέτημα δίνεται για πρώτη φορά στους δήμους η δυνατότητα να οργανώσουν με ίδια μέσα την εναλλακτική διαχείριση, χωρίς πόρους αλλά και με λιγότερο αυστηρούς όρους από ό,τι τα συλλογικά συστήματα. Το σχέδιο νόμου, που κατατέθηκε χθες στη Βουλή, αφορά κατά κύριο λόγο τη λειτουργία των συστημάτων ανακύκλωσης και την αναβάθμιση του Ελληνικού Οργανισμού Ανακύκλωσης (ΕΟΑΝ), του υπαγόμενου στο ΥΠΕΝ, φορέα που είναι υπεύθυνος για την εποπτεία της ανακύκλωσης στη χώρα μας. Μεταξύ άλλων προβλέπει:
• Η χωριστή συλλογή των ανακυκλώσιμων συσκευασιών σε τέσσερα χωριστά ρεύματα (δηλαδή με 4 κάδους) γίνεται υποχρεωτική για τα συστήματα ανακύκλωσης και υποχρέωση για την αδειοδότησή τους. Στα λειτουργούντα συστήματα δίνεται προθεσμία 6 μηνών να επικαιροποιήσουν τον σχεδιασμό τους. Σήμερα στη χώρα μας λειτουργούν τέσσερα συστήματα για την ανακύκλωση συσκευασιών: η Ελληνική Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης (ΕΕΑΑ), η Ανταποδοτική Ανακύκλωση (τα «σπιτάκια»), το σύστημα της ΑΒ Βασιλόπουλος («σπιτάκια») και η ΚΕΠΕΔ (μόνο για συσκευασίες ορυκτέλαιων).
• Επαναλαμβάνεται η υποχρέωση χρέωσης της πλαστικής σακούλας (0,03 ευρώ από 1/1/18 και 0,07 ευρώ από 1/1/19), εξαιρουμένων των πολύ λεπτών σακουλών (όπως αυτές που μπαίνουν φρούτα σε ένα σούπερ μάρκετ) και των βιοαποδομήσιμων. Οι σακούλες θα πρέπει να έχουν ειδική σήμανση.
• Το υπουργείο διά του ΕΟΑΝ αυστηροποιεί το πλαίσιο λειτουργίας των συλλογικών συστημάτων ανακύκλωσης. Για παράδειγμα, εκτός από την ετήσια έκθεση πεπραγμένων, τα υποχρεώνει να καταθέτουν αναλυτικό προγραμματισμό, καθώς και να χρησιμοποιούν κάθε χρόνο το 65% των εσόδων τους, προκειμένου να μη δημιουργούνται αδρανή αποθεματικά. Ο ΕΟΑΝ αποκτά το δικαίωμα να ελέγχει το διοικητικό του κόστος, το οποίο δεν επιτρέπεται να ξεπερνάει το 10% των εσόδων ενός συστήματος (ώστε λ.χ. να μη δίνονται υπέρογκοι μισθοί). Οι εταιρείες που παράγουν ή εισάγουν προϊόντα και δεν έχουν συμβληθεί με κάποιο σύστημα για την ανακύκλωσή τους απειλούνται με αυστηρά πρόστιμα.
• Οι δήμοι επιτρέπεται να δημιουργήσουν τα δικά τους εναλλακτικά συστήματα διαχείρισης συσκευασιών. Οι όροι λειτουργίας τους πάντως δεν είναι το ίδιο αυστηροί με εκείνους των συστημάτων ανακύκλωσης. Από την άλλη πλευρά, τα συστήματα χρηματοδοτούνται μέσω εισφορών από τις εταιρείες, έσοδο που οι δήμοι προφανώς δεν μπορούν να διεκδικήσουν.
• Αξιοσημείωτη είναι πάντως ρύθμιση που υποχρεώνει τους κατασκευαστές και εισαγωγείς συσκευασιών να παραλαμβάνουν το δευτερογενές υλικό που προέρχεται από την επεξεργασία αποβλήτων και να το χρησιμοποιούν για την παραγωγή νέων προϊόντων. Η ρύθμιση έχει καλό σκοπό, αλλά… δεν λαμβάνει υπόψη τις δυνατότητες των εταιρειών του κλάδου.

Πηγή : www.ipyxida.gr

Δολοφονία Μόρο: μια ανοιχτή υπόθεση

 

Συντάκτης: Τάσος Παππάς

 

Η δολοφονία του Αλντο Μόρο στις 9 Μαΐου 1978 συντάραξε την Ιταλία. Πρόκειται για μια υπόθεση που συνεχίζει να αποτελεί το μεγάλο μυστήριο της σύγχρονης ιταλικής ιστορίας.
Ο χριστιανοδημοκράτης πολιτικός μαζί με τον κομμουνιστή ηγέτη Ενρίκο Μπερλιγκουέρ προετοίμαζαν το σχήμα του ιστορικού συμβιβασμού, δηλαδή την κυβερνητική συνεργασία Χριστιανοδημοκρατών-Κομμουνιστών.
Η επιλογή αυτή έβρισκε αντίθετους πολλούς: τους Αμερικανούς που δεν ήθελαν με τίποτε να δουν κομμουνιστές στην κυβέρνηση μιας μεγάλης δυτικής χώρας (ψυχρός πόλεμος γαρ), τη δεξιά πτέρυγα της Χριστιανοδημοκρατίας (Αντρεότι) που αντιδρούσε γιατί φοβόταν να μοιραστεί την εξουσία (είχε πολλές αμαρτίες να κρύψει) και τις ένοπλες ομάδες της άκρας Αριστεράς που πόνταραν στο ευρύτερο αριστερό ακροατήριο το οποίο δεν μπορούσε να συμφιλιωθεί με την ιδέα της συγκατοίκησης.
Η απαγωγή και η εκτέλεσή του από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες ακύρωσαν το σχέδιο. Από τότε έχουν κυκλοφορήσει πολλά.
Φήμες και υπαινιγμοί για τη δράση μυστικών υπηρεσιών (της Δύσης, χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού), της μαφίας, της μασονικής στοάς, αλλά και για τον ύποπτο ρόλο κάποιων στελεχών των Ερυθρών Ταξιαρχιών.
Στο γράμμα του από την Ιταλία ο εκλεκτός συνάδελφος Θεόδωρος Ανδρεάδης-Συγγελλάκης («Εφ.Συν.» 10.10.2017) αναφέρει πως έντονο ενδιαφέρον προκαλεί στην Ιταλία το μυθιστόρημα του Αντόνιο Φεράρι («Το μυστικό»).
Ο γνωστός δημοσιογράφος -επί τέσσερις δεκαετίες απεσταλμένος της Corriere della Sera στην Ελλάδα, τη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια- σημειώνει πως έχει συμπεριλάβει στοιχεία που του είχαν αποκαλύψει πριν από σαράντα χρόνια φίλοι του δικαστικοί, όπως και πληροφορίες που τότε υποτίμησε ο Τύπος.
Το βιβλίο είχε παραγγείλει ο εκδοτικός οίκος Rizzoli (του συγκροτήματος της Coriere della Sera), αλλά επί 35 χρόνια δεν μπόρεσε να εκδοθεί, προφανώς γιατί κρίθηκε επικίνδυνο επειδή αμφισβητούσε μέρος του επίσημου αφηγήματος.
Η κεντρική ιδέα, σύμφωνα με τον Φεράρι, είναι ότι ο Μόρο δολοφονήθηκε ουσιαστικά με τη συνέργεια και τη συγκατάθεση μυστικών δυνάμεων της Αμερικής και του τότε κομμουνιστικού μπλοκ για να μην μπορέσει να εφαρμόσει την πολιτική στρατηγική του.
Ο δημοσιογράφος θέτει επίσης το ερώτημα: «Ο Μορέτι μαζί με κάποιους άλλους ήταν υπηρέτης δύο αφεντάδων; Παρεισέφρησε δηλαδή στην οργάνωση με διαφορετικούς στόχους από εκείνους των υπόλοιπων μελών;».
Ο Μάριο Μορέτι ήταν πράγματι το κομβικό πρόσωπο. Ηγετικό στέλεχος των Ε.Τ., οργάνωσε την απαγωγή, συμμετείχε σ’ αυτήν, ανέκρινε τον Αλντο Μόρο τις 55 μέρες της κράτησής του και ήταν αυτός που τον εκτέλεσε (εννιά σφαίρες από όπλο με σιγαστήρα).
Ενα από τα μέλη του ηγετικού πυρήνα των Ερυθρών Ταξιαρχιών που τότε ήταν στη φυλακή, ο Αλμπέρτο Φραντσεσκίνι, έχει χαρακτηρίσει τον Μορέτι άτομο με αντιφατική πορεία.
Στο βιβλίο «Το φαινόμενο της τρομοκρατίας (εκδόσεις Νέα Σύνορα, 1992) ο συγγραφέας Δημήτρης Δεληολάνης αναφέρει ότι σε συζήτηση που είχε με τον Φραντσεσκίνι, αυτός του απέκλεισε σαφώς πως ο Μορέτι είναι «ύποπτος προδοσίας», επισημαίνει όμως μια σειρά περίεργα περιστατικά που τον αφορούν για να φτάσει στο συμπέρασμα πως οι Ε.Τ. χρησιμοποιήθηκαν από την εξουσία σε όλη την ιστορία τους, αλλά κυρίως «όταν ενεπλάκησαν άμεσα στο πολιτικό παιχνίδι με την υπόθεση Μόρο» (σελ. 142).
Για το επίμαχο θέμα ρωτήθηκε και ο Ρενάτο Κούρτσιο. Στο βιβλίο «Με ξεσκέπαστο πρόσωπο» που κυκλοφόρησε στην Ιταλία το 1992 και στην Ελλάδα το 2011 από τις εκδόσεις «Διάδοση», έδωσε την εξής απάντηση:
«Σύμφωνα με όσα ξέρω έως σήμερα για πρόσωπα και πράγματα, δεν έχω το παραμικρό στοιχείο που να με οδηγεί στο συμπέρασμα πως οι Ε.Τ. ήταν ένα κατευθυνόμενο και όχι αυθεντικό φαινόμενο. Κι αυτό ισχύει και για την περίπτωση Μόρο… Το επεισόδιο Μόρο, απ’ όσο ξέρω και απ’ όσα μου διηγήθηκαν οι Μορέτι, Γκαλινάρι κι άλλοι σύντροφοι, έχει από πίσω μια απόλυτα διαφανή ιστορία και δεν περιέχει κανένα μυστήριο» (σελ. 166).
Από το κάδρο δεν θα μπορούσε να λείπει ο βασικός πρωταγωνιστής. Ο Μάριο Μορέτι στη συνέντευξη που έδωσε στην Κάρλα Μόσκα και τη Ροσάνα Ροσάντα -εντάχθηκε στο βιβλίο που βγήκε στην Ιταλία το 1994 και στην Ελλάδα το 2016 από τις εκδόσεις «Διάδοση» («Ερυθρές Ταξιαρχίες, μια ιταλική υπόθεση»)- αναφέρει σχετικά με τις κατηγορίες για σχέση με μυστικές υπηρεσίες:
«Θα ήταν ωραία έτσι; Να μπορούσαμε μονάχα να τις μπλέξουμε όλες, τη CIA, την Κα Γκε Μπε, την ιταλική μυστική υπηρεσία, τη μαφία, τη μασονική στοά Ρ-2 και να εντάξουμε όλα τα γεγονότα εκείνης της εικοσαετίας στη μεγάλη παγκόσμια συνωμοσία…Η αλήθεια είναι ότι οι Ε.Τ. δεν είχαν έρθει σε επαφή με μυστικές υπηρεσίες οποιουδήποτε τύπου οποιασδήποτε χώρας, ούτε άμεσα ούτε από σπόντα… Μπορούν να πουν τα πάντα για μας εκτός από το ότι ήμασταν κάτι λιγότερο ξεκάθαρο» (σελ. 226-227).
Και επιτίθεται στον βασικό κατήγορο του Φραντσεσκίνι ο οποίος ανήκει στην κατηγορία των «διαχωρισμένων»: «Ο διαχωρισμός αρνείται μια ιστορία, καταστρέφει μια συλλογική ταυτότητα, αποποιείται τις πολιτικές ευθύνες για να περιμαζέψει νομικά ευεργετήματα σε προσωπικό επίπεδο…Ο διαχωρισμός γκρεμίζει τη δυνατότητα να ξανασκεφτούμε εκείνα τα χρόνια. Οι διαχωρισμένοι επιλέγουν να θέσουν τη δική μας ιστορία εκτός Ιστορίας» (σελ. 297).
Υπάρχουν ομοιότητες με τα καθ’ ημάς; Αναμφίβολα υπάρχουν.

Πηγή: www.efsyn.gr

Oικογενειοκρατία, προσωπικό κόμμα και ΙΧ κράτος!

Toυ Γ.  Λακόπουλου 

Σύντομη επανάληψη προηγουμένων. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με προφανή σύσταση των επικοινωνιολόγων του, κατά τα λεγόμενα στη ΝΔ, σφαγίασε κάποιον που ενδιαφερόταν για μια θέση στα ψηφοδέλτια της κόμματος στον Πειραιά. Επειδή ο πατέρας του  δήλωσε ότι τον χρίζει διάδοχό του.
Έτσι παρότι ο Γιάννης Τραγάκης έλεγε ότι «είχε ενημερώσει τον  πρόεδρο», ο γιος του αποκλείσθηκε με τη δικαιολογία ότι δεν υπήρξε απόφαση κομματικού οργάνου για την υποψηφιότητά του.  Κάποιοι σχολίαζαν ειρωνικά εκείνες της ημέρες: σαν αυτή που υπήρξε  όταν ο Κυριάκος χρίσθηκε υποψήφιος για την έδρα του πατέρα του στη Β Αθήνας; Κακίες…
Θα μπορούσε να πιστώσει κανείς στον πρόεδρο της ΝΔ ότι βάζει κανόνες και κριτήρια για να μην τον φέρνουν προ τετελεσμένων οι  πολιτευόμενοι. Ούτε να στήνονται υποψηφιότητες  από «κληρονόμους εδρών» πίσω από τη πλάτη του.  Αλλά τα πράγματα τον διαψεύδουν: ο ίδιος χρίζει υποψήφιους πίσω από την πλάτη των υπολοίπων. Οι πληροφορίες που δημοσιεύονται το αποκαλύπτουν.
Μετά τα ρεπορτάζ του έγκυρου ΄Αρη Ραβανού – στο «Βήμα»- και άλλων εφημερίδων για την προεπιλογή υιών, θυγατέρων και ανεψιών που κάνουν ήδη προεκλογικό αγώνα, χωρίς καμία προγενέστερη κομματική απόφαση, ένα ρεπορτάζ του Γιώργου Σιαδήμα στην Real Νews την περασμένη Κυριακή τινάζει τον αέρα  τις  δικαιολογίες για τα όργανα. Ερήμην τους, εξελίσσονται μεθοδεύσεις για επικράτηση του  νεομητσοτακισμού. Κανείς ως τώρα δεν διέψευσε τίποτε.
Κατά την αποκάλυψη, σε μια σύσκεψη κεκλεισμένων των θυρών –ήτοι κρυφά από τους άλλους-  ο γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ Κώστας Τσιάρας  ανακοίνωσε σε 50μελή ομάδα  ότι θα ενταχθούν στα ψηφοδέλτια. «Ουσιαστικά είστε υποψήφιοι. Έχετε περάσει την τελική διαδικασία από το Μητρώο Στελεχών, αλλά όπως είναι φυσικό ανακοινώσεις δεν μπορούν να γίνουν». Τα εισαγωγικά είναι του ρεπορτάζ. Τσιμουδιά από την Πειραιώς.
Το μυστικό βρίσκεται στο «Μητρώο Στελεχών». Για όσους παρακολουθούν τα εσωτερικά της ΝΔ πρόκειται για μια ακόμη απόδειξη ότι με το Μητρώο ο Κυριάκος επιχειρεί να θέσει υπό έλεγχο την επόμενη Κοινοβουλευτική Ομάδα, να χτίσει προσωπικό κόμμα και  με όσους περισσέψουν να δημιουργήσει  ένα… ΙΧ κράτος -με την τοποθέτησή τους σε  δημόσια αξιώματα.
Πάρα τη δικαιολογία  στην περίπτωση Τραγάκη, ότι πρέπει να προηγηθεί απόφαση κομματικού οργάνου για τους υποψηφίους, το «σύστημα Μητσοτάκη» δίνει, εν κρυπτώ, το πράσινο φως σε πρόσωπα της αρεσκείας του. Έτσι αποκτούν προβάδισμα έναντι άλλων υποψήφιων. Πουθενά δεν ανακοινώθηκε ότι εγκρίθηκε μια φουρνιά υποψηφίων.
Το διαβόητο Μητρώο για το οποίο υπήρξαν και ενστάσεις για παραβίαση των προσωπικών δεδομένων, τελεί υπό την προσωπική διαχείριση του προέδρου της ΝΔ και στη συνέντευξή Τύπου της Θεσσαλονίκης ήταν αποκαλυπτικός.
«Ο καθένας μπορεί να κάνει αίτηση και να αξιολογηθεί αντικειμενικά, ανάλογα με τις δυνατότητές του και το τι μπορεί να προσφέρει στην παράταξη και στον τόπο. Έχουμε κάνει παραπάνω από 1.300 συνεντεύξεις ανθρώπων, οι οποίοι δεν θα είχαν σκεφτεί, ενδεχομένως, στο παρελθόν, να προσεγγίσουν έναν πολιτικό οργανισμό».
Η «αξιολόγηση» γίνεται από τον ίδιο και ανθρώπους της εμπιστοσύνης του. Από ό,τι προκύπτει, δεν αναζητούν πρόσωπα με παραταξιακή ένταξη και πολιτικά ενδιαφέροντα, αλλά ορεγόμενους  …. «καριέρα στην πολιτική». Η ένταξη στο Μητρώο τους δρομολογεί για θέση υποψήφιου βουλευτή, ή κρατικού στελέχους.
Το παίρνει επάνω του προσωπικά ο ίδιος. «Αυτούς που διστάζουν, που έχουν μια άλλη καριέρα, αυτούς οι οποίοι πρέπει να πεισθούν ότι πρέπει να βάλουν πλάτη στη συλλογική προσπάθεια, αυτούς πρέπει να προσελκύσουμε. Και ένα σημαντικό κομμάτι του χρόνου μου αναλώνεται ακριβώς σε αυτήν την προσπάθεια».
Η ιδέα μοιάζει με τον διαβόητο «open-goverment»  του Γ. Παπανδρέου. Ο τότε πρωθυπουργός ζητούσε …βιογραφικά  ενδιαφερομένων για να καταλάβουν θέση στον κρατικό μηχανισμό. Αλλά τα έκρινε ο ίδιος με ένα συγκεκριμένο συνεργάτη του- χωρίς περιθώριο αμφισβήτησης ή ένστασης. Αφού άφησε παράλυτο το κράτος για οκτώ μήνες, στο τέλος τοποθέτησε παντού ανθρώπους του.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται πιο οργανωμένος. Συγκροτεί νωρίς τον προσωπικό μηχανισμό του και αρχίζει ήδη να τον  επιβάλλει… διακριτικά. Μετά την υποκατάσταση της πολιτικής από το μάρκετινγκ, και της ιδεολογίας από την επικοινωνία, χρησιμοποιούνται επιχειρηματικές μέθοδοι και για έλεγχο του κόμματος, της Βουλής και του κράτους. Αυτό κι αν είναι  «μεταρρύθμιση».

Πηγή: www.anoixtoparathyro.gr

Αυστρία: Απαραίτητη η διαρκής επαγρύπνηση απέναντι στους δεξιούς λαϊκιστές

Την ανάγκη να υπάρχει διαρκής επαγρύπνηση απέναντι στους δεξιούς λαϊκιστές (ακροδεξιούς), τονίζει με την ευκαιρία των αυριανών αυστριακών πρόωρων βουλευτικών εκλογών, ο επί σειρά ετών πρώην ομοσπονδιακός καγκελάριος της Αυστρίας, Φραντς Βρανίτσκι, ο οποίος θεωρείται μεγάλος φίλος της Ελλάδας και εδώ και 17 χρόνια έχει κατοικία στην Ιεράπετρα όπου περνά αρκετούς μήνες κάθε χρόνο.
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο ίδιος, "από τη σκοπιά της Σοσιαλδημοκρατίας και γενικά μίας ελεύθερης οικονομίας της αγοράς, πρέπει κανείς να είναι διαρκώς σε επαγρύπνηση, διότι όταν υπάρχει ανάγκη νέων μέτρων τα οποία και πρέπει να λαμβάνονται, έρχονται οι δεξιοί λαϊκιστές και διαμαρτύρονται εναντίον οποιασδήποτε μορφής εκσυγχρονισμού, εναντίον κάθε αλλαγής, εναντίον κάθε καινοτομίας".
"Οι κοινωνίες μας χρειάζονται την αλλαγή, χρειάζονται την καινοτομία, και εδώ η σκέψη μου πηγαίνει στην ψηφιακή επανάσταση, και δεν μπορεί κανείς να έρχεται με συνθήματα του χθες ή του προχθές, με εθνικισμό και απομόνωση, αλλά χρειαζόμαστε την ανοικτή κοινωνία, και όλα αυτά είναι ακριβώς τα σημεία για την αντιπαράθεση που θα πρέπει να έχει κάποιος με τους δεξιούς λαϊκιστές για να τους κερδίσει", επισημαίνει ο Φραντς Βρανίτσκι.
Αναφερόμενος στις βουλευτικές εκλογές της Κυριακής και στις εικασίες ως προς την έκβασή τους, ο πρώην, επί ένδεκα χρόνια (1986-1997), ομοσπονδιακός καγκελάριος και αρχηγός των Αυστριακών Σοσιαλδημοκρατών, παρατηρεί πως μέχρι τώρα υπάρχουν μόνον δημοσκοπήσεις και όχι εκλογικά αποτελέσματα.
"Δεν είμαι και τόσο σίγουρος, πως ο νεαρός πολιτικός στον οποίο αναφέρεστε (ΣΣ ο αρχηγός του - συγκυβερνώντος με τους Σοσιαλδημοκράτες -- συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος και υπουργός Εξωτερικών της απερχόμενης κυβέρνησης, Σεμπάστιαν Κουρτς), θα μπορέσει τόσο εύκολα να βρεθεί στην πρώτη θέση", σημειώνει χαρακτηριστικά.
Ο ίδιος, ελπίζει, όπως σημειώνει, ότι "εδώ θα φροντίσει η λογική των ψηφοφόρων ώστε να υπάρξει ένα ορθολογιστικό αποτέλεσμα που θα είναι καλό για τη χώρα και το οποίο θα μπορούμε να το παρουσιάσουμε και στην Ευρώπη".
"Η Σοσιαλδημοκρατία υπήρξε τα τελευταία δέκα χρόνια πολύ χαμηλόφωνη, πολύ ήρεμη, ελάχιστα καινοτόμα, αλλά αυτά μπορεί να τα αναπληρώσει", καταλήγει στη συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ στη Βιέννη, σχολιάζοντας την σημερινή κατάσταση της Σοσιαλδημοκρατίας, ο Φραντς Βρανίτσκι, ο οποίος, μετά τον ιστορικό ηγέτη Μπρούνο Κράισκι, θεωρείται ο πλέον επιτυχημένος καγκελάριος της Αυστρίας και αρχηγός των Σοσιαλδημοκρατών στη χώρα.

Πηγή: http://news.in.gr

Ετοιμάσου για πρωθυπουργός, Τζέρεμι Κόρμπιν!

 

της Ρέιτσελ Σάμπι

 Αν θέλατε να γράψετε μια παρωδία των Συντηρητικών της Βρετανίας, θα δυσκολευόσασταν πολύ να βρείτε κάτι καλύτερο από το φετινό συνέδριο του κόμματος στο Μάντσεστερ.
Τα πράγματα πήγαν τόσο άσχημα, ώστε ακόμη και το σκηνικό κατέρρευσε στο τέλος της ομιλίας της πρωθυπουργού Τερέζα Μέι. Προηγουμένως, η ομιλήτρια είχε ταλαιπωρηθεί από μια κρίση βήχα κι από έναν ηθοποιό που τη διέκοψε για να της επιδώσει ένα «έντυπο απόλυσης».
Ήταν ένα ταιριαστό κλείσιμο ενός συνεδρίου που έδειξε ότι οι Τόρις βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση και οι ημέρες της Μέι στο τιμόνι του κόμματος είναι μετρημένες. Το Συντηρητικό Κόμμα είναι διχασμένο στο ζήτημα του Brexit και μαστίζεται από αντιπαραθέσεις για την ηγεσία του. Οι προτάσεις που παρουσιάστηκαν στο συνέδριο μοιάζει να έχουν αντιγραφεί από το πρόγραμμα των Εργατικών και στερούνται αξιοπιστίας.
Η σύγκριση με το συνέδριο του Εργατικού Κόμματος που είχε γίνει μια εβδομάδα νωρίτερα στο Μπράιτον ήταν συντριπτική. Εκεί, τα ηγετικά στελέχη έγιναν δεκτά σαν ροκ σταρ. Οι εκδηλώσεις ήταν μαζικές και ο Τζέρεμι Κόρμπιν αντιμετωπιζόταν ως ο μελλοντικός πρωθυπουργός. Διάφοροι επιχειρηματίες στήθηκαν στην ουρά για να συναντηθούν με τον σκιώδη υπουργό Οικονομικών Τζον ΜακΝτόνελ. Διότι αν πολλοί στον επιχειρηματικό τομέα ενοχλούνται από τα σχέδια των Εργατικών να αυξήσουν τον φόρο των επιχειρήσεων, άλλοι αντιμετωπίζουν θετικά τη δέσμευση του κόμματος να επενδύσει στις υποδομές, και ιδιαίτερα στην τεχνολογία. Ένας επιπλέον παράγων που στρέφει τις επιχειρήσεις προς τους Εργατικούς είναι οι καταστροφικοί χειρισμοί της κυβέρνησης Μέι στο θέμα του Brexit, που αναμένεται να προκαλέσουν μεγάλα προβλήματα στην οικονομία.
Τα σχέδια των Εργατικών να αναδιαρθρώσουν την οικονομία συνιστούν ρήξη με τη νεοφιλελεύθερη συναίνεση των τελευταίων 30 ετών. Η στροφή αυτή έχει λαϊκή στήριξη, αλλά θα αντιμετωπίσει όπως είναι φυσικό θεσμική αντίσταση. Και με δεδομένο ότι πολλοί σκιώδεις υπουργοί είναι άπειροι, οι σύμβουλοι του Εργατικού Κόμματος στρέφονται για συμβουλές σε χώρες όπως η Δανία και η Γερμανία.
Σε κάθε περίπτωση, η πρόθεση του Κόρμπιν να εκδημοκρατίσει το κόμμα του παίρνει ήδη σάρκα και οστά. Την ώρα που χιλιάδες ενθουσιώδεις εθελοντές έχουν βγει στους δρόμους, τα στελέχη δηλώνουν από το βήμα του συνεδρίου ότι «ένας άλλος κόσμος είναι δυνατός». Στο Μπράιτον, πάνω από χίλιοι σύνεδροι -πολλοί από τους οποίους είχαν μόλις εκλεγεί- είδαν μέτρα που ενέκριναν τη μια μέρα να εμφανίζονται την επομένη στην ομιλία του αρχηγού. Και ο ΜακΝτόνελ διαβεβαίωσε ότι σημαντικά ζητήματα όπως οι επανεθνικοποιήσεις θα προωθηθούν σε συνεννόηση με τα συνδικάτα, την κοινωνία των πολιτών, τους καταναλωτές και τις τοπικές αρχές.
Είναι βέβαιο ότι οι Εργατικοί θα δεχθούν πιέσεις να «στρογγυλέψουν» το πρόγραμμά τους. Και οι αντιδραστικές δυνάμεις που συνέβαλαν στη νίκη του Brexit δεν έχουν εξαφανιστεί και μπορεί ανά πάσα στιγμή να ενεργοποιηθούν εκ νέου από τη Δεξιά. Αν όμως το κέντρο έχει πράγματι μετατοπιστεί, αν η ανεξέλεγκτη λειτουργία της ελεύθερης αγοράς έχει επιτέλους αναγνωριστεί ως πηγή διαιρέσεων και αν η ελεύθερη πτώση των Συντηρητικών συνεχιστεί, τότε, ύστερα από πολλές δεκαετίες στο περιθώριο, ίσως να έχει έλθει η ώρα της βρετανικής Αριστεράς.

* Η Ρέιτσελ Σάμπι είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας

Πηγή :  http://tvxs.gr

Η El Dorado αποκαλύπτει και εκθέτει…

του Βασίλη Πάικου

 

Δεν ήταν η πρώτη φορά φορά που η El Dorado Gold απείλησε με έξοδο, μπορεί να ήταν η τρίτη, η τέταρτη ή και η πέμπτη. Ότι θα τα μαζέψει και θα φύγει αν δεν ικανοποιηθούν οι όροι της. Πότε επειδή η Κυβέρνηση της βάζει δύσκολα σε σχέση με τους όρους περιβαλλοντικής προστασίας προς τους οποίους οφείλει να προσαρμοστεί. Ή με την ανάγκη συμμόρφωσης προς τις συμβατικές της υποχρεώσεις. Ή με την υποχρέωσή της να σεβαστεί τους νόμους του κράτους. Τους νόμους που φτιάχτηκαν πριν από κείνην, και οι οποίοι δεν είναι δυνατόν νάρθουν τώρα στα μέτρα της. Και πότε επειδή ενοχλείται από τις εναντίον των μεθόδων της «πληθωρικές» εκδηλώσεις των κατοίκων της περιοχής. Ναι, ήταν η τρίτη, η τέταρτη, μπορεί και η πέμπτη φορά. Και πάντα παίρνει πίσω τις απειλές. Πάντα. Βάζει την ουρά στα σκέλια και παραμένει εντός και επί τα αυτά.
Έτσι και τώρα. Οπότε επεχείρησε να παίξει τα ρέστα της. Προχωρώντας στον γνωστό δια τελεσιγράφου εκβιασμό. Και ποντάροντας, προφανώς, στο ότι είναι σε θέση να χαλάσει το επενδυτικό προφίλ της Χώρας, το οποίο προώθησε ο Πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη. Γι αυτό εξ’ άλλου πραγματοποίησε τη διάβημά της πριν καλά-καλά ο Αλέξης Τσίπρας αποσώσει την τελευταία του κουβέντα στο Βελίδειο.
Ε λοιπόν η Κυβέρνηση, ως όφειλε, δεν υπέκυψε στον εκβιασμό. Ούτε έδειξε να ανησυχεί ιδιαιτέρως εδώ που τα λέμε. Γνωρίζοντας προφανώς τις συνήθεις πρακτικές της εταιρείας. Οπότε ακριβώς την ημέρα λήξης του τελεσιγράφου, η El Dorado έδωσε τη δική της απάντηση. «Δεν πάω πουθενά-πουθενά-πουθενά, εδώ θα μείνω». Αφού είχε, εν τω μεταξύ επιχειρήσει να εμπλέξει τον Τζάστιν Τριντό, αλλά και το ΔΝΤ και την Commission, μπας και καταφέρει να περάσει την υπόθεσή της μαζί με τα προαπαιτούμενα της 3ης αξιολόγησης. Και έφαγε πόρτα από παντού. Σύμφωνα δε με κάποιες πληροφορίες, εισέπραξε αυστηρή προειδοποίηση και από το χρηματιστήριο του Τορόντο.
Έπρεπε όμως να προσπαθήσει να χρυσώσει κάπως το πικρό χάπι της άτακτης υποχώρησης. Είναι γι αυτό που δήλωσε ότι η παραμονή της οφείλεται στον «εποικοδομητικό διάλογο» που ξεκίνησε με την Κυβέρνηση, κι ακόμη στο γεγονός ότι εξεδόθησαν οι άδειες για την Ολυμπιάδα. Ο δε Κυριάκος Μητσοτάκης, όπως και ο Αντιπρόεδρός του Άδωνις Γεωργιάδης, βρήκαν να πουν πως έπρεπε η Κυβέρνηση να κάνει από καιρό αυτά που κάνει τώρα. Ως προς τις άδειες της Ολυμπιάδας και ως προς τον «εποικοδομητικό διάλογο». Μπας και καταφέρουν να χρυσώσουν το δικό τους χάπι, το ακόμη πιο πικρό.
Ε λοιπόν, καμία σχέση, απολύτως καμία. Ότι οι άδειες για την Ολυμπιάδα θα έβγαιναν στα μέσα Σεπτεμβρίου, ήταν γνωστό (από δηλώσεις του Γιώργου Σταθάκη) εδώ και καιρό. Πολύ πριν από την απειλή αποχώρησης. Όπως και έγινε. Ότι το ζήτημα των αδειών που απομένουν για τις Σκουριές (περίπου το 40%) παραπέμπεται στη διαιτησία, ήταν κι αυτό γνωστό από καιρό. Και οι διαδικασίες της διαιτησίας ξεκίνησαν ήδη. Καμιά άλλη διαδικασία, κανείς άλλος διάλογος «εποικοδομητικός» ή όχι υπάρχει, τίποτα απολύτως. Η El Dorado απλώς έκανε τη μπλόφα της, έπαιξε τα ρέστα της και έχασε. Τόσο απλά. Και το βέβαιο πλέον είναι πως αν η καναδική εταιρεία θέλει να συνεχίσει τις δραστηριότητές της στην Ελλάδα, θα πρέπει να συμμορφωθεί. Προς τα συμβατικώς προβλεπόμενα και προς τους νόμους του ελληνικού κράτους.
Βαρύτατα εκτεθειμένες βεβαίως, και ασφαλώς υπόλογες απέναντι στην κοινωνία, οι πολιτικές δυνάμεις εκείνες (το σύνολο της αντιπολίτευσης εδώ που τα λέμε), που έσπευσαν να συνταχθούν αβλεπί με την El Dorado, βάζοντας πλάτη στους εκβιασμούς της. Τα μεν κεντρώα σχήματα από στείρα και χωρίς αρχές αντιπολιτευτική διάθεση, η δε ΝΔ επειδή στη ρίζα της πολιτικής της φιλοσοφίας βρίσκεται το δόγμα «όλα στους επενδυτές, όλα για τις επενδύσεις». Δίχως όρους, δίχως διασφαλίσεις, δίχως «προαπαιτούμενα». Δεν είναι άλλωστε ο ίδιος ο αρχηγός της που μόλις προχθές από τη Θεσσαλονίκη «υποσχόταν» πως όταν έρθει στα πράγματα, τυχόν καθυστερήσεις προς έλεγχο των επενδυτών «θα παρακάμπτονται με την υπογραφή ενός Υφυπουργού»; Ουδεμία έκπληξη λοιπόν από κείνη την πλευρά. Για τους κεντρώους, αντιθέτως, υπάρχει ζήτημα. Σοβαρό ζήτημα. Ζήτημα αξιοπιστίας και φερεγγυότητας, ζήτημα πολιτικής τιμής εντέλει. Ε τι να πεις. Ας πρόσεχαν…

Πηγή : www.athina984.gr

Η «Αυγή» φτάνει στη… δύση της;

 

του Γιώργου Καρελιά
 
Η «Αυγή», μια από τις δύο παραδοσιακές εφημερίδες της Αριστεράς (η άλλη είναι ο «Ριζοσπάστης»), έχει φτάσει σε οριακό σημείο και εκφράζονται φόβοι ακόμη και για την επιβίωσή της. Και το ερώτημα είναι αν η ιστορική εφημερίδα, η οποία από το 1952 που πρωτοεκδόθηκε κατάφερε να επιζήσει σε πολύ δύσκολες συνθήκες, θα βάλει λουκέτο  την ώρα που κυβερνά ο πολιτικός χώρος που εκφράζει, ο ΣΥΡΙΖΑ.
Για να δοθεί απάντηση στο  ερώτημα πρέπει να προηγηθεί η παράθεση των δεδομένων:

Πρώτον, η κυκλοφορία της έχει φτάσει σε οριακά επίπεδα (περίπου 1.000 φύλλα τις καθημερινές και 2.500 τις Κυριακές). Πάντως, ποτέ τις τελευταίες δεκαετίες δεν είχε υψηλές κυκλοφορίες.
Δεύτερον, οφείλονται χρήματα στους εργαζομένους: η καθυστέρηση στην καταβολή τους φτάνει τους τέσσερις μήνες.
Τρίτον, σε αυτό το φόντο παραιτήθηκαν τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου που εκδίδει την εφημερίδα, όπως γράφτηκε σε πλήθος μέσων ενημέρωσης. Με μια λιτή ανάρτηση στην ιστοσελίδα της, η «Αυγή» το διέψευσε. Σε κάθε περίπτωση ωστόσο, τουλάχιστον μία παραίτηση είναι βέβαιη, αυτή του αντιπροέδρου Νίκου Τσαγκρή, ο οποίος είχε κληθεί να συμβάλει στον ανασχεδιασμό της εφημερίδας. (εδώ).
Αυτή η προσπάθεια ανασχεδιασμού είναι η πολλοστή που έχει γίνει, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Παλιότερα είχε εκπονηθεί και σχέδιο υπαγωγής όλων των μέσων ενημέρωσης του ΣΥΡΙΖΑ («Αυγή», ιστοσελίδα Left, ραδιοφωνικός σταθμός «Στο Κόκκινο») σε μια εταιρεία, αλλά δεν προχώρησε, καθώς υπάρχουν αντιτιθέμενες απόψεις, που φτάνουν έως τα υψηλά κλιμάκια της κυβέρνησης. Ετσι, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ με στενούς δεσμούς με την «Αυγή» απέδιδαν σε κυβερνητικά στελέχη, όπως τον Νίκο Παππά, πρόθεση να ελέγξει απολύτως τα κομματικά ΜΜΕ. Αντίθετα, άλλα στελέχη επικρίνουν τους επικεφαλής των μέσων αυτών ότι σαμποτάρουν κάθε προσπάθεια ανασύνταξής τους, για να έχουν «το δικό τους μαγαζάκι».
Δεν λείπουν και οι «υποψίες» ότι η ηγεσία του κόμματος δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την επιβίωση των κομματικών μέσων, καθώς επιδιώκει να έχει υποστήριξη από άλλα μέσα, που εξέδωσαν φιλικοί επιχειρηματίες, όπως οι εβδομαδιαίες εφημερίδες «Documento» (στην αρχή του Ιωάννη Καλογρίτσα και τώρα του δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη) και «Νέα Σελίδα»(του εκδότη Ηλία Λιβάνη), το καθημερινό «Εθνος» που επανεκδόθηκε από τον Ιβάν Σαββίδη σε συνεργασία με τον Μάρη της 24Media, αφού προηγήθηκε η χρεοκοπία του από τον Φώτη Μπόμπολα.
Η «Αυγή» έχει ιστορία 65 ετών. Από η διεύθυνσή της έχουν περάσει ιστορικά στελέχη της Αριστεράς και σημαντικοί δημοσιογράφοι, όπως ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Μανώλης Γλέζος, ο Πότης Παρασκευόπουλος, ο Γρηγόρης Γιάνναρος, ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης κα.
Η σημερινή κρίση στην οποία έχει περιπέσει οφείλεται και σε οικονομικούς λόγους. Αντανακλά, όμως και την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το κόμμα που την στηρίζει, ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα της πάλαι ποτέ ανανεωτικής Αριστεράς που κατάντησε να συγκυβερνά με τους Ανεξάρτητους Ελληνες.
Οπως θα έλεγε πικρόχολα κάποιο από τα παλιά στελέχη, «τι να την κάνουμε την Αυγή, όταν έχουμε τον σύντροφο Πάνο Καμμένο;»

Πηγή : www.protagon.gr

Πολιτική… εξ αποστάσεως

 

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΧΑΙΡΑΣ

Τα κόμματα εξουσίας υπήρξαν πάντοτε αντικείμενο κριτικής. Ιδίως μετά την είσοδο της χώρας στα μνημόνια, η κριτική αυτή προσέλαβε χαρακτήρα σαρωτικό. Κάπως έτσι, και δεδομένης της απροθυμίας των ίδιων των πολιτικών να αναμετρηθούν με τον εαυτό και τα πάθη τους, παγιώθηκαν απόψεις που προσέγγιζαν το κομματικό φαινόμενο με τρόπο σχηματικό, αν όχι και ισοπεδωτικό. Το αποτέλεσμα ήταν τα κόμματα της Μεταπολίτευσης να θεωρηθούν φορείς των πιο αρνητικών όψεων της δημόσιας λειτουργίας, ξενιστές της διαφθοράς και εκκολαπτήριο των πάσης φύσεως σκανδάλων.
Παρόμοιας μεταχείρισης έτυχε και ο συνδικαλισμός, ο οποίος, στο όνομα υπαρκτών παθογενειών που τον κατατρύχουν, επιχειρήθηκε να εμφανιστεί ως το όχημα παρασιτικών δραστηριοτήτων και έκνομων λειτουργιών, που επωάζονται στον περίγυρο της πολιτικής και νομιμοποιούνται από ψευδεπίγραφες αντιπροσωπευτικές διαδικασίες.
Αυτό υπήρξε το αφήγημα των τελευταίων χρόνων. Και στην ανάπτυξή του συνέβαλαν οι περισσότεροι παράγοντες της δημόσιας ζωής, καθείς κατά το μερίδιο και την εκάστοτε οπτική του. Κόμματα και συνδικαλισμός αντιμετωπίστηκαν ως αντίπαλοι της κοινωνίας, λες και υπάρχουν κι άλλες εκδοχές κοινωνικής οργάνωσης που μπορούν να εκφράσουν -με τα όποια προβλήματά τους- τη συλλογικότητα σε περιβάλλον δημοκρατίας.
Αν αξίζει τον κόπο να επανέλθουμε σ’ αυτή την ούτως ή άλλως προβληματική συζήτηση που έθρεψε παραπλανητικές γενικεύσεις, είναι επειδή στις μέρες μας εκδηλώνεται με διάφορες αφορμές μια νέα προσπάθεια υπονόμευσης των συλλογικών θεσμών. Στο όνομα της δημοκρατίας ή ακόμα και της κοινωνίας των πολιτών, επιχειρούνται η απονομιμοποίηση του συνδικαλισμού και η αντικατάσταση κλασικών πολιτικών λειτουργιών, όπως είναι η διαδικασία δημοκρατικής εκλογής, από θεσμούς τηλεδημοκρατίας.
Στη ΝΔ, για παράδειγμα, που ζει τη μετάβαση από τον χώρο της Κεντροδεξιάς στον γαλαξία μιας νεο-Δεξιάς ανοιχτής ακόμα και σε ακραίες απόψεις, ξαφνικά προβάλλεται ως ανάγκη η διάλυση του φοιτητικού συνδικαλισμού και ανακοινώνεται η απόσυρση της ΔΑΠ από τις εκλογικές διαδικασίες. Με επιχείρημα την υπαρκτή στρέβλωση του φοιτητικού κινήματος και τη φθορά των συμμετοχικών διαδικασιών, προτείνεται το χουντικής καταγωγής μοντέλο του ενιαίου ψηφοδελτίου, το οποίο, προφανώς, θεωρείται καταλληλότερο για να στεγάσει τις lifestyle ανησυχίες των βλαστών της ΝΔ και άλλες «αριστείες» α λα δεξιά, όπως υπήρξαν οι οργανωμένες εξορμήσεις στο λίκνο της Μυκόνου.
Αλλά και στον χώρο της Κεντροαριστεράς -όχι όλης, ευτυχώς- κερδίζουν τελευταία έδαφος απόψεις που αντιλαμβάνονται την πολιτική λειτουργία με όρους τηλεπαιχνιδιού. Χαρακτηριστική του κλίματος που δημιουργείται είναι η όλη συζήτηση για την ηλεκτρονική ψηφοφορία ενόψει της εκλογής νέου αρχηγού της Κεντροαριστεράς, η οποία, αν τελικώς πραγματοποιείτο, θα ήταν το πρώτο βήμα για τη δημιουργία κομμάτων-φαντασμάτων, χωρίς ιδεολογικό κορμό και πολιτική συνοχή.
Υπό άλλες συνθήκες, θα ήταν περιττή η επισήμανση, αλλά σήμερα μοιάζει επιβεβλημένο να ειπωθεί ότι άλλο ψηφοφόρος και άλλο μέλος κόμματος. Ο πρώτος απλώς επιλέγει, ο δεύτερος επιλέγει και στρατεύεται. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα κόμματα είναι σήμερα βαριά πληγωμένα, αλλά τα κόμματα για… περαστικούς μπορεί να αποδειχτούν και επικίνδυνα, καθώς η ρευστοποίηση των κομμάτων μπορεί να οδηγήσει στη ρευστοποίηση της ίδιας της πολιτικής.
Πρόταγμα μιας ολόκληρης εποχής υπήρξε η ανάγκη να αντιμετωπίσει η κοινωνία τη μοιρολατρία και να σηκωθεί από τον καναπέ της αδιαφορίας. Στο κλίμα που διαμορφώνεται, η πολιτική δραστηριότητα κινδυνεύει να εξελιχθεί σε δημόσιο θέαμα, όπου η μόνη μορφή αντιπροσωπευτικότητας και συμμετοχής θα είναι τα πολιτικά στοιχήματα και οι κομματικές λοταρίες.

Πηγή :  http://neaselida.news

Θυμάστε το χωριό Ανάβρα στην Μαγνησία; Θαύμα ήταν που μας τέλειωσε!

Ακουγόταν πολύ καλό για να είναι… ελληνικό, αλλά ήταν τόσο αληθινό που έλαβε διαστάσεις εμβληματικού παραδείγματος προόδου και προκοπής σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ακόμα και ο πλέον… καλοπροαίρετος αδυνατούσε να μην αναρωτηθεί τι γυρεύει αυτή η καθολικά εν σοφία καμωμένη κουκίδα του χάρτη στην ελληνική επικράτεια. ‘Ενα κομμάτι του παζλ αταίριαστο με όλα τα άλλα. Και ως τέτοιο μαγνήτιζε το ενδιαφέρον της διεθνούς ειδησεογραφίας, προβαλλόμενο από τα Μ.Μ.Ε. όλης της Ευρώπης (και όχι μόνο).

Για το «θαύμα» της Ανάβρας και τον εμπνευστή αυτού, τον επί 16 χρόνια κοινοτάρχη της Δημήτρη Τσουκαλά, έχουν πληκτρολογηθεί δεκάδες χιλιάδες λέξεις επί σειρά ετών.

Το ανακριβές είναι το… πληκτρολόγιο αρνήθηκε πεισματικά να ανταποκριθεί στη διαμόρφωση των νέων δεδομένων. Στα δημοσιεύματα περί Ανάβρας, την εποχή της κρίσης, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει στο 2011.

Ο ίδιος ο Δημήτρης Τσουκαλάς δεν χρησιμοποίησε τη φράση «ανακρίβεια», αλλά «παραπληροφόρηση», στη συνομιλία που είχαμε μαζί του.

«Δυστυχώς η κατάσταση δεν είναι πια αυτή που ήταν. Μετά τον Καλλικράτη και με το πέρασμα του χρόνου η εικόνα του χωριού επιδεινώθηκε σε μεγάλο βαθμό. Τα δημοσιεύματα επιμένουν να την εξιδανικεύουν, αλλά αυτό που έχει συμβεί προκαλεί θλίψη», λέει στο Menshouse ο «εγκέφαλος» του πιο οργανωμένου σχεδίου ποιοτικής αναβάθμισης, που εφαρμόστηκε ποτέ στη μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα το πριν, το μετά και το τώρα, πρέπει να κάνουμε ένα σύντομο φλας-μπακ σε μια ιστορία που λίγο, πολύ είναι γνωστή: ένα ορεινό, απομονωμένο χωριό, σε υψόμετρο 925 μέτρων, το οποίο μαράζωνε έως τις αρχές της δεκαετίας του ’90, μετατράπηκε σε πρότυπο ανάπτυξης και κοινόβιας ευημερίας. Πολύ απλό να το γράψεις, εξαιρετικά πολύπλοκο και επίπονο όμως για να το πετύχεις.

Όταν ο κ. Τσουκαλάς επέστρεψε στη γενέτειρα του το 1990, έχοντας συνταξιοδοτηθεί από τη ΔΕΗ, στο χωριό δεν υπήρχε καν άσφαλτος. Χτισμένο στις πλαγιές του όρους Όθρυος και απέχοντας 37 χιλιόμετρα από την κοντινότερη κωμόπολη, τον Αλμυρό (και 82 χλμ. από το Βόλο), ακόμα και η σύνδεση με τους γειτονικούς δήμους ήταν δύσβατη.

Το δίκτυο ύδρευσης ήταν κατεστραμμένο, οι 300 κάτοικοι και τα περίπου 20.000 ζώα, που κυκλοφορούσαν ελεύθερα ανάμεσα τους, έπιναν νερό από το ίδιο μέρος. Η λάσπη το χειμώνα και η σκόνη το καλοκαίρι γινόταν ανυπόφορες για τη ζωή των ντόπιων. Επιπλέον δεν υπήρχαν κτίρια και δημόσιοι χώροι, ούτε κάποια διαδικασία αποκομιδής σκουπιδιών.

Μερικά χρόνια αργότερα και χάρη στις άοκνες προσπάθειες του κ. Τσουκαλά και της συζύγου του, Μάχης Καραλή, αρχιτέκτονα και πρώην καθηγήτρια του ΕΜΠ, που λειτούργησε ως άμισθη τεχνική σύμβουλος, η Ανάβρα αναγνωριζόταν ως η τρίτη σε ανάπτυξη μεταξύ όλων των ΟΤΑ περιοχή στον ευρωπαϊκό νότο.

Σύμβολο αυτής το Αιολικό Πάρκο με τις 20 ανεμογεννήτριες. Ήταν μόνο το… κερασάκι στην τούρτα. Το χωριό μεταμορφώθηκε σε επιτομή ποιότητας ζωής και βιοτικού επιπέδου.

Με ασφαλτοστρωμένους και πέτρινους δρόμους, πλατείες με κρήνες, νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο, ιατρείο, διώροφο κλειστό χώρο στάθμευσης για 60 οχήματα, δύο αίθουσες εκδηλώσεων για 100 και 300 άτομα, γήπεδο ποδοσφαίρου και μπάσκετ, κλειστό γυμναστήριο εξοπλισμένο με σύγχρονα συστήματα άσκησης, τρία υπερσύγχρονα κτηνοτροφικά πάρκα, πρότυπο σφαγείο που θυμίζει χειρουργείο, λαογραφικό μουσείο και ένα περιβαλλοντικό-πολιτιστικό πάρκο 240 στρεμμάτων!

Για να επιτευχθούν όλα αυτά χρειάστηκε να απορροφηθεί και το τελευταίο ευρώ από τα ευρωπαϊκά προγράμματα επιδότησης. Σε μια ακούραστη διαδικασία παρακολούθησης και εκμετάλλευσης αυτών, με τη βοήθεια μιας κοινοτικής υπαλλήλου που ανέλαβε όλη τη γραμματειακή υποστήριξη για τα έργα, η αυτοδιοίκηση της Ανάβρας εξαργύρωσε τους προσφερόμενους πόρους, παράγοντας νέους σε μόνιμη βάση.

Το Αιολικό Πάρκο καλύπτει ένα μέρος του λογαριασμού της ΔΕΗ για τους κατοίκους, ενώ έως τις 31/12 του 2010 απέφερε στην κοινότητα ετήσια έσοδα έως και 100.000 ευρώ (που πλέον εισπράττει ο δήμος Αλμυρού). Παράλληλα η ανάπτυξη της βιολογικής κτηνοτροφίας, με το πιστοποιημένο σφαγείο (HASP, ISO, κωδικός βιολογικής γραμμής) προσελκύει κοινοτικές επιδοτήσεις, βοηθώντας τους παραγωγούς να επεκτείνουν τις επαγγελματικές δραστηριότητες τους.

Τα τρία κτηνοτροφικά πάρκα που στεγάζουν περί τα 25.000 ζώα το χειμώνα (όταν η Ανάβρα αποκλείεται από τα χιόνια) καθιστούν την περιοχή πρώτη σε κτηνοτροφική παραγωγή στην Ελλάδα συγκριτικά με τον πληθυσμό της. Εστω και αν αυτός υπερδιπλασιάστηκε τη δεκαετία 2000-2010 λόγω της επιστροφής των καταγόμενων της από τα μεγάλα αστρικά κέντρα.

«Πολλά παιδιά σπουδάζουν στην Αθήνα και μετά επανέρχονται στην πατρίδα τους. Το «οικολογικό» χωριό αποτελεί ίσως την εξαίρεση του δημογραφικού κανόνα της χώρας, καθώς προσείλκυσε πληθυσμό στην επαρχία, που ο μέσος όρος του δεν ξεπερνάει τα 40 χρόνια», είχε πει η κυρία Καραλή.

Το επίπεδο διαβίωσης των κατοίκων είναι έως και σήμερα ένα από τα υψηλότερα στη χώρα, με ετήσια εισοδήματα που κυμαίνονται από 25.000 έως 100.000 ευρώ και ανεργία στο 0%. Όχι όμως (πια) και το επίπεδο ποιότητας ζωής.

Η Ελλάδα δεν εξαιρεί από τη μιζέρια της ούτε έναν τόπο που κατάφερε με τις δικές του δυνάμεις να υπερβεί κατά πολύ τον πήχη των δυνατοτήτων και της προοπτικής που θέτει η ίδια μέσω των διαχειριστών της εξουσίας.

Η απώλεια της οικονομικής και διοικητικής αυτονομίας της Ανάβρας, μέσω του προγράμματος Καλλικράτης, έβαλε απότομα φρένο στην οικολογική ανάπτυξη του χωριού. Η ένταξη στο δήμο Αλμυρού αφαίρεσε το δικαίωμα να αποφασίζει για τη μοίρα της, ολοκληρώνοντας παράλληλα αυτή την υποδειγματική πορεία.

«Είχαμε ενταχθεί στο πρόγραμμα δημιουργίας ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και εξασφαλίσει ένα κοινοτικό κονδύλι ύψους 11 εκατ. ευρώ. Οι μελέτες ήταν έτοιμες για ένα μικρό υδροηλεκτρικό εργοστάσιο, που θα εκμεταλλευόταν τα νερά του ποταμού Ενιπέα και για ένα σύστημα τηλεθέρμανσης, που θα παρείχε, μέσω υπόγειων αγωγών, σε κάθε σπίτι θέρμανση και ζεστό νερό. Αν δεν υπήρχε ο Καλλικράτης η Ανάβρα θα ήταν σήμερα παγκόσμιο φαινόμενο. Ως ένας οικισμός που θα κάλυπτε εντελώς τις ενεργειακές του ανάγκες από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Ρεύμα, νερό, θέρμανση, όλα δωρεάν για τους κατοίκους του», λέει ο κ. Τσουκαλάς.

 «Στο σχέδιο είχαμε συμπεριλάβει και άλλα έργα, φιλικά προς το περιβάλλον. Όπως ένα βιοκλιματικό πάρκο και ένα καινοτόμο σύστημα αποχέτευσης. Η Κοινότητα είχε παραδώσει 14 μελέτες στο νέο Καλλικρατικό Δήμο Αλμυρού. Για την ώρα όμως παραμένουν στο συρτάρι. Το 2013 το πρόγραμμα επανήλθε και ήταν «φωτογραφικό» για την Ανάβρα. Το χωριό πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις για να εκταμιευτούν από 11 έως 20 εκατ. ευρώ και να δρομολογηθούν αυτά τα έργα. Ο Δήμος όμως ξέχασε να καταθέσει το φάκελο…

Ο Καλλικράτης είναι καταστροφικός για την ορεινή ύπαιθρο. Έχει τη λογική της σαλαμοποίησης, χωρίς κανένα κριτήριο. Δεν εξαιρεί περιοχές, έστω και αν βάσει ιδιαίτερων χαρακτηριστικών θα έπρεπε να εξαιρεθούν».

Τον ρωτήσαμε για ποιον λόγο δεν έθεσε υποψηφιότητα για το Δήμο Αλμυρού στις περιφερειακές εκλογές του 2010, μολονότι ήταν τότε πασιφανές ότι δεν θα είχε αντίπαλο. «Το ήξερα ότι κατά πάσα πιθανότητα θα εκλεγόμουν. Είναι καλύτερα όμως να σε ρωτάνε «γιατί έφυγες» και όχι «πότε θα φύγεις». Αν ήταν μόνο για την Ανάβρα θα συνέχιζα, δεν μπορούσα όμως για βιολογικούς λόγους να αναλάβω τη διοίκηση τόσων περιοχών. Επί 16 χρόνια εγώ και η γυναίκα μου δεν είχαμε προσωπική ζωή. Δουλεύαμε μέρα-νύχτα ως εθελοντές, βάζοντας και από την τσέπη μας σε κάποιες περιπτώσεις».

Ζητώντας του να υποδείξει το μυστικό της επιτυχίας αναφέρεται σε ένα «γήινο» κατόρθωμα, το οποίο όμως προϋποθέτει το αγνό κίνητρο του πολιτευόμενου.

«Ό,τι κάναμε το κάναμε με οράμα, μεράκι, πίστη και σχέδιο για τον τόπο μας και το συλλογικό συμφέρον. Τι νομίζετε, ότι ήμασταν πιο ευφυείς από τους άλλους; Μέσης ευφυίας είμαστε, αλλά πέσαμε με τα μούτρα στη δουλειά και είχαμε αγάπη για αυτό που κάναμε. Θέλαμε να αλλάξουμε τη μοίρα του χωριού, γνωρίζοντας ότι αν δεν το κάναμε θα ζούσαν σε αυτό σήμερα μόνο υπερήλικες. Όταν θέλεις να κάνεις κάτι βρίσκεις και τον τρόπο και τα μέσα, δεν υπάρχει τίποτε ακατόρθωτο. Όταν είχε έρθει ο ανταποκριτής του BBC στο χωριό για συνέντευξη του είπα το εξής: ”Αυτή η χώρα είναι πρώτη σε ηλιοφάνεια στην Ευρώπη, δεύτερη στον κόσμο σε θαλασσογραμμή, διαθέτει 20.000 επισκέψιμους αρχαιολογικούς χώρους, 8.000 μοναδικά φυτά και τεράστιες δυνατότητες σε ναυτιλία και τουρισμό. Αυτή η χώρα έπρεπε να δανείζει τις άλλες και όχι να δανείζεται”.

Η χώρα είναι τυχερή που έχει αυτά τα καλά, αλλά άτυχη που διαθέτει εδώ και χρόνια αυτό το πολιτικό προσωπικό. Όχι ότι δεν έχουν μερίδιο ευθύνης και οι πολίτες, τα κόμματα όμως μας έχουν κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά».

Εν τέλει τι είναι αυτό που συμβολίζει σήμερα η Ανάβρα; «Η απογοήτευση όσων επισκέπτονται το χωριό μας είναι μεγάλη», λέει, εκπλήσσοντας ο κ. Τσουκαλάς. «Η εικόνα που παρουσιάζεται στα Μ.Μ.Ε. δεν ανταποκρίνεται στη σημερινή πραγματικότητα. Είναι εικόνα εγκατάλειψης, εντελώς διαφορετική με αυτήν έως εφτά χρόνια πριν. Δεν υπάρχει καθαριότητα, δεν υπάρχει φροντίδα. Το πάρκο είναι εγκαταλελειμμένο, το γυμναστήριο μαραζώνει και το parking υπολειτουργεί. Το λαογραφικό μουσείο είναι κλειστό, ο επισκέπτης θα πρέπει να πάρει τηλέφωνο και να περιμένει για να του ανοίξουμε. Προφανώς έφταιξε και η κρίση, αλλά φυσικά δεν θα ήταν έτσι τα πράγματα αν το χωριό παρέμενε αυτοδιοικούμενο».

Ακόμα και σήμερα, ο κ. Τσουκαλάς, ο οποίος σε μια «κανονική» χώρα θα ήταν πιθανότατα ο υπουργός περιβάλλοντός της, δέχεται διαρκώς αιτήσεις για διαλέξεις και παρουσιάσεις του αναπτυξιακού μοντέλου της Ανάβρας. «Επί σειρά ετών δείχναμε τι είχαμε κάνει για να παραδειγματίσουμε. Βραβευτήκαμε απ’ όλες τις κυβερνήσεις και πλείστες περιβαντολλογικές οργανώσεις. Ο Γιώργος Παπανδρέου ήθελε να λειτουργήσει ως μοντέλο η Ανάβρα για όλη τη χώρα. Όλοι οι κρατικοί τηλεοπτικοί σταθμοί της Ευρώπης είχαν ενδιαφερθεί, ακόμη και κορεατικό κανάλι είχε έρθει για να μας μιλήσει!

Τώρα όμως έχουμε αραιώσει τις διαλέξεις. Πέρασαν άλλωστε χρόνια και δεν το δικαιολογεί η σημερινή κατάσταση. Κάνουμε εξαίρεση για τα 20, 30, 40 σχολεία που μας επισκέπτονται κάθε χρόνο. Βάζουμε τα παιδιά στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα πολλαπλών χρήσεων και τους παρουσιάζουμε στον προτζέκτορα το μοντέλο ανάπτυξης».

Σήμερα ο Δημήτρης Τσουκαλάς ζει, μαζί με τη σύζυγό του, στην Ανάβρα και ασχολείται με τη βιολογική γεωργία. Είναι πρόεδρος της εθελοντικής οργάνωσης «Αναβρά-ζω» (www.anavra-zo.gr/el/), που ως σκοπούς της έχει θέσει την προστασία του φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος της ευρύτερης περιοχής, την ανάπτυξη και καλλιέργεια οικολογικής συνείδησης και τη διαφύλαξη και ανάπτυξη της πολιτιστικής και πολιτισμικής κληρονομιάς της περιοχής.

«Προσπαθούμε να βελτιώσουμε κάποια πράγματα, όπως την καθαριότητα, δεν μπορούμε όμως φυσικά να υποκαταστήσουμε τις αρχές», λέει. Τουλάχιστον όμως είναι, χρόνια τώρα, στην ευχάριστη θέση να καμαρώνει για την ευημερία των συγχωριανών του. «Το απολαμβάνω. Τα ζώα βόσκουν 9 μήνες ελεύθερα, στα 1500 μέτρα, εντεταγμένα σε βιολογικά προγράμματα. Οι συγχωριανοί μου αποδείχτηκαν πολύ καλοί επιχειρηματίες και το κρέας της περιοχής είναι φημισμένο. Είμαι αισιόδοξος για την Ανάβρα. Αρκεί ο Δήμος να ρίξει μια ματιά και προς τα εδώ. Περνάμε μια μεγάλη κρίση, ένα μεταβατικό στάδιο. Η περιοχή όμως έχει μέλλον. Και αυτό γιατί έχει εμπεδωθεί σε απολύτως επαγγελματικά πρότυπα η οργανωμένη κτηνοτροφία,

Δίκην επιμύθιου ρωτήσαμε τον κύριο Τσουκαλά αν πιστεύει ότι αυτός ο τόπος θα μπορούσε να δει ποτέ άσπρη μέρα, δεδομένου ότι δεν φαίνεται να έχει διδαχτεί τίποτε από το παράδειγμα της «δικής» του Ανάβρας.

«Εξακολουθώ να καταγγέλλω τη διαφθορά, τους λαδιάρηδες συναδέλφους, τη γραφειοκρατία και όλες τις παθογένειες που μας έφεραν ως εδώ. Αν οι πολιτικοί αρχηγοί δεν μονoιάσουν και δεν καθίσουν σε ένα τραπέζι να τα βρουν, η ιστορία θα επαναλαμβάνεται. Ακόμα και τώρα, με αυτό το υπέρογκο χρέος που έχει η χώρα, υπάρχουν λύσεις. Όλα τα προβλήματα έχουν λύσεις. Και οι ξένοι θα ήταν διαφορετικοί απέναντί μας αν έβλεπαν ότι υπάρχει σύμπνοια. Αλλά εδώ μας νοιάζει μόνο η κουτάλα. Θυμόμαστε τι είπε ο Παπανδρέου για κερδίσει τις εκλογές το 2009 και αργότερα τι έκανε ο Τσίπρας για να ρίξει τον Σαμαρά. Δεν υπάρχει διάθεση συνεννόησης, το προσωπικό συμφέρον παραμένει υπεράνω όλων. Θα σας θυμίσω και μια πρόσφατη δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, που νομίζω ότι είναι απολύτως ενδεικτική: “Ο πατέρας μου ζει και αναπνέει για να με δει πρωθυπουργό…”»

Πηγή : www.kefaloniapress.gr

ΔΑΣΟΣ ΕΛΑΦΙΟΥ: ΤΟ «ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΕΙΔΩΛΟ» ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΣΙΜΟΥ*

Ελάχιστα χρόνια απομένουν από την επέτειο των 200 χρόνων από την έναρξη του μεγάλου Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα του 1821. Η Ελλάδα, παρά την αντικειμενική πρόοδο στις υποδομές και τους θεσμούς της, συνεχίζει να πορεύεται έως σήμερα με σοβαρές στρεβλώσεις. Και αυτές δεν αφορούν μόνο την οικονομική της βύθιση εν μέσω του επταετούς μνημονιακού «οδοστρωτήρα», την φτωχοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού της και την επανάληψη του φαινομένου της μετανάστευσης της πλέον μορφωμένης νέας γενιάς, που διέθετε ποτέ, αλλά και πολλά άλλα διαχρονικά χρονίζοντα ζητήματα, που μπορούσε και όφειλε να τα λύσει, επ’ ωφελεία του Δημοσίου συμφέροντος. δάσος ελαφιού

Ένα εξ αυτών των «κακοφορμισμένων» θεμάτων, που φιγουράρει στην λίστα των παραλείψεων της Ελληνικής Διοίκησης, είναι τα λεγόμενα «διακατεχόμενα δάση», επί των οποίων υφίστανται διεκδικήσεις ιδιωτών, που έλκουν την καταγωγή τους από αυτούς, που είχαν στην κατοχή τους τα «τσιφλίκια», που ευδοκίμησαν πρωτίστως στον Θεσσαλικό Κάμπο, μετά την απελευθέρωσή του από τον Τουρκικό ζυγό το 1881, εξαιτίας της διαχρονικής αβελτηρίας των πολιτικών εξουσιών, αλλά και των αρμοδίων οργάνων.

Χαρακτηριστική περίπτωση ενός τέτοιου διακατεχόμενου δάσους, αποτελεί το δασικό οικοσύστημα «Ελαφίου Καλαμπάκας», συνολικής εκτάσεως 17.950 στρεμμάτων, με πολύχρωμη πανίδα (ζώα, ερπετά, πτηνά) και υπέροχο διφυή δασικό πλούτο από δρυ και ελάτη, που απαιτεί ιδιαίτερη μεταχείριση και προστασία.

Το ιδιαίτερο, όμως, με το δάσος «Ελαφίου» δεν είναι μόνο το φυσικό κάλλος του, αλλά ότι έχει μετατραπεί σε σύμβολο κοινωνικής αντίστασης για την προστασία του φυσικού πλούτου της Ελλάδος, λόγω του σθεναρού αγώνα των κατοίκων του χωριού Ελαφίου εδώ και πολλές δεκαετίες, προκειμένου να αποτραπεί η διεκδίκηση και η κερδοσκοπικού τύπου υλοτόμηση και καταστροφή του από ιδιωτικά συμφέροντα.

Προκαλεί, δε, θλίψη και αμηχανία η έλλειψη ισχυρής πολιτικής βούλησης των αρμοδίων για την ριζική λύση του χρονίζοντος αυτού προβλήματος, που διατυπώθηκε επίσημα το 1981 από τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου, χωρίς, όμως, μέχρι σήμερα να υλοποιηθεί. Λύση, που βασιζόταν στις αρχές του δημοσίου συμφέροντος και στην προστασία των παραδασόβιων κατοίκων, μέσα από την δημιουργία αγροτοβιομηχανικών συνεταιρισμών, που, αφενός, θα προστάτευαν τους φυσικούς περιβαλλοντικούς πόρους της Χώρας και, αφετέρου, θα αποτελούσαν ένα ισχυρό αναπτυξιακό «εργαλείο» της υπαίθρου και της εθνικής οικονομίας.

ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΠΕΗΔΕΣ

Όταν η Ελλάδα απελευθερώθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά τον ηρωικό Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα του Ελληνικού Λαού του 1821, αυτοί που επωφελήθηκαν από το «ξεπούλημα» των εθνικών γαιών, που ήταν δημόσια περιουσία, ήταν αυτοί, που συνεργάζονταν πριν με την Τουρκική εξουσία (κοτζαμπάσηδες και λοιποί). Στη συνέχεια, ενόψει της απελευθέρωσης και άλλων περιοχών, όπως η Θεσσαλία το 1881, οι Τούρκοι διοικητές των περιοχών αυτών (πασάδες, μπέηδες κ.λπ.) φρόντισαν για ίδιο όφελος να πουλήσουν τις περιοχές, που κατείχαν, στους «παραμονεύοντες» Έλληνες «τσιφλικάδες», που απέκτησαν τεράστιες δημόσιες εκτάσεις, χωρίς, όμως, να κατέχουν νόμιμους τίτλους. Και αυτό, γιατί σε όλες τις κατεχόμενες εκτάσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αυτή διατηρούσε για λογαριασμό της την αποκλειστική κυριότητα και παραχωρούσε μόνο την χρήση αυτών (ιδιότυπο δικαίωμα χρήσης και κατοχής), οι οποίοι ουδέποτε απέκτησαν κυριότητα επί της Ελληνικής γης, για να μπορούν και να την μεταβιβάσουν σε ιδιώτες. Για τον δημόσιο χαρακτήρα των διακατεχομένων δασών έχει, άλλωστε, αποφανθεί με σειρά Γνωμοδοτήσεων το Νομικό Συμβούλιο του κράτους (ΝΣΚ) και, έτσι, δεν υπάρχουν περιθώρια ή ψευτοδιλήμματα για το θέμα αυτό, όσον αφορά το δικαίωμα κυριότητας του Δημοσίου.

Ο κόμπος για την υπόθεση αυτή έχει φτάσει στο χτένι. Οφείλει η σημερινή πολιτική ηγεσία να αποβάλλει τον προσφιλή ρόλο του «Ποντίου Πιλάτου», που υπήρξε χαρακτηριστικός, διαχρονικά, για τις πολιτικές ηγεσίες αυτής της Χώρας και να λύσει οριστικά το ζήτημα αυτό, αφαιρώντας, έτσι, το «σκοτεινό χρώμα» στο «είδωλο» του Ελληνικού Κράτους.

 *Ο κ.Γ.Παπασίμος είναι Δικηγόρος Παρ' Αρείω Πάγω

Πηγή άρθρου: http://new-deal.gr

Στο Hall of Fame ο Γκάλης

Ο Νίκος Γκάλης είναι και επίσημα μέλος του Hall of Fame, με τον λόγο του την ώρα που ανέβηκε στο βήμα να καθηλώνει. Διαβάστε αναλυτικά τα όσα δήλωσε ο "Νικ" σε ένα βράδυ που θα περάσει στην ιστορία.

Ιστορικό ήταν το βράδυ της Παρασκευής (8/9) για τον Νίκο Γκάλη, αλλά και για την Ελλάδα ολόκληρη. Ο πρωτεργάτης της επιτυχίας του 1987, ο άνθρωπος που έφερε ουσιαστικά το μπάσκετ στη χώρα μας, ο "Νικ" των Ελλήνων, έγινε και επίσημα μέλος του Hall of Fame του ΝΒΑ σε μια λαμπερή τελετή που έλαβε χώρα στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame.
Ο Γκάλης ανέβηκε στο βήμα και πραγματοποίησε ένα ακόμη όνειρό του, μπαίνοντας στην ελίτ του παγκόσμιου μπάσκετ. Το πιο συγκλονιστικό κομμάτι της βραδιάς δεν ήταν άλλο από το λόγο που έβγαλε κάνοντας την αίθουσα να πλημμυρίσει από θαυμασμό και συγκίνηση.

Αναλυτικά τα όσα ανέφερε:
"Θα ήθελα να πω ότι αποτελεί μεγάλη μου τιμή να γίνομαι μέλος του Hall of Fame. Ένα όνειρο έγινε πραγματικότητα κι εδώ δίπλα μου είναι ο Μπομπ ΜακΑντού ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες που έχω αντιμετωπίσει στην καριέρα μου. Μας συνδέουν σπουδαίες μονομαχίες με τον Μπομπ. Ευχαριστώ τους φίλους μου που με ακολούθησαν εδώ, είναι σαν αδέρφια για μένα. Παλιοί συμπαίκτες μου στο Σίτον Χολ. Τότε, στο Σίτον Χολ δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι θα έφτανα εδώ.
Το όνειρό μου ήταν να παίξω στο ΝΒΑ, επιλέχθηκα από τους Σέλτικς μαζί με τον τρομερό Λάρι Μπερντ. Είχα προτάσεις από αρκετές ομάδες από την Ελλάδα. Μέχρι τότε δεν ήξερα ότι υπήρχε μπάσκετ στην Ελλάδα. Ο Άουερμπαχ ήθελε να μείνω, αλλά πήρα μια απόφαση για την οποία δεν θα μετανιώσω ποτέ στη ζωή μου. Πήγα στην Ελλάδα και το 1987 η Ελλάδα κατέκτησε το ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Όλο το έθνος βγήκε στους δρόμους, το μπάσκετ έγινε εθνικό άθλημα και η Ελλάδα είναι από τις κορυφαίες ομάδες στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Τότε σε κάθε αυλή σπιτιού, σε κάθε αυλή σχολείου τοποθετήθηκε μια μπασκέτα.
Είμαι ευγνώμων γι’ αυτό που ζω σήμερα. Το θέμα δεν είναι η κατάκτηση τίτλων αλλά και άλλο πιο σημαντικό που θα σας αποκαλύψω σήμερα. Μια μέρα περπατούσα στη γειτονιά μου στη Θεσσαλονίκη και με σταμάτησε ένας κύριος. Νόμιζα ότι ήθελε μια αναμνηστική φωτογραφία ή ένα αυτόγραφο. Με φώναξε "Νίκο, Νίκο", έτσι με φωνάζουν. Μου είπε "θέλω να σ’ ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου γιατί έσωσες τον γιο μου, του έκανες το μεγαλύτερο δώρο". Μετά μου εξήγησε ότι ο γιος του ήταν εθισμένος στα ναρκωτικά αλλά το ξεπέρασε, βρήκε το νόημα της ζωής κι έγινε αθλητής μπάσκετ. Θέλω να ευχαριστήσω τους προπονητές μου και τους συμπαίκτες μου στο Σίτον Χολ, τον σύλλογό μου τον Άρη Θεσσαλονίκης που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην καριέρα μου, τη γυναίκα μου και την κόρη μου Στέλλα".

Πηγή : www.contra.gr
 

Αντίθετο με την εργασιακή απορύθμιση του Μακρόν το 58% των Γάλλων

 

Σχεδόν έξι στους δέκα Γαλλους είναι αντίθετοι με την μεταρρύθμιση του εργατικού κώδικα, που προωθεί ο πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, σύμφωνα με δημοσκόπηση που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.
Σύμφωνα με την έρευνα του ινστιτούτου Harris Interactive που διεξήχθη για τον ραδιοφωνικό σταθμό RMC και την ειδησεογραφική ιστοσελίδα Atlantico,  το 58% των Γάλλων είναι αντίθετο στη μεταρρύθμιση των εργασιακών που περιλαμβάνεται σε διατάγματα, έναντι 42% που την υποστηρίζουν.
Οι ψηφοφόροι του Εμμανουέλ Μακρόν, ωστόσο, στηρίζουν ευρέως τη μεταρρύθμιση (82% έναντι 18%).
Η συντριπτική πλειονότητα των ερωτηθέντων (71%) εκτιμά επίσης ότι η μεταρρύθμιση θα «μειώσει τη δύναμη των συνδικάτων στις επιχειρήσεις». Για το 54% (έναντι 46%) η μεταρρύθμιση θα επιδεινώσει τις συνθήκες εργασίας των μισθωτών.
Το 43% (έναντι 57%) πιστεύει παράλληλα ότι η μεταρρύθμιση θα βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, ενώ το 36% (έναντι 64%) ότι θα ενισχύσει την ανάπτυξη και το 31% ότι θα συντείνει στη μείωση της ανεργίας.
Η δημοσκόπηση διεξήχθη ηλεκτρονικά χθες, 31 Αυγούστου, σε δείγμα 1.004 ερωτηθέντων.
Τι προβλέπουν τα μέτρα
Τα διατάγματα που παρουσίασε η κυβέρνηση δίνουν στις εταιρείες περισσότερη ισχύ ώστε να προσαρμόζουν το ωράριο εργασίας και τους μισθούς στις συνθήκες της αγοράς βάσει συμφωνιών ανάμεσα στους εργοδότες και τους εργαζόμενους που επικυρώνονται με απλή πλειοψηφία.
Η αποζημίωση για απόλυση που κρίνεται άδικη από το εργατοδικείο θα ορίζεται σε μισθούς τριών μηνών για απασχόληση δύο ετών στην εταιρεία και το ποσό θα αυξάνεται σταδιακά ανάλογα με τον χρόνο που εργάζεται ο εργαζόμενος στην εταιρεία.
Σε μια παραχώρηση προς τα συνδικάτα, η κανονική αποζημίωση απόλυσης αυξάνεται, από 20% του μισθού για κάθε χρόνο στην εταιρεία, σε 25%.
Η μεταρρύθμιση θα δώσει μεγαλύτερη ευελιξία ιδιαίτερα στις μικρές εταιρείες, καθώς επιτρέπει σε εταιρείες με λιγότερους από 50 εργαζομένους να διεξάγονται άμεσες διαπραγματεύσεις ανάμεσα στους εργοδότες και αντιπρόσωπο του προσωπικού, ο οποίος δεν θα είναι απαραίτητο να είναι μέλος συνδικάτου
Η κυβέρνηση, η οποία είχε ήδη τη στήριξη του κοινοβουλίου για τη μεταρρύθμιση, διεξήγε επί εβδομάδες διαβουλεύσεις με τα συνδικάτα.
Αντιδράσεις συνδικάτων
«Όλοι οι φόβοι μας επιβεβαιώθηκαν», δήλωσε ο Φιλίπ Μαρτινέ, επικεφαλής του αριστερού συνδικάτου CGT, αφού η κυβέρνηση παρουσίασε τα διατάγματα στα συνδικάτα και τους εργοδότες.
«Αυτό που μας παρουσίαζαν σαν μια επανάσταση, είναι η συνέχεια αυτού που γινόταν προηγουμένως», πρόσθεσε ο Μαρτινέ.
Ο ίδιος δήλωσε ότι το συνδικάτο του θα προχωρήσει στα σχέδιά του να οργανώσει διαδήλωση διαμαρτυρίας στις 12 Σεπτεμβρίου.
Το μεγαλύτερο γαλλικό συνδικάτο, η σοσιαλδημοκρατική CFDT, ανακοίνωσε ότι είναι απογοητευμένη απ’ αυτή τη «χαμένη ευκαιρία» για τη βελτίωση των εργασιακών σχέσεων, ωστόσο δήλωσε ότι δεν θα καλέσει σε απεργία εναντίον των μεταρρυθμίσεων.
«Η μεταρρύθμιση δεν βρίσκεται στο ύψος των περιστάσεων», δήλωσε απευθυνόμενος στους δημοσιογράφους ο επικεφαλής της CFDT Λοράν Μπερζέ, αλλά πρόσθεσε: «Το να βγούμε στους δρόμους δεν είναι ο μόνος τρόπος δράσης για τα συνδικάτα».

Πηγή : www.presspublica.gr

Ποιος θα πληρώσει τα χρέη του ΠΑΣΟΚ;

 

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, δεν διαλύεται και δεν αυτοκαταργείται όπως διαβεβαίωσε και η Φώφη Γεννηματά. Εδώ όμως παραμένουν και τα χρέη του, πάλαι ποτέ, κραταιού κινήματος και εγείρουν πρόσθετα ερωτήματα για το μέλλον του εγχειρήματος του νέου ενιαίου φορέα κέντρου και κεντροαριστεράς.
Το ζήτημα των χρεών του ΠΑΣΟΚ είναι μεν πρακτικό και οικονομικό, γίνεται όμως αυτομάτως και βαθιά πολιτικό στην παρούσα συγκυρία αναδιάταξης του χώρου της κεντροαριστεράς και συμμετοχής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης στον νέο ενιαίο φορέα.
Η άλλως, το ερώτημα που παραμένει ανοιχτό και αναπάντητο είναι το τί θα γίνουν και πως, και από ποιούς θα αποπληρωθούν τα δυσεθώρητα χρέη του ΠΑΣΟΚ από τη στιγμή που θα ενταχθεί στον νέο φορέα.
Η προφανής απάντηση είναι πως, από τη στιγμή που δεν επιλέγεται η αυτοδιάλυση των κομμάτων που θα μετάσχουν στον νέο σχηματισμό, τα χρέη θα εξακολουθούν να βαρύνουν μόνον το ΠΑΣΟΚ. Το θέμα όμως είναι αρκούντως πιο σύνθετο, καθώς το ΠΑΣΟΚ είναι – με κοινοβουλευτικούς όρους τουλάχιστον – το μεγαλύτερο και ισχυρότερο από τα κόμματα που θα μετάσχουν στον νέο φορέα και, πέραν των άλλων, θα φέρει και το κύριο βάρος σε ό,τι αφορά την χρηματοδότηση και την ομαλή λειτουργία του νέου πολιτικού σχήματος.
Η εμπειρία από το παράδειγμα της ΔΗΣΥ δεν βοηθά ιδιαίτερα, καθώς κάλυψε μεν αλλά δεν επέλυσε το πρόβλημα. Το ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με τα στοιχεία που κατατέθηκαν επισήμως στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, έχει σήμερα συνολικά χρέη που ανέρχονται στα 189.695.073 ευρώ – χρέη, τα οποία καθιστούν δυσχερή ακόμη και την στοιχειώδη λειτουργία του κόμματος.
Προκειμένου να ξεπεραστεί το οικονομικό αδιέξοδο η πρακτική που υιοθετήθηκε το τελευταίο διάστημα ήταν η χρήση του καθαρού ΑΦΜ της Δημοκρατικής Συμπαράταξης προκειμένου να εξυπηρετούνται οι τρέχουσες ανάγκες.
Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι τα έσοδα του ΠΑΣΟΚ – έσοδα από δωρεές,  από οικονομικές καμπάνιες, καταβολή μέρους της αποζημίωσης βουλευτών και ευρωβουλευτών – περνούν στο ταμείο της ΔΗΣΥ και έτσι δεν δεσμεύονται για την εξυπηρέτηση των παλαιών χρεών. Ταυτόχρονα, το κόμμα καταβάλει προσπάθεια για την ένταξη των κόκκινων δανείων του στις ρυθμίσεις του εξωδικαστικού συμβιβασμού, παραμένει ωστόσο άγνωστο ακόμη εάν κάτι τετοιο είναι εφικτό.
Αγνωστο παραμένει επίσης και το που κατευθυνθηκε το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που σήμερα αποτελούν την “μαύρη τρύπα” των ταμείων του ΠΑΣΟΚ, καθώς ποτέ δεν δημοσιοποιήθηκε πλήρως το περίφημο πόρισμα των ορκωτών λογιστών για τα οικονομικά του κόμματος.
Με βάση τις πληροφορίες που έχουν κατά καιρούς δημοσιοποιηθεί για τον έλεγχο που έκαναν οι εταιρίες   Grand Thorton, Ernst and Young, KPMG, Deloitte Touche και PWC Greece στα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ τα χρέη του κόμματος εκτοξεύθηκαν κατά την διάρκεια της ηγεσίας του Γιώργου Παπανδρέου.
Τα σχετικά δημοσιεύματα αναφέρουν ότι μόνον για τα ταξίδια του προέδρου του κόμματος στο διάστημα έως το 2011 δαπανήθηκαν 53 εκατομμύρια ευρώ, ενώ 2,2 εκατομμύρια δόθηκαν για τις ανάγκες του γραφείου του προέδρου.
Σ’ εκείνη την οκταετία, το ΠΑΣΟΚ φέρεται να πλήρωνε επίσης ενοίκιο  67.000 ευρώ το μήνα για το κτίριο της Ιπποκράτους και 5.000 ευρώ το μήνα για τα γραφεία στη Χαριλάου Τρικούπη.
Για πολλές δε από τις δαπάνες του ίδιου διαστήματος δεν υπάρχουν παραστατικά, γεγονός που καθιστά ακόμη πιο περίπλοκο τον λαβύρινθο του κομματικού χρέους. Το οποίο παραμένει άγνωστο πώς θα αντιμετωπιστεί από τους κομματικούς εταίρους στον νέο, ενιαίο πολιτικό φορέα και ποιοι θα κληθούν εν τέλει να πληρώσουν.

Πηγή : www.ipyxida.gr