Οδοιπορικό στη... βόρεια Βόρεια Μακεδονία: Τέτοβο και Κουμάνοβο

Το Νews 24/7 σας ξεναγεί στο Τέτοβο και το Κουμάνοβο, τα δύο... βορινά άκρα της Βόρειας Μακεδονίας. Το αλβανικό στοιχείο, το ιδιαίτερο τζαμί Σαρένα, η αμαρτωλή ιστορία των διοδίων, η αδυναμία του αμερικανικού παράγοντα στο Κουμάνοβο και το πλούσιο γεύμα αξίας μόλις 7 ευρώ.

 

Νίκος Γιαννόπουλος

 

Τη... νότια Βόρεια Μακεδονία μεγάλος μέρος του πληθυσμού στην Ελλάδα την γνωρίζει καλά. Η απόσταση, άλλωστε, που χωρίζει την Μπίτολα (Μοναστήρι) και την Γευγελή από τα ελληνικά σύνορα, είναι ελάχιστη.
Το κομμάτι του γείτονά μας που παραμένει εν πολλοίς άγνωστο στην Ελλάδα έχει να κάνει με το βόρειο τμήμα της χώρας. Στο πλαίσιο της αποστολής μας στη Βόρεια Μακεδονία ένα από τα ζητούμενα ήταν να επισκεφθούμε τις δύο μεγάλες πόλεις του βορρά και να σας τις παρουσιάσουμε για να σχηματίσετε έτσι μία καλύτερη και πιο πλήρη εικόνα για την... άγνωστη Βόρεια Μακεδονία.

Τέτοβο: Με πλειοψηφία το αλβανικό στοιχείο

Το να μεταβεί κανείς στο Τέτοβο από τα Σκόπια είναι το πλέον εύκολο. Ούτε 40 χιλιόμετρα δρόμος. Αυτό όμως που σε... ξεπερνάει, ακόμη και να είσαι Ελληνας, είναι τα διόδια. Δύο στάσεις για μία τόσο μικρή διαδρομή; Και όμως. Πονεμένη ιστορία τα διόδια στη Βόρεια Μακεδονία, ειρήσθω εν παρόδω. Ιστορία διαφθοράς, μία ανοιχτή πληγή που αιμορραγεί ακόμα και τώρα στη χώρα.
Το Τέτοβο συμπυκνώνει όλη αυτή την περίεργη αλλά άκρως γοητευτική ατμόσφαιρα των Βαλκανίων. Βρίσκεται στα βόρεια της χώρας, πολύ κοντά στα σύνορα με το Κόσοβο και η πρώτη εντύπωση που χαρίζει στον ανυποψίαστο επισκέπτη ταξιδεύει το νου στην...Τουρκία.
Το αλβανικό στοιχείο κυριαρχεί στην πόλη. Ηδη από την απογραφή του 2002 αποτελούσε πλειοψηφία. Δεκαεπτά χρόνια μετά νέα απογραφή δεν έχει γίνει, ωστόσο είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι ο αλβανικός πληθυσμός έχει το πάνω χέρι.
Το Τέτοβο του 2019 παλεύει να απαλλαγεί αισθητικά από την κομμουνιστική περίοδο της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Δεν πρόκειται για εύκολο εγχείρημα διότι οι τεράστιες εργατικές πολυκατοικίες που έχτισε ο Τίτο σε όλη την επικράτεια της πρώην Γιουγκοσλαβίας εξακολουθούν να δεσπόζουν στον οικιστικό ιστό, από τη Λουμπλιάνα έως τα Σκόπια.

Εργατική πολυκατοικία της εποχής Τίτο

Μεταξύ μας αποτελούν ακόμα μία φθηνή διέξοδο στο θέμα της κατοικίας, γι' αυτό και διατηρούνται ακόμα. Παράλληλα όμως με το άρωμα από την εποχή του Τίτο, υπάρχουν και ψήγματα εκσυγχρονισμού. Μέρος τους είναι και οι ελληνικές επιχειρήσεις που έχουν φτάσει μέχρι το Τέτοβο και κατέχουν το δικό τους σημαντικό μερίδιο στην αγορά της πόλης. Μίας πόλης που λογικά (στοιχεία επίσημα δεν υπάρχουν) αριθμεί γύρω στις 60.000 κατοίκους.
Ο εκσυγχρονισμός περιλαμβάνει και....τράφικ άνευ προηγούμενου. Είναι πραγματικά απίστευτο πως σε μία τόσο μικρή πόλη έχει δημιουργηθεί ένα τόσο τρομερό πρόβλημα καθημερινού μποτιλιαρίσματος. Το να εξέλθεις από το κέντρο μοιάζει με αγώνα αντοχής (νεύρων) την ώρα που δίπλα σου, πίσω σου και μπροστά σου οδηγοί κορνάρουν συνεχώς. Η περιβόητη βαλκανική νοοτροπία.
Οταν, τέλος πάντων, καταφέρνεις να απαλλαγείς από το άγος του αυτοκινήτου, το Τέτοβο ξεδιπλώνει τις όμορφες πτυχές του. Πρώτα από όλα απολαμβάνεις, όπως σε όλες τις πόλεις που τις διατρέχει ποταμός, την ηρεμία του νερού. Ο ποταμός Πένα είναι από τα σύμβολα του Τετόβου και διατρέχει την πόλη ακριβώς στον κέντρο της. Πιο ψηλά δημιουργεί εντυπωσιακούς καταρράκτες, γεγονός που οι ντόπιοι εκμεταλλεύονται, πολύ λογικά, για τουριστικούς λόγους.

Το Τζαμί Σαρένα στο Τέτοβο

Το Τζαμί Σαρένα (χρωματισμένο Τζαμί επί το ελληνικότερον) βρίσκεται εκεί για να υπενθυμίζει ότι από τον 15ο αιώνα και μετά το μουσουλμανικό στοιχείο δεν είναι απλώς παρών αλλά αποτελεί την κύρια θρησκευτική “κάστα”. Αρχιτεκτονικά προκαλεί αν μην τι άλλο εντύπωση, αισθητικά το ίδιο. Για να φτιαχθεί το χρώμα-στίλβωση της διακόσμησης χρησιμοποιήθηκαν περισσότερα από 30.000 αυγά! Το Σαρένα στέκει εκεί από το 1438 αλλά τη σημερινή του μορφή την πήρε το 1833 όταν ο Αμπντουραχμάν Πασάς επέκτεινε το τέμενος.
Φτάσαμε εκεί σε ώρα προσευχής. Οι άνδρες, κυρίως μεγάλης ηλικίας, προσέρχονταν ήσυχα, οι περισσότεροι με τα ποδήλατά τους, και αφού έβγαζαν τα παπούτσια τους, όπως προστάζει το δόγμα, εισέρχονταν στο ναό για να προσευχηθούν. Ο μουεζίνης ακουγόταν μέσω του μεγαφώνου σε όλο το κέντρο της πόλης. Λίγο πιο δίπλα νεαροί μαθητές δεν έδιναν πάντως δεκάρα και συνέχιζαν να αστειεύονται μεταξύ τους στις όχθες του ποταμού.

Ανδρας έξω από το τζαμί στο Τέτοβο

Αν πάτε ποτέ στο Τέτοβο, να δοκιμάσετε το εξαιρετικό γιαούρτι, πρόβειο, που σερβίρεται σε...ποτήρι. Δεν το είχαμε ξαναδεί και να μας συγχωρέσετε την έκπληξη. Πάντως η Σόνια, η σύνοδος και φύλακας-άγγελός μας σ' αυτό το ταξίδι, πρωί-πρωί το απόλαυσε μαζί με ένα χορταστικό κομμάτι μπουρέκ. Η κουζίνα στο Τέτοβο έχει καθαρά οθωμανικές επιρροές και όσοι γουστάρουν τις γεύσεις της Ανατολής και επισκεφθούν την πόλη θα δώσουν την ευκαιρία στον ουρανίσκο και το στομάχι τους να ζήσουν πολύ μεγάλες στιγμές.
Αφού λοιπόν τις ζήσαμε αυτές τις μεγάλες στιγμές, είχε φτάσει η ώρα να απεμπλακούμε από τους λαβύρινθους του Τετόβου, να αφήσουμε πίσω μας το υπαίθριο παζάρι και βρούμε την εθνική οδό για να μεταβούμε στο Κουμάνοβο. Μετά από τρεις γύρους και μερικά βαλκανικά “γαλλικά” για να μετακινηθούν ταξί και άλλα οχήματα που έκλειναν τους δρόμους, τα καταφέραμε.

Σπίτια στην πόλη

Μία μικρή ιστορία διαφθοράς για το δρόμο

Ξανά-μανά διόδια. Των 40, 60 και 80 δηναρίων. Δεν είναι ακριβά αλλά είναι τόσο ενοχλητικά! Μία σημαντική σημείωση εδώ. Αν ποτέ διασχίσετε με το αυτοκίνητό σας τη Βόρεια Μακεδονία και δεν έχετε πάνω σας δηνάρια παρά μόνο ευρώ, να ξέρετε ότι θα σας κλέψουν...επισήμως.
Στους σταθμούς που το αντίτιμο είναι 60 δηνάρια, υπάρχει μήνυμα που αναφέρει ότι δεν δίνουν ρέστα από ένα ευρώ. Ενα ευρώ ισούται με 61,8 δηνάρια. Κάντε τον υπολογισμό. Δεν είναι λίγο το κέρδος που προκύπτει.
Στο δρόμο από το Τέτοβο από τον Κουμάνοβο, η Σόνια μάς είπε μία ακόμη πονεμένη ιστορία διαφθοράς.
“Θυμάσαι προ ημερών το φοβερό τροχαίο εδώ με το πούλμαν και τους πολλούς νεκρούς;
Θυμάμαι.
Εγινε στο δρόμο που διανύουμε. Ο οδηγός, αν και πολύ έμπειρος, έχασε εντελώς αδικαιολόγητα, τον έλεγχο του οχήματος που καρφώθηκε σε τοίχο. Να ξέρεις ότι όλα θα τα ρίξουν στον οδηγό. Ολα!
Γιατί; Τι εννοείς;
Εικάζεται ότι το όχημα είχε πρόβλημα. Αλλά σοβαρός τεχνικός έλεγχος δεν θα γίνει. Ο ιδιοκτήτης της εταιρίας στην οποία άνηκε το πούλμαν έχει πολύ σοβαρές πολιτικές γνωριμίες στα... υψηλά κλιμάκια.
Αρα;
Αρα, θα τα φορτώσουν όλα στον οδηγό και η ζωή θα συνεχιστεί. Α, μην ξεχάσω. Ο ιδιοκτήτης της εταιρίας έχει υπό την κατοχή του άλλη εταιρία που κάνει τεχνικούς ελέγχους σε οχήματα. Καταραμένα βαλκάνια...

Κουμάνοβο: Η αγαπημένη πόλη της KBR

Το Κουμάνοβο, στα βορειανατολικά της χώρας, μας υποδέχθηκε με μουντό, σχεδόν βροχερό καιρό. Η πρώτη αίσθηση που έδωσε ήταν ότι πρόκειται για μία πόλη πιο...ευρωπαϊκή στην όψη σε σχέση με το Τέτοβο. Οι κάτοικοι το διαψεύδουν. Τέλος πάντως, αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία. Το να περπατήσει όμως κανείς στο κέντρο του Κουμάνουβου δεν ενέχει τα ρίσκα που έχει ο αντίστοιχος περίπατος στο Τέτοβο.

Γενική άποψη της πόλης

Αν και το Κουμάνοβο έχει σχεδόν το διπλάσιο πληθυσμό (πλησιάζει τις 100.000) η ρυμοτομία της πόλης μοιάζει πιο οργανωμένη, γεγονός που βοηθά την κυκλοφορία να εξελίσσεται περισσότερο ομαλά και τον πεζό να απολαμβάνει το περπάτημα στις πλατείες. Φυσικά, και εδώ, οι τεράστιες εργατικές πολυκατοικίες του Τίτο δεν λείπουν. Και εδώ πρόκειται για τα πιο επιβλητικά κτίρια της πόλης, καθαρά λόγω μεγέθους, δεν γίνεται να μην τα παρατηρήσει κανείς. Oύτε μπορεί κανείς να τις γκρεμίσει αφού στεγάζουν πολύ κόσμο, κυρίως από τις χαμηλές κοινωνικές τάξεις.

Τεράστια πολυκατοικία στο Κουμάνοβο

Εθνοτικά, στο Κουμάνοβο κυριαρχούν οι Σλαβοκεμαδόνες, σε ποσοστό μεγαλύτερο του 60%. Τουλάχιστον αυτό έδειξε η τελευταία απογραφή του 2002. Το γεγονός αυτός πάντως δεν εμποδίζει το αλβανικό στοιχείο να βγάζει δυναμισμό και να διεκδικεί πράγματα για τους Αλβανούς της πόλης που αποτελούν περίπου το 25% του πληθυσμού.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι κατά τη διάρκεια της αλβανικής εξέγερσης του 2001 που λίγο έλειψε να τινάξει στον αέρα τη χώρα, οι Αλβανοί του Κουμάνοβο έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξή της. Η εξέγερση άρχισε από το Τέτοβο αλλά επεκτάθηκε στο Κουμάνοβο όπου οι Αλβανοί μαθητές αποσύρθηκαν από τα σχολεία και ζήτησαν την ίδρυση νέων. Ενα χρόνο αργότερα, και ενώ το αλβανικό στοιχείο επέμενε, η κεντρική εξουσία, για λόγους αποσυμπίεσης, δημιούργησε την Επιτροπή Διακοινωτικών Σχέσεων που στο πλαίσιο της λειτουργίας του δημοτικού συμβουλίου ρυθμίζει θέματα που έχουν να κάνουν με τις διαφορές των εθνοτικών ομάδων.

Ιδιαίτερη διακόσμηση σε μπαλκόνι

Το Κουμάνοβο έως και σήμερα είναι μία πόλη τρόπον τινά διχασμένη. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι μ' έναν απίθανο τρόπο το σύνολο, σχεδόν, της πόλης συνδέεται με τον...αμερικανικό παράγοντα. Χιλιάδες κάτοικοι του Κουμάνοβο έχουν εργαστεί, μέσω της πανίσχυρης εταιρίας KBR, ως πολιτικό προσωπικό στις αμερικανικές βάσεις στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ με μισθό που ούτε καν να τον ονειρευτεί δεν μπορεί ο μέσος πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας. Μιλάμε για μίνιμουμ ποσό 2000 ευρώ το μήνα και χωρίς το παραμικρό έξοδο αφού για όλα πληρώνει ο εργοδότης.
Προφανώς για τις θέσεις... σφάζονται παλικάρια. Τα e-mail των υπευθύνων για τους διορισμούς γεμίζουν καθημερινά με εκατοντάδες βιογραφικά, κυρίως νέων, μορφωμένων παιδιών που βλέπουν μία διέξοδο στη μίζερη-οικονομικά-πραγματικότητα. Και επειδή εδώ είναι Βαλκάνια και δεν είναι παίξε -γέλασε, το... βύσμα δίνει και παίρνει. Αν έχεις σχέσεις με τα πολιτικά ή δημοτικά λόμπι, οι πιθανότητες για την πρόσληψή σου αυτομάτως αυξάνονται κατακόρυφα. Και έτσι και καταφέρεις και προσληφθείς, θα έχεις με τη σειρά σου τη δυνατότητα να επιστρέψεις στην πόλη παρέα με ένα “βαρύ” SUV, τριών χιλιάδων κυβικών και να κάνεις το κομμάτι σου. Το κάνουν πολλοί από τους “Αφγανούς” που επιστρέφουν , γιατί όχι και εσύ;
Τι τα θες, τι τα γυρεύεις σκεφτήκαμε και αποφασίσαμε να ξεγελάσουμε την πείνα μας σ' ένα από τα παραδοσιακά εστιατόρια του Κουμάνοβο. Το κρέας τους είναι γλύκισμα και οι τιμές τους μελωδία στ' αυτιά όταν τις διαβάζεις στον κατάλογο. Ο μέσος Ελληνας μπορεί να φάει βασιλικά στην πόλη αυτή (όπως και σ' ολόκληρη τη Βόρεια Μακεδονία) πληρώνοντας ελάχιστα χρήματα. Με 7 ευρώ απολαμβάνεις πλήρες γεύμα και χορταίνεις του σκασμού. Να το έχετε στα υπόψιν αυτό όταν περάσετε τα σύνορα στους Ευζώνους.

Παραδοσιακό εστιατόριο στο Κουμάνοβο

Με την αίσθηση της γεύσης πλήρως ικανοποιημένη, πήραμε το δρόμο της επιστροφής για τα Σκόπια, 40 σκάρτα χιλιόμετρα με πολλά, πολλά διόδια. Στο μυαλό υπήρχε ακόμη η παραδοσιακή σέρβικη και σλαβομακεδονική μουσική του εστιατορίου. Τόσο όμοια με τις δικές μας μουσικές. Μα τόσο όμοια... Μας συνδέουν τελικά πολύ περισσότερα από όσα μας χωρίζουν. Και δεν πρόκειται για δημοσιογραφικό τσιτάτο αλλά για τη χειροπιαστή πραγματικότητα. 

Πηγή : www.news247.gr
 

Ποιοι είναι οι ενήλικοι;

του Παντελή Μπουκάλα

Εχουν ακούσει ήδη πολλά οι όπου γης μαθητές που μετέχουν στο κίνημα «FridaysforFuture». Η κυριότερη κατηγορία που εκτοξεύουν εναντίον τους οι ενήλικοι (υπουργοί, δήμαρχοι, εκπαιδευτικοί, βιομήχανοι, γυάλινοι δημοσιογράφοι), οι πατέρες-παιδονόμοι δηλαδή, είναι ότι υποκρίνονται. Οτι δεν τους τρώει καμιά ανησυχία για την κλιματική αλλαγή, απλώς θέλουν να δώσουν «περιεχόμενο» στην κοπάνα τους. Ε, μεγάλοι είναι, ξέρουν από υποκρισία.
Ετσι όπως οδεύουν όμως τα πράγματα, λόγω της νωθρότητας των ενηλίκων, είναι προτιμότερη η νεανική υποκρισία από τη γενική απραξία. Ας γεμίσουν οι μαθητές, στην Παγκόσμια Σχολική Απεργία για το Κλίμα, τους δρόμους και τις πλατείες των εκατό πάνω-κάτω χωρών που έχουν δηλώσει συμμετοχή (ανάμεσά τους και η Ελλάδα), κι ας τα γεμίσουν έστω και παρακινημένοι από υποκριτική έγνοια ή από όρεξη για χαβαλέ. Ας συναθροιστούν για να τραγουδήσουν, να χορέψουν, να φλερτάρουν, να πιουν αραχτοί τον καφέ τους. Το αποτέλεσμα θα προκύψει ούτως ή άλλως. Αρκεί που τα συνθήματά τους, όσα θα φωνάζουν κι όσα θα έχουν γράψει στα πανό ή στα μπλουζάκια τους, θα συγκλίνουν για να απαρτίσουν ένα γιγάντιο SOS. Δεν μπορεί, κάποιοι θα το δουν, κάποιοι θα το ακούσουν, όσο εξαπλωμένη κι αν είναι παγκοσμίως η ενήλικη εθελοτυφλία και η συμφεροντολόγα προσποιητή βαρηκοΐα.
Το κίνημα της «Παρασκευής για το Μέλλον» του πλανήτη ξεκίνησε στη Σουηδία. Μια πεισματάρα μαθήτρια, η δεκαεξάχρονη Γκρέτα Τούνμπεργκ, από το καλοκαίρι και μετά στέκεται κάθε Παρασκευή μπροστά στο Κοινοβούλιο στη Στοκχόλμη, κρατώντας ένα πλακάτ: «Απεργία από το σχολείο για το κλίμα». Ο αγώνας της δεν είναι πια μοναχικός. Ηδη, στη Γερμανία και στο Βέλγιο χιλιάδες μαθητές, νέοι γενικότερα, διαδήλωσαν απαιτώντας από τους ηγέτες του κόσμου να τιμήσουν την υπογραφή τους στη Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα. Και να την τιμήσουν σήμερα. Αύριο θα είναι αργά. Η βέβαιη αύξηση της θερμοκρασίας τουλάχιστον κατά δύο βαθμούς Κελσίου θα ξανασχεδιάσει τις ηπείρους του πλανήτη. Και οι ειδικευμένοι στις δυστοπίες μελλοντολόγοι θα αποδειχθούν μετριοπαθείς.
«Το πρόσωπο αυτού του παιδιού», γράφει το «Σπίγκελ» για την Γκρέτα Τούνμπεργκ, «αποτελεί το νέο αντικείμενο μίσους των αρνητών της κλιματικής αλλαγής». Δεν έχουν χάσει βέβαια τον ύπνο τους οι Τραμπ και οι Μπολσονάρου αυτού του κόσμου. Αλλά είναι μια μικρή ελπίδα για την ανθρωπότητα να γίνονται δάσκαλοι οι μαθητές. Κι άλλη δεν φαίνεται.

Πηγή : www.kathimerini.gr

Πέναλτι ή έγκλημα;

Επιμέλεια: Θέμης Καίσαρης

 Οι πρώην ποδοσφαιριστές λένε "τίποτα", οι διαιτητές λένε "πέναλτι", τελικά ποιος έχει δίκιο; Ο Θέμης Καίσαρης εξηγεί την οδηγία της UEFA για φάσεις σαν του Κιμπεπέ, σχολιάζει το έγκλημα που γίνεται με το VAR και περιμένει την αλλαγή στο ποδόσφαιρο.

 

 Συνήθως οι διαιτητικές αποφάσεις που γίνονται viral είναι σκανδαλώδεις. Ένα ανύπαρκτο οφσάιντ με τον παίκτη να καλύπτεται για πολλά μέτρα, μια βουτιά που δίνεται πέναλτι χωρίς να υπάρχει η παραμικρή επαφή, ένα δολοφονικό τάκλινγκ που περνάει εντελώς ατιμώρητο.

Το πέναλτι που κέρδισε η Γιουνάιτεντ στο φινάλε του αγώνα με την Παρί μοιάζει να είναι ιστορικό. Όχι γιατί αποτελεί σκάνδαλο, αλλά γιατί μπορεί να μείνει στην ιστορία ως η φάση που άλλαξε πολλά.
Αυτό που συμβαίνει από την ώρα που τελείωσε ο αγώνας είναι τρομερό. Στην ουσία ξέσπασε μια διαμάχη, ανάμεσα στους διαιτητές και τους ποδοσφαιριστές.

ΠΑΙΚΤΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΔΙΑΙΤΗΤΩΝ

Οι παίκτες που σχολιάζουν στα τηλεοπτικά δίκτυα του κόσμου συμφώνησαν όλοι. “Δεν μπορεί να είναι πέναλτι αυτό, δεν φταίει σε τίποτα ο παίκτης”. Ο Όουεν, ο Λίνεκερ, ο Χάργκριβς, ο Χοντλ, ο Τζέραρντ σε συνέντευξη Τύπου.
Άγγλοι, για πέναλτι που πήρε ο αγγλική ομάδα, έλεγαν όλοι με ένα στόμα πως δεν υπάρχει τίποτα. Ο Φέρντιναντ, μεγάλη προσωπικότητα, ήταν σχεδόν έξαλλος. “Λατρεύω το γεγονός πως δόθηκε αυτό το πέναλτι στη Γιουνάιτεντ, αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι πέναλτι, δεν φταίει ο παίκτης”.
Την ίδια σύγκλιση όμως είχαν και οι διαιτητές. “Καθαρό πέναλτι”. Το πρόβλημα είναι πως στην ουσία οι δύο πλευρές δεν σχολιάζουν το ίδιο πράγμα, την ίδια φάση.

ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΟΝ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ

Οι παίκτες ασχολούνται με αυτό που ξέρουν και δεν μπορούν να δεχθούν πως απαγορεύεται ο παίκτης να κάνει κάτι τόσο φυσιολογικό στα μάτια τους, πως θεωρείται “πρόθεση”. Οι διαιτητές δεν καταλαβαίνουν γιατί υπάρχουν αντιρρήσεις, είναι καθαρό πέναλτι με βάση τον κανονισμό.
Και συνήθως αυτοί που κρίνουν στην τηλεόραση, δημοσιογράφοι και παλαίμαχοι, δεν τον ξέρουν και πολύ καλά. Είχαμε τη δυνατότητα να το διαπιστώσουμε και στην Ελλάδα, για το χέρι που έγινε στο Άρης-ΑΕΚ, όταν και ακούσαμε πράγματα άσχετα με το τι λέει ο κανονισμός, όπως “η μπάλα κολλάει στο χέρι πολλή ώρα”.

Η ΟΔΗΓΙΑ ΤΗΣ UEFA ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ

Και σίγουρα η πλειοψηφία αγνοεί κάτι που έγινε πρόσφατα. Τον Ιανουάριο η UEFA ετοιμαζόταν για το VAR στα νοκ-άουτ, με ενημέρωση των ομάδων, των διαιτητών, αλλά και των ΜΜΕ που καλύπτουν το Champions League. Ο υπεύθυνος διαιτησίας, Φερνάντο Ροζέτι, έστειλε παντού το μήνυμα, αλλά φαίνεται πως δεν το έλαβαν όλοι.
“Αυστηρότεροι κανονισμοί για το χέρι” ήταν ο τίτλος και πάμε να δούμε τι είχε πει ο Ροζέτι. “Η μεγάλη πρόκληση είναι η θέση των χεριών. Όταν το χέρι είναι εντελώς εκτός σώματος, πάνω από τον ώμο, πρέπει να τιμωρείται. Αν ο αμυντικός μεγαλώνει το σώμα του για να μπλοκάρει το σουτ, δεν είναι σωστό.
Αν διεκδικεί ή παίζει την μπάλα και αυτή κάπου χτυπάει και έρχεται στο χέρι, είναι αδιάφορο. Αλλά, αν θέλει να μπλοκάρει σέντρα ή σουτ και προσπαθεί να απλώσει το σώμα του, τότε είναι χέρι, πέναλτι”.

ΠΙΟ ΠΕΝΑΛΤΙ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ

Η τελευταία φράση περιγράφει ακριβώς το πέναλτι του Κιμπεπέ. Ξεχάστε τα “γυρνάει πλάτη, δεν βλέπει, δεν φταίει”. Ο Γάλλος σηκώνεται για να μπλοκάρει το σουτ, απλώνει το πόδι του και ταυτόχρονα και τα δύο χέρια. Η περιστροφή του σώματος τον γλιτώνει από το να φαίνεται η πράξη όσο προφανής ήταν αυτή του Μανθάτη πχ, αλλά δεν τη σβήνει.
Όλοι κοίταξαν το χέρι στο οποίο βρίσκει τελικά η μπάλα. Αλλά τον Γάλλο τον καταδικάζει και το αριστερό, που σηκώνεται ψηλά να μπλοκάρει με την παλάμη. Ενστικτώδες ή όχι, αυτό ακριβώς περιγράφει ο κανονισμός ως απαγορευμένο: το ένα χέρι απλώνεται, το άλλο σηκώνεται.

Κύριοι πρώην και νυν ποδοσφαιριστές και προπονητές, αγαπητοί δημοσιογράφοι και φίλαθλοι, αυτό απαγορεύεται. Κι αν στην Premier League ή αλλού αυτή η οδηγία δεν είναι απολύτως σαφής, στο Champions League είναι.

ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ Η ΑΡΓΗ ΚΙΝΗΣΗ

Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως έγιναν όλα καλά στο Παρίσι. Αν το VAR πρόκειται να καλυτερεύσει τα πράγματα, θα πρέπει να χρησιμοποιείται σωστά. Είναι έγκλημα η αργή κίνηση.
H FIFA στο Μουντιάλ ήταν σαφής. Σε αργή κίνηση η φάση μόνο όταν ο στόχος είναι να διαπιστωθεί ένα συμβάν: πέρασε ή δεν πέρασε, βρήκε ή βρήκε, έγινε μέσα ή έξω από την περιοχή. Εκεί ναι, μπρος-πίσω η φάση, να δούμε τι έγινε.

ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΣΕ SLOW-MOTION

Όταν όμως ο διαιτητής καλείται να τιμωρήσει ή να αφήσει αυτό που συνέβη, η αργή κίνηση δεν χρειάζεται. Το ποδόσφαιρο δεν παίζεται σε slow-motion. Ο διαιτητής μετά θα πρέπει να βλέπει όσα ριπλέι θέλει, από όσες κάμερες επιθυμεί, αλλά στην κανονική ταχύτητα.
Στο πολύ αργό, όλα τα χέρια φαίνονται ηθελημένα, όλες οι επαφές ύποπτες. Δεν μπορεί από τη μία να ζητάμε από τους παίκτες να κόψουν χέρια, τραβήγματα, κτλ, και από την άλλη να τους εξετάζουμε σαν να βλέπουμε κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης σε τρομοκρατικό χτύπημα.

ΤΙ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗ SUPER LEAGUE

Η αργή κίνηση την ώρα της απόφασης βάζει τον διαιτητή στο απόσπασμα. Ξέρει πως όλοι βλέπουν τη φάση, του γίνεται σχεδόν αδύνατο να πει “το βλέπω το τράβηγμα, αλλά το θεωρώ στιγμιαίο, πάμε παρακάτω”. Αν το δει στην κανονική ροή, μπορεί να αφήσει τράβηγμα, μικρή επαφή στα πόδια, ακόμα και χέρι.
Στο super-slow, κάθε φάση φαίνεται παράβαση, όπως και κάθε τερματοφύλακας φαίνεται να φταίει που τρώει το γκολ. Τρομάζω στην ιδέα του τι θα ζήσουμε στην Super League, ειδικά αν σκεφτεί κανείς την εγχώρια ποιότητα της τηλεοπτικής κάλυψης.

ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥΣ

Το θέμα είναι πως το VAR ήρθε για να μείνει. Αρχή είναι ακόμα, σίγουρα θα βρεθεί ένας πάγιος τρόπος για να χρησιμοποιείται ομοιόμορφα παντού. Το ζήτημα είναι αυτό που θέσαμε στην αρχή. Από τη στιγμή που πλέον όλες οι φάσεις μπορούν να μπουν στο μικροσκόπιο, είναι η ώρα να προσαρμοστούν οι κανονισμοί.
Το συμπέρασμα της διαμάχης παικτών-διαιτητών για τη φάση του Κιμπεπέ ήταν πως “είναι πέναλτι, αλλά μήπως δεν θα έπρεπε να είναι πέναλτι;”. Οι παίκτες λένε πως πρώην ποδοσφαιριστές θα πρέπει να είναι δίπλα στους διαιτητές στο δωμάτιο, αλλά αυτό είναι ανούσιο.
Δεν χρειάζεται η άποψή τους στο σφύριγμα, αλλά όταν φτιάχνονται οι κανονισμοί. Με τους υπάρχοντες κανονισμούς και οι ίδιοι θα έλεγαν πέναλτι, αν τους ήξεραν φυσικά. Το θέμα είναι το τι πρέπει να λέει ο κανονισμός. Όσον αφορά το χέρι, έρχονται αλλαγές, έχει τεράστιο ενδιαφέρον να δούμε τι θα λένε.
Έχω την αίσθηση πως θα γίνουν απολύτως σαφείς και αυστηροί για φάσεις σαν του Κιμπεπέ. Τόσο που όχι μόνο θα δίνονται πέναλτι, αλλά θα είναι ελάχιστοι πλέον αυτοί που θα λένε “δεν είναι”. Κι όπως πάντα, εκείνοι που τελικά θα αλλάξουν θα είναι οι παίκτες.

ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ

Οι αλλαγές πάντα επηρεάζουν τους αμυνόμενους, γιατί το ποδόσφαιρο δεν είναι μπάσκετ: εκεί αλλάζουν και το τι μπορείς να κάνεις όταν έχεις την μπάλα (λολ), στο ποδόσφαιρο πάντα αλλάζει αυτό που επιτρέπεται να κάνεις όταν αμύνεσαι και κυρίως το πόσο τιμωρείσαι γι’αυτό.
Η αλλαγή στην πάσα στον τερματοφύλακα ανάγκασε τους αμυντικούς και τους γκολκίπερ να μάθουν μπάλα. Η αυστηρότητα στα τραβήγματα και στα μαρκαρίσματα από πίσω βελτίωσε την τακτική τοποθέτηση και το μυαλό των αμυντικών, που δεν μπορούσαν πια να βασίζονται στο "θα προλάβω μετά, θα κάνω φάουλ, κτλ”.
Το VAR θα ελαχιστοποιήσει τραβήγματα και χέρια. Όσοι παίζουν τώρα ίσως δεν καταφέρουν να προσαρμοστούν, αλλά αυτοί που θα έρθουν τα επόμενα χρόνια θα ξέρουν από μικροί πως “αυτό δεν γίνεται”.

ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ

Ίσως βρεθούν και προπονητές να τους το εξηγήσουν απλά. “Το σουτ εκτός περιοχής που τρέχεις να μπλοκάρεις έχει 5%-10% πιθανότητες να γίνει γκολ, η σέντρα από το πλάι έχει ακόμα λιγότερες. Αξίζει να βάλεις τα χέρια σου για να αποτρέψεις το 5% και να δώσεις έτσι 75% στο αντίπαλο να σκοράρει;”
Δεν αξίζει, κράτα τα χέρια σου διπλωμένα στον κορμό σου. Τόσο απλά, έρμε Κιμπεπέ.

Πηγή : www.sport24.gr

Τυφλός φοιτητής απορρίφθηκε από το ΑΠΘ αλλά διαπρέπει στην Αστροφυσική

Ο Αργύρης Κουμτζής πάλεψε με τη γραφειοκρατία και τα ταμπού αποδεικνύοντας ότι οι άνθρωποι με ειδικές ικανότητες μπορούν να ξεχωρίζουν

«Τίποτα δεν είναι αδύνατο, όταν το θέλεις πραγματικά»... Με αυτό ως «μότο» ο Αργύρης Κουμτζής κατάφερε να «σπάσει» τους κανονισμούς του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και να γίνει ο πρώτος τυφλός φοιτητής στην Ελλάδα που περνά στο Τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ.
Με επιμονή και υπομονή και κόντρα στα ταμπού της εποχής αλλά και στη γραφειοκρατία, ο Αργύρης τα έβαλε με όλους για να αποδείξει ότι ακόμη και οι άνθρωποι με ειδικές ικανότητες μπορούν να ξεχωρίσουν: Εισήλθε στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση με μεγάλη δυσκολία.

Κι αυτό γιατί από το πανεπιστήμιο του έλεγαν το 2014 ότι στο πρόγραμμα σπουδών (που ήθελε να εισαχθεί) υπήρχαν εργαστήρια και επομένως ως φοιτητής θα αντιμετώπιζε δυσκολίες στην παρακολούθησή τους. Του επεσήμαιναν ακόμη ότι τα πανεπιστημιακά συγγράμματα ήταν δύσκολο να μεταφραστούν για ένα παιδί χωρίς όραση.
«Δεν μπορεί να αποκλείεται κανένας από την Παιδεία. Έπρεπε να αλλάξει το καθεστώς», λέει στο ethnos.gr ο 23χρονος σήμερα Αργύρης. Και με αυτό του το πείσμα έκανε τον τότε υπουργό Παιδείας, Ανδρέα Λοβέρδο, να παρέμβει για να γίνει ο νεαρός αποδεκτός στο ΑΠΘ.  Ο 23χρονος Αργύρης όχι μόνο κατάφερε να ολοκληρώσει με επιτυχία τις σπουδές του αλλά ετοιμάζεται να πάρει πτυχίο και να κάνει μεταπτυχιακό στο εξωτερικό, με στόχο να φθάσει στα... άστρα. 

«Κάνω το επόμενο βήμα»

Ο Αργύρης Κουμτζής το καλοκαίρι του 2016 παρακολούθησε πρόγραμμα στο αμερικανικό MIT. Έναν χρόνο αργότερα κατάφερε αυτό που για πολλούς φαντάζει ακατόρθωτο: Το θερινό σχολείο της Οξφόρδης τον δέχθηκε για πρακτική άσκηση, επιβραβεύοντάς τον, ουσιαστικά, για όλες τις προσπάθειές του. 
Επιλέχθηκε με απαιτητικά κριτήρια, όπως η προηγούμενη ερευνητική εμπειρία, το βιογραφικό, το motivation letter, η ύπαρξη συστατικών επιστολών και η βαθμολογία του στο πανεπιστήμιο. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο μέσος όρος που συγκέντρωνε στο τρίτο έτος στο Τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ άγγιζε το 9,55.

Ο Αργύρης Κουμτζής με τον καθηγητή στο Τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ, Λουκά Βλάχο (Facebook)

«Τα κατάφερνα αρκετά επειδή αγαπούσα το αντικείμενό μου. Χρειάστηκε πολλή δουλειά για να τα καταφέρω. Στα εργαστήρια ειδικά χρειάστηκε επιπλέον προσπάθεια καθώς εκεί χρησιμοποιήσεις τα χέρια σου, όργανα, κάνεις μετρήσεις κ.λπ.», λέει ο ίδιος και συνεχίζει: «Αφιέρωσα πολύ χρόνο, έκανα συναντήσεις πριν από τα εργαστήρια για να συζητάμε διάφορα και να με βοηθούν να γίνομαι καλύτερος», σημειώνει ο Αργύρης, ο οποίος, πλέον, ετοιμάζεται να ολοκληρώσει το διδακτορικό του με υποτρφοία τεσσάρων ετών στο Max Planc, διεθνές σχολείο ηλιακής και διαστημικής φυσικής του πανεπιστημίου Gottingen στη Γερμανία.

«Έκανα τρεις αιτήσεις για να φύγω στο εξωτερικό. Η μία ήταν για το Χάρβαρντ, η άλλη για το UCLA και η άλλη για τη Γερμανία. Έχω αποφασίσει να πάω στη Γερμανία, όπου και με έκαναν δεκτό», λέει ο ίδιος και συνεχίζει: «Η επιτυχία ήρθε έπειτα από κόπο και πολλή δουλειά. Είμαι χαρούμενος γιατί κάνω το επόμενο βήμα για την καριέρα ενός επιστήμονα. Αν δεν κάνεις διδακτορικό, δεν μπορείς να γίνεις ερευνητής».

Η επιτυχία ήρθε έπειτα από κόπο και πολλή δουλειά. Είμαι χαρούμενος γιατί κάνω το επόμενο βήμα για την καριέρα ενός επιστήμονα. Αν δεν κάνεις διδακτορικό, δεν μπορείς να γίνεις ερευνητής»

Ο Αργύρης Κουμτζής θέλει, όπως τονίζει στο ethnos.gr, να ασχοληθεί αποκλειστικά με την έρευνα στην Αστροφυσική, γιατί είναι κάτι που τον γεμίζει. Χάρη στη στήριξη, μάλιστα, της οικογένειάς του, αλλά και στον δικό του σκληρό αγώνα, καταφέρνει κάθε φορά να κάνει την υπέρβαση. Γι' αυτό και το μήνυμά του προς όλους εκείνους, οι οποίοι είναι παιδιά ιδιαίτερων ικανοτήτων, είναι: «Αν κάποιος θέλει να κάνει κάτι που τον εμπνέει και είναι χαρούμενος όταν το κάνει, μπορεί να προσπαθήσει αρκετά και να το καταφέρει. Εμένα, για παράδειγμα, μου έλεγαν κάθε φορά ότι το επόμενο βήμα είναι αδύνατο. Όμως, εγώ συνεχώς τους αποδεικνύω ότι μπορώ».

«Θα ήθελα να επιστρέψω στην Ελλάδα»

Θα γυρίσει, όμως, στην Ελλάδα μετά το διδακτορικό; Αυτό είναι κάτι που θα ήθελε πολύ, όπως σημειώνει. «Αν υπάρχει κάποια θέση, που θα μπορούσα να κάνω έρευνα στην Αστροφυσική στην Ελλάδα, θα επέστρεφα. Αναγκάζομαι να φύγω γιατί δεν θα ήθελα να παλεύω για τα αυτονόητα πράγματα που δεν έχουμε στη χώρα μας. Έχω ταξιδέψει αρκετά στο εξωτερικό και έχω δει ότι οι Έλληνες ήθελαν να γυρίσουν στην πατρίδα. Όμως, δεν είχαν προοπτικές εδώ. Φεύγουν με πίκρα αλλά αγαπούν τη χώρα τους», λέει ο Αργύρης Κουμτζής. Και εκφράζει το παράπονό του για τα ελληνικά πανεπιστήμια: «Δεν έχουμε υποδομές στην Ελλάδα γιατί δεν υπάρχουν χρήματα. Όλα είναι θέμα οργάνωσης. Θεωρώ ότι αυτό που έχει σημασία είναι να μπορείς να κάτσεις με κάποιον ερευνητή και να μπορέσεις να μάθεις πώς αντιμετωπίζει καινούρια προβλήματα. Πώς παράγει νέα γνώση και ποιες είναι αυτές οι ικανότητες που θα πρέπει να έχει στην έρευνα για να μπορεί να σκεφτεί πρωτότυπα και να παράξει νέα πράγματα. Αυτό λείπει από την Ελλάδα, ειδικά σε προπτυχιακό επίπεδο. Αυτός είναι ο λόγος που με πήραν στη Γερμανία. Είχα ξεκινήσει να δουλεύω από το δεύτερο ακόμη έτος σε ένα πρότζεκτ που έγινε η πτυχιακή μου εργασία. Αυτό μου έδωσε τις έξτρα γνώσεις και με εμπιστεύτηκαν», τονίζει. Μάλιστα, ο 23χρονος ευχαριστεί τους γονείς του, οι οποίοι τον στήριξαν, τον καθηγητή του στο Τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ, Λουκά Βλάχο και την Εθνική Τράπεζα.
Και στέκεται στο ότι: «Πάντα όταν “σας πολεμούν”, να αποδεικνύετε με τη δουλειά σας ότι μπορείτε. Και τότε θα ξεχωρίσετε». 

Πηγή : www.ethnos.gr

Υπερδνειστερίας μυστήρια

 

του Παντελή Μπουκάλα

 Μια πρωτόδικη απόφαση δεν είναι τελεσίδικη. Αλλιώς οι λέξεις θα ’ταν κουφάρια κενά νοήματος και η συνεννόησή μας αδύνατη, βαβελική. Στο λεκτικό ζευγάρι «πρωτόδικη απόφαση» πάντως το βάρος πέφτει εξίσου στο επίθετο και στο ουσιαστικό. Για να μην πούμε ότι η λέξη με τη μεγαλύτερη βαρύτητα είναι η «απόφαση», αφού πια δεν έχουμε να κάνουμε με υπόδικο ή κατηγορούμενο αλλά με καταδικασμένο.

Πρωτοδίκως μεν, καταδικασμένος δε. Καταδικασμένος από νόμιμο δικαστήριο, όχι «λαϊκό». Οχι από τηλεοπτικά παράθυρα, όπου συχνάζουν παραδημοσιογράφοι ειδικευμένοι στην αντιποίηση αρχής, ούτε από αυτόκλητους ραδιοδικαστές ή από πρωτοσέλιδα-κρεμάλες. Πράγμα που σημαίνει ότι ούτε ο ίδιος ο καταδικασμένος ούτε οι συνήγοροι και οι μάρτυρες υπεράσπισής του ούτε οι συγγενείς και φίλοι του, από το σχολείο ή το κόμμα, μπορούν να επικαλούνται το τεκμήριο αθωότητας.
Με την ίδια απλοϊκή λογική, η οποία πάντως ισχύει τουλάχιστον από την «Ορέστεια» και μετά, όταν ο Αισχύλος σκηνοθέτησε την Αθηνά ως θεμελιώτρια της έλλογης Δικαιοσύνης, στην τριάδα λέξεων «ένοχος κατά πλειοψηφία», που σχηματίζει επίσης ένα νοηματικό ζεύγος, το βάρος πέφτει στο «ένοχος». Το «κατά πλειοψηφία» δηλώνει ότι οι δικαστές σκέφτηκαν και συσκέφτηκαν, δεν συνυπέγραψαν μια απόφαση που τους την έδωσε έτοιμη κάποιο σκοτεινό κέντρο, όπως υπονοούν όσοι ντριπλάρουν αναιδώς την ευθύνη τους μιλώντας για σκευωρίες κ.λπ. Ενοχος κατά τα δύο τρίτα και αθώος κατά το ένα τρίτο δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει ποτέ. Οσοι εκτελέστηκαν, όπου γης, έπειτα από απόφαση που προέκυψε κατά πλειοψηφία, εκτελέστηκαν, θανατώθηκαν· ολικώς, αν επιτρέπεται το επίρρημα. Το ίδιο ισχύει και με την κατά πλειοψηφία αθωότητα. Είναι πλήρης αθωότητα, απόλυτη, όχι μερική ή σχετική. Οταν, τον Γενάρη του 1992, ο Ανδρέας Παπανδρέου κηρυσσόταν από το Ειδικό Δικαστήριο αθώος με ψήφους 7 προς 6, κηρυσσόταν παντελώς αθώος. Οχι αθώος κατά τα επτά δέκατα τρίτα και ένοχος κατά τα υπόλοιπα έξι.
Οσο για την «πολιτική σκευωρία», την οποία συνεχίζει να καταγγέλλει ο πρώην βουλευτής Νίκος Γεωργιάδης, πρωτοδίκως καταδικασθείς για κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση ασέλγεια εις βάρος ανηλίκων, καθώς και τα νεοδημοκρατικά στελέχη που τον υποστηρίζουν, απάντησε ήδη ο εισαγγελέας: Το 2010, όταν το όνομά του αναφέρθηκε σε ρεπορτάζ Μολδαβών δημοσιογράφων περί κυκλωμάτων παιδεραστίας, στην Υπερδνειστερία άλλη δουλειά δεν είχαν από το να σκευωρούν εναντίον ενός κάποιου Νικ Γεωργιάδη;

Πηγή : www.kathimerini.gr

Ιδιοκτήτης πατσατζίδικου ζητά αποζημίωση 800.000 ευρώ από 4 "ντελιβεράδες"

 

Μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας καταγγέλλουν απολυμένοι διανομείς στη Θεσσαλονίκη, που βρέθηκαν στο εδώλιο από τον πρώην εργοδότη τους, ο οποίος τους κατηγορεί για δυσφήμιση της επιχείρησής του.

Αποζημίωσης για "ηθική βλάβη" ύψους 800.000 ευρώ ζητά από τέσσερις απολυμένους "ντελιβεράδες" ο ιδιοκτήτης πατσατζίδικου στη Θεσσαλονίκη. "Μας ζητάνε 200 χιλιάρικα από τον καθένα, επειδή είμαι συνδικαλιστής, επειδή εκπροσωπώ τους εργαζόμενους, δήλωσε ο Βασίλης Κεφαλάς, μέλος του ΔΣ του Συνδικάτου Επισιτισμού - Τουρισμού Θεσσαλονίκης, μιλώντας στο ρ/σ News 24/7 στους 88,6.

Οι τέσσερις "ντελιβεράδες" βρέθηκαν στο εδώλιο κατηγορούμενοι για δυσφήμιση της επιχείρησης, αναμένοντας την απόφαση της Δικαιοσύνης. "Αποδείξαμε στο δικαστήριο τα αληθινά γεγονότα", υπογράμμισε ο κ. Κεφαλάς, συμπληρώνοντας για τον ιδιοκτήτη της επιχείρησης ότι "του έκανε μήνυση η επιθεώρηση εργασίας", αλλά και ότι "ρωτούσε στις προσλήψεις αν είμαστε αριστεροί κι αν πιστεύουμε στον Θεό"...
"Τα αποδείξαμε στο δικαστήριο, δεν θα μας φιμώσει κανένας εργοδότης. Από τη στιγμή που υπάρχουν τα πραγματικά προβλήματα, εμείς θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας, ζητάμε να μας συμπεριφέρονται σαν ανθρώπους", τονίζει ο ένας από τους πρώην διανομείς.
Μεταξύ άλλων, ανέφερε για τον πρώην εργοδότη του ότι "έχει πει ότι τα πουρμπουάρ πρέπει να συνυπολογίζονται ως μισθός, ακόμη και ότι και το νερό που πίνουμε να συνυπολογίζεται ως μισθός".
"Καταγγέλλουμεόσα ζούμε, είναι εις γνώση του υπουργείου, ο κ. Νεφελουδης τα ξέρει και είδε πόσο ανένδοτος είναι ο εργοδότης. Εμείς τον καλούμε να αποσύρει την αγωγή και να κάτσουμε στο τραπέζι του διαλόγου, αυτός ισχυρίζεται ότι για οικονομικούς λόγους έκλεισε το ντελίβερι", συμπλήρωσε.
Συμπληρώνεται ότι έξω από το Δικαστικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης όπου εκδικάστηκε η υπόθεση την Παρασκευή πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας από μέλη της επιτροπή του αγώνα επισιτισμού, ενώ στο πλευρό των τεσσάρων απολυμένων βρίσκεται και το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης.

Πηγή : www.news247.gr

76 χρόνια από την ίδρυση της ΕΠΟΝ – 23 Φεβρουαρίου 1943

Στα μαύρα χρόνια της κατοχής, μία νεανική σπίθα μετατρέπεται σε δάδα αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας, ήταν η ΕΠΟΝ η οργάνωση των νέων. 

Το «τσάι της ΕΠΟΝ», όπως ονομάζεται η ετήσια συνάντηση της ΠΕΑΦΕ, θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 2 Μαρτίου 2019 στο ξενοδοχείο Crystal City στο Μεταξουργείο στις 11πμ.
Από το αρχείο του ert.gr δημοσιεύουμε συνέντευξη με την πρόεδρο της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών και Φίλων της ΕΠΟΝ (ΠΕΑΦΕ), Γεωργία Μαχαίρα.
-Πότε ιδρύθηκε η ΕΠΟΝ;
-Ήταν 23 Φεβρουαρίου 1943 όταν με χίλιες προφυλάξεις νεολαίοι της εποχής συγκεντρώθηκαν σε ένα σπίτι στην οδό Δουκίσσης Πλακεντίας 3 στος Αμπελόκηπους, και ίδρυσαν την ΕΠΟΝ την ενιαία πανελλαδική οργάνωση νέων. «Μαγιά» της ήταν δέκα οργανώσεις που αυτοδιαλύθηκαν για να συγχωνευτούν στην ΕΠΟΝ και «πρόγονος» που η δομή, η συγκρότηση και η εμπειρία της, έπαιξε σημαντικό ρόλο ήταν η ΟΚΝΕ.
Οι οργανώσεις νέων που συγχωνεύτηκαν ήταν: “Αγροτικής Νεολαίας Ελλάδος”, “Ενιαίας Εθνικοαπελευθερωτικής Εργατοϋπαλληλικής Νεολαίας”, “Ενιαίας Μαθητικής Νεολαίας”, “Ένωσης Νέων Αγωνιστών Ρούμελης”, “Θεσσαλικού Ιερού Λόχου”, “Λαϊκής Επαναστατικής Νεολαίας”, “Λεύτερης Νέας”, “Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδος”, “Σοσιαλιστικής Επαναστατικής Πρωτοπορίας Ελλάδος”, “Φιλικής Εταιρείας Νέων”.
β) Αντιπροσωπεία του ΕΑΜΝ Μακεδονίας, Πελοποννήσου και τα μέλη της ΚΕ του ΕΑΜΝ.
γ) Αντιπροσωπεία του Εθνικού Συμβουλίου των Φίλων της Νέας Γενιάς.
-Ποια ήταν τα πρώτα βήματα;
-Μέσα στα σκληρά χρόνια της κατοχής, οι νεολαίοι βγάζουν και έντυπο τη «Νέα Γενιά», όργανο του κεντρικού συμβουλίου της ΕΠΟΝ. Το πρώτο φύλλο βγήκε στις 22/3/1943 και είναι λίγες μέρες πριν την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821, με την οποία κάνει παραλληλισμό, για τον αγώνα ενάντια στη σκλαβιά.
Και αμέσως ξεκινάει το πλούσιο έργο της ΕΠΟΝ. Ιδρύει σχολεία σε ελεύθερες περιοχές, λέσχες πολιτισμού, δενδροφυτεύσεις, καμπάνιες ενάντια στα ναρκωτικά και τη διαφθορά, αλλά και συνθήματα σε τοίχους, ενημέρωση με τα χάρτινα χωνιά, τους τηλεβόες της εποχής. Ένα από τα συνθήματα της ΕΠΟΝ, ήταν «πολεμάμε και τραγουδάμε». Το σύνθημα «πολεμάμε και τραγουδάμε», δεν ήταν τυχαία έκφραση. Βγήκε από το ξεχωριστό σμίξιμο της χαράς και της πάλης και σήμανε το πιό πλέριο δόσιμο στο ιδανικό του αγώνα, που γίνεται αποπλήρωση και ευτυχία, χαρά και μεθύσι και προέρχονταν από τον πιό δυνατό έρωτα που ένοιωσαν ποτέ τα νιάτα. Τον έρωτα για τη λευτεριά.
-Mιλήστε μας για τη δράση της ΕΠΟΝ.
-Η ΕΠΟΝ καλεί σε μαζική συμμετοχή στην κηδεία του Κωστή Παλαμά, διαδηλώνει μαζί με χιλιάδες λαού ενάντια στην πολιτική επιστράτευση στις 5 Μάρτη 1943, δηλαδή στην απόπειρα να μεταφερθεί εργατικό δυναμικό από την Ελλάδα, στα εργοστάσια των ναζί, από όπου πιθανότατα δεν θα επέστρεφε ποτέ. Και κερδίζει αφού η μάχη ενάντια στην πολιτική επιστράτευση γίνεται η μοναδική νικηφόρα του είδους στην κατεχόμενη Ευρώπη.

έξω από την Τράπεζα της Ελλάδας, οδός Πανεπιστημίου

Η ΕΠΟΝ έχει και παιδικό τμήμα, τα αετόπουλα (ένα ποιηματάκι ήταν: είμαστε αετόπουλα με ελεύθερη καρδιά, χαρούμενα ελληνόπουλα και του λαού παιδιά), ενώ οι ΕΠΟΝίτες πλαισιώνουν και τις γραμμές του ΕΑΜ (υπολογίζονται σε 28.000 οι νέοι της ΕΠΟΝ που συμμετέχουν στο ΕΑΜ).
Διαδηλώνουν ενάντια στη βουλγάρικη κατοχή της Μακεδονίας και γενικά στα δύσκολα κατοχικά χρόνια, πληρώνουν βαρύ φόρο αίματος στον αγώνα για απελευθέρωση.
Μέσα σε όλα, οι ΕΠΟΝίτες δίνουν τη μάχη να υπάρξει αθλητισμός, να κρατηθεί η νεολαία στα γυμναστήρια και όχι στους τεκέδες, που θα βόλευε τον κατακτητή. Τους οποίους τεκέδες σε αρκετές περιπτώσεις έσπασαν και έκλεισαν οι ΕΠΟΝίτες.
Τα γυμναστήρια γίνονται «κρυφά σχολειά» και κέντρα απελευθερωτικής δράσης, αφού η μαζικότητα που εξασφαλίζουν, διευκολύνει τη μαζική δράση. «Γερό κορμί, γερό μυαλό», είναι ένα από τα συνθήματα των ΕΠΟΝιτών.
-Ποια είναι τα συμπεράσματα – μηνύματα από τη δράση της ΕΠΟΝ, για τη σημερινή περίοδο που διανύουμε;
-Στις μέρες μας που οι απόπειρες επανεμφάνισης νοσταλγών του φασισμού – ναζισμού, επιβάλλεται να απαντηθούν και να μην τους δοθεί έδαφος ανάπτυξης, η Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών και Φίλων της ΕΠΟΝ (σήμερα πιά στελεχώνεται σε μεγάλο βαθμό από απογόνους ΕΠΟΝιτών), επιχειρεί με σειρά δραστηριοτήτων να κρατήσει ψηλά τα μηνύματα της συλλογικής δράσης, ενάντια σε κάθε δυνάστη.

Συνέντευξη: Νάσος Μπράτσος

Πηγή : www.ert.gr

Απίστευτες αποκαλύψεις του Θ. Τσουκάτου στην απολογία του για το σκάνδαλο Siemens!!

“Χαλάσαμε 12 δισ. δραχμές παραπάνω στις εκλογές του 2000” είπε, μεταξύ άλλων, ενώ επεσήμανε ότι εκτός από τους επίσημους ισολογισμούς των κομμάτων υπάρχουν και οι ανεπίσημοι! “Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να μου ζητήσει συγγνώμη, με έκανε σάκο του μποξ” τόνισε. Τα έγγραφα από Ραγκούση και Γ. Παπανδρέου!

Βασίλης Σκουρής

 

Τον ασκό του Αιόλου για τον τρόπο λειτουργίας των κομμάτων ως προς τα οικονομικά τους ανοίγει ο Θόδωρος Τσουκάτος, με την διάρκειας τρεισήμισι ωρών απολογία του το μεσημέρι της Τετάρτης για το σκάνδαλο Siemens.  

 

Ο πρώην “στρατηγός” του ΠΑΣΟΚ ζήτησε συγγνώμη από τους δώδεκα συγκατηγορούμενούς του, που, όπως είπε, “ενεπλάκησαν σε αυτή την περιπέτεια χωρίς να ξέρουν τίποτα”, αλλά ήταν ιδιαίτερα επικριτικός προς το κόμμα που υπηρέτησε:
“Δεν ζητάω συγγνώμη από το κόμμα μου και κυρίως την ηγεσία του. Γιατί υποκριτικά και με ιδιοτέλεια με εξέθεσαν. Δεν είπαν την αλήθεια. Με κατέστησαν μαύρο πρόβατο στην πολιτική ζωή. Σάκο του μποξ των αντιπάλων. Στόχο των τρομοκρατικών οργανώσεων. Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να μου ζητήσει συγγνώμη για τη στάση του απέναντί μου”.
Αφού άφησε αιχμές προς πρώην συντρόφους του (“Εγώ δεν ασχολιόμουν με διαγωνισμούς, συμβάσεις, δουλειές, έργα και δρόμους, αεροδρόμια, Ολυμπιακούς Αγώνες”), αποκάλυψε ότι τα έξοδα των εκλογών ήταν τεράστια για τα κόμματα εξουσίας. Αναφερόμενος, μάλιστα, στις εκλογές του 2000 αποκάλυψε ότι το ΠΑΣΟΚ χάλασε πέραν της κρατικής χρηματοδότησης των 4 δισ. δραχμών, 12 δισ. δραχμές επιπλέον. “4 δισ. επισήμως και 12 ανεπισήμως” είπε, επισημαίνοντας ότι ξοδεύτηκαν 4 δισ. δραχμές για τα μέσα ενημέρωσης και 4-6 δισ. για τη μετακίνηση ψηφοφόρων! “Νοικιάστηκε όποιο αεροπλάνο δεν πετούσε εκείνη την ημέρα στον ουρανό, όποιο πλοίο δεν κινούνταν στη Μεσόγειο και όλα μα όλα τα λεωφορεία της χώρας” είπε μάλιστα με εμφαντικό τρόπο!
Ο πρώην “στρατηγός” αποκάλυψε ότι τα κόμματα εκτός από τους επίσημους ισολογισμούς έχουν και τους ανεπίσημους, ενώ τόνισε με έμφαση πως “δεν υπάρχει αρχηγός κόμματος που δεν γνώριζε ότι υπάρχουν ιδιωτικές χρηματοδοτήσεις”! Όπως δε ανέφερε “οι οικονομικές καμπάνιες ήταν ο τρόπος να ξεπερνάμε τις ιδιωτικές χρηματοδοτήσεις” και πως “ο μόνος τρόπος που υπήρχε να δικαιολογούνται οι χρηματοδοτήσεις αυτές ήταν τα κουπόνια”, ενώ παραδέχθηκε ότι υπήρχε “παράνομη χρηματοδότηση από ιδιωτικές εταιρείες”.

Γ. Ραγκούσης και Γ. Παπανδρέου

Ο Θ. Τσουκάτος κατέθεσε στο δικαστήριο έγγραφα που ενώ είχε ήδη τεθεί εκτός κόμματος, με προσωπικές τους επιστολές ο Γ. Ραγκούσης του ζητάει να τακτοποιήσει τη συνδρομή του για να γίνει μέλος του κόμματος το 2008.
Αντίστοιχη επιστολή του αποστέλλει -μαζί με την κάρτα μέλους- ο Γ. Παπανδρέου το 2009 και το 2010!

Πηγή : www.news247.gr
 

Η δημοκρατία σε υποχώρηση: Ανησυχία για τη μείωση της ελευθερίας ανά τον κόσμο

Οι ελευθερίες και η δημοκρατία ανά τον κόσμο φαίνεται να βρίσκονται σε υποχώρηση για 13η συνεχή χρονιά, σύμφωνα με νέα έρευνα- η οποία κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ως προς ένα πιθανό ενδεχόμενο παγκοσμίου «ντόμινο». 
Το Freedom House, μια ΜΚΟ η οποία χρηματοδοτείται κυρίως από την κυβέρνηση και ασχολείται με θέματα δημοκρατίας, κυκλοφόρησε την ετήσια μελέτη του ως προς την ελευθερία παγκοσμίως. Σύμφωνα με την εν λόγω έκθεση, η τάση της οπισθοδρόμησης αυτής παρατηρείται σε πολλές χώρες σε κάθε περιοχή του κόσμου, από απολυταρχικά καθεστώτα όπως η Κίνα και η Ρωσία μέχρι εδραιωμένες κατά τα άλλα δυτικές δημοκρατίες όπως οι ΗΠΑ. 
Ο πρόεδρος της οργάνωσης, Μάικλ Αμπράμοβιτς, σημείωσε πως, ενώ το φαινόμενο είχε αρχίσει από πριν την προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ, «δεν τίθεται ερώτημα πως ασκεί μια επιρροή στην αμερικανική πολιτική που πιέσει τις βασικές μας αξίες και δοκιμάζει τη σταθερότητα του συνταγματικού μας συστήματος».
«Δεν θυμόμαστε κανέναν πρόεδρο στο παρελθόν να δείχνει λιγότερο σεβασμό για τις αρχές, τις νόρμες και τις αξίες» πρόσθεσε ο Αμπράμοβιτς. «Ο Τραμπ επιτίθεται σε θεμελιώδεις θεσμούς και παραδόσεις, περιλαμβανομένου του διαχωρισμού των εξουσιών, του ελεύθερου Τύπου, της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, της αντικειμενικής απονομής δικαιοσύνης, των ασφαλιστικών δικλείδων κατά της διαφθοράς και, το σημαντικότερο, της νομιμότητας των εκλογών».
Ο Αμπράμοβιτς επίσης κατηγόρησε το Κογκρέσο πως αδυνατεί να ελέγξει τη δύναμη του Τραμπ και να αντισταθεί στις απειλές του προς τη Δημοκρατία.

Ανεύθυνη Ρητορική

Για το 2019, οι ΗΠΑ σημείωσαν σκορ 86 στα 100 στην κλίμακα ελευθερίας του οργανισμού, με το 0 να αντιστοιχεί στην ελάχιστη ελευθερία και το 100 στη μέγιστη. Ωστόσο, πρόκειται για πολύ χαμηλό σημείο (για τα δεδομένα των ΗΠΑ). «Το τωρινό συνολικό σκορ φέρνει την αμερικανική δημοκρατία πιο κοντά σε χώρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες όπως η Κροατία, παρά σε παραδοσιακούς εταίρους όπως η Γερμανία ή το Ηνωμένο Βασίλειο» εκτιμά ο Αμπράμοβιτς. Σημειώνεται πως, βάσει της έρευνας, στην ίδια κατηγορία με τις ΗΠΑ και την Κροατία βρίσκεται και η Ελλάδα (όπου όμως, βάσει της έρευνας, υπήρξε βελτίωση του συνολικού σκορ ως προς τα πολιτικά δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών).
«Η ανεύθυνη ρητορική μπορεί να αποτελέσει πρώτο βήμα προς πραγματικούς περιορισμούς στην ελευθερία» είπε, υποδεικνύοντας ως παραδείγματα τη Βενεζουέλα, την Τουρκία και την Ουγγαρία.
Ως χώρες με τη λιγότερη ελευθερία κατονομάστηκαν η Συρία, η Ερυθραία και η Βόρεια Κορέα. Η Σαουδική Αραβία, που βρέθηκε στην 4η χειρότερη θέση, έχει συνδεθεί με τη δολοφονία του δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι στην Τουρκία.
Το γενικότερο συμπέρασμα της έρευνας είναι πως «οι συνολικές απώλειες είναι ακόμα μικρές σε σχέση με τα οφέλη του τέλους του 20ού αιώνα, αλλά το μοτίβο είναι συνεχές και προφανές. Η δημοκρατία είναι σε υποχώρηση».
Σε χώρες όπου τα καθεστώτα ήταν ήδη απολυταρχικά, φαίνονται να εγκαταλείπονται όλο και περισσότερο τα προσχήματα, με απαγορεύσεις αντιπολιτευόμενων ομάδων ή φυλακίσεις ηγετών, αύξηση πίεσης στα ΜΜΕ κ.α. Επίσης, χώρες που εκδημοκρατίστηκαν μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου φαίνονται να «υποτροπιάζουν» λόγω μεγάλης διαφθοράς, λαϊκιστικών κινημάτων κ.α. 

Κρίση εμπιστοσύνης

«Με τη μεταβατική περίοδο μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου να έχει πλέον τελειώσει, άλλη μια μεταβολή στην παγκόσμια τάξη προκαλεί τις μακροχρόνια εδραιωμένες δημοκρατίες, από εντός και εκτός τους. Η κρίση εμπιστοσύνης σε αυτές τις κοινωνίες έχει ενταθεί, με πολλούς πολίτες να εκφράζουν αμφιβολίες ως προς το αν η δημοκρατία εξακολουθεί να εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους» σημειώνεται σχετικά, ενώ υπογραμμίζεται πως από τις 41 χώρες που συνεχόμενα χαρακτηρίζονταν «Ελεύθερες» (Free) από το 1985 ως το 2005, 22 έχουν καταγράψει πτώση τα τελευταία πέντε χρόνια. 
H κρίση, σύμφωνα με το Freedom House, φαίνεται να συνδέεται με τις μεταβολές ισχύος σε διεθνές επίπεδο, καθώς η ισχύς των εκβιομηχανισμένων δυτικών δημοκρατιών περιορίζεται, καθώς αυξάνεται αυτή χωρών όπως η Κίνα και η Ινδία. Οι μεταβολές αυτές συνοδεύονται από μια νέα φάση παγκοσμιοποίησης που παράγει μεγάλο πλούτο, ο οποίος όμως δεν μοιράζεται ισομερώς - με αποτέλεσμα την αύξηση της οργής σε Ευρώπη και ΗΠΑ σχετικά με τις οικονομικές ανισότητες και την πτώση/ απώλεια προσωπικού status. Αυτό παράγει πολιτικές ευκαιρίες τόσο από τα αριστερά του πολιτικού φάσματος, όσο και από τα δεξιά, που κατηγορούν τις ελίτ. «Μέχρι τώρα είναι τα αντι-φιλελεύθερα λαϊκιστικά κινήματα της άκρας δεξιάς- αυτά που δίνουν έμφαση στην εθνική κυριαρχία, είναι εχθρικά απέναντι στη μετανάστευση και απορρίπτουν τους συνταγματικούς ελέγχους στη θέληση της πλειοψηφίας- που έχουν φανεί πιο αποτελεσματικά....νίκες για αντι-φιλελεύθερα κινήματα σε Ευρώπη και ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια έχουν ενθαρρύνει τους ομολόγους τους ανά τον κόσμο, όπως φάνηκε πρόσφατα στην εκλογή του Zαΐρ Μπολσονάρου ως προέδρου της Βραζιλίας.
Παράλληλα, αναφέρεται πως «τιμωρητικές» προσεγγίσεις απέναντι στη μετανάστευση οδηγούν σε καταπατήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από δημοκρατίες, όπως στην Αυστραλία, τις ΗΠΑ και την Ιταλία, οδηγώντας σε πιο επιθετικές πολιτικές προς μετανάστες και πρόσφυγες ανά τον κόσμο. Ακόμη, γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στα fake news, την πόλωση των ΜΜΕ και τις επιθέσεις εναντίον τους, τις απειλές κατά δημοσιογράφων κ.α- ενώ έμφαση δίνεται σε αυτό που χαρακτηρίζεται ως «μια νέα και πιο αποτελεσματική μορφή ψηφιακού απολυταρχισμού» (με κεντρικό παράδειγμα την Κίνα). 
Όσον αφορά στην κάθε περιοχή του κόσμου συγκεκριμένα, ως τάσεις υποδεικνύονται:

Ασία- Ειρηνικός

Αύξηση της στρατιωτικής επιρροής και των διώξεων μειονοτήτων.Αν και αυξάνονται οι ελπίδες για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις στη Μαλαισία, στην Καμπότζη ο πρωθυπουργός Χουν Σεν ενισχύει την εξουσία του, και στο Πακιστάν η επιρροή του στρατού παραμένει ισχυρή. Στη Μιανμάρ υπάρχει το ζήτημα των διώξεων των Ροχίνγκια, ενώ στην Κίνα ο πρόεδρος Σι Τζιντπίνγκ ισχυροποιείται ακόμα περισσότερο μέσω άρσης των συνταγματικών περιορισμών ως προς τις προεδρικές θητείες. Παράλληλα, μεγάλοι αριθμοί Ουϊγούρων, Καζάκων και Χουέι μεταφέρονται σε κέντρα «αναμόρφωσης», από όπου έρχονται αναφορές για βασανιστήρια και θανάτους. Αναφορά γίνονται επίσης στην ισχυροποίηση της κεντρικής εξουσίας και τις διώξεις σε βάρος της αντιπολίτευσης στο Μπαγκλαντές. 

Αμερική

Ενίσχυση της μετανάστευσης λόγω κρίσεων, νίκες λαϊκιστών ηγετών σε εκλογικές αναμετρήσεις. Η Λατινική Αμερική βίωσε το 2018 μια μεταναστευτική κρίση, εν μέρει λόγω της καταπίεσης από την κυβέρνηση στη Βενεζουέλα (η οποία, ως γνωστόν, βρίσκεται εν μέσω μιας σοβαρότατης πολιτικής κρίσης, με διεθνείς προεκτάσεις) και τη Νικαράγουα. Λαϊκιστές ηγέτες ανέβηκαν στην εξουσία σε Μεξικό και Βραζιλία. Οι ΗΠΑ αποτελούν ένα κεφάλαιο από μόνες τους: Αν και οι προκλήσεις για την αμερικανική δημοκρατία δεν άρχισαν με τη νίκη Τραμπ (αναφέρονται ως παραδείγματα η μείωση της οικονομικής κινητικότητας, η ένταση της πολιτικής πόλωσης, τα προγράμματα παρακολούθησης επί Μπους και Ομπάμα), θεωρείται πως η επιρροή του Τραμπ στην κατάσταση είναι ιδιαίτερα σημαντική. 

Ευρασία

Σημαντικά επιτεύγματα στην Αρμενία, ενώ σε άλλα καθεστώτα ενισχύεται η απολυταρχική διακυβέρνηση. Οι ελίτ παρουσιάζονται ιδιαίτερα «οχυρωμένες» σε πολλές χώρες, εκμεταλλευόμενες τα πλεονεκτήματά τους για να αυξάνουν τον έλεγχό τους. Στη Ρωσία και το Αζερμπαϊτζάν οι Πούτιν και Αλίγεφ εξασφάλισαν νέες προεδρικές θητείες, χρησιμοποιώντας «σκληρές» πρακτικές, όπως η καταστολή σε βάρος ανεξάρτητων ΜΜΕ, η κατάχρηση δημοσίων πόρων και η δίωξη πολιτικών αντιπάλων, ενώ στο Κιργιστάν και στο Τατζικιστάν έχει αυξηθεί η λογοκρισία στο Ίντερνετ. 

Ευρώπη

Υπονόμευση θεσμών από ηγέτες με αντιδημοκρατικές τάσεις (κατονομάζονται η περίπτωση της Τουρκίας, η συγκέντρωση εξουσιών σε Σερβία και Μαυροβούνιο, οι πιέσεις της δεξιάς κυβέρνησης της Αυστρίας στα κρατικά ΜΜΕ, η περίπτωση της Πολωνίας κ.α). Στην έρευνα του Freedom House αναφέρεται ειδικότερα ο πρωθυπουργός Βίκτορ Ορμπάν στην Ουγγαρία, ως «πρωταγωνιστής» μιας από τις πιο δραματικές «πτώσεις» στον τομέα που έχουν καταγραφεί ποτέ από το Freedom House εντός της ΕΕ, επιχειρώντας «μεθοδικά» να στερήσει από τις φωνές των επικριτών του πλατφόρμες στα ΜΜΕ ή την κοινωνία- και οδηγώντας τον ίδιο και το κόμμα του, Fidesz, σε εύκολη νίκη στις εκλογές του 2018. Στη συνέχεια γίνεται αναφορά στο κόμμα «Νόμου και Δικαιοσύνης» του Γιάροσλαβ Κατσίνσκι, με τον ίδιο να κυριαρχεί στην πολιτική σκηνή, παρά το γεγονός πως δεν κατέχει αξίωμα στην κυβέρνηση. Άλλες περιπτώσεις που αναφέρονται είναι η Αυστρία, η Τσεχία (όπου ο πρωθυπουργός Αντρέί Μπάμπις αξιοποίησε «συμμαχικά» ΜΜΕ για να αντιμετωπίσει σκάνδαλα), η δολοφονία του δημοσιογράφου Γιαν Κούτσιακ στη Σλοβακία, η Σερβία και το Μαυροβούνιο στα Βαλκάνια, όπου οι πρόεδροι Βούτσιτς και Ντουκάνοβιτς συνέχισαν να συγκεντρώνουν εξουσία, και προφανώς η Τουρκία, όπου συνεχίζονται οι εκκαθαρίσεις κρατικών υπηρεσιών, οι συλλήψεις δημοσιογράφων, ακαδημαϊκών κλπ, οι διώξεις σε βάρος στελεχών κομμάτων της αντιπολίτευσης κ.α.

Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική

Αύξηση της καταπίεσης, καθώς οι δημοκρατίες αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Η κατάσταση, σύμφωνα με το Freedom House, επιδεινώθηκε στην Αίγυπτο, όπου η κυβέρνηση Σίσι επανεξελέγη μετά από συλλήψεις δυνάμει αντιπάλων, ενώ στη Σαουδική Αραβία η προοπτική του πρίγκιπα διαδόχου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν να εξελιχθεί σε μεταρρυθμιστή φαίνεται να εξαφανίζεται οριστικά ύστερα από την υπόθεση της δολοφονίας Κασόγκι. Στην Τυνησία η εδραίωση της δημοκρατίας αντιμετωπίζει ακόμα εμπόδια, και στο Ισραήλ- τη μόνη χώρα της περιοχής που ορίζεται ως «ελεύθερη», ο εθνικισμός κερδίζει έδαφος, κάτι που «μεταφράζεται» σε νέους νόμους, όπως αυτός που ορίζει ότι αναγνωρίζεται μόνο στους Εβραίους το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης στη χώρα και η υποβάθμιση της αραβικής γλώσσας . Στο Ιράκ έλαβε χώρα μεν ειρηνική μετάβαση της εξουσίας μετά τις εκλογές, ωστόσο υπήρξε βίαιη καταστολή των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων στη Βάσρα. 

Υποσαχάρια Αφρική

Εξελίξεις προς το καλύτερο σε κάποιες χώρες, προς το χειρότερο σε άλλες. Στην Αγκόλα, στην Αιθιοπία και στη Γκάμπια υπήρξε βελτίωση. Στη Ζιμπάμπουε το ZANU-PF κέρδισε αμφισβητούμενες εκλογές, μετά την ανατροπή του Ρόμπερτ Μουγκάμπε το 2017, και η νέα κυβέρνηση του Έμερσον Μνανγκάουα, παρά τις εξαγγελίες της, δεν έχει δώσει ενδείξεις πως πως προτίθεται να βοηθήσει στη δημιουργία αυθεντικού πολιτικού ανταγωνισμού, ενώ συνεχίζει να επιβάλλει νόμους που περιορίζουν την έκφραση. Η (κακή) κατάσταση συνεχίζεται στην Ουγκάντα, το Καμερούν και την Τανζανία, ενώ στη Σενεγάλη, που θεωρείται μια από τις πιο σταθερές δημοκρατίες της δυτικής Αφρικής, έχουν δημιουργεί εμπόδια στη συμμετοχή της αντιπολίτευσης στις εκλογές.

Πηγή : www.huffingtonpost.gr

«Αντιτουρισμός»: Για όσους επιθυμούν κάτι πιο αυθεντικό

Ο υπερτουρισμός δεν αποτελεί νέο πρόβλημα. Η Βαρκελώνη βρίσκεται στο επίκεντρο των αυξανόμενων ανησυχιών σχετικά με την ταχεία ανάπτυξη του τουρισμού στις πόλεις, ιδίως κατά τις περιόδους αιχμής, ενώ παρόμοια προβλήματα αντιμετωπίζουν και πόλεις όπως το Παρίσι, το Λονδίνο και η Ρώμη.
Όμως η έκρηξη του τουρισμού έχει αρχίσει πλέον να πλήττει και μικρότερες πόλεις όπως το Πόρτο. Και είναι πολλοί οι επισκέπτες αλλά και οι ντόπιοι που δεν θέλουν να ζήσουν σαν τουρίστες αλλά σαν ταξιδιώτες και να βιώσουν πιο «αυθεντικές» εμπειρίες. Αλλά είναι κάτι τέτοιο δυνατόν;
Στο Πόρτο, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Πορτογαλίας, τα παλιά παραδοσιακά καφέ δίνουν τη θέση τους στις μεγάλες αλυσίδες Starbucks και Costa Coffee. Οι ντόπιοι αντιλαμβάνονται τη διαφορά από την έκρηξη στις τιμές των ενοικίων και την άνοδο της Airbnb. Και παρόλο που το Πόρτο δεν έχει ακόμη προχωρήσει σε αντι-τουριστικές διαμαρτυρίες όπως η Βενετία ή η Βαρκελώνη, υπάρχει μια αυξανόμενη αίσθηση ανησυχίας.
Και δεν είναι μόνο οι ντόπιοι που είναι δυσαρεστημένοι με αυτή την κατάσταση, αλλά και οι ίδιοι οι τουρίστες. Τα πιο διάσημα αξιοθέατα του Πόρτο μπορούν να τα δει κανείς σε μια ή δύο μέρες, αλλά οι περισσότεροι αναζητούν κάτι διαφορετικό. Μια μελέτη του 2016 από την online ταξιδιωτική εταιρεία Expedia, για παράδειγμα, διαπίστωσε ότι οι millennial ταξιδιώτες είναι ιδιαίτερα ανήσυχοι για νέες εμπειρίες και επιθυμούν να ζήσουν σαν ντόπιοι και να ανακαλύψουν τα «άγνωστα» σημεία της πόλης.
Για αυτό είναι ειδική η Margarida Castro, ένα από τα άτομα που ίδρυσαν το «The Worst Tours» πριν από πέντε χρόνια. Στόχος τους είναι να κάνουν περιηγήσεις μακριά από την παλιά πόλη και τα τουριστικά αξιοθέτα. Προτιμούν τα εργοστάσια, τις παλιές σιδηροδρομικές γραμμές, εγκαταλελειμμένα κτίρια και οικόπεδα με ιστορία. Μάλιστα ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι έχει γίνει ένα από τα πιο hot αξιοθέατα της πόλης, εξαιτίας μια μεγάλης βιομηχανίας μάρκετινγκ που κρύβεται από πίσω.
Η «αντιτουριστική» περιήγηση που προσφέρουν ήταν μια απάντηση στο πώς ο τουρισμός άλλαζε το Πόρτο. «Χρειαζόμασταν να βρούμε έναν τρόπο να κάνουμε κάτι διαφορετικό, γι' αυτό δημιουργήσαμε μια περιήγηση που θα μπορούσε να ξεκινήσει πολιτική συζήτηση», ανέφερε η Castro στον Guardian.
Το Worst Tours είναι μια από τις σειρές των εναλλακτικών περιηγήσεων στην πόλη που αναδύονται τώρα σε δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς σε όλο τον κόσμο. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, δεσμεύονται να ξεφύγουν από το εμπορικό, να αποκαλύψουν την αληθινή πλευρά των πόλεων τους και να ζήσουν μια «αυθεντική» εμπειρία. «Για μένα είναι προφανές ότι κανένας δεν θέλει πια να είναι τουρίστας», πρόσθεσε η Castro. Ο Martin Finlayson, που έκανε το τουρ συμφωνεί. «Υπάρχουν πολλά τουριστικά μπαρ και εστιατόρια εδώ σήμερα. Εγώ ήθελα να δω κάτι πιο αυθεντικό, που συχνάζουν και πως ζουν».

Αλλά δεν είναι μόνο οι τουρίστες που δείχνουν ενδιαφέρον για αυτές τις περιηγήσεις. Ο Eugene Quinn που κάνει αυτή τη δουλειά στην Βιέννη αναφέρει ότι τέτοιου είδους περιηγήσεις, όπως οι «γευστικές απόλαυσης της αυστριακής πρωτεύουσας», προσελκύουν το 80% των ντόπιων.
«Είναι κρίμα που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν την ίδια τους την πόλη», λέει ο Quinn. Και η Castro συμφωνεί, υποστηρίζοντας ότι οι περιηγήσεις δεν είναι μόνο για τους τουρίστες, αλλά και να ενθαρρύνουν τη δημιουργικότητα κατά την περιπατητική παράδοση της αρχαίας Ελλάδας, προκαλώντας μια ανταλλαγή ιδεών και εμπειριών αστικής ζωής. Η επίσκεψη στο εγκαταλελειμμένο σπίτι στο Πόρτο, για παράδειγμα, προκάλεσε μια συζήτηση για την κατάληψη: μια κοινή αλλά ελάχιστα συζητημένη πρακτική στην πόλη. Άλλα θέματα που συζητούνται κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ωρών της περιήγησης συμπεριλάμβαναν πολιτικές κοινωνικής στέγασης, αυξήσεις ενοικίων, την οικολογία και την αρχιτεκτονική.
«Με τους μισθούς μας, δεν ταξιδεύουμε πολύ», λέει η Castro. «Έτσι περπατώντας στην πόλη και συζητώντας με κάποιον από τη Βαρσοβία ή τη Βαρκελώνη για διάφορα θέματα, ανοίγεις τους πνευματικούς σου ορίζοντες». Πολλοί κοινωνιολόγοι και ανθρωπολόγοι έχουν υποστηρίξει την κομβική σημασία αυτής της ανταλλαγής απόψεων.
«Η άφιξη τουριστών μεταβάλλει την τοπική κοινότητα και αυτό έχει ερευνηθεί εκτενώς από τα πρώτα χρόνια της έξαρσης του τουρισμού», αναφέρει ο Dean MacCannell, κοινωνιολόγος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας. Δίνει μάλιστα το παράδειγμα των ιθαγενών γυναικών στο Περού που παραδοσιακά βάζουν ένα λουλούδι στα μαλλιά τους για να σηματοδοτήσουν την ετοιμότητά τους για μια ρομαντική σχέση. Τώρα, όμως, η πράξη αυτή συχνά γίνεται να να βγάλει μια φωτογραφία ο τουρίστας.
Εάν ένας τουρίστας θέλει αυθεντικότητα, η βιομηχανία και οι ντόπιοι θα την «δημιουργήσουν». Αλλά τις περισσότερες φορές είναι ένα ψεύτικο «πραγματικό περιβάλλον» που γίνεται μόνο για να ικανοποιηθούν οι τουρίστες.
Ένα άλλο παράδειγμα είναι το Jane's Walk, που αντιμετωπίζει την περιοδεία στην πόλη ως μια συν-δημιουργική εμπειρία στην οποία οι συμμετέχοντες μαθαίνουν ο ένας από τον άλλο και δεν χαζεύουν απλά δεξιά κι αριστερά. Οι βόλτες αυτές αποτελούν μια ευκαιρία για τους ανθρώπους να «παρατηρούν, να αντανακλούν, να μοιράζονται, να αμφισβητούν και να ξανασκεφτούν» τους τόπους όπου ζουν και εργάζονται.
«Θεωρώ ότι η βιωματική πτυχή των αντι-εκδρομών είναι απαραίτητη. Είναι όλα σχετικά με την ανατροπή των φυσιολογικών αντιλήψεων και των αλληλεπιδράσεών μας με τους αστικούς χώρους. Με αυτές τις βόλτες, δεν μπορείτε ποτέ να ξέρετε πού θα σας πάνε και θα ζήσετε κάτι διαφορετικό», υποστήριξε ο Anzir Boodoo που κάνει εναλλακτικές περιηγήσεις στο Leeds της Αγγλίας.

Πηγή : https://tvxs.gr

Χιλή 1973 – Βενεζουέλα 2019

«Ας είναι μία στις δέκα οι πιθανότητες, αλλά σώστε τη Χιλή! (…) δεν μας ενδιαφέρουν οι πιθανοί κίνδυνοι (…) διαθέτουμε 10 εκατομμύρια δολάρια, και περισσότερα αν χρειαστεί (…) κάντε την οικονομία να ουρλιάξει», ανέφερε στις χειρόγραφες σημειώσεις του ο διευθυντής της CIA Ρίτσαρντ Χελμς από τη συνάντηση που είχε με τον Αμερικανό πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον.

της Μαργαρίτας Λιβιεράτου

Ήταν 15 Σεπτεμβρίου 1970 και λίγες ημέρες νωρίτερα ο συνασπισμός του Σαλβαδόρ Αλιέντε στη Χιλή κέρδισε τις εκλογές και στις 24 Οκτωβρίου το Κογκρέσο αναμενόταν να τον κηρύξει ξανά πρόεδρο της χώρας. Οι ΗΠΑ είχαν περιθώριο επτά εβδομάδες για να το αποτρέψουν.
Αρχικά διατέθηκαν χρήματα για την εξαγορά Χιλιανών βουλευτών ώστε να ψηφίσουν υπέρ του αντιπάλου του Αλίεντε, κάτι όμως που θεωρήθηκε ότι δεν θα είχε τα ικανοποιητικά αποτελέσματα, κι έτσι έπειτα από τις πιέσεις Νίξον οι αμερικανικές προσπάθειες επικεντρώθηκαν στο να ωθήσουν τον στρατό της Χιλής να κάνει πραξικόπημα ώστε να ακυρωθεί η ψηφοφορία εντελώς, ενώ ξεκαθάρισε στη CIA ότι ακόμη και η δολοφονία του Αλιέντε δεν θα ήταν κακή ιδέα.
Έτσι ξεκίνησε μια νέα εκστρατεία προπαγάνδας για να πειστεί ο στρατός και οι πολίτες της Χιλής για τα δεινά που θα αντιμετώπιζαν αν ορκιζόταν ξανά πρόεδρος ο Αλιέντε.
Στο διάστημα αυτό των επτά εβδομάδων, σύμφωνα με τη CIA, γράφτηκαν στα μέσα ενημέρωσης της Λατινικής Αμερικής και της Ευρώπης περισσότερα από 700 άρθρα, προϊόντα της  αμερικανικής υπηρεσίας. Επίσης δημοσιογράφοι από τουλάχιστον δέκα χώρες  που πληρώνονταν από τη CIA πήγαν στη Χιλή για να ενισχύσουν την αξιοπιστία του υλικού τους με επιτόπιες μαρτυρίες.
Παράλληλα η CIA παρείχε «εσωτερική» πληροφόρηση σε Αμερικανούς δημοσιογράφους για την κατάσταση στη Χιλή. Μια αναφορά που δόθηκε στο περιοδικό Time ανέφερε ότι ο Αλιέντε σκοπεύει να στηρίξει τη βία και να καταστείλει την ελευθεροτυπία στη Χιλή.
Παρά τις προσπάθειες αυτές, στις 3 Νοεμβρίου ο Αλιέντε ορκίζεται πρόεδρος. Και τότε ξεκίνησε «ένα πείραμα για να ελεγχθούν οι τεχνικές της ευρείας οικονομικής επένδυσης σε μια προσπάθεια να χάσει την αξιοπιστία της και να καταρρεύσει μια κυβέρνηση», όπως δήλωσε αργότερα ο διευθυντής της CIA Ουίλιαμ Κόλμπι.
«Ούτε ένα παξιμάδι, ούτε μία βίδα δεν θα επιτρέψουμε να εισαχθεί στη Χιλή υπό τον Αλιέντε», προειδοποίησε ο τότε Αμερικανός πρεσβευτής στη χώρα Έντουαρντ Κόρι.
Η χιλιανή οικονομία που εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από τις ΗΠΑ ήταν το αδύναμο σημείο. Τα επόμενα τρία χρόνια τα αμερικανικά προγράμματα βοήθειας προς τη Χιλή σχεδόν εξαλείφθηκαν, ενώ παράλληλα διεθνείς οικονομικοί θεσμοί δεν παρείχαν δάνεια στη χώρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό της Παγκόσμιας Τράπεζας που δεν έδωσε κανένα δάνειο στη Χιλή το διάστημα 1970-73. Την ίδια ώρα η βοήθεια ή οι εγγυήσεις που παρείχε η αμερικανική κυβέρνηση σε όσους Αμερικανούς ήθελαν να επενδύσουν στη χώρα μειώθηκαν σημαντικά, ενώ ζητήθηκε από τις  αμερικανικές εταιρείες να σφίξουν τον οικονομικό κλοιό.
Αν και η οικονομική βοήθεια προς τη Χιλή σχεδόν εξαλείφθηκε, το 1972 και το 1973 οι ΗΠΑ αύξησαν τη βοήθεια που παρείχαν στον στρατό της χώρας σε μια προσπάθεια να κερδίσουν τη συμπάθειά του. Και σε αυτή την περίπτωση βοήθησαν τα μέσα ενημέρωσης, όπως για παράδειγμα η εφημερίδα El Mercurio, που στηριζόταν από τη CIA, η οποία συχνά αναφερόταν σε υποτιθέμενες κομμουνιστικές συνωμοσίες για την κατάργηση των ενόπλων δυνάμεων, ή τα σοβιετικά σχέδια για τη δημιουργία μιας βάσης υποβρυχίων στη Χιλή.
Αυτό που προκαλούσε μεγαλύτερη δυσαρέσκεια στους Χιλιανούς ήταν βέβαια οι ελλείψεις  σε τρόφιμα, είδη υγιεινής ή και ανταλλακτικά για τις ηλεκτρικές τους συσκευές. Βασική αιτία για τις ελλείψεις αυτές ήταν οι πρακτικές των πανταχού παρουσών αμερικανικών εταιρειών και ο περιορισμός της αμερικανικής οικονομικής βοήθειας.
Όμως τον ρόλο τους έπαιξαν και οι παρατεταμένες απεργίες, πολλές από τις οποίες βασίζονταν στη χρηματοδότηση της CIA για να μπορέσουν να διαρκέσουν. Ένα παράδειγμα ήταν τον Οκτώβριο του 1972 η απεργία των ιδιοκτητών φορτηγών που είχε στόχο τη διακοπή της διανομής τροφίμων και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης, αλλά και της διανομής των εφημερίδων που στήριζαν την κυβέρνηση Αλιέντε. Ακολούθησε το κλείσιμο πολλών καταστημάτων και στη συνέχεια η διακοπή των δρομολογίων των περισσότερων ιδιωτικών λεωφορείων.
Στόχος της εκστρατείας ήταν να εξαντλήσουν την υπομονή των Χιλιανών και να τους πείσουν ότι «ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να λειτουργήσει στη Χιλή». Την άνοιξη και το καλοκαίρι 1973 η εκστρατεία αποσταθεροποίησης του Αλιέντε κλιμακώθηκε με μια σειρά διαδηλώσεων και απεργιών και μια ακόμη πιο μεγάλη απεργία από τους οδηγούς φορτηγών. Όταν δημοσιογράφος του περιοδικού Time ρώτησε μια ομάδα οδηγών φορτηγών πού βρήκαν τα χρήματα για να αγοράσουν  ένα πλούσιο γεύμα με κρέας, λαχανικά και κρασί την ώρα που ο υπόλοιπος πληθυσμός ζούσε με τρόφιμα με το δελτίο, εκείνοι απάντησαν γελώντας: «Από τη CIA».
Καθημερινά σημειώνονταν βίαια επεισόδια, ακόμη και μια δολοφονία, αλλά και δολιοφθορές. Τον Ιούνιο ο στρατός επιχείρησε χωρίς αποτέλεσμα να επιτεθεί στο προεδρικό μέγαρο, όμως τελικά τον Σεπτέμβριο τα κατάφερε.
Ένα χρόνο αργότερα ο Αμερικανός πρόεδρος Τζέραλντ Φορντ δήλωσε ότι όσα έκαναν οι ΗΠΑ στη Χιλή «ήταν προς το συμφέρον του λαού της Χιλής και σίγουρα όχι προς το δικό μας».
Οι ΗΠΑ έχουν κάνει δεκάδες άλλες ανάλογες παρεμβάσεις στο εσωτερικό χωρών για την ανατροπή κυβερνήσεων που δεν τους άρεσαν, που θεωρούνταν πολύ «κομμουνιστικές», ή που απλώς ήθελαν να ακολουθήσουν μια πιο ουδέτερη γραμμή και όχι να εξυπηρετήσουν τα αμερικανικά συμφέροντα. Μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το Ιράν το 1953, ο Ισημερινός το 1960-63, η Γουατεμάλα το 1960 και ξανά τη δεκαετία του 1980, η Βραζιλία το 1961-64, η Νικαράγουα το 1978, το Ιράκ το 1990-91 και άλλες.
Οποιαδήποτε ομοιότητα με την τρέχουσα κατάσταση στη Βενεζουέλα, τη χώρα με τα μεγαλύτερα επιβεβαιωμένα αποθέματα πετρελαίου παγκοσμίως, είναι εντελώς τυχαία.
Οι πληροφορίες προέρχονται από το βιβλίο του William Blum “Killing Hope”.

Πηγή : www.ipyxida.gr