Θυμάστε το χωριό Ανάβρα στην Μαγνησία; Θαύμα ήταν που μας τέλειωσε!

Ακουγόταν πολύ καλό για να είναι… ελληνικό, αλλά ήταν τόσο αληθινό που έλαβε διαστάσεις εμβληματικού παραδείγματος προόδου και προκοπής σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ακόμα και ο πλέον… καλοπροαίρετος αδυνατούσε να μην αναρωτηθεί τι γυρεύει αυτή η καθολικά εν σοφία καμωμένη κουκίδα του χάρτη στην ελληνική επικράτεια. ‘Ενα κομμάτι του παζλ αταίριαστο με όλα τα άλλα. Και ως τέτοιο μαγνήτιζε το ενδιαφέρον της διεθνούς ειδησεογραφίας, προβαλλόμενο από τα Μ.Μ.Ε. όλης της Ευρώπης (και όχι μόνο).

Για το «θαύμα» της Ανάβρας και τον εμπνευστή αυτού, τον επί 16 χρόνια κοινοτάρχη της Δημήτρη Τσουκαλά, έχουν πληκτρολογηθεί δεκάδες χιλιάδες λέξεις επί σειρά ετών.

Το ανακριβές είναι το… πληκτρολόγιο αρνήθηκε πεισματικά να ανταποκριθεί στη διαμόρφωση των νέων δεδομένων. Στα δημοσιεύματα περί Ανάβρας, την εποχή της κρίσης, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει στο 2011.

Ο ίδιος ο Δημήτρης Τσουκαλάς δεν χρησιμοποίησε τη φράση «ανακρίβεια», αλλά «παραπληροφόρηση», στη συνομιλία που είχαμε μαζί του.

«Δυστυχώς η κατάσταση δεν είναι πια αυτή που ήταν. Μετά τον Καλλικράτη και με το πέρασμα του χρόνου η εικόνα του χωριού επιδεινώθηκε σε μεγάλο βαθμό. Τα δημοσιεύματα επιμένουν να την εξιδανικεύουν, αλλά αυτό που έχει συμβεί προκαλεί θλίψη», λέει στο Menshouse ο «εγκέφαλος» του πιο οργανωμένου σχεδίου ποιοτικής αναβάθμισης, που εφαρμόστηκε ποτέ στη μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα το πριν, το μετά και το τώρα, πρέπει να κάνουμε ένα σύντομο φλας-μπακ σε μια ιστορία που λίγο, πολύ είναι γνωστή: ένα ορεινό, απομονωμένο χωριό, σε υψόμετρο 925 μέτρων, το οποίο μαράζωνε έως τις αρχές της δεκαετίας του ’90, μετατράπηκε σε πρότυπο ανάπτυξης και κοινόβιας ευημερίας. Πολύ απλό να το γράψεις, εξαιρετικά πολύπλοκο και επίπονο όμως για να το πετύχεις.

Όταν ο κ. Τσουκαλάς επέστρεψε στη γενέτειρα του το 1990, έχοντας συνταξιοδοτηθεί από τη ΔΕΗ, στο χωριό δεν υπήρχε καν άσφαλτος. Χτισμένο στις πλαγιές του όρους Όθρυος και απέχοντας 37 χιλιόμετρα από την κοντινότερη κωμόπολη, τον Αλμυρό (και 82 χλμ. από το Βόλο), ακόμα και η σύνδεση με τους γειτονικούς δήμους ήταν δύσβατη.

Το δίκτυο ύδρευσης ήταν κατεστραμμένο, οι 300 κάτοικοι και τα περίπου 20.000 ζώα, που κυκλοφορούσαν ελεύθερα ανάμεσα τους, έπιναν νερό από το ίδιο μέρος. Η λάσπη το χειμώνα και η σκόνη το καλοκαίρι γινόταν ανυπόφορες για τη ζωή των ντόπιων. Επιπλέον δεν υπήρχαν κτίρια και δημόσιοι χώροι, ούτε κάποια διαδικασία αποκομιδής σκουπιδιών.

Μερικά χρόνια αργότερα και χάρη στις άοκνες προσπάθειες του κ. Τσουκαλά και της συζύγου του, Μάχης Καραλή, αρχιτέκτονα και πρώην καθηγήτρια του ΕΜΠ, που λειτούργησε ως άμισθη τεχνική σύμβουλος, η Ανάβρα αναγνωριζόταν ως η τρίτη σε ανάπτυξη μεταξύ όλων των ΟΤΑ περιοχή στον ευρωπαϊκό νότο.

Σύμβολο αυτής το Αιολικό Πάρκο με τις 20 ανεμογεννήτριες. Ήταν μόνο το… κερασάκι στην τούρτα. Το χωριό μεταμορφώθηκε σε επιτομή ποιότητας ζωής και βιοτικού επιπέδου.

Με ασφαλτοστρωμένους και πέτρινους δρόμους, πλατείες με κρήνες, νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο, ιατρείο, διώροφο κλειστό χώρο στάθμευσης για 60 οχήματα, δύο αίθουσες εκδηλώσεων για 100 και 300 άτομα, γήπεδο ποδοσφαίρου και μπάσκετ, κλειστό γυμναστήριο εξοπλισμένο με σύγχρονα συστήματα άσκησης, τρία υπερσύγχρονα κτηνοτροφικά πάρκα, πρότυπο σφαγείο που θυμίζει χειρουργείο, λαογραφικό μουσείο και ένα περιβαλλοντικό-πολιτιστικό πάρκο 240 στρεμμάτων!

Για να επιτευχθούν όλα αυτά χρειάστηκε να απορροφηθεί και το τελευταίο ευρώ από τα ευρωπαϊκά προγράμματα επιδότησης. Σε μια ακούραστη διαδικασία παρακολούθησης και εκμετάλλευσης αυτών, με τη βοήθεια μιας κοινοτικής υπαλλήλου που ανέλαβε όλη τη γραμματειακή υποστήριξη για τα έργα, η αυτοδιοίκηση της Ανάβρας εξαργύρωσε τους προσφερόμενους πόρους, παράγοντας νέους σε μόνιμη βάση.

Το Αιολικό Πάρκο καλύπτει ένα μέρος του λογαριασμού της ΔΕΗ για τους κατοίκους, ενώ έως τις 31/12 του 2010 απέφερε στην κοινότητα ετήσια έσοδα έως και 100.000 ευρώ (που πλέον εισπράττει ο δήμος Αλμυρού). Παράλληλα η ανάπτυξη της βιολογικής κτηνοτροφίας, με το πιστοποιημένο σφαγείο (HASP, ISO, κωδικός βιολογικής γραμμής) προσελκύει κοινοτικές επιδοτήσεις, βοηθώντας τους παραγωγούς να επεκτείνουν τις επαγγελματικές δραστηριότητες τους.

Τα τρία κτηνοτροφικά πάρκα που στεγάζουν περί τα 25.000 ζώα το χειμώνα (όταν η Ανάβρα αποκλείεται από τα χιόνια) καθιστούν την περιοχή πρώτη σε κτηνοτροφική παραγωγή στην Ελλάδα συγκριτικά με τον πληθυσμό της. Εστω και αν αυτός υπερδιπλασιάστηκε τη δεκαετία 2000-2010 λόγω της επιστροφής των καταγόμενων της από τα μεγάλα αστρικά κέντρα.

«Πολλά παιδιά σπουδάζουν στην Αθήνα και μετά επανέρχονται στην πατρίδα τους. Το «οικολογικό» χωριό αποτελεί ίσως την εξαίρεση του δημογραφικού κανόνα της χώρας, καθώς προσείλκυσε πληθυσμό στην επαρχία, που ο μέσος όρος του δεν ξεπερνάει τα 40 χρόνια», είχε πει η κυρία Καραλή.

Το επίπεδο διαβίωσης των κατοίκων είναι έως και σήμερα ένα από τα υψηλότερα στη χώρα, με ετήσια εισοδήματα που κυμαίνονται από 25.000 έως 100.000 ευρώ και ανεργία στο 0%. Όχι όμως (πια) και το επίπεδο ποιότητας ζωής.

Η Ελλάδα δεν εξαιρεί από τη μιζέρια της ούτε έναν τόπο που κατάφερε με τις δικές του δυνάμεις να υπερβεί κατά πολύ τον πήχη των δυνατοτήτων και της προοπτικής που θέτει η ίδια μέσω των διαχειριστών της εξουσίας.

Η απώλεια της οικονομικής και διοικητικής αυτονομίας της Ανάβρας, μέσω του προγράμματος Καλλικράτης, έβαλε απότομα φρένο στην οικολογική ανάπτυξη του χωριού. Η ένταξη στο δήμο Αλμυρού αφαίρεσε το δικαίωμα να αποφασίζει για τη μοίρα της, ολοκληρώνοντας παράλληλα αυτή την υποδειγματική πορεία.

«Είχαμε ενταχθεί στο πρόγραμμα δημιουργίας ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και εξασφαλίσει ένα κοινοτικό κονδύλι ύψους 11 εκατ. ευρώ. Οι μελέτες ήταν έτοιμες για ένα μικρό υδροηλεκτρικό εργοστάσιο, που θα εκμεταλλευόταν τα νερά του ποταμού Ενιπέα και για ένα σύστημα τηλεθέρμανσης, που θα παρείχε, μέσω υπόγειων αγωγών, σε κάθε σπίτι θέρμανση και ζεστό νερό. Αν δεν υπήρχε ο Καλλικράτης η Ανάβρα θα ήταν σήμερα παγκόσμιο φαινόμενο. Ως ένας οικισμός που θα κάλυπτε εντελώς τις ενεργειακές του ανάγκες από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Ρεύμα, νερό, θέρμανση, όλα δωρεάν για τους κατοίκους του», λέει ο κ. Τσουκαλάς.

 «Στο σχέδιο είχαμε συμπεριλάβει και άλλα έργα, φιλικά προς το περιβάλλον. Όπως ένα βιοκλιματικό πάρκο και ένα καινοτόμο σύστημα αποχέτευσης. Η Κοινότητα είχε παραδώσει 14 μελέτες στο νέο Καλλικρατικό Δήμο Αλμυρού. Για την ώρα όμως παραμένουν στο συρτάρι. Το 2013 το πρόγραμμα επανήλθε και ήταν «φωτογραφικό» για την Ανάβρα. Το χωριό πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις για να εκταμιευτούν από 11 έως 20 εκατ. ευρώ και να δρομολογηθούν αυτά τα έργα. Ο Δήμος όμως ξέχασε να καταθέσει το φάκελο…

Ο Καλλικράτης είναι καταστροφικός για την ορεινή ύπαιθρο. Έχει τη λογική της σαλαμοποίησης, χωρίς κανένα κριτήριο. Δεν εξαιρεί περιοχές, έστω και αν βάσει ιδιαίτερων χαρακτηριστικών θα έπρεπε να εξαιρεθούν».

Τον ρωτήσαμε για ποιον λόγο δεν έθεσε υποψηφιότητα για το Δήμο Αλμυρού στις περιφερειακές εκλογές του 2010, μολονότι ήταν τότε πασιφανές ότι δεν θα είχε αντίπαλο. «Το ήξερα ότι κατά πάσα πιθανότητα θα εκλεγόμουν. Είναι καλύτερα όμως να σε ρωτάνε «γιατί έφυγες» και όχι «πότε θα φύγεις». Αν ήταν μόνο για την Ανάβρα θα συνέχιζα, δεν μπορούσα όμως για βιολογικούς λόγους να αναλάβω τη διοίκηση τόσων περιοχών. Επί 16 χρόνια εγώ και η γυναίκα μου δεν είχαμε προσωπική ζωή. Δουλεύαμε μέρα-νύχτα ως εθελοντές, βάζοντας και από την τσέπη μας σε κάποιες περιπτώσεις».

Ζητώντας του να υποδείξει το μυστικό της επιτυχίας αναφέρεται σε ένα «γήινο» κατόρθωμα, το οποίο όμως προϋποθέτει το αγνό κίνητρο του πολιτευόμενου.

«Ό,τι κάναμε το κάναμε με οράμα, μεράκι, πίστη και σχέδιο για τον τόπο μας και το συλλογικό συμφέρον. Τι νομίζετε, ότι ήμασταν πιο ευφυείς από τους άλλους; Μέσης ευφυίας είμαστε, αλλά πέσαμε με τα μούτρα στη δουλειά και είχαμε αγάπη για αυτό που κάναμε. Θέλαμε να αλλάξουμε τη μοίρα του χωριού, γνωρίζοντας ότι αν δεν το κάναμε θα ζούσαν σε αυτό σήμερα μόνο υπερήλικες. Όταν θέλεις να κάνεις κάτι βρίσκεις και τον τρόπο και τα μέσα, δεν υπάρχει τίποτε ακατόρθωτο. Όταν είχε έρθει ο ανταποκριτής του BBC στο χωριό για συνέντευξη του είπα το εξής: ”Αυτή η χώρα είναι πρώτη σε ηλιοφάνεια στην Ευρώπη, δεύτερη στον κόσμο σε θαλασσογραμμή, διαθέτει 20.000 επισκέψιμους αρχαιολογικούς χώρους, 8.000 μοναδικά φυτά και τεράστιες δυνατότητες σε ναυτιλία και τουρισμό. Αυτή η χώρα έπρεπε να δανείζει τις άλλες και όχι να δανείζεται”.

Η χώρα είναι τυχερή που έχει αυτά τα καλά, αλλά άτυχη που διαθέτει εδώ και χρόνια αυτό το πολιτικό προσωπικό. Όχι ότι δεν έχουν μερίδιο ευθύνης και οι πολίτες, τα κόμματα όμως μας έχουν κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά».

Εν τέλει τι είναι αυτό που συμβολίζει σήμερα η Ανάβρα; «Η απογοήτευση όσων επισκέπτονται το χωριό μας είναι μεγάλη», λέει, εκπλήσσοντας ο κ. Τσουκαλάς. «Η εικόνα που παρουσιάζεται στα Μ.Μ.Ε. δεν ανταποκρίνεται στη σημερινή πραγματικότητα. Είναι εικόνα εγκατάλειψης, εντελώς διαφορετική με αυτήν έως εφτά χρόνια πριν. Δεν υπάρχει καθαριότητα, δεν υπάρχει φροντίδα. Το πάρκο είναι εγκαταλελειμμένο, το γυμναστήριο μαραζώνει και το parking υπολειτουργεί. Το λαογραφικό μουσείο είναι κλειστό, ο επισκέπτης θα πρέπει να πάρει τηλέφωνο και να περιμένει για να του ανοίξουμε. Προφανώς έφταιξε και η κρίση, αλλά φυσικά δεν θα ήταν έτσι τα πράγματα αν το χωριό παρέμενε αυτοδιοικούμενο».

Ακόμα και σήμερα, ο κ. Τσουκαλάς, ο οποίος σε μια «κανονική» χώρα θα ήταν πιθανότατα ο υπουργός περιβάλλοντός της, δέχεται διαρκώς αιτήσεις για διαλέξεις και παρουσιάσεις του αναπτυξιακού μοντέλου της Ανάβρας. «Επί σειρά ετών δείχναμε τι είχαμε κάνει για να παραδειγματίσουμε. Βραβευτήκαμε απ’ όλες τις κυβερνήσεις και πλείστες περιβαντολλογικές οργανώσεις. Ο Γιώργος Παπανδρέου ήθελε να λειτουργήσει ως μοντέλο η Ανάβρα για όλη τη χώρα. Όλοι οι κρατικοί τηλεοπτικοί σταθμοί της Ευρώπης είχαν ενδιαφερθεί, ακόμη και κορεατικό κανάλι είχε έρθει για να μας μιλήσει!

Τώρα όμως έχουμε αραιώσει τις διαλέξεις. Πέρασαν άλλωστε χρόνια και δεν το δικαιολογεί η σημερινή κατάσταση. Κάνουμε εξαίρεση για τα 20, 30, 40 σχολεία που μας επισκέπτονται κάθε χρόνο. Βάζουμε τα παιδιά στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα πολλαπλών χρήσεων και τους παρουσιάζουμε στον προτζέκτορα το μοντέλο ανάπτυξης».

Σήμερα ο Δημήτρης Τσουκαλάς ζει, μαζί με τη σύζυγό του, στην Ανάβρα και ασχολείται με τη βιολογική γεωργία. Είναι πρόεδρος της εθελοντικής οργάνωσης «Αναβρά-ζω» (www.anavra-zo.gr/el/), που ως σκοπούς της έχει θέσει την προστασία του φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος της ευρύτερης περιοχής, την ανάπτυξη και καλλιέργεια οικολογικής συνείδησης και τη διαφύλαξη και ανάπτυξη της πολιτιστικής και πολιτισμικής κληρονομιάς της περιοχής.

«Προσπαθούμε να βελτιώσουμε κάποια πράγματα, όπως την καθαριότητα, δεν μπορούμε όμως φυσικά να υποκαταστήσουμε τις αρχές», λέει. Τουλάχιστον όμως είναι, χρόνια τώρα, στην ευχάριστη θέση να καμαρώνει για την ευημερία των συγχωριανών του. «Το απολαμβάνω. Τα ζώα βόσκουν 9 μήνες ελεύθερα, στα 1500 μέτρα, εντεταγμένα σε βιολογικά προγράμματα. Οι συγχωριανοί μου αποδείχτηκαν πολύ καλοί επιχειρηματίες και το κρέας της περιοχής είναι φημισμένο. Είμαι αισιόδοξος για την Ανάβρα. Αρκεί ο Δήμος να ρίξει μια ματιά και προς τα εδώ. Περνάμε μια μεγάλη κρίση, ένα μεταβατικό στάδιο. Η περιοχή όμως έχει μέλλον. Και αυτό γιατί έχει εμπεδωθεί σε απολύτως επαγγελματικά πρότυπα η οργανωμένη κτηνοτροφία,

Δίκην επιμύθιου ρωτήσαμε τον κύριο Τσουκαλά αν πιστεύει ότι αυτός ο τόπος θα μπορούσε να δει ποτέ άσπρη μέρα, δεδομένου ότι δεν φαίνεται να έχει διδαχτεί τίποτε από το παράδειγμα της «δικής» του Ανάβρας.

«Εξακολουθώ να καταγγέλλω τη διαφθορά, τους λαδιάρηδες συναδέλφους, τη γραφειοκρατία και όλες τις παθογένειες που μας έφεραν ως εδώ. Αν οι πολιτικοί αρχηγοί δεν μονoιάσουν και δεν καθίσουν σε ένα τραπέζι να τα βρουν, η ιστορία θα επαναλαμβάνεται. Ακόμα και τώρα, με αυτό το υπέρογκο χρέος που έχει η χώρα, υπάρχουν λύσεις. Όλα τα προβλήματα έχουν λύσεις. Και οι ξένοι θα ήταν διαφορετικοί απέναντί μας αν έβλεπαν ότι υπάρχει σύμπνοια. Αλλά εδώ μας νοιάζει μόνο η κουτάλα. Θυμόμαστε τι είπε ο Παπανδρέου για κερδίσει τις εκλογές το 2009 και αργότερα τι έκανε ο Τσίπρας για να ρίξει τον Σαμαρά. Δεν υπάρχει διάθεση συνεννόησης, το προσωπικό συμφέρον παραμένει υπεράνω όλων. Θα σας θυμίσω και μια πρόσφατη δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, που νομίζω ότι είναι απολύτως ενδεικτική: “Ο πατέρας μου ζει και αναπνέει για να με δει πρωθυπουργό…”»

Πηγή : www.kefaloniapress.gr

ΔΑΣΟΣ ΕΛΑΦΙΟΥ: ΤΟ «ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΕΙΔΩΛΟ» ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΣΙΜΟΥ*

Ελάχιστα χρόνια απομένουν από την επέτειο των 200 χρόνων από την έναρξη του μεγάλου Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα του 1821. Η Ελλάδα, παρά την αντικειμενική πρόοδο στις υποδομές και τους θεσμούς της, συνεχίζει να πορεύεται έως σήμερα με σοβαρές στρεβλώσεις. Και αυτές δεν αφορούν μόνο την οικονομική της βύθιση εν μέσω του επταετούς μνημονιακού «οδοστρωτήρα», την φτωχοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού της και την επανάληψη του φαινομένου της μετανάστευσης της πλέον μορφωμένης νέας γενιάς, που διέθετε ποτέ, αλλά και πολλά άλλα διαχρονικά χρονίζοντα ζητήματα, που μπορούσε και όφειλε να τα λύσει, επ’ ωφελεία του Δημοσίου συμφέροντος. δάσος ελαφιού

Ένα εξ αυτών των «κακοφορμισμένων» θεμάτων, που φιγουράρει στην λίστα των παραλείψεων της Ελληνικής Διοίκησης, είναι τα λεγόμενα «διακατεχόμενα δάση», επί των οποίων υφίστανται διεκδικήσεις ιδιωτών, που έλκουν την καταγωγή τους από αυτούς, που είχαν στην κατοχή τους τα «τσιφλίκια», που ευδοκίμησαν πρωτίστως στον Θεσσαλικό Κάμπο, μετά την απελευθέρωσή του από τον Τουρκικό ζυγό το 1881, εξαιτίας της διαχρονικής αβελτηρίας των πολιτικών εξουσιών, αλλά και των αρμοδίων οργάνων.

Χαρακτηριστική περίπτωση ενός τέτοιου διακατεχόμενου δάσους, αποτελεί το δασικό οικοσύστημα «Ελαφίου Καλαμπάκας», συνολικής εκτάσεως 17.950 στρεμμάτων, με πολύχρωμη πανίδα (ζώα, ερπετά, πτηνά) και υπέροχο διφυή δασικό πλούτο από δρυ και ελάτη, που απαιτεί ιδιαίτερη μεταχείριση και προστασία.

Το ιδιαίτερο, όμως, με το δάσος «Ελαφίου» δεν είναι μόνο το φυσικό κάλλος του, αλλά ότι έχει μετατραπεί σε σύμβολο κοινωνικής αντίστασης για την προστασία του φυσικού πλούτου της Ελλάδος, λόγω του σθεναρού αγώνα των κατοίκων του χωριού Ελαφίου εδώ και πολλές δεκαετίες, προκειμένου να αποτραπεί η διεκδίκηση και η κερδοσκοπικού τύπου υλοτόμηση και καταστροφή του από ιδιωτικά συμφέροντα.

Προκαλεί, δε, θλίψη και αμηχανία η έλλειψη ισχυρής πολιτικής βούλησης των αρμοδίων για την ριζική λύση του χρονίζοντος αυτού προβλήματος, που διατυπώθηκε επίσημα το 1981 από τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου, χωρίς, όμως, μέχρι σήμερα να υλοποιηθεί. Λύση, που βασιζόταν στις αρχές του δημοσίου συμφέροντος και στην προστασία των παραδασόβιων κατοίκων, μέσα από την δημιουργία αγροτοβιομηχανικών συνεταιρισμών, που, αφενός, θα προστάτευαν τους φυσικούς περιβαλλοντικούς πόρους της Χώρας και, αφετέρου, θα αποτελούσαν ένα ισχυρό αναπτυξιακό «εργαλείο» της υπαίθρου και της εθνικής οικονομίας.

ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΠΕΗΔΕΣ

Όταν η Ελλάδα απελευθερώθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά τον ηρωικό Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα του Ελληνικού Λαού του 1821, αυτοί που επωφελήθηκαν από το «ξεπούλημα» των εθνικών γαιών, που ήταν δημόσια περιουσία, ήταν αυτοί, που συνεργάζονταν πριν με την Τουρκική εξουσία (κοτζαμπάσηδες και λοιποί). Στη συνέχεια, ενόψει της απελευθέρωσης και άλλων περιοχών, όπως η Θεσσαλία το 1881, οι Τούρκοι διοικητές των περιοχών αυτών (πασάδες, μπέηδες κ.λπ.) φρόντισαν για ίδιο όφελος να πουλήσουν τις περιοχές, που κατείχαν, στους «παραμονεύοντες» Έλληνες «τσιφλικάδες», που απέκτησαν τεράστιες δημόσιες εκτάσεις, χωρίς, όμως, να κατέχουν νόμιμους τίτλους. Και αυτό, γιατί σε όλες τις κατεχόμενες εκτάσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αυτή διατηρούσε για λογαριασμό της την αποκλειστική κυριότητα και παραχωρούσε μόνο την χρήση αυτών (ιδιότυπο δικαίωμα χρήσης και κατοχής), οι οποίοι ουδέποτε απέκτησαν κυριότητα επί της Ελληνικής γης, για να μπορούν και να την μεταβιβάσουν σε ιδιώτες. Για τον δημόσιο χαρακτήρα των διακατεχομένων δασών έχει, άλλωστε, αποφανθεί με σειρά Γνωμοδοτήσεων το Νομικό Συμβούλιο του κράτους (ΝΣΚ) και, έτσι, δεν υπάρχουν περιθώρια ή ψευτοδιλήμματα για το θέμα αυτό, όσον αφορά το δικαίωμα κυριότητας του Δημοσίου.

Ο κόμπος για την υπόθεση αυτή έχει φτάσει στο χτένι. Οφείλει η σημερινή πολιτική ηγεσία να αποβάλλει τον προσφιλή ρόλο του «Ποντίου Πιλάτου», που υπήρξε χαρακτηριστικός, διαχρονικά, για τις πολιτικές ηγεσίες αυτής της Χώρας και να λύσει οριστικά το ζήτημα αυτό, αφαιρώντας, έτσι, το «σκοτεινό χρώμα» στο «είδωλο» του Ελληνικού Κράτους.

 *Ο κ.Γ.Παπασίμος είναι Δικηγόρος Παρ' Αρείω Πάγω

Πηγή άρθρου: http://new-deal.gr

Στο Hall of Fame ο Γκάλης

Ο Νίκος Γκάλης είναι και επίσημα μέλος του Hall of Fame, με τον λόγο του την ώρα που ανέβηκε στο βήμα να καθηλώνει. Διαβάστε αναλυτικά τα όσα δήλωσε ο "Νικ" σε ένα βράδυ που θα περάσει στην ιστορία.

Ιστορικό ήταν το βράδυ της Παρασκευής (8/9) για τον Νίκο Γκάλη, αλλά και για την Ελλάδα ολόκληρη. Ο πρωτεργάτης της επιτυχίας του 1987, ο άνθρωπος που έφερε ουσιαστικά το μπάσκετ στη χώρα μας, ο "Νικ" των Ελλήνων, έγινε και επίσημα μέλος του Hall of Fame του ΝΒΑ σε μια λαμπερή τελετή που έλαβε χώρα στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame.
Ο Γκάλης ανέβηκε στο βήμα και πραγματοποίησε ένα ακόμη όνειρό του, μπαίνοντας στην ελίτ του παγκόσμιου μπάσκετ. Το πιο συγκλονιστικό κομμάτι της βραδιάς δεν ήταν άλλο από το λόγο που έβγαλε κάνοντας την αίθουσα να πλημμυρίσει από θαυμασμό και συγκίνηση.

Αναλυτικά τα όσα ανέφερε:
"Θα ήθελα να πω ότι αποτελεί μεγάλη μου τιμή να γίνομαι μέλος του Hall of Fame. Ένα όνειρο έγινε πραγματικότητα κι εδώ δίπλα μου είναι ο Μπομπ ΜακΑντού ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες που έχω αντιμετωπίσει στην καριέρα μου. Μας συνδέουν σπουδαίες μονομαχίες με τον Μπομπ. Ευχαριστώ τους φίλους μου που με ακολούθησαν εδώ, είναι σαν αδέρφια για μένα. Παλιοί συμπαίκτες μου στο Σίτον Χολ. Τότε, στο Σίτον Χολ δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι θα έφτανα εδώ.
Το όνειρό μου ήταν να παίξω στο ΝΒΑ, επιλέχθηκα από τους Σέλτικς μαζί με τον τρομερό Λάρι Μπερντ. Είχα προτάσεις από αρκετές ομάδες από την Ελλάδα. Μέχρι τότε δεν ήξερα ότι υπήρχε μπάσκετ στην Ελλάδα. Ο Άουερμπαχ ήθελε να μείνω, αλλά πήρα μια απόφαση για την οποία δεν θα μετανιώσω ποτέ στη ζωή μου. Πήγα στην Ελλάδα και το 1987 η Ελλάδα κατέκτησε το ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Όλο το έθνος βγήκε στους δρόμους, το μπάσκετ έγινε εθνικό άθλημα και η Ελλάδα είναι από τις κορυφαίες ομάδες στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Τότε σε κάθε αυλή σπιτιού, σε κάθε αυλή σχολείου τοποθετήθηκε μια μπασκέτα.
Είμαι ευγνώμων γι’ αυτό που ζω σήμερα. Το θέμα δεν είναι η κατάκτηση τίτλων αλλά και άλλο πιο σημαντικό που θα σας αποκαλύψω σήμερα. Μια μέρα περπατούσα στη γειτονιά μου στη Θεσσαλονίκη και με σταμάτησε ένας κύριος. Νόμιζα ότι ήθελε μια αναμνηστική φωτογραφία ή ένα αυτόγραφο. Με φώναξε "Νίκο, Νίκο", έτσι με φωνάζουν. Μου είπε "θέλω να σ’ ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου γιατί έσωσες τον γιο μου, του έκανες το μεγαλύτερο δώρο". Μετά μου εξήγησε ότι ο γιος του ήταν εθισμένος στα ναρκωτικά αλλά το ξεπέρασε, βρήκε το νόημα της ζωής κι έγινε αθλητής μπάσκετ. Θέλω να ευχαριστήσω τους προπονητές μου και τους συμπαίκτες μου στο Σίτον Χολ, τον σύλλογό μου τον Άρη Θεσσαλονίκης που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην καριέρα μου, τη γυναίκα μου και την κόρη μου Στέλλα".

Πηγή : www.contra.gr
 

Αντίθετο με την εργασιακή απορύθμιση του Μακρόν το 58% των Γάλλων

 

Σχεδόν έξι στους δέκα Γαλλους είναι αντίθετοι με την μεταρρύθμιση του εργατικού κώδικα, που προωθεί ο πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, σύμφωνα με δημοσκόπηση που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.
Σύμφωνα με την έρευνα του ινστιτούτου Harris Interactive που διεξήχθη για τον ραδιοφωνικό σταθμό RMC και την ειδησεογραφική ιστοσελίδα Atlantico,  το 58% των Γάλλων είναι αντίθετο στη μεταρρύθμιση των εργασιακών που περιλαμβάνεται σε διατάγματα, έναντι 42% που την υποστηρίζουν.
Οι ψηφοφόροι του Εμμανουέλ Μακρόν, ωστόσο, στηρίζουν ευρέως τη μεταρρύθμιση (82% έναντι 18%).
Η συντριπτική πλειονότητα των ερωτηθέντων (71%) εκτιμά επίσης ότι η μεταρρύθμιση θα «μειώσει τη δύναμη των συνδικάτων στις επιχειρήσεις». Για το 54% (έναντι 46%) η μεταρρύθμιση θα επιδεινώσει τις συνθήκες εργασίας των μισθωτών.
Το 43% (έναντι 57%) πιστεύει παράλληλα ότι η μεταρρύθμιση θα βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, ενώ το 36% (έναντι 64%) ότι θα ενισχύσει την ανάπτυξη και το 31% ότι θα συντείνει στη μείωση της ανεργίας.
Η δημοσκόπηση διεξήχθη ηλεκτρονικά χθες, 31 Αυγούστου, σε δείγμα 1.004 ερωτηθέντων.
Τι προβλέπουν τα μέτρα
Τα διατάγματα που παρουσίασε η κυβέρνηση δίνουν στις εταιρείες περισσότερη ισχύ ώστε να προσαρμόζουν το ωράριο εργασίας και τους μισθούς στις συνθήκες της αγοράς βάσει συμφωνιών ανάμεσα στους εργοδότες και τους εργαζόμενους που επικυρώνονται με απλή πλειοψηφία.
Η αποζημίωση για απόλυση που κρίνεται άδικη από το εργατοδικείο θα ορίζεται σε μισθούς τριών μηνών για απασχόληση δύο ετών στην εταιρεία και το ποσό θα αυξάνεται σταδιακά ανάλογα με τον χρόνο που εργάζεται ο εργαζόμενος στην εταιρεία.
Σε μια παραχώρηση προς τα συνδικάτα, η κανονική αποζημίωση απόλυσης αυξάνεται, από 20% του μισθού για κάθε χρόνο στην εταιρεία, σε 25%.
Η μεταρρύθμιση θα δώσει μεγαλύτερη ευελιξία ιδιαίτερα στις μικρές εταιρείες, καθώς επιτρέπει σε εταιρείες με λιγότερους από 50 εργαζομένους να διεξάγονται άμεσες διαπραγματεύσεις ανάμεσα στους εργοδότες και αντιπρόσωπο του προσωπικού, ο οποίος δεν θα είναι απαραίτητο να είναι μέλος συνδικάτου
Η κυβέρνηση, η οποία είχε ήδη τη στήριξη του κοινοβουλίου για τη μεταρρύθμιση, διεξήγε επί εβδομάδες διαβουλεύσεις με τα συνδικάτα.
Αντιδράσεις συνδικάτων
«Όλοι οι φόβοι μας επιβεβαιώθηκαν», δήλωσε ο Φιλίπ Μαρτινέ, επικεφαλής του αριστερού συνδικάτου CGT, αφού η κυβέρνηση παρουσίασε τα διατάγματα στα συνδικάτα και τους εργοδότες.
«Αυτό που μας παρουσίαζαν σαν μια επανάσταση, είναι η συνέχεια αυτού που γινόταν προηγουμένως», πρόσθεσε ο Μαρτινέ.
Ο ίδιος δήλωσε ότι το συνδικάτο του θα προχωρήσει στα σχέδιά του να οργανώσει διαδήλωση διαμαρτυρίας στις 12 Σεπτεμβρίου.
Το μεγαλύτερο γαλλικό συνδικάτο, η σοσιαλδημοκρατική CFDT, ανακοίνωσε ότι είναι απογοητευμένη απ’ αυτή τη «χαμένη ευκαιρία» για τη βελτίωση των εργασιακών σχέσεων, ωστόσο δήλωσε ότι δεν θα καλέσει σε απεργία εναντίον των μεταρρυθμίσεων.
«Η μεταρρύθμιση δεν βρίσκεται στο ύψος των περιστάσεων», δήλωσε απευθυνόμενος στους δημοσιογράφους ο επικεφαλής της CFDT Λοράν Μπερζέ, αλλά πρόσθεσε: «Το να βγούμε στους δρόμους δεν είναι ο μόνος τρόπος δράσης για τα συνδικάτα».

Πηγή : www.presspublica.gr

Ποιος θα πληρώσει τα χρέη του ΠΑΣΟΚ;

 

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, δεν διαλύεται και δεν αυτοκαταργείται όπως διαβεβαίωσε και η Φώφη Γεννηματά. Εδώ όμως παραμένουν και τα χρέη του, πάλαι ποτέ, κραταιού κινήματος και εγείρουν πρόσθετα ερωτήματα για το μέλλον του εγχειρήματος του νέου ενιαίου φορέα κέντρου και κεντροαριστεράς.
Το ζήτημα των χρεών του ΠΑΣΟΚ είναι μεν πρακτικό και οικονομικό, γίνεται όμως αυτομάτως και βαθιά πολιτικό στην παρούσα συγκυρία αναδιάταξης του χώρου της κεντροαριστεράς και συμμετοχής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης στον νέο ενιαίο φορέα.
Η άλλως, το ερώτημα που παραμένει ανοιχτό και αναπάντητο είναι το τί θα γίνουν και πως, και από ποιούς θα αποπληρωθούν τα δυσεθώρητα χρέη του ΠΑΣΟΚ από τη στιγμή που θα ενταχθεί στον νέο φορέα.
Η προφανής απάντηση είναι πως, από τη στιγμή που δεν επιλέγεται η αυτοδιάλυση των κομμάτων που θα μετάσχουν στον νέο σχηματισμό, τα χρέη θα εξακολουθούν να βαρύνουν μόνον το ΠΑΣΟΚ. Το θέμα όμως είναι αρκούντως πιο σύνθετο, καθώς το ΠΑΣΟΚ είναι – με κοινοβουλευτικούς όρους τουλάχιστον – το μεγαλύτερο και ισχυρότερο από τα κόμματα που θα μετάσχουν στον νέο φορέα και, πέραν των άλλων, θα φέρει και το κύριο βάρος σε ό,τι αφορά την χρηματοδότηση και την ομαλή λειτουργία του νέου πολιτικού σχήματος.
Η εμπειρία από το παράδειγμα της ΔΗΣΥ δεν βοηθά ιδιαίτερα, καθώς κάλυψε μεν αλλά δεν επέλυσε το πρόβλημα. Το ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με τα στοιχεία που κατατέθηκαν επισήμως στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, έχει σήμερα συνολικά χρέη που ανέρχονται στα 189.695.073 ευρώ – χρέη, τα οποία καθιστούν δυσχερή ακόμη και την στοιχειώδη λειτουργία του κόμματος.
Προκειμένου να ξεπεραστεί το οικονομικό αδιέξοδο η πρακτική που υιοθετήθηκε το τελευταίο διάστημα ήταν η χρήση του καθαρού ΑΦΜ της Δημοκρατικής Συμπαράταξης προκειμένου να εξυπηρετούνται οι τρέχουσες ανάγκες.
Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι τα έσοδα του ΠΑΣΟΚ – έσοδα από δωρεές,  από οικονομικές καμπάνιες, καταβολή μέρους της αποζημίωσης βουλευτών και ευρωβουλευτών – περνούν στο ταμείο της ΔΗΣΥ και έτσι δεν δεσμεύονται για την εξυπηρέτηση των παλαιών χρεών. Ταυτόχρονα, το κόμμα καταβάλει προσπάθεια για την ένταξη των κόκκινων δανείων του στις ρυθμίσεις του εξωδικαστικού συμβιβασμού, παραμένει ωστόσο άγνωστο ακόμη εάν κάτι τετοιο είναι εφικτό.
Αγνωστο παραμένει επίσης και το που κατευθυνθηκε το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που σήμερα αποτελούν την “μαύρη τρύπα” των ταμείων του ΠΑΣΟΚ, καθώς ποτέ δεν δημοσιοποιήθηκε πλήρως το περίφημο πόρισμα των ορκωτών λογιστών για τα οικονομικά του κόμματος.
Με βάση τις πληροφορίες που έχουν κατά καιρούς δημοσιοποιηθεί για τον έλεγχο που έκαναν οι εταιρίες   Grand Thorton, Ernst and Young, KPMG, Deloitte Touche και PWC Greece στα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ τα χρέη του κόμματος εκτοξεύθηκαν κατά την διάρκεια της ηγεσίας του Γιώργου Παπανδρέου.
Τα σχετικά δημοσιεύματα αναφέρουν ότι μόνον για τα ταξίδια του προέδρου του κόμματος στο διάστημα έως το 2011 δαπανήθηκαν 53 εκατομμύρια ευρώ, ενώ 2,2 εκατομμύρια δόθηκαν για τις ανάγκες του γραφείου του προέδρου.
Σ’ εκείνη την οκταετία, το ΠΑΣΟΚ φέρεται να πλήρωνε επίσης ενοίκιο  67.000 ευρώ το μήνα για το κτίριο της Ιπποκράτους και 5.000 ευρώ το μήνα για τα γραφεία στη Χαριλάου Τρικούπη.
Για πολλές δε από τις δαπάνες του ίδιου διαστήματος δεν υπάρχουν παραστατικά, γεγονός που καθιστά ακόμη πιο περίπλοκο τον λαβύρινθο του κομματικού χρέους. Το οποίο παραμένει άγνωστο πώς θα αντιμετωπιστεί από τους κομματικούς εταίρους στον νέο, ενιαίο πολιτικό φορέα και ποιοι θα κληθούν εν τέλει να πληρώσουν.

Πηγή : www.ipyxida.gr

Καλό καλοκαίρι

ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤOΠΟΙΗΣΗ ή ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ και ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ στο Ποδόσφαιρο

του Μανώλη Δ.Τζερέτα *

Αφορμή για την παρέμβαση αυτή ,η τιμητική πρόσκληση  του δημοσιογράφου και φίλου Μάκη Διόγου,για να τοποθετηθώ στα θέματα του ποδοσφαίρου στο Εναλλακτικό Κάμπινγκ του Άρδην στο Πήλιο 19-23/7.Επειδή αντικειμενικές δυσκολίες δεν μου επέτρεψαν  να βρεθώ εκεί ,μπήκα στον πειρασμό  να καταγράψω τον πυρήνα της τοποθέτησης μου.
Η εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου συνέβαλε τα μέγιστα  σε αυτό που ονομάζουμε καπιταλιστική επέκταση.Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο είναι μια τεράστια καπιταλιστική βιομηχανία ,ένα σύμπλεγμα πολλών ,ισχυρών και μεγάλων συμφερόντων με δραστηριότητες που αφορούν : κατασκευές,μεταφορές,εταιρείες ένδυσης-υπόδησης,ειδησιογραφικές-εκδοτικές…Επίσης οι χώρες που αναλαμβάνουν μεγάλες διοργανώσεις χρησιμοποιούν την εμπορευματοποίηση ως μια ακόμα ευκαιρία για την καπιταλιστική μεγένθυση τους.Το συνεχές κυνήγι των κερδών μέσα από την καπιταλιστική επέκταση  δεν μπορεί ναγίνει χωρίς την καταστροφή του κοινωνικού πλούτου στη συγκεκριμένη περίπτωση της αλάνας δηλαδή του κοινόχρηστου χώρου ευχαρίστησης του αθλήματος.Ο στόχος είναι η δημιουργία όλο και περισσότερων θεατών –καταναλωτών με  όλο λιγότερους  ,ενεργά συμμετέχοντες.
Από την άλλη στον αντίποδα της εμπορευματοποίησης  υπάρχει : «Το ποδόσφαιρο που χρειάζεται την συμμετοχή των εργαζομένων,αφοσίωση,όρθιους στις εξέδρες,συναίσθημα,οικονομικό fair play,παράδοση ,διαφάνεια ,πάθος, ιστορία και ανεξαρτησία ».Η παράγραφος αυτή είναι από μια ανακοίνωση των φιλάθλων της Ουνιόν Βερολίνου απέναντι στην εμπορευματική λογική της Λειψίας.Η Λειψία , άλλωστε,μαζί με την Λεβερκούζεν και την Βόλφσμπουργκ σπάσανε μια μεγάλη παράδοση στη Γερμανία  όπου οι μετοχές των ομάδων ανήκουν στους οπαδούς. Στην απέναντι όχθη, όλων αυτών η  St.Pauli  ,που από τις αρχές του ογδόντα μεταμορφώνεται από μια παραδοσιακή ομάδα στην έκφραση μιας  αριστερής προοδευτικής προσέγγισης για το ποδόσφαιρο , αποκλείοντας  τα ακροδεξιά στοιχεία από τις κερκίδες της  και παρεμβαίνοντας  με πολλαπλές δράσεις στη Γερμανία και εκτός αυτής(καμπάνια για το Νερό στη Ρουάντα ,διανομείς νερού ,στα σχολεία στη Κούβα κλπ).Η ομάδα παίρνει το προσωνύμιο Freibeuter der Liga  (πειρατές του πρωταθλήματος) ,η κουλτούρα του κόσμου που βρίσκεται δίπλα της την σώζει από την χρεωκοπία με τα περίφημα  μπλουζάκια  Retter (Σωτηρία).Πριν λίγες μέρες το γήπεδο της άνοιξε για την διαμονή των διαδηλωτών κατά των  G-20 ενώ ο κόσμος της ομάδας μας και ο προπονητής της Ewald Linen ήταν μπροστά στον αγώνα για ένα καλύτερο μέλλον όπου οι Άνθρωποι θα είναι πάνω από τα κέρδη.
Αυτή η διαπάλη διαμορφώνει τους δύο δρόμους που υπάρχουν από τη μια κέρδος,χρήμα ,εύκολη επιτυχία ,από την άλλη ,ρομαντισμός,φανέλα και ο κοινωνικός ρόλος του ποδοσφαίρου και της ομάδας ως εκφραστής  κοινωνικών τάξεων.
Στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο ,ένα ακόμη σημαντικό παράδειγμα του άλλου δρόμου ,της Αυτοδιαχείρισης, υπήρξε η Democracia  Corinthiana την διετία 1982-84 η οποία στη καρδιά μιας στυγνής δικτατορίας  χάρη στους έντονα πολιτικοποιημένους ποδοσφαιριστές  Socrates ,Vladimir ,μαζί με τον κοινωνιολόγο ,αθλητικό διευθυντή Αν.Μ.Άλβες εκμεταλευόμενοι και το γεγονός ότι η ομάδα το 1910 ιδρύθηκε από μετανάστες εργάτες ,άρα υπήρχε η αριστερή βάση στον κόσμο της  ,δημιούργησε ένα δημοκρατικό σύστημα λειτουργίας της ομάδας  όταν αυτό ήταν συνολικά ζητούμενο για την κοινωνία της Βραζιλίας.Η βασική θέση προέβλεπε ψηφοφορία  για κάθε ζήτημα από την ώρα του γεύματος μέχρι την πρόσληψη ή την απόλυση ,με πλήρη ισοτιμία της ψήφου.Στη συνέχεια ακολούθησαν τα μηνύματα  με δημοκρατικές προτροπές  στις φανέλες  όπως : «Θέλω να ψηφίσω για πρόεδρο» και το κορυφαίο «Στις 15 ψηφείστε».Όταν η ομάδα κατέκτησε τον τίτλο στη πλάτη της φανέλας υπήρχε η λέξη ,Δημοκρατία.Πέρα από τους τίτλους το κίνημα που δημιουργήθηκε γύρω από την ομάδα της έδωσε την δυνατότητα να δημιουργήσει και οικονομικό αποθεματικό .Μεγάλη παρακαταθήκη του εγχειρήματος  ήταν η αντίληψη «Νίκη ή Ήττα αλλά πάντα                            Δημοκρατικά».
Στον χώρο του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου ,στον οποίο δρω για 35 χρόνια ,οι δρόμοι επίσης είναι ξεκάθαροι  από τη μια ο μικρομεγαλισμός και ο μιμητισμός του επαγγελματικού ποδοσφαίρου από την άλλη η δική μας αντίληψη της Αυτοοργάνωσης και της Αυτοδιαχείρισης ,όπου το σωματείο είναι εκφραστής του κοινωνικού περίγυρου που δρα ,είναι θεσμός κοινωνικοποίησης  που το Εγώ βρίσκει την διάκριση και την Αξία του μέσα από το Εμείς και αυτή η συμμετοχική διαδικασία ,ξαναβάζει στη καρδιά της λειτουργίας  τους πραγματικούς πρωταγωνιστές  που είναι οι ποδοσφαιριστές.Έτσι τα παιδιά δημιουργούν  κοινωνική διέξοδο –δραστηριότητα και σε ένα επόμενο επίπεδο παρεμβαίνουν στα δρώμενα της τοπικής κοινωνίας υλοποιώντας παρεμβάσεις Αλληλοβοήθειας και Αλληλεγγύης για τις πιο ευπαθείς ομάδες και για τους συμπολίτες  μας που στα χρόνια της μνημονιακής κρίσης έχει ανατραπεί η κανονικότητα τους.(Αναλυτικά έχω αναφερθεί στις μορφές Αλληλεγγύης στο άρθρο μου :Ερασιτεχνικό Ποδόσφαιρο και Τοπική Κοινωνία).
Οι  δύο λογικές προσέγγισης  είναι ξεκάθαρες και υπάρχουν από τις μεγάλες επαγγελματικές κατηγορίες ως τις μικρότερες ,από τη μια το κέρδος ,το προεδρικό μοντέλο λειτουργίας ,οι υπόγειες διαδρομές του χρήματος και η επικράτηση με κάθε μέσο που απαξιώνει το άθλημα  και από την άλλη το σωματείο ως Ιδέα και Ιστορία που ανήκει μόνο στο κόσμο του μέχρι το κίνημα των διαφορετικών ομάδων μας  που Αυτοοργανώνονται  απειλώντας τα κάθε λογής μικροκατεστημένα  που προσπαθούν με κάθε τρόπο να εμποδίσουν την κοινωνική παρέμβαση μας.
Η Ηθική και η Αξιοπρέπεια όσων έχουμε ενστερνιστεί  τον εναλλακτικό δρόμο  της Αυτοοργάνωσης-Αυτοδιαχείρισης  πρέπει να μας οδηγήσει στην εντατικοποίηση  των προσπαθειών μας ώστε να προκύψουν κοινωνικές ανατροπές  μέσα από το μαζικότερο άθλημα του πλανήτη . Μέχρι την ΤΕΛΙΚΗ ΝΙΚΗ !!!
*Ο Μανώλης Δ.Τζερέτας είναι προπονητής ποδοσφαίρου

Πηγή : www.ipyxida.gr

Υπάρχει σωτηρία;

του Βασίλη Πάικου

 

-Όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δέχεται στο Προεδρικό Μέγαρο (όχι στο σπίτι του) το ζεύγος Ρουβά-Ζυγούλη, προκειμένου να τους ευχηθεί για το γάμο τους. Και φωτογραφίζεται μαζί τους, και δίνει τη φωτογραφία στη δημοσιότητα. Που σημαίνει πως δεν επρόκειτο για ιδιωτική στιγμή.
-Όταν ο Υπουργός Άμυνας θέτει, επισήμως και δημοσίως, υπό την σκέπη της Παναγιάς τον «ενιαίο χώρο»(!) Πόντου, Θράκης, Κύπρου, Αιγαίου.
-Όταν στο Αγρίνιο χιλιάδες λαού τρέχουν να προσκυνήσουν το «άγιο κάστανο», που κάποτε είχε ψήσει ο γέροντας Παϊσιος. Όπως, προ ημερών, είχαν κάπου εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα οι «άγιες παντόφλες» του γέροντα Παϊσίου. Με μεγάλη, επίσης, λαϊκή συμμετοχή.
-Όταν στη Σκιάθο, με πρωτοβουλία του Δήμου, «γκρεμίζουν τα τείχη» για να υποδεχτούν, ως εθνικό ήρωα ή ως ολυμπιονίκη τον Ντάνο του Survivor.
Ε τότε δεν ξέρω πραγματικά αν υπάρχει ελπίδα. Δεν ξέρω αν μπορούμε να περιμένουμε σωτηρία σ’ αυτό τον τόπο…
Από τη μια μεριά λοιπόν η ανοησία, η επιπολαιότητα, η ελαφρότητα. Κι από την άλλη ο ανορθολογισμός. Εκεί όπου ο Διαφωτισμός δεν μας χτύπησε ποτέ την πόρτα, κι αν μας χτύπησε, εμείς δεν του ανοίξαμε. Και μας προσπέρασε. Εδώ σ’ εμάς, που εξακολουθούμε να υποδεχόμαστε με τιμές «αρχηγού κράτους» θρησκευτικά σύμβολα και λείψανα. Εδώ σ΄ εμάς όπου έχουμε αναγορεύσει σε προστάτες όπλων διάφορους Αγίους. Τον Αη Γιώργη, τον Αη Νικόλα, τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, την Αγιά Βαρβάρα. Εδώ σ’ εμάς που βάζουμε το στρατό να «παρουσιάζει όπλα» στο «Χριστός Ανέστη» ή στο πέρασμα των εικόνων. Για σκεφτείτε το, όπλα φτιαγμένα για να σκοτώνουν κόσμο, προς τιμήν του Χριστού και των Αγίων. Και η Εκκλησία της Ελλάδος όχι μόνο να μην διαμαρτύρεται γι’ αυτά τα ανόσια, αλλά να καμαρώνει κιόλας. Ως ενδεικτικά της ισχύος της, της εξουσίας της. Ε λοιπόν, τι περιμένεις;
Είναι λίγο λοιπόν, πολύ λίγο να μιλήσει κανείς για εκδηλώσεις ειδωλολατρίας, για παγανιστικές εκτροπές της χριστιανικής λατρείας. Εδώ μιλούμε για σκοταδισμό στην ακρότατη μορφή του. Και στην πιο ντροπιαστική. Μεγάλη, τεράστια η ευθύνη των θεσμών αυτού του τόπου, των κυβερνήσεων, του πολιτικού προσωπικού στο σύνολό του, της Εκκλησίας, των Μέσων μαζικής Ενημέρωσης. Μεγάλη, τεράστια η ευθύνη τους. Και η Ιστορία δεν πρόκειται να τους αναγνωρίσει ελαφρυντικά.
Ναι, όλ’ αυτά συνδέονται, ως προς την επικαιρική τους αποτύπωση, με τα «κάστανα», με τις «παντόφλες» και με τις επικές κορώνες του Καμμένου.
Για τον Ντάνο της Σκιάθου ας αποδώσουμε τα σχετικά στην επιπολαιότητα και στην αμάθεια. Όσο για το ζεύγος Ρουβά στο Προεδρικό, ε είναι δύσκολο να βρεις κάτι άλλο για να το εξηγήσεις, πέρα από το άκρως ατυχές και ανόητο της ιδέας. Μαζί με την αδυναμία εκτίμησης των εντυπώσεων που, ευλόγως, προκαλούνται. Την αδυναμία κατοχύρωσης και περιφρούρησης, εντέλει, του κύρους της Προεδρίας της ελληνικής Δημοκρατίας…

 Πηγή : www.athina984.gr

Αποκαλύψεις Ρέντσι για τη Σύνοδο του Ιουλίου

Ιδιαίτερη θέση έχει η Ελλάδα και ακόμη πιο ιδιαίτερη η κρίσιμη για τη χώρα Σύνοδος του Ιουλίου του 2015 στο νέο βιβλίο του Ιταλού πρώην πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι, το οποίο μόλις κυκλοφόρησε στην Ιταλία. 
Ο νυν επικεφαλής της ιταλικής κεντροαριστεράς, στο βιβλίο του Avanti (Eμπρός), γράφει, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο:
«Φτάνω στις Βρυξέλλες και χασμουριέμαι, όπως πάντα. Συνήθως οι συνεδριάσεις είναι ιδιαίτερα βαρετές. Αυτή την φορά υπάρχει, όμως, ένα διαφορετικό κλίμα. Η ένταση είναι αισθητή. Η κυβέρνηση με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα δέχεται σειρά επιπλήξεων από τους διεθνείς χρηματοοικονομικούς θεσμούς και η προσπάθεια του νέου Έλληνα πρωθυπουργού είναι να βρει έναν έντιμο συμβιβασμό ανάμεσα στις - συχνά τεράστιες- απαιτήσεις των δανειστών, και στην εκλογική του πλατφόρμα. 
Η Ελλάδα, εδώ και οκτώ μήνες, ταλαντεύεται ανάμεσα στην παραμονή και στην έξοδο από το ευρώ. Οι εφημερίδες, στην Γερμανία, ασχολούνται μόνον με αυτό. Ένα μέρος της γερμανικής κοινής γνώμης ασκεί σαφείς πιέσεις υπέρ της αποβολής της Ελλάδας από την Ένωση. 
Στη νύχτα αυτή της αλήθειας κάθομαι δίπλα στον Αλέξη. Είμαστε σχεδόν συνομήλικοι και έστω και αν οι Ιταλοί υποστηρικτές του με περιγράφουν σαν τον εχθρό που πρέπει να καταρριφθεί, γνωρισθήκαμε και υπάρχει αλληλοεκτίμηση. Μαζί με τον Ολάντ δημιουργούμε ένα κοινό μέτωπο κατά των επιθέσεων σε βάρος του Τσίπρα που εξαπολύει το μέτωπο όσων υποστηρίζουν την δημοσιονομική ακαμψία. 
Κατά τις τρεις τη νύχτα, η τελευταία μορφή του κειμένου προβλέπει την δημιουργία ενός ταμείου πενήντα δισεκατομμυρίων ευρώ, που θα προκύψουν από τις ελληνικές ιδιωτικοποιήσεις, με έδρα όχι την Αθήνα, αλλά το Λουξεμβούργο. Αρχίζει η σύγκρουση. 
Ο Τσίπρας μου λέει με χαμηλή φωνή, στα αγγλικά: «Ιt's enough», δεν μπορώ άλλο. Προσπαθώ να τον σταματήσω. Στην συνέχεια, όταν απομακρύνεται για να τηλεφωνήσει στην Αθήνα, παίρνω τον λόγο μαζί με τους Γάλλους για να υπερασπισθώ όσα είναι δυνατόν. Υψώνω την φωνή. Η συνεδρίαση διακόπτεται. Και έξω, στους διαδρόμους, αρχίζουμε να φωνάζουμε: «σε τι σας χρησιμεύει το να ταπεινώνετε έναν λαό;» ρωτώ τους δυο πιο φανατικούς υποστηρικτές της εξόδου της Ελλάδας, και οι δυο από τον Βορρά. 
Ξεκινά η πιο έντονη λεκτική διαμάχη που έχω ζήσει μέσα σε μια τριετία. Ο συμβιβασμός θα φτάσει μόνον στις οκτώ το πρωί, με τον Τσίπρα σωματικά κουρασμένο, αλλά εντός Ευρώπης».

Πηγή :  http://tvxs.gr

Η Αριστερά του "ΝΑΙ στα Πυρηνικά"

 

Ανακοίνωση του ΔΙΚΤΥΟΥ Ανανεωτικής Αριστεράς

Θέμα : Πυρηνική ενέργεια … ίσως … ναι … ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Ο ΟΗΕ ψήφισε στις 7 Ιουλίου 2017 την πλήρη απαγόρευση των πυρηνικών όπλων παγκοσμίως σε μια απόφαση πολύ μεγάλης σημασίας για την ειρήνη και την προστασία των κατοίκων όλης της γης. Αφετηρία γι’ αυτήν την απόφαση υπήρξε η αίτηση που υπέγραψαν 2.500 επιστήμονες από επτά χώρες για τον πυρηνικό αφοπλισμό.
Περισσότερες από 120 χώρες είναι έτοιμες να υιοθετήσουν τη συνθήκη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία, η Βρετανία, η Γαλλία, η Κίνα, η Ινδία, το Πακιστάν και η Βόρεια Κορέα μποϊκοτάρουν την πρωτοβουλία, ήδη οπλισμένες με πυρηνικά όπλα.
Το Ευρωκοινοβούλιο, λίγο πριν από την ψηφοφορία στον ΟΗΕ, εξέδωσε δικό του ψήφισμα, με 415 υπέρ, 124 κατά και 74 αποχές, προτρέποντας τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να «στηρίξουν τη σύγκληση μιας τέτοιας διάσκεψης» και να «συμμετάσχουν εποικοδομητικά» στις διαπραγματεύσεις του επόμενου έτους.
Το Δίκτυο Ανανεωτικής Αριστεράς θεωρεί αυτή την απόφαση πολύ σημαντική, φόρο τιμής στα θύματα των ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.
Η Ελληνική κυβέρνηση για δεύτερη φορά συντάχθηκε στον ΟΗΕ με τη μειοψηφία των πυρηνοκάτοχων χωρών που ψήφισαν αρνητικά, παρά τις διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ για την αντίθεσή του στα πυρηνικά όπλα και την υποδοχή – μόλις τον περασμένο Σεπτέμβριο – από τον ίδιο τον πρωθυπουργό του Πλοίου της Ειρήνης με συγκεκριμένο αίτημα έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά.
Για άλλη μια φορά, η Ελληνική κυβέρνηση συντάχθηκε στο πλευρό των ΗΠΑ και της Γαλλίας ανταλλάσσοντας την ψήφο της με τη στήριξή τους, όποτε οι ίδιες επιλέξουν και όποτε τις συμφέρει. Η πολιτική φιλία Τσίπρα – Μακρόν συνηγορεί υπέρ της συγκεκριμένης στάσης της κυβέρνησης.
Η απόφαση του ΟΗΕ για την απαγόρευση των πυρηνικών όπλων  είναι σημαντική, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι και η χρήση της πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς – ηλεκτρική ενέργεια, ενέχει κινδύνους για την υγεία των πολιτών και για το περιβάλλον, όχι μόνο από αυτή καθεαυτή τη λειτουργία των εργοστασίων και τον κίνδυνο διαρροής, αλλά και από την απόρριψη των πυρηνικών αποβλήτων.  Έτσι, η πρόσφατη δήλωση του Προέδρου της Γαλλίας, ότι θα σταματήσει να χρησιμοποιεί άνθρακα για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι θα χρησιμοποιεί πυρηνική ενέργεια παραπάνω από το 80% που χρησιμοποιεί σήμερα.

Η μυωπία της Δικαιοσύνης και των ανεξάρτητων αρχών

 

Με πρόσφατη απόφασή της η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων έκρινε ότι οι δικηγόροι της χώρας εξαιρούνται από την υποχρέωση να διατηρούν συσκευές POS.
Μεγάλος ήταν ο αντίκτυπος και από την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας να βάλει «φρένο» στον αναδρομικό έλεγχο για τις λίστες με φοροφυγάδες, που είχαν αποφέρει εκατομμύρια ευρώ στα Δημόσια Ταμεία. Πρόσφατα, εξάλλου, ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι η καθυστέρηση καταβολής δεδουλευμένων σε εργαζόμενο δεν συνιστά βλαπτική μεταβολή.
Με βούλευμα, πριν από μερικές εβδομάδες, απαλλάχθηκε η πρώην Γενική Γραμματέας Εσόδων Α. Σαββαΐδου από τις κακουργηματικές κατηγορίες για το «πάγωμα» προστίμων ύψους 78 και πλέον εκατ. ευρώ ενώ, αντίθετα, η Δικαιοσύνη έχει δείξει υπέρμετρη εμμονή να κλείνει στη φυλακή ανθρώπους όπως η Ηριάννα, χωρίς σοβαρά αποδεικτικά στοιχεία αλλά με σαφές ιδεολογικό φορτίο. Η αθώωση του Τάσου Θεοφίλου, μετά από 5 χρόνια, ήταν αναμφισβήτητα μια θετική εξελίξη, αλλά δεν ανατρέπει την γενικότερη εικόνα. Θα έλεγε κανείς πως αποτελεί περισσότερο μια θετική έκπληξη.
Γνωστός είναι ο θόρυβος που είχε προκληθεί από την απόφαση του ΣτΕ για τις τηλεοπτικές άδειες και την χαρακτηριστική καθυστέρηση του ΕΣΡ μέχρι να φτάσει στην πρόσφατη απόφασή του καθώς και για αποφάσεις του ΣτΕ και του Ελεγκτικού Συνεδρίου για την εκπαίδευση και τους συμβασιούχους.
Ανώτατα Δικαστήρια και Ανεξάρτητες Αρχές καλλιεργούν στην κοινή γνώμη την αντίληψη ότι δεν υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον αλλά τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ, συχνά κόντρα στις αποφάσεις των πολιτειακών θεσμών με δημοκρατική νομιμοποίηση. 
Είναι η Θέμις τυφλή ή απλώς μύωψ που διακρίνει φιγούρες; Σε κάθε περίπτωση εδώ και αρκετό καιρό «παραπατάει» επικίνδυνα με αποτέλεσμα να γέρνει υπερβολικά η ζυγαριά…

Πηγή :  http://tvxs.gr

H «Συννεφούλα» ως κρυπτοχριστιανική μελωδία

 

Ο Γαβρόγλου μπορεί να δήλωσε ότι «τα Θρησκευτικά άλλαξαν» αλλά ο Υδρας Εφραίμ ξεκαθάρισε ότι τα βιβλία θα ελεγχθούν από την Εκκλησία πριν από την εκτύπωσή τους; Τι απομένει στον υπουργό Παιδείας. Να λέει ότι οι στίχοι του Σαββόπουλου είναι τελικώς «χριστιανικοί»;

  Μάρνυ Παπαματθαίου  

 O υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου απευθύνεται σε πολλά διαφορετικά «ακροατήρια». Και κάτι τέτοιο θέλει ταλέντο αυθεντικό, καθώς πρέπει να είσαι εξίσου πειστικός προς όλες τις κατευθύνσεις.

Στο θέμα των Θρησκευτικών, από τη μια πλευρά ήρθε να αντικαταστήσει τον «ηττημένο» Νίκο Φίλη (που πάντως διατήρησε μια πολιτική συνέπεια). Ετσι, στην Εκκλησία έδειξε το… πιο όμορφο προφίλ του.

Από την άλλη, εξίσου πειστικός θέλησε να δείξει και στο κομματικό του κοινό (στο ίδιο τραπέζι και ο κ. Φίλης), δηλώνοντας ότι «το μάθημα των Θρησκευτικών άλλαξε και δεν υπάρχει επιστροφή στο παρελθόν», ενώ η… «Συννεφούλα» του Διονύση Σαββόπουλου δεν αφαιρέθηκε τελικά από τα προτεινόμενα βιβλία του.
Μικρή παρένθεση εδώ, που κάπως πρέπει να εκφραστεί: τι δουλειά είχε από την πρώτη στιγμή η «Συννεφούλα», η Ριάνα και ο Ασιμος στη διδασκαλία των Θρησκευτικών; Δεν μοιάζει λίγο με χαριτωμένη πολιτική «φάρσα», πιο πολύ για να έχουν οι (νέοι) πολιτικοί μας την αίσθηση ότι «βγάζουν τη γλώσσα» στην Εκκλησία;
Oπως έλεγε χθες χαριτολογώντας πανεπιστημιακός που είναι σε θέση να ξέρει πολλά γύρω από το θέμα «Μήπως φαντάστηκαν στην αρχή ότι ήταν “κρυπτοχριστιανική μελωδία” η Συννεφούλα;»
Πάντως, ο προσεκτικός κ. Γαβρόγλου φαίνεται ότι τις τελευταίες ημέρες αφέθηκε στην υπερβολή. Ενα μικρόβιο που οι υπουργοί Παιδείας συχνά, το επωάζουν.
Ξεχνώντας εδώ πως όταν το θέμα έρχεται στα Θρησκευτικά ή την Ιστορία, τελικά οι υπουργοί αποδεικνύονται αναλώσιμοι…
Στην ουσία τώρα, η αλήθεια είναι ότι από τα νέα προγράμματα σπουδών δεν έχει αφαιρεθεί τίποτα ακόμη, καθώς είναι υπό διαμόρφωση. Ολα όσα μάθαμε τις προηγούμενες μέρες αποτελούν απλώς την συμφωνία Εκκλησίας-Πολιτείας.
Εκείνο που δεν ανέφερε καθόλου όμως ο κ. Γαβρόγλου αλλά ανέφερε με έμφαση από την πλευρά του ο εισηγητής από την πλευρά της Εκκλησίας Μητροπολίτης Υδρας Εφραίμ, ήταν ότι για πρώτη φορά δέχεται υπουργός Παιδείας ότι τα σχολικά βιβλία (στην περίπτωση αυτή του έτους 2018-19), πριν τυπωθούν «θα τεθούν στην διάθεσιν της Εκκλησίας για την απαιτούμενη δογματική παρακολούθησή» τους.
Δηλαδή η Εκκλησία θα ελέγξει το περιεχόμενό τους πριν τυπωθούν! Αποτελεί μάλλον η συμφωνία αυτή μια πολύ γλαφυρή εκδοχή της σοφής ρήσης «πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος»…
Είπε με έμφαση ο κ. Εφραίμ: «Πρέπει εδώ εξ αρχής να δεχθούμε ότι διάλογος, μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας για την διδακτέα ύλη των Θρησκευτικών στην εκπαίδευση έγινε για πρώτη φορά. Και μάλιστα ετονίσθη ότι η Εκκλησία συναποφασίζει με την Πολιτεία δια θέματα αφορώντα εις αυτήν, ως τούτο απορρέει εκ του Συντάγματος και του Καταστατικού αυτής Χάρτου (Ν. 590/1977). Τούτο πλέον αποτελεί ένα κεκτημένο για την Εκκλησία μας».
Αυτά προέκυψαν μετά την πρόσφατη συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας για το θέμα τα μέλη της οποίας και ανακοίνωσαν ότι «έγιναν δεκτές παρεμβάσεις, διορθώσεις, προσθήκες, αφαιρέσεις, προτάσεις της Επιτροπής της Εκκλησίας εις το υλικό διδασκαλίας».
Και δεν ξέρω γιατί, αλλά εγώ εμπιστεύομαι πιο πολύ αυτά που είπε ο Μητροπολίτης Υδρας.
Ο οποίος επί του «θρησκευτικού μνημονίου» μας ενημέρωσε επίσημα και χωρίς πλατειασμούς:
– Για το Δημοτικό: Τα Βασικά Θέματα με ομολογιακό περιεχόμενο φθάνουν το 82,4% -με 10,1% διομολογιακές αναφορές- (στους Φακέλους το ποσοστό φθάνει το 90%, κατά την άποψη των λαϊκών μελών τής Επιτροπής μας) και τα Βασικά Θέματα με θρησκειολογικό περιεχόμενο, μόλις το 17,6%, στο δε Γυμνάσιο τα Βασικά Θέματα με αμιγώς ομολογιακό περιεχόμενο το 74,2% -με 19,5 διομολογιακές αναφορές- και τα Βασικά Θέματα με θρησκειολογικό περιεχόμενο τό 25,8%), αλλά κυρίως η έκφραση, ως ένας τρόπος χρήσεως μιας συγκεκριμένης ορολογίας στα Προγράμματα Σπουδών (π.χ. ὁ «μετανάστης» Χριστός) και ο υπάρχων θρησκευτικός συγκρητισμός σε κάποια κείμενα (π.χ. Θεός, Αλλάχ, Βούδας κ.ο.κ. σέ ίση βάση), με τον οποίον δεν ξεκαθαρίζεται η διαφοροποίηση μεταξύ των θρησκειών και δεν επιτρέπεται σε ένα παιδί να ξεκαθαρίσει αυτά τα ζητήματα, απεναντίας επιτείνεται η σύγχυσή του.
– Για το Λύκειο:
α) ἕνα ἰνδιάνικο παραδοσιακό παραμύθι (Ὁ Ἄνεμος) γιά τόν «Ανεμο» πού απήγαγε την ομορφη κόρη ενός ἰνδιάνου φύλαρχου (Καταργήθηκε),
β) τους στίχους από το τραγούδι «Ο Μπαγάσας» του Νικόλα Ασιμου (1997, «Ρέ μπαγάσα! Περνάς καλά εκεί πάνω…» (Καταργήθηκε),
γ) τους στίχους από το «Περιβόλι» (1966) (Παραμένει ομοφώνως – στον Φάκελο Μαθητή υπάρχει στην υποενότητα «Πέρασμα από τη φιλία και τη λαχτάρα συναναστροφής στη θρησκεία ως επικοινωνία με το ιερό», σ. 29) και τη «Συννεφούλα» (1966) του Διον. Σαββόπουλου (Καταργήθηκε),
δ) τόν 61ο Ψαλμό (Παραμένει ομοφώνως – στον Φάκελο Μαθητή ὑπάρχει στήν ὑποενότητα «Πέρασμα από τη φιλία και τη λαχτάρα συναναστροφής στη θρησκεία ως επικοινωνία με το ιερό», σ. 30),
ε) στίχους ἀπό τό τραγούδι «Umbrella» (2007) τῆς Rihanna, (Καταργήθηκε),
στ) κείμενα γιά τον «Θεῖο Ἔρωτα» και την «Προσευχή»,  (Παραμένουν ομοφώνως – στον Φάκελο Μαθητή υπάρχει στήν υποενότητα «Η προσευχή, η λατρεία, η θεογνωσία και η θεολογία ως επικοινωνία στις χριστιανικές θρησκευτικές παραδόσεις», σ. 31),
ζ) κείμενο τοῦ Ἱσπανοῦ Ἁγίου τῆς Ρ/καθολικῆς Ἐκκλησίας Ἰωάννου τοῦ Σταυροῦ, (Παραμένει ομοφώνως – στόν Φάκελο Μαθητή ὑπάρχει στήν ὑποενότητα «Η προσευχή, η λατρεία, η θεογνωσία και η θεολογία ως επικοινωνία στις χριστιανικές θρησκευτικές παραδόσεις», σ. 32-33),
η) τούς στίχους από το τραγούδι «Δίψα» (2003) του Νίκου Πορτοκάλογλου («Δέν εἶν’ ἡ Κίρκη, ἡ μάγισσα, σοῦ σέξ ἡ θεά, ἡ Καλυψώ, ἡ Ναυσικᾶ μέ τοῦ μπαμπά τά λεφτά …») (Παραμένει ομοφώνως – στον Φάκελο Μαθητή υπάρχει στην υπο ενότητα «Η προσευχή, η λατρεία, η θεογνωσία και η θεολογία ως επικοινωνία στις χριστιανικές θρησκευτικές παραδόσεις», σ. 32-36) και
θ) αμέσως μετά ακολουθεί απόσπασμα από την «Ἐπί τοῦ Ὄρους Ὁμιλία» (Ματθ. κεφ. 5 – 7) (Παραμένει ομοφώνως αφού είναι σε άλλη ενότητα μέ τίτλο «Τρόπος ουσιαστικής επικοινωνίας: αναζητώντας ένα πρότυπο» – στον Φάκελο Μαθητή παρουσιάζεται στίς σελ. 37-38).
Για τα παραπάνωμ το υπουργείο Παιδείας λέει ότι η συζήτηση δεν «άγγιξε» του εκπαιδευτικό υλικό, αλλά μόνο τα προγράμματα Σπουδών. Ο κ. Εφραίμ μάλλον μόνος του τα σκέφτηκε έτσι αναλυτικά κιόλας, όλα τα παραπάνω.
Επίσης το υπουργείο Παιδείας λέει ότι την Ριάνα και τον Ασιμο  τον είχε αφαιρέσει ήδη το Ινστιτούτο Εκπαιδευτική Πολιτικής (μετά την έναρξη των συνομιλιών με την Εκκλησία;), ενώ η «Συννεφούλα» παραμένει.
Ισως εδώ τελικά, τις επόμενες ημέρες, έχουμε έναν… θείο συμβιβασμό, για την τιμή του Διονύση Σαββόπουλου.
(σ.σ. Για την… ιστορία, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει καταστήσει σαφές από την Συνθήκη του Άμστερνταμ του 1997 ότι τα ζητήματα που αφορούν στις σχέσεις Εκκλησίας – Πολιτείας καθώς και στην διδακτέα ύλη της Παιδείας δεν είναι ζητήματα δικής της αρμοδιότητος, αλλά του κάθε κράτους – μέλους ξεχωριστά. Στις πιο πολλές χώρες το μάθημα έχει ομολογιακό χαρακτήρα, ανοικτό δηλαδή και όχι με τη μορφή κατήχησης: Γερμανία, Ιταλία με βάση το Ρωμαιοκαθολογικό δόγμα, Βέλγιο, Θρησκευτικά ή μάθημα Ηθικής, Ισπανία, Αυστρία, Πορτογαλία, Πολωνία, Φιλανδία, Δανία, Ρουμανία -όπου επανήλθε μετά από 65 χρόνια. Στην Αγγλία η διδασκαλία του διαφοροποιείται και βασικά έχει θρησκειολογικό περιεχόμενο, στη Γαλλία, εκτός από Αλσατία και Λωρραίνη) απαγορεύεται κάθε θρησκευτική διδασκαλία μέσα στο πρόγραμμα του δημοσίου σχολείου, στη Σουηδία απόλυτα θρησκειολογικό και ουδετερόθρησκο μοντέλο).

Πηγή : www.protagon.gr