Κάρλος Καζέλι: Ο ποδοσφαιριστής-σύμβολο που τα έβαλε με τον Πινοσέτ

 

Αποτελεί έναν από τους κορυφαίους Χιλιανούς επιθετικούς, αλλά έμεινε στην ιστορία ως ο άνθρωπος που τα έβαλε με έναν από τους πιο σκληρούς δικτάτορες, τον Αουγούστο Πινοσέτ. Το G-Weekend Journal γράφει για τον Κάρλος Καζέλι ο οποίος πολέμησε με τον δικό του τρόπο ένα ολόκληρο καθεστώς.

Επιμέλεια: Θοδωρής Βασίλης

Πυκνοί καπνοί έβγαιναν από το Palacio de La Moneda, το προεδρικό μέγαρο της Χιλής. Η κυβέρνηση του Σαλβαδόρ Αλιέντε διανύει τις τελευταίες ώρες στην εξουσία. Η συγχρονισμένη επίθεση από ξηρά και αέρα του στρατού της χώρας με επικεφαλής τον στρατηγό Αουγκούστο Πινοσέτ, ετοιμάζοταν πραξικοπηματικά να πάρει την εξουσία.
Ο πληθωρισμός ήταν πλέον ανεξέλεγκτος και η οικονομία επιβαρύνονταν με απεργίες διαρκείας στα τρία χρόνια της διακυβέρνησης Αλιέντε όταν οι εχθροί του πρώτου δημοκρατικά εκλεγμένου μαρξιστή στον κόσμο, μύρισαν αίμα. Λίγο πριν οι πραξικοπηματίες πάρουν την εξουσία, ο Αλιέντε αρνείται να εγκαταλείψει την θέση του και στα τελευταία του λόγια απευθυνόμενος στον λαό της Χιλής δηλώνει: «Αυτά είναι τα τελευταία λόγια μου, και είμαι βέβαιος ότι η θυσία μου δεν θα είναι μάταιη, είμαι βέβαιος ότι, τουλάχιστον, θα είναι ένα μάθημα ηθικής που θα τιμωρήσει το κακούργημα, την δειλία και την προδοσία».

Λίγα λεπτά αργότερα προτάσσει προς το πρόσωπό του το ΑΚ-47-δώρο του Φιντέλ Κάστρο-και με δύο σφαίρες βάζει τέλος στην ζωή του πριν πέσει στα χέρια των πραξικοπηματιών. Ο Πινοσέτ ανεβαίνει στην εξουσία και το πραξικόπημα του στρατού βάζει την Χιλή σε μια περίοδο σχεδόν δύο δεκαετιών ωμής βίας και εξόντωσης όχι μόνο των πολιτικών αντιπάλων του νέου ηγέτη της χώρας, αλλά ακόμα και των απλών οπαδών της Λαϊκής Ένωσης του Αλιέντε.
Ο Ούγγρος που θα γινόταν σύμβολο
23 χρόνια πριν το πραξικόπημα που κατέστρεψε την χώρα, έβλεπε το φως του ήλιου στο Σαντιάγκο ο Ουμπέρτο Καζέλι Γαρίδο. Ο ουγγρικής καταγωγής Καζέλι ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την Κόλο Κόλο σε ηλικία 17 ετών και άμεσα παίρνει θέση βασικού και συμβάλει τα μέγιστα στα δύο πρωταθλήματα της ομάδας του την επόμενη εξαετία. Τον Μάιο του 1973, λίγες μήνες πριν το πραξικόπημα, η Κόλο Κόλο φτάνει μια ανάσα από το να γράψει ιστορία όταν αγωνίζεται στον τελικό του Copa Libertadores-με τον Καζέλι πρώτο σκόρερ- κόντρα στην θρυλική Ιντεπεντιέντε. Οι Χιλιανοί αποδεικνύονται σκληρό καρύδι και χρειάζεται τρίτος τελικός σε ουδέτερη έδρα αυτή την φορά και ένα γκολ στην παράταση ώστε η ομάδα του Μπουένος Άιρες να κατακτήσει το βαρύτιμο τρόπαιο.
Για τον Καζέλι η παρουσία του στην Κόλο Κόλο αποτελεί το καλύτερο διαβατήριο διαφυγής από την Χιλή και περνάει τα πέντε πρώτα χρόνια της δικτατορίας στην Ευρώπη και την Ισπανία η οποία τότε βρισκόταν στην δύση της δικής της δικτατορίας αυτή του Φράνκο. Η Ρεάλ Μαδρίτης είναι η πρώτη που δείχνει ενδιαφέρον αλλά κάνει πίσω λόγω της πολιτικής του ιδεολογίας. «Με ήθελαν στη Ρεάλ, αλλά όταν έμαθαν ότι είμαι φίλος του Αλιέντε, δίστασαν. Εγώ ήμουν και είμαι, πάντα, άνθρωπος του λαού».
Έτσι, πρώτος του προορισμός αποτελεί η Λεβάντε για να ακολουθήσει μια τετραετία στην Βαρκελώνη και την Εσπανιόλ. Το 1978 όμως αποφασίζει να επιστρέψει στην ομάδα της καρδιάς του κι εκεί γράφει ιστορία. Με την El Eterno Campeón κατακτά για τρεις σερί σεζόν (1979-1980-1981) το Χρυσό Παπούτσι ενώ προσθέτει στο παλμαρέ του άλλα τρία πρωταθλήματα βάζοντας το όνομα του δίπλα στους μεγάλους θρύλους της ομάδας.

Παράλληλα με την Κόλο Κόλο ο Καζέλι εξωτερικεύει και τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Μεγαλωμένος σε περιβάλλον με αριστερές καταβολές αρχίζει και διαμορφώνει έναν χαρακτήρα που θα τον ακολουθήσει στην μετέπειτα πορεία του. Παράλληλα με το ποδόσφαιρο σπουδάζει Φυσική Αγωγή στο πανεπιστήμιο του Σαντιάγο και αποτελεί ενεργό μέλος της Ένωσης Ποδοσφαιριστών και όπως ο ίδιος σημειώνει: «Από τότε που χρησιμοποιούσα τη δική μου κρίση, μου άρεσε η Αριστερά και δε σκέφτομαι  να αλλάξω τα ιδανικά μου».
Το ματς της ντροπής
Την ίδια ώρα ο Πινοσέτ εξακολουθούσε να δείχνει το σκληρό πρόσωπο του καθεστώτος δημιουργώντας στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους αντιφρονούντες όπου φυλακισμένοι βασανίστηκαν και πολλοί από αυτούς τελικά να δολοφονούνται. Κι ενώ ο Πινοσέτ εδραίωνε το καθεστώς του, η εθνική ποδοσφαίρου της Χιλής-με τον Καζέλι βασικό μέλος της-έδινε τον υπέρ πάντων αγώνα για την πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο σε αγώνες playoff κόντρα στην Σοβιετική Ένωση.
Στις 26 Σεπτεμβρίου, μόλις 15 ημέρες μετά το πραξικόπημα, η Χιλή ταξίδεψε στη Μόσχα και, κατά την άφιξή της, κρατήθηκε στο αεροδρόμιο για αρκετές ώρες λόγω του πραξικοπήματος. Τελικά, όμως καταφέρνει να αποσπάσει «λευκή» ισοπαλία και το Νοέμβριο ετοιμαζόταν να σφραγίσει το εισιτήριο της πρόκρισης.
Οι Σοβιετικοί ζητάνε ο αγώνας να μην διεξαχθεί στο Εθνικό Στάδιο της Χιλής, αλλά σε ουδέτερη έδρα, αφού ο Πινοσέτ το είχε μετατρέψει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης (Είναι χαρακτηριστικό πως περισσότεροι από 6.000 κρατούμενοι ήταν φυλακισμένοι στο Estadio Nacional από το οποίο επί 24ώρου βάσης ακουγόταν μουσική από τα μεγάφωνα η οποία κάλυπτε τις τρομακτικές κραυγές εκείνων που βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν).

H FIFA δεν έκανε δεκτό το αίτημα της ΕΣΣΔ και το μόνο που έκανε ήταν να στείλει αντιπροσωπεία στο Σαντιάγκο για να ερευνήσει τις καταγγελίες αυτές. Το πόρισμα όμως ήταν ξεκάθαρο και ανέφερε πως η ζωή στην Χιλή είχε επανέλθει στους κανονικούς ρυθμούς. Αυτό προκάλεσε την οργή της Σοβιετικής Ένωσης η οποία αποφάσισε να μην κατέβει στον επαναληπτικό παρά το γεγονός ότι τελικά ο αγώνας ορίστηκε στην Ισπανία.
Παρότι η Χιλή είχε προκριθεί, ο αγώνας έπρεπε να διεξαχθεί όπως όριζαν οι κανονισμοί και σε ένα ματς-παρωδία οι Χιλιανοί μπήκαν μόνοι τους στον αγωνιστικό χώρο, σκόραραν σε κενή εστία με τον διαιτητή να σφυρίζει την λήξη του αγώνα μετά από μόλις ένα λεπτό και την FIFA να το κατοχυρώνει με σκορ 2-0 υπέρ των «rojas». «Ήταν μια παγκόσμια ντροπή αυτό που είχε μόλις είχε συμβεί» τόνιζε λίγο αργότερα ο Καζέλι ο οποίος βρισκόταν ήδη στην μαύρη λίστα του Πινοσέτ.
Η συνάντηση και ο χαιρετισμός
Γνωστός για τις αριστερές του ιδέες είχε εκφράσει δημόσια την υποστήριξή του στον Σαλβαδόρ Αλιέντε και η μοίρα τα φέρνει έτσι ώστε η πρώτη συνάντηση με τον δικτάτορα της χώρας να γραφτεί στην ιστορία. Ο Πινοσέτ υποδέχεται την εθνική λίγο πριν αναχωρήσει για το Μουντιάλ της Δυτικής Γερμανίας το 1974 και ο Καζέλι διηγείται την εμπειρία αυτή. «Ήμασταν σε μια τεράστια αίθουσα όταν ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπροστά μας εμφανίζεται ένας άνδρας με κάπα ο οποίος φορούσε στρατιωτικό καπέλο αλλά και μαύρα γυαλιά. Ένα κρύο ρίγος διαπέρασε το σώμα μου βλέποντας αυτή την εικόνα με έναν άνθρωπο που περισσότερο θύμιζε Χίτλερ έχοντας και την φρουρά του να τον ακολουθεί από πίσω. Όταν άρχισε να χαιρετάει τα μέλη της ομάδας έβαλα τα χέρια πίσω από την πλάτη και όταν ήρθε μπροστά μου δεν κάναμε χειραψία. Ήμουν ο μοναδικός, που δεν τον χαιρέτισα. Είχα φόβο, αλλά έπρεπε να το κάνω. Ακολούθησε σιωπή μερικών δευτερολέπτων. Αυτή η σιωπή κράτησε, αιώνες για μένα».

Ο Rey delmetro cuadrado (Βασιλιάς του τετραγωνικού μέτρου), όπως ήταν γνωστός, αποτελούσε μαζί με τον ποιητή Πάμπλο Νερούδα και τον λαϊκό τραγουδιστή Βίκτορ Χάρα τις τρεις μεγάλες προσωπικότητες της χώρας που είχαν αντιταχθεί κατά της χούντας. Και μπορεί ο Νερούδα να πέθανε μόλις 12 ημέρες μετά το πραξικόπημα κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες, για τον Καζέλι όμως ο Πινοσέτ δύσκολα θα μπορούσε να κάνει κάτι αντίστοιχο αφού αγωνιζόταν ήδη στην Ισπανία και ένας νέος θάνατος μιας τόσης σπουδαίας προσωπικότητας θα προκαλούσε ακόμα μεγαλύτερη οργή.
Για τον λόγο αυτό ο Πινοσέτ αποφασίζει να τον χτυπήσει εκεί που πονάει, με την ίδια του την μητέρα, η οποία συλλαμβάνεται και βασανίζεται. «Είπα όχι στη δικτατορία σε κάθε επίπεδο: όχι στη δικτατορία, όχι στα βασανιστήρια. Έτσι με έκαναν να πληρώσω γι’αυτό με αυτά που έκαναν στη μητέρα μου».
Πλέον, ο Πινοσέτ τον είχε βάλει για τα καλά στο μάτι και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 αποτελεί την καλύτερη ευκαιρία ώστε τα ΜΜΕ να συνεχίσουν την προπαγάνδα κατά του Καζέλι. Στην πρεμιέρα του Μουντιάλ η Χιλή αντιμετωπίζει την Δυτική Γερμανία από την οποία ηττάται με 1-0. Ο Καζέλι όμως αποβάλλεται και όλα τα ΜΜΕ της χώρας τον «σταυρώνουν» αφήνοντας υπόνοιες ότι η αποβολή του δεν ήταν τυχαία αφού το επόμενο ματς ήταν απέναντι στην κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία.
Η κόκκινη γραβάτα
Έντεκα χρόνια αργότερα Καζέλι και Πινοσέτ έρχονται για δεύτερη φορά πρόσωπο με πρόσωπο και άλλο ένα επεισόδιο λαμβάνει χώρα. Ο ηγέτης της Χιλής δυσανασχετεί με την κόκκινη γραβάτα του Καζέλι, ένα χρώμα που έχει ταυτιστεί με τον κομμουνισμό. Ο Πινοσέτ κάνει μια κίνηση με τα δάκτυλά του πως θα του κόψει την γραβάτα αλλά η απάντηση που παίρνει είναι αποστομωτική. «Μπορείς να την κόψεις, αλλά η καρδιά μου θα παραμείνει για πάντα κόκκινη».
Το 1988 με τον Καζέλι πλέον να έχει σταματήσει το ποδόσφαιρο, ήρθε άλλη μια σημαντική στιγμή στην ιστορία της Χιλής με πρωταγωνιστή τον σπουδαίο αυτόν άνθρωπο. Στις 5 Οκτωβρίου του 1988 μια εσωτερική διαφωνία στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας οδηγεί σε δημοψήφισμα. Μια επικράτηση του «Ναι» θα  παρείχε στον Πινοσέτ μια νέα οκταετή θητεία με τον ίδιο να δηλώνει πως θα απαλλάξει την Χιλή από την μάστιγα του μαρξισμού για πάντα. Αντίθετα, μια πιθανή επικράτηση του «Όχι» θα έφερνε τεράστιες αλλαγές στα πολιτικά δρώμενα της χώρας αφού θα μπορούσαν να διεξαχθούν ξανά εκλογές μετά από 17 ολόκληρα χρόνια σκληρής στρατιωτικής χούντας.

Το καθεστώς περίμενε μια άνετη νίκη αλλά υποτίμησε την δύναμη της τηλεόρασης, το οποίο ήταν και το βασικό όπλο της παράταξης του «Όχι». Σε μια από τις πολιτικές εκπομπές κάνει την εμφάνισή της μια ηλικιωμένη κυρία η οποία αποκαλύπτει την ιστορία της πως είχε απαχθεί από τους άνδρες του Πινοσέτ και είχε υποστεί τα χειρότερα βασανιστήρια. Το όνομά της; Όλγα Γαρίδο. Λίγα λεπτά αργότερα στο στούντιο μπαίνει και ένας άνδρας ο οποίος προσφωνεί την Γαρίδο μητέρα. Ο άνδρας αυτός ήταν ο Κάρλος Καζέλι! Η εικόνα αυτή έχει τεράστιες επιπτώσεις στην χούντα του Πινοσέτ και στον απλό λαό. Με ποσοστό 56% το «Όχι» κερδίζει στο δημοψήφισμα και ο Πινοσέτ αναγκάζεται να παραιτηθεί.
Η Χιλή ετοιμάζεται να αφήσει πίσω της σχεδόν δεκαετίες σκληρής στρατιωτικής χούντας και τον Μάρτιο του 1990 αποκτά ξανά μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση. Και αυτό το οφείλει κατά μεγάλο ποσοστό στον σπουδαίο Κάρλος Καζέλι, έναν πραγματικό ιδεολόγο της μπάλας και της ζωής, έναν πραγματικό Αριστερό και αγωνιστή.

 Πηγή : www.ipyxida.gr

Η αόρατη ιδεολογία

Συντάκτης: Γιώργος Γιαννουλόπουλος

 

Τον παλιό καλό καιρό, η πιο αξιόπιστη και ίσως η μοναδική καταγραφή των πολιτικών μας πεποιθήσεων ήταν οι εκλογές. Εκτοτε πολλά άλλαξαν χάρη στην τεχνολογία. Σήμερα οι εταιρείες δημοσκοπήσεων στήνουν συνεχώς κάλπες για να προβλέψουν, κάθε βδομάδα σχεδόν, τις κυμαινόμενες τύχες των κομμάτων.
Και όχι μόνο. Γιατί δεν περιορίζονται στο απλό ερώτημα «Ποιο κόμμα θα ψηφίζατε αν γίνονταν τώρα εκλογές;», αλλά ανιχνεύουν και καταγράφουν τη στάση μας σε πολλά και διάφορα συναφή ζητήματα, όπως «Ποια είναι δεύτερη επιλογή σας;», «Τι ψηφίσατε την τελευταία φορά;», «Πόσο θα βαρύνει στην απόφασή σας ένα συγκεκριμένο πρόβλημα;» κ.ο.κ. Ετσι, οι δημοσκόποι παρουσιάζουν μια πληρέστερη εικόνα των απόψεων και των επιθυμιών μας.
Αν όμως δεχθούμε, και νομίζω ότι οφείλουμε να δεχθούμε, ότι η ιδεολογία αρχίζει από το σημείο όπου σταματούν οι ερωτήσεις, θα οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι οι δημοσκοπήσεις δεν μπορούν να εντοπίσουν, πόσο μάλλον να μετρήσουν, τις αρχικές και συχνά ανεπίγνωστες προδιαθέσεις που έμμεσα προκαθορίζουν τη γενικότερη στάση μας.
Κι αυτό μεταθέτει το πρόβλημα από το πεδίο των ενσυνείδητων πολιτικών προτιμήσεων στον ομιχλώδη χώρο όπου κυριαρχούν διάφορες αυτονόητες παραδοχές ή πρότυπα συμπεριφοράς, τα οποία επηρεάζουν τις τελικές πολιτικές επιλογές μας, ακριβώς επειδή δεν φαίνεται να έχουν καμία σχέση με την πολιτική.
Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με αριθμούς και ποσοστά, αλλά με κάτι άυλο και ταυτόχρονα καθοριστικό: την περιρρέουσα ιδεολογική ατμόσφαιρα, στην οποία καλούμαστε να προσαρμοστούμε.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, για να μιλήσουμε συγκεκριμένα, τα διάφορα τηλεοπτικά παιχνίδια που έχουν τόσο μεγάλη πέραση. Σε μια πρώτη ματιά, τα παιχνίδια αυτά ανήκουν στην κατηγορία της απλής διασκέδασης που έχει αναλάβει να μας παρέχει η τηλεόραση.
Ομως ο ανταγωνισμός και η ανάδειξη του νικητή μπορεί μεν να είναι ένα φαινόμενο διαχρονικό, από τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην αρχαιότητα μέχρι σήμερα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να θεωρηθεί «φυσιολογικό» και συνεπώς εκτός συζήτησης. Γιατί σημασία έχει ο τρόπος του παιχνιδιού.
Στην αρχή, για να γυρίσουμε μερικές δεκαετίες πίσω, οι διαγωνιζόμενοι έπρεπε να απαντήσουν σε μια σειρά ερωτήματα αυξανόμενης δυσκολίας. Δηλαδή ήταν παιχνίδια γνώσεων. Οποιος είχε περισσότερες γνώσεις κέρδιζε.
Στην επόμενη εκδοχή οι διαγωνιζόμενοι υποβάλλονταν σε διάφορες δοκιμασίες ή, πιο συχνά, επιδείκνυαν το ταλέντο τους σε τραγούδι, χορό, μαγειρική ή οτιδήποτε άλλο, η δε ανάδειξη των νικητών καθοριζόταν με βάση μια γνωστή εκ των προτέρων βαθμολογία ή με απόφαση επωνύμων και καταξιωμένων που λειτουργούσαν ως κριτές.
Εως εδώ τα πράγματα ήταν μάλλον απλά, όπως και στην αρχαία Ολυμπία. Οι παίκτες, με κριτήρια σαφή και αδιάβλητα, προσπαθούν «να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους» (όπως λένε οι ποδοσφαιριστές), για να νικήσουν.
Τελευταία όμως έχει αρχίσει να διαδίδεται η εξής νέα παραλλαγή του τηλεοπτικού παιχνιδιού: νικητής στέφεται όποιος παραμείνει στο παιχνίδι μέχρι το τέλος αφού οι υπόλοιποι έχουν αποβληθεί ένας ένας, όχι για παράβαση των κανόνων ή για χαμηλή βαθμολογία, αλλά επειδή οι συμπαίκτες τους –κι εδώ ταιριάζει ο όρος ανταγωνιστές– αποφασίζουν με ψηφοφορία την αποπομπή τους.
Το σκηνικό έχει αλλάξει. Σημασία δεν έχει πλέον η μετρήσιμη αξιοσύνη, αλλά οι ελιγμοί, οι τακτικισμοί, η υπονόμευση του αντιπάλου –έτσι εξηγούνται οι κατ’ ιδίαν μπηχτές κατά των άλλων αλλά μπροστά στην κάμερα–, οι ευκαιριακές συμμαχίες για να αποβληθεί ο πιο ικανός και συνεπώς πιο επικίνδυνος αντίπαλος. (Σε παιχνίδι που παρακολούθησα, ένας από τους διαγωνιζόμενους δήλωσε απερίφραστα ότι βαθμολόγησε με μηδέν την απόδοση του ανταγωνιστή του με μόνο κριτήριο να τον σταματήσει.)
Μια γενική σύρραξη χωρίς αρχές, όλοι εναντίον όλων, εφόσον ο σημερινός σύμμαχος θα γίνει ο αυριανός εχθρός. Στο τέλος φυσικά θα αναδειχθεί ο νικητής, όπως και στα παλιότερα παιχνίδια, αλλά δεν θα είναι ο καλύτερος· θα είναι ο πιo πονηρός και αδίστακτος.
Οσο για εμάς τους θεατές, αριστερούς τε και δεξιούς, περνάμε καλά γιατί το παιχνίδι μάς κάνει να ζούμε πιο έντονα. Eχοντας διαλέξει ποιους συμπαθούμε και ποιους δεν χωνεύουμε, αγωνιούμε για το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, πανηγυρίζουμε όταν οι δικοί μας κερδίζουν κι όταν χάνουν στιγματίζουμε την αδικία.
Και δεν μας περνάει καν από το μυαλό ότι αυτό που βλέπουμε δεν συνιστά απλή ψυχαγωγία που τη χρειαζόμαστε τις δύσκολες τούτες μέρες, αλλά λειτουργεί ως έμμεση και γι’ αυτό αποτελεσματική υποβολή ενός πρότυπου κοινωνικής συμπεριφοράς περιβεβλημένου με τον μανδύα του αναπόφευκτου. Οι άλλοι είναι εκείνοι που πρέπει με κάθε μέσο να χάσουν για να βγούμε εμείς κερδισμένοι.
Κι αν νομίζετε ότι προσπαθώ να βγάλω ιδεολογικό ξίγκι από τη μύγα ενός αθώου παιχνιδιού, σας υπενθυμίζω ότι αρχικά η λέξη «ψυχαγωγία» σήμαινε την αγωγή της ψυχής.

Πηγή : www.efsyn.gr

Κρατούμενοι εναντίον συνδικαλιστών για έναν ξεχωριστό διευθυντή φυλακών

Δύο μήνες μετά τη δημοσιοποίηση της συνέντευξης που κάναμε με τον διευθυντή των φυλακών Χριστόφορο Γιαννακόπουλο, μαθαίνουμε από έγκυρες πηγές ότι έχει ζητηθεί ΕΔΕ για μια άλλη συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα Έθνος , η οποία είχε προκαλέσει και την αντίδραση του Λάμπρου Γιωτόπουλου. Την ίδια στιγμή , οι φήμες ότι το υπουργείο Δικαιοσύνης έχει σκοπό να τον αντικαταστήσει, διαρρέουν με μεγάλη ταχύτητα. Μάλιστα μέσα από την ανακοίνωση κρατούμενων (Επιτροπή Αγώνα Φυλακών Κορυδαλλού)  με ημερομηνία 13 Μαρτίου, μαθαίνουμε ότι έχει ζητηθεί από την Ομοσπονδία Σωφρονιστικών Υπαλλήλων η καρατόμηση του Χ. Γιαννακόπουλου μετά από επίσκεψη της διοίκησής της στο υπουργείο Δικαιοσύνης.
Επικοινωνήσαμε με το υπουργείο , ο εκπρόσωπος του οποίου δεν διέψευσε αλλά ούτε επιβεβαίωσε τα σχετικά με την ΕΔΕ, ωστόσο κύκλοι του υπουργείου λένε πως  κώδικας προβλέπει πως δεν επιτρέπεται να δίνει συνεντεύξεις υπάλληλος ή διοικητής φυλακών που να αφορούν σε θέματα της υπηρεσίας , δικαιολογώντας την ΕΔΕ.
  Στη συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο tvxs.gr ο Χριστόφορος Γιαννακόπουλος ,  είχε πει προφητικά πως έχει κάνει εχθρούς γιατί «χάλασε την πιάτσα» επειδή δεν χρηματίζεται αλλά και εξαιτίας της ανθρωπιστικής του προσέγγισης απέναντι στους κρατούμενους. Ο διευθυντής με το ανθρώπινο πρόσωπο, όπως τον χαρακτηρίζουν μέσα κι έξω από τις φυλακές, που  έχει στο γραφείο του τον Τσε Γκεβάρα και ξέρει απ’ έξω το έντεχνο και ροκ Ελληνικό τραγούδι, έχει δώσει έμφαση στην επιμόρφωση και στα καλλιτεχνικά εργαστήρια, φέρνοντας νέο άερα στις φυλακές όπως ομολογούν και οι κρατούμενοι στην  ανακοίνωσή τους.
Πάντως οι καταγγελίες εις βάρος του από την ομοσπονδία δεν πρέπει να τον ξάφνιασαν καθώς στην ερώτηση μας στη σχετική συνέντευξη αν δέχεται επίθεση από κρατούμενους από πολιτικούς ή από συναδέλφους του είχε απαντήσει: «Όχι από πολιτικούς. Κυρίως από το κύκλωμα της φυλακής. Νταβάδες του χώρου που είχαν μάθει να τον διαφεντεύουν». Η συνάδελφος Ιωάννα Κλεφτόγιαννη στο Έθνος μάλιστα τον είχε ρωτήσει ευθέως αν ισχύουν οι φήμες για την κόντρα του με τον Αραβαντινό και απέφυγε να απαντήσει χαρακτηρίζοντάς το «προσωπικό θέμα».
«Τον τελευταίο καιρό παρακολουθούμε να εξελίσσεται ένας πόλεμος λάσπης σχετικά με τις φυλακές Κορυδαλλού» γράφουν οι κρατούμενοι στην ανακοίνωσή τους. «Δημοσιεύματα που αλλοιώνουν την αλήθεια και τυχοδιωκτικές κινήσεις κάποιων συνδικαλιστικών οργάνων που εξυπηρετούν συγκεκριμένες σκοπιμότητες». Τονίζουν ότι έχουν δικαίωμα να αντιδράσουν απέναντι σε όποιον παίζει πολιτικά παιχνίδια συμφερόντων εις βάρος τους. «Τα εκπαιδευτικά προγράμματα είναι για εμάς τρόπος να ανακαλύπτουμε νέες κατευθύνσεις» γράφουν με νόημα κάνοντας σαφές πως κατά τη γνώμη τους ο πόλεμος που δέχεται ο διευθυντής των φυλακών έχει σχέση με την κουλτούρα που υπερασπίζεται εντός του σωφρονιστικού καταστήματος. Γράφουν επίσης πως αυτοί που θέλουν με ραδιουργίες να δυναμιτίσουν το κλίμα στις φυλακές , με ανώνυμες επιστολές καταγγελίες και δημοσιεύματα, είναι οι ίδιοι που θίγονται τα συμφέροντά τους «Είναι οι ίδιοι που θέλουν να κάνουν τις φυλακές Κορυδαλλού μαγαζί τους, κι εμάς πελάτες τους κάτι που θα τροφοδοτήσει έναν φαύλο κύκλο βίας».
Ολόκληρη η ανακοίνωση των κρατουμένων

 

Πηγή :  http://tvxs.gr

Ένα πρωτοεμφανιζόμενο ζευγάρι στο πάλκο

 

Συντάκτης: Κώστας Μαρούντας

 

«Έπεσε το λάδι μας μέσα στη φακή μας» (ελληνική παροιμία)
Tα μεγάλα παιχνίδια είναι όπως και να το κάνουμε ουσιαστικές και ενδεικτικές πτυχές του επιπέδου του ποδοσφαίρου μίας χώρας. Τα ντέρμπι έχουν διπλή σημασία: τη βαθμολογική και την ευρύτερη.
Η πρώτη καθορίζει κατατάξεις και εκβάσεις ανταγωνισμών, η δεύτερη αφορά στη γενικότερη συζήτηση στην οποία αναμειγνύονται οι εντυπώσεις και το είδος του επιπέδου των ομάδων σε κάθε εποχιακή συγκυρία. Συνήθως, τις περισσότερες φορές, όποιος επικρατεί στην πρώτη, ετοιμάζεται να παραλάβει τα σκήπτρα και στη δεύτερη. Είναι λιγότερες οι φορές, από όσο θυμάται η Lady Hope, που μία ομάδα είχε τα γενικά ηνία του ανταγωνισμού και δεν έπαιρνε στα περισσότερα ντέρμπι το «πάνω χέρι».
Βέβαια, μία ομάδα κάποιες φορές μπορεί να υστερούσε οικονομικά, παρασκηνιακά, αγωνιστικά και βαθμολογικά και να έπαιρνε -ακόμα κι εκτός έδρας- ένα (ή και δύο) ντέρμπι. Όμως, νικητής είναι εκείνος που στο τέλος κάνει δικές του τις περισσότερες επιμέρους συγκυρίες, εκείνος δηλαδή που στη γενική και μακροπρόθεσμη σούμα κάνει τους άλλους να βλέπουν την πλάτη του.
Αν αποδεχτούμε ώς ένα βασικό κριτήριο για τα ντέρμπι την κρισιμότητά τους ως προς την ομάδα που θα αναδειχθεί πρωταθλήτρια, μπορούμε να ρίξουμε μία διαχρονική ματιά στον σχετικό ανταγωνισμό στα χρόνια του επαγγελματισμού για να βρούμε το ζευγάρι της διεκδίκησης της κορυφής. Πότε ήταν το Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, πότε το Παναθηναϊκός-ΑΕΚ, πότε το Ολυμπιακός-ΑΕΚ, πότε το Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ, κάποια χρονιά το Λάρισα-ΑΕΚ, κάποιες άλλες το Παναθηναϊκός-ΠΑΟΚ, ενώ ξεκινήσαμε με ένα Ολυμπιακός-Άρης. Και τώρα; Ένα πρωτοεμφανιζόμενο ζευγάρι ανεβαίνει στο πάλκο: το ΑΕΚ-ΠΑΟΚ...
Η μάχη των δύο Δικέφαλων συνιστά φέτος μία σχεδόν προαναγγελθείσα κόντρα για τον τίτλο του πρωταθλητή. Πέρυσι πήραμε την πρώτη γεύση με τον τελικό Κυπέλλου στο Βόλο. Οι φίλοι των δύο ομάδων από τη μία προσπαθούν να ισορροπήσουν στις εσώτερες αναγκαιότητες, που σχετίζονται με τη δική τους ομάδα, και από την άλλη να κατασταλάξουν στο πώς βλέπουν τον άμεσο ανταγωνιστή. Αλλάζουν τα συναισθήματα, και βλέπει ο καθένας με άλλο μάτι τα πάντα που αφορούν στην αντίπαλη ομάδα.
Σε αυτό το όψιμο ντελίριο εισάγονται όλα τα δεδομένα: διοικήσεις, οπαδοί, αγωνιστικό τμήμα, εξωαγωνιστικές κινητικότητες, επικοινωνιακοί χειρισμοί, νομικές δυναμικές..., οπαδικός «πατριωτισμός», και πάει λέγοντας. H αποδόμηση τίθενται στο επίκεντρο (γιατί είναι συγγενής του φόβου και της ανησυχίας μπροστά στο αβέβαιο...), ακόμα και η αναθεώρηση των ιστορικών καταγραφών τείνει να καταστεί τακτικισμός που τον επικαλούνται ουκ ολίγοι.
«Δίχως αντίπαλο δέος σε όλα», δεν μπορεί να σταθεί μία ποδοσφαιρική κόντρα για την πρωτιά.... Δεν ανέχεται ο κόσμος τη «θεατρικοποίηση» του ποδοσφαίρου., ρε παιδί μου... «Ρε φιλαράκι, νικάς πάντα κάποιον άλλον, επομένως σε αυτόν εστιάζεις μέχρι να τον ρίξεις στο καναβάτσο» είναι το κυρίαρχο μότο.
Το μόνο που μπορούν να ευχηθούν όλοι είναι να διεξαχθεί στην Τούμπα ένας αγώνας που θα επιφέρει ευεργετήματα, τα οποία θα γίνουν αντιληπτά στο άμεσο μέλλον. Κι αν δεν μπορούν να αποφευχθούν οι «μαύρες τρύπες», ας είναι λίγες και ανεπαίσθητες. Το παν είναι να τελειώσει ένας αγώνας και οι ουδέτεροι να έχουν αποκομίσει ευχάριστα συναισθήματα και παραστάσεις, οι νικητές να βγουν δικαιωμένοι για το μόχθο τους, και οι ηττημένοι να δουν την επόμενη μέρα με διάθεση (και αδημονία...) για άμεση βελτίωση.
Η νέα εποχή του ελληνικού ποδοσφαίρου έχει ανάγκη από αγώνες που στο υποσυνείδητο θα λειτουργούν ως γεννήτριες μεταβολής προσανατολισμών... Το γεγονός πως τον τελευταίο καιρό τα δικαστήρια έχουν καταστεί τοποθεσίες διαμόρφωσης βαθμολογικών δεδομένων δεν συνιστά σημείο υπερηφάνειας, και κανένας δεν πρέπει να επαίρεται για αυτό... Η Lady Hope γνωρίζει πως σε αυτό το ΠΑΟΚ-ΑΕΚ υπάρχουν προεκτάσεις που υπερβαίνουν τα δύο σωματεία.

Πηγή :  www.efsyn.gr

Από την Δευτέρα 12 Μαρτίου οι αιτήσεις στο Εξοικονομώ Κατ’ Οίκον ΙΙ

 

Σε λειτουργία έχει τεθεί από την Πέμπτη ο ιστότοπος exoikonomisi.ypen.gr, μέσω του οποίου θα υποβάλλονται οι αιτήσεις συμμετοχής στο πρόγραμμα «Εξοικονόμηση κατ’ οίκον ΙΙ».
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν μέσω αυτού να ενημερωθούν αναλυτικά για τις δυνατότητες που προσφέρει το πρόγραμμα, τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία ένταξης σε αυτό.
Υπενθυμίζεται ότι για την αξιολόγηση των αιτήσεων υπαγωγής στο πρόγραμμα θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Για τον λόγο αυτό, σημειώνει το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, κρίθηκε χρήσιμο οι ενδιαφερόμενοι (πρωτίστως οι ιδιώτες που δεν επιλέγουν να αξιοποιήσουν τις υπηρεσίες κάποιου επαγγελματία συμβούλου) να έχουν στη διάθεσή τους το Σαββατοκύριακο για να εξοικειωθούν με τη λειτουργία της ηλεκτρονικής πλατφόρμας.
Τη Δευτέρα, 12 Μαρτίου, στις 12:00 μ.μ. θα ενεργοποιηθεί η δυνατότητα υποβολής αιτήσεων.

Πηγή: www.presspublica.gr

Να ανακληθεί η άδεια για καύση RDF

 

Σαν να μην έφθαναν όλα τα άλλα η  ΑΓΕΤ έβαλε μπροστά το σχέδιο της. Ήρθε το πρώτο πλοίο από τη Μάλτα με 3.000 τόνους RDF και έτσι άρχισε η υλοποίηση του σχεδίου για καύση 200.000 τόνων με την άδεια και της κυβέρνησης.
Η Περιφέρεια παρακολουθεί…… και ο Δήμος Βόλου σφυρίζει αδιάφορα. Οι φορείς της Μαγνησίας ανέχονται αυτή την κατάσταση και οι Αυτοδιοικητικές παρατάξεις έμειναν μόνες τους. Κάποιοι παρακολουθούν, χωρίς  να ασχολούνται με τέτοια ασήμαντα θέματα. Οι Πολίτες αγωνιούν και δεν ξέρουν  που να ελπίσουν. Οι Πολιτικές δυνάμεις με ελάχιστες εξαιρέσεις … περί άλλων τυρβάζουν.
Το Δίκτυο Ανανεωτικής Αριστεράς καλεί για μια ακόμη φορά τους Βουλευτές του Σύριζα να πάρουν επιτέλους θέση και να ζητήσουν την ανάκληση της άδειας, την Περιφέρεια και το Δήμο να ασχοληθούν με το πρόβλημα και να πάρουν αποφάσεις για ανάκληση της άδειας και όχι μόνο.
Ο Δήμος σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υλοποιήσει την απόφαση του για δημιουργία μονάδας παραγωγής SRF. Προέχει η υγεία των πολιτών και αυτό πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ΄ όψιν από όλους τους αρμόδιους.
Οι Πολίτες, τέλος, πρέπει να στηρίξουν τον αγώνα της επιτροπής πολιτών κατά της καύσης και να αγκαλιάσουν όλες τις πρωτοβουλίες .  Οι 3.000 υπογραφές δείχνουν ότι οι Πολίτες βάζουν πάνω από όλα την υγεία τους. Το Δημοψήφισμα τέλος, που προτάθηκε είναι μια καλή ιδέα για να εκφραστούν οι Βολιώτες. Τέλος λύση δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά η επανάχρηση, η διαλογή στην πηγή, η ανακύκλωση και η κομποστοποίηση. Το Εθνικό Σχέδιο για την Διαχείριση αποβλήτων που ψηφίστηκε το 2015 πρέπει επιτέλους να εφαρμοσθεί και στην περιοχή μας. Για όλα αυτά η κοινωνία του Βόλου έχει λόγο!
Η ανοχή είναι συνενοχή!.

Βόλος, από το Τοπικό Συντονιστικό Όργανο Μαγνησίας

του ΔΙΚΤΥΟΥ ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Εξι ελληνικά πανεπιστήμια στη λίστα με τα κορυφαία του κόσμου

 

Έξι ελληνικά πανεπιστήμια «φιγουράρουν» μεταξύ των κορυφαίων παγκοσμίως, σύμφωνα με τη διεθνή λίστα κατάταξης QS.
Πρόκειται για το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Πανεπιστήμιο Πάτρας και το Πανεπιστήμιο Κρήτης.
Ειδικότερα, η συγκεκριμένη κατάταξη αποτελείται από πέντε κατηγορίες επιστημών, στις οποίες κατατάσσονται τα πανεπιστήμια: Ανθρωπιστικές Επιστήμες, Μηχανική και Τεχνολογία, Βιοεπιστήμες και Ιατρική, Φυσικές Επιστήμες και Κοινωνικές Επιστήμες και Διοίκηση.
Αναλυτικά, ΕΚΠΑ και ΑΠΘ κατατάσσονται και στις πέντε κατηγορίες, μέσα στα 500 κορυφαία παγκοσμίως, σε δύο κατηγορίες κατατάσσονται το ΕΜΠ, το Πανεπιστήμιο Πάτρας και το Πανεπιστήμιο Κρήτης και σε μία το ΟΠΑ.
Ανά κατηγορίες επιστημών, οι θέσεις των ελληνικών πανεπιστημίων είναι οι εξής:
1. Ανθρωπιστικές Επιστήμες
   ΑΠΘ: 269η θέση
   ΕΚΠΑ: 392η θέση
2. Μηχανική και Τεχνολογία
   ΕΜΠ: 124η θέση
   ΑΠΘ: 222η θέση
   Πανεπιστήμιο Πάτρας: 312η θέση
   ΕΚΠΑ: 355η θέση
3. Βιοεπιστήμες και Ιατρική
   ΕΚΠΑ: 241η θέση
   ΑΠΘ: 330η θέση
   Πανεπιστήμιο Κρήτης: θέσεις 451-500
4. Φυσικές Επιστήμες
   ΕΜΠ: 247η θέση
   ΑΠΘ: 266η θέση
   ΕΚΠΑ: 302η θέση
   Πανεπιστήμιο Κρήτης: θέσεις 401-450
   Πανεπιστήμιο Πάτρας θέσεις 451-500
5. Κοινωνικές Επιστήμες και Διοίκηση
   ΟΠΑ: 293η θέση
   ΑΠΘ: 320η θέση
   ΕΚΠΑ: 360η θέση

Σημειώνεται ότι για τη θεματική κατάταξη του 2018 τελικώς κατετάγησαν 1.130 πανεπιστήμια από 151 χώρες σε 48 θεματικά αντικείμενα.
Τα συγκεκριμένα αποτελέσματα βασίζονται σε απαντήσεις 75.015 ακαδημαϊκών και 40.455 εργοδοτών, καθώς και στην ανάλυση επιστημονικών δημοσιεύσεων και βιβλιογραφικών παραπομπών από τη βιβλιομετρική βάση δεδομένων Scopus, απ' όπου λήφθηκαν υπόψη δεδομένα της τελευταίας πενταετίας.
Σε κάθε επιμέρους πεδίο ανακοινώνονται αποτελέσματα για τα 500 καλύτερα πανεπιστήμια παγκοσμίως. Σημειώνεται, επίσης, ότι η συγκεκριμένη κατάταξη δεν είναι η συνολική και ότι βασίζεται στα δεδομένα τους έτους 2016-2017.
Στους πίνακες της κατάταξης, τα έξι ελληνικά πανεπιστήμια εμφανίζονται συνολικά 57 φορές στους 48 πίνακες.

Πηγή: www.iefimerida.gr

Εδοξε τη Βουλή

του Παντελή Μπουκάλα

Για το σκάνδαλο Novartis δεν πρωτακούσαμε τις τελευταίες μέρες. Πάει χρόνος που άρχισαν να βλέπουν το φως σχετικά δημοσιεύματα σε εφημερίδες και ιστοσελίδες, κάθε χώρου. Για τα σκάνδαλα στην Υγεία γενικότερα, συζητούμε –όσο συζητούμε, μια και αυτή η δύσκολη τέχνη τείνει να ξεχαστεί– όχι ένα χρόνο, αλλά χρόνια ολόκληρα. Δεκαετίες μάλλον. Και πάλι, με δημοσιεύματα σε εφημερίδες κάθε χώρου και με ερωτήσεις στη Βουλή από πολιτικούς ποικίλης κομματικής ταυτότητας. Κάπως έτσι, αρχίσαμε να αποδεχόμαστε ότι για την πολυφαρμακία και για τα τεράστια βάρη που φορτώνονταν στα Ταμεία δεν έφταιγε το ότι «γιαγιάδες και παππούδες κατεβάζουν τα χάπια με τη σέσουλα». Εφταιγε η υπερσυνταγογράφηση από γιατρούς, που πήραν κάποια στιγμή την απόφαση να προσθέτουν στα έσοδά τους την αμοιβή τους από φιλάνθρωπες φαρμακευτικές εταιρείες, για τη συμβολή τους στην προώθηση συγκεκριμένων σκευασμάτων. Εφταιγε το υπέρογκο κόστος (ειδικά στην Ελλάδα) φαρμάκων, αντιδραστηρίων και χειρουργικού υλικού. Εκατό ευρώ στην Κύπρο μια βιδούλα σπονδυλοδεσίας, λ.χ., ένα χιλιάρικο στην Ελλάδα. Γιατί; «Γιατί έτσι».
Από αυτό το «γιατί έτσι» και από το «ειδικά στην Ελλάδα» –χώρα αναφοράς όπως μάθαμε πρόσφατα, χώρα διαφθοράς όπως ξέραμε από πάντα– θα έπρεπε να ξεκινάει κάθε συζήτηση για την Υγεία, δηλαδή για τα απορρυθμισμένα νοσοκομεία και τα διαλυμένα Ταμεία. Αν δεν δεχόμαστε σαν μοιραία τη διαφθορά στον τόπο μας, επειδή τάχα μας καταράστηκε το δωδεκάθεο του Ολύμπου όταν στραφήκαμε στον χριστιανισμό, οφείλουμε να αναζητήσουμε τρόπο να την πολεμήσουμε.

Το «γιατί έτσι», κακά τα ψέματα, αφορά και πολιτικούς, κατεξοχήν αυτούς. Οχι τον κ. Πικραμμένο, δεν υπήρξε επαγγελματίας της πολιτικής (και είναι η ασυγχώρητη η καγχαστική απρέπεια, μία επιπλέον, του κ. Πολάκη). Αφορά όσους ζουν από την πολιτική. Οσους υπούργευσαν κι έβαλαν την υπογραφή τους σε προνομιακές αυξήσεις τιμών, σε προμήθειες περιττών υγειονομικών υλικών, σε μεροληπτική μεταχείριση συγκεκριμένων φαρμάκων ή εταιρειών. Από τη συζήτηση στη Βουλή ουδείς βγήκε περισσότερο φωτισμένος, περισσότερο ήσυχος για το μέλλον της Δημόσιας Υγείας, περισσότερο σίγουρος ότι «θα χυθεί άπλετο φως», περισσότερο πεισμένος ότι θα πολεμηθούν, επιτέλους, η διαφθορά και η διαπλοκή, περισσότερο βέβαιος για τον σεβασμό των κομμάτων στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Για όλα αυτά, η μπίλια έκατσε στο «λιγότερο». Γιατί; Γιατί έτσι «έδοξε τη Βουλή». Πλην όχι και τω δήμω.

Πηγή : www.kathimerini.gr

«Σώστε το ρέμα του Ποδονίφτη!»

Συντάκτης: Στέργιος Ζιαμπάκας

 

«Για εμάς, τους κατοίκους, ο Ποδονίφτης είναι το ρέμα μας. Δεν είναι ένας οχετός ομβρίων υδάτων. Συγκινήθηκα ακούγοντας συμβούλους να λένε πως πρέπει να προστατευτεί το ρέμα. Παρακαλώ, προστατέψτε το».
Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Μ. Γκέτλιχ, κάτοικο των Πατησίων. Ειπώθηκαν στη διάρκεια του χθεσινού δημοτικού συμβουλίου Αθηναίων, το οποίο κλήθηκε να γνωμοδοτήσει επί της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του έργου της Περιφέρειας Αττικής για τη διευθέτηση του Ποδονίφτη σε μήκος 771 μέτρων, στο τμήμα από τη γέφυρα της οδού Χαλκίδος ώς τη γέφυρα Εράτωνος.

Εισακούστηκαν τα λόγια του κ. Γκέτλιχ, καθώς το δημοτικό συμβούλιο όχι μόνο γνωμοδότησε αρνητικά (δεν υπήρξε ούτε μία θετική ψήφος), αλλά και, σε συνεργασία με τον Δήμο Ν. Φιλαδέλφειας - Ν. Χαλκηδόνας, συστήνει διαδημοτική επιτροπή, με στόχο, έπειτα από επαφές με την περιφερειακή Αρχή, να αλλάξει περιεχόμενο και κατεύθυνση η μελέτη.
Σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν στη διάρκεια του συμβουλίου, η συγκεκριμένη, «παρωχημένη», «έωλη» και «αναξιόπιστη» μελέτη μετατρέπει το μοναδικό ποτάμι του δήμου Αθηναίων, που παραμένει στη φυσική του μορφή (με βλάστηση και πανίδα, όπως ψάρια, βατράχια, αηδόνια, αλκυόνες), σε έναν ανοιχτό τσιμεντένιο οχετό.
«Καλούμε να καταστρέψουμε το τελευταίο φυσικό μνημείο της πόλης», είπε χαρακτηριστικά η αντιδήμαρχος Αθηναίων για θέματα Πρασίνου, Λενιώ Μυριβήλη.
Το έργο προωθείται ως αντιπλημμυρικό, ενώ στο συγκεκριμένο σημείο του Ποδονίφτη «η κοίτη είναι επαρκής και δεν έχουμε εντοπίσει πλημμύρες. Αντιθέτως, η κατασκευή του έργου θα αυξήσει τον κίνδυνο πλημμύρας, λόγω ανυπαρξίας ανάσχεσης της υφιστάμενης κοίτης. Είναι υπαρκτός κίνδυνος, δεν είναι κινδυνολογία», τόνισε η γεωλόγος μηχανικός και μέλος του περιβαλλοντικού συλλόγου «Ροή», Ροδούλα Κωνσταντινίδου, αποκαλύπτοντας νωρίτερα ότι η μελέτη περιέχει «τεράστια κομμάτια κόπι-πέιστ από τη μελέτη του μεγάλου ρέματος της Ραφήνας!».

Το εγκιβωτισμένο τμήμα, πριν την εκβολή του στον Κηφισό. Μια εικόνα στην οποία παραπέμπουν και οι αλλαγές που προωθεί η μελέτη |

Πρόκειται για τη δεύτερη αρνητική γνωμοδότηση που συναντά η μελέτη, μετά την αντίστοιχη (και μάλιστα ομόφωνη) του δήμου Ν. Φιλαδέλφειας - Ν. Χαλκηδόνας. Μιλώντας στο χθεσινό συμβούλιο, ο δήμαρχος της γειτονικής πόλης, Αρ. Βασιλόπουλος, έκανε λόγο για επέμβαση «στηριγμένη σε μια παλιά μελέτη και μια αντίληψη που όχι μόνο δεν εναρμονίζεται με τις σύγχρονες αντιλήψεις, αλλά ούτε και με την εθνική και ενωσιακή νομοθεσία και την πάγια νομολογία του ΣτΕ» και μια μελέτη «που δεν εξέτασε κανένα εναλλακτικό σενάριο», για να προωθήσει μια «λύση μη αποδεκτή περιβαλλοντικά», όπως είπε, επικαλούμενος μάλιστα έγγραφο της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής.
Ολα αυτά ενώ «στο εξωτερικό ανοίγουν ξανά τα σκεπασμένα ποτάμια», όπως σχολίασε ο δημοτικός σύμβουλος Γ. Π. Αποστολόπουλος.
Αλλά και ενώ η Επιτροπή Ποιότητας Ζωής του Δήμου Αθηναίων είχε γνωμοδοτήσει αρχικά θετικά, ενώ έτρεχε η σχετική διαβούλευση, πριν στείλει την υπόθεση στο δημοτικό συμβούλιο που γνωμοδότησε καθυστερημένα...

Πηγή : www.efsyn.gr

Τα θύματα της ρίμας

του Παντελή Μπουκάλα

«​Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά ντουφέκια πέφτουν». Στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Στο τουίτερ και το φέισμπουκ. Ολημερίς κι ολονυχτίς. Πολιτικοί και δικηγόροι, δημοσιογράφοι που αρκούνται στη δουλειά που προβλέπει ο τίτλος τους κι άλλοι δημοσιογράφοι που γράφουν σαν συνήγοροι κομμάτων και θα ’θελαν να γίνουν πολιτικοί, στο μετερίζι του ο καθένας, βάλλουν κατά παντός. Οσα τα ντουφέκια τόσες και οι αλήθειες. Κατά την οπτική του καθενός, τις πληροφορίες ή τις «πληροφορίες» του, την ελευθερία ή τις άδηλες δεσμεύσεις του, την ανιδιοτέλεια ή τα συμφέροντά του.
Βολικός ο αχός για αρκετούς, συγκαλυπτικός. Ενοχλητικός όμως για όσους θα ’θελαν να μάθουν κάτι παραπάνω. Και κυρίως να δουν και να πιστέψουν ότι τα παθήματα θα γίνουν επιτέλους μαθήματα. Πάθημα μέγα, χρόνιο, το θεσμικό πλαίσιο που θρυλείται ότι προστατεύει το Δημόσιο από τους ίδιους τους «λειτουργούς» του: Οι μαύρες τρύπες του κατάπιαν δεκαοχτώ δισ. (ευρώ, μην ξεχνιόμαστε) σε εννιά χρόνια. Από το 2000 έως το 2009, όταν υποτίθεται πως ήμασταν μια χαρά χώρα, ικανή να στήσει τους «πρώτους Ολυμπιακούς του μέτρου» (όχι, δεν γελάμε εδώ, απλώς χτυπάμε το κεφάλι μας σε όποιον πρόσφορο τοίχο, λ.χ. στους τοίχους του Τάε Κβον Ντο), η φαρμακευτική δαπάνη αυξήθηκε κατά 400%.
Αρρωσταίναμε άραγε μαζικά, και μάλιστα σε περίοδο ευφορίας, και όχι «εθνικής κατάθλιψης» όπως τώρα; Εκτός από το κραχ του Χρηματιστηρίου το 1999, που ίσως οδήγησε τα επόμενα χρόνια στην υπερκατανάλωση ηρεμιστικών όσους το είχαν επιτρέψει, η χώρα δεν είχε πληγωθεί από πανδημίες. Να προσθέσουμε την αυξημένη ανάγκη για σκευάσματα αδυνατίσματος, επειδή τότε «όλοι μαζί τα τρώγαμε» εις βάρος της σιλουέτας μας; Να βάλουμε στον λογαριασμό και την πολυφαρμακία, που υπήρχε πριν εισβάλουν και υπεραναπτυχθούν οι νοβαρτίστες, πιθανόν με τη συνδρομή αρτιστών της ημετέρας πολιτικής; Και πάλι, τα 23 δισ. που μας κόστισαν οι πολιτικές χειραγώγησης της φαρμακευτικής δαπάνης από τις πολυεθνικές επιχειρήσεις παραείναι πολλά, ακόμα και για μας τους λαρτζ μεσογειακούς τύπους. Και μια τέτοια γιγαντιαία χειραγώγηση δεν θα μπορούσε να γίνει δίχως τη συμβολή (και η αδράνεια, συμβολή είναι) πολιτειακών παραγόντων αφενός, γιατρών αφετέρου και φαρμακοποιών.
Αλήθεια, φταίει μόνο ο αχός που δεν έχουμε ακούσει ακόμα κάτι επίσημο από τους ιατρικούς συλλόγους για τα μέλη τους που πλούτισαν πέφτοντας –α λα Καρυωτάκη– θύματα της ομοιοκαταληξίας Νοβάρτις / Ιπποκράτης;

Πηγή : www.kathimerini.gr

Πάνω από 4 εκατομμύρια πολίτες χρωστούν στο Δημόσιο. Οι 8 στους 10 με χρέη έως 2.000 ευρώ

 

Περίπου 8 στους 10 πολίτες χρωστούν στο Δημόσιο έως 2.000 ευρώ, ενώ το 54,1% χρωστά ποσό μικρότερο των 500 ευρώ, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε ο Διοικητής της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων, κ. Γιώργος Πιτσιλής, σε εκδήλωση που πραγματοποίησε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο πλαίσιο της επίσκεψης δημοσιογράφων από διάφορες χώρες της Ευρώπης.

Την ίδια στιγμή 73 οφειλέτες του δημοσίου χρωστούν ο καθένας πάνω από 100 εκατομμύρια ευρώ με το συνολικό ποσό της οφειλής στην κατηγορία αυτή να ανέρχεται σε 32,091 δισ. ευρώ.

Το ποσό των 28,658 δισ. ευρώ χρωστούν 1.121 οφειλέτες του δημοσίου ενώ επιπλέον 17,267 δισ ευρώ οφείλεται από 4.665 φορολογούμενους.

Αυξημένα ήταν τα έσοδα από τη φορολογία της ακίνητης περιουσίας το 2017 σε σχέση με το στόχο. Ειδικότερα, έφθασαν τα 3,254 δισ. ευρώ από 3,132 δισ. ευρώ που ήταν ο στόχος. Για το 2018, ο στόχος προβλέπει περαιτέρω αύξηση των εσόδων στα 3,379 δισ. ευρώ.

Στο ποσό των 99,970 δισ. ευρώ ανέρχονταν την 1.1.2018 οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο και σε 4.068.857 ο αριθμός των οφειλετών.Το μεγαλύτερο μέρος των ληξιπρόθεσμων οφειλών είναι φορολογικά πρόστιμα (32%) και ακολουθεί ο ΦΠΑ με 21%.
Σημειώνεται πως ο αριθμός των φορολογούμενων, φυσικών και νομικών προσώπων, που έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τη φορολογική διοίκηση παρουσίασε πολύ μεγάλη αύξηση από το ξέσπασμα της κρίσης και μετά.

Ενώ το 2009 οι φορολογούμενοι με οφειλές προς εφορίες και τελωνεία ήταν 1.089.791 και χρωστούσαν συνολικά περίπου 32 δισ. ευρώ, την φετινή Πρωτοχρονιά ο αριθμός αυτός είχε εκτοξευτεί στους 4.068.857 με συνολικές οφειλές, όπως αναφέρθηκε 99,7 δισ. ευρώ.

Πηγή : www.huffingtonpost.gr

Περί του «Μακεδονικού» και άλλων εθνικών…δαιμονίων

 

της Έλενας Χουζούρη

Είμαι γηγενής – και όχι εξ αγχιστείας, εννοώ εκ Πόντου, Μικρασίας, Καυκάσου, Καρς και Ανατολίας γενικώς-Ελληνομακεδόνισσα. Ο ένας παππούς μου ήταν Μακεδονομάχος [βλέπε «Αφανείς γηγενείς μακεδονομάχοι» και Αθηνάς Κακούρη «Θέκλη» όπου ο Δημητράκης Χουζούρης κάνει περατζάδες]. Ο έτερος, εκ Μελενίκου, παλαιάς βυζαντινής ακριτικής κωμόπολης, με πλειοψηφούν ελληνικό στοιχείο και εξαιρετικό κρασί στην Μακεδονία του Πιρίν, του οποίου ο ελληνικός πληθυσμός μετά την επιδίκαση της πόλης στη Βουλγαρία, με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου 1913, αφού έσπασε τα πήλινα δοχεία με τα κρασιά να ρέουν στους δρόμους, κατέβηκε σούμπιτος λίγα χιλιόμετρα παρακάτω [18 για την ακρίβεια] πέρασε τα άρτι διαμορφωμένα ελληνικά σύνορα και εγκαταστάθηκε στο Σιδηρόκαστρο [Ντεμίρ Χισάρ] και στις Σέρρες. Η μία γιαγιά ήταν κόρη μεγαλοτσιφλικά των Πιερίων -μιλάμε για 19^ο– αιώνα και η έτερη εκ της Άνω Τζουμαγιάς, μετά τους Βαλκανικούς γνωστό ως Μπλαγκόεβγραντ, επίσης Μακεδονία του Πιρίν, ελληνόφωνη ερχόμενη και αυτή με τους δικούς της στο Σιδηρόκαστρο, μετά το 1913. Οι γονείς μου γεννήθηκαν, ο ένας στον Κολινδρό Πιεριας, η άλλη στο Σιδηρόκαστρο. Το ειδύλλιο προέκυψε στη Θεσσαλονίκη και ως εκ τούτου η αφεντιά μου. Τα γράφω όλα αυτά για να δηλώσω ευθαρσώς και μετά από τα πολλά σχετικά μου διαβάσματα -ξεστραβώματα τα τελευταία είκοσι και πλέον έτη, ότι δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα να μοιραστώ την περιλάλητη μακεδονικότητα μου με την μακεδονικότητα του Ζάεφ και του Ντιμιτρόφ. Με τη διαφορά ότι η δική μου είναι ελληνομακεδονικότητα και η δική τους σλαβομακεδονικότητα.
Το όλο ζήτημα μοιάζει όταν δύο άνθρωποι έχουν κοινό όνομα και επίθετο. Τι κάνουν για να μη τους ταυτίζουν; Προσθέτουν το αρχικό του πατρώνυμου τους, δηλαδή δηλώνουν την διαφορετική καταγωγή τους και όλα καλά. Το ίδιο συμβαίνει και με τους Έλληνες μακεδόνες και τους Σλάβους μακεδόνες. Και οι δύο κατοικούν την ευρύτερη περιοχή που από την βυζαντινή αυτοκρατορία και εντεύθεν ονομάζεται Μακεδονία με κάποιες σχετικές διαφοροποιήσεις ανά τους αιώνες. Οι Σλάβοι της περιοχής βρίσκονται εκεί από τις αρχές του 7ου αιώνα. Σλαβικά φύλα έφτασαν έως την Πελοπόννησο όπου εως πριν χρόνια συναντούσες σλαβικά τοπωνύμια, π.χ Δημητσάνα και άλλα που αργοτερα ελληνοποιήθηκαν. Εκεί όμως τα φύλλα αυτά αφομοιώθηκαν απο τον ντόπιο πληθυσμό, επάνω όχι. Τον 10ο και 11ο αιώνα έχουμε το βουλγαρικό κράτος του Σαμουήλ που φτάνει έως τον Πηνειό και τον 13ο το σερβικό κράτος του Στέφανου Δουσάν στα ίδια όρια. Αντιλαμβάνεστε την….σαλάτα που δημιουργείται;
Και φτάνει ο επίμαχος 19ος αιώνας και εκεί που σύμπαντες, Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι και Εβραίοι ζουν μια χαρά. Όπου Χριστιανοί= Σλαβόφωνοι και Ελληνόφωνοι αντάμα, με κύριο σύνδεσμό τους το Πατριαρχείο της Κων/πολης, αρχίζουν οι εθνικοαπλευθερωτικοί πόλεμοι, εναντίον της Οθωμανικής Αυτορκατορίας που παραπαίει, με σκοπό τη δημιουργία των εθνικών κρατών σύμφωνα με το ιδεολόγημα περί έθνους του Διαφωτισμού. Ξεκινούν οι Έλληνες και τα καταφέρνουν. Παίρνουν σειρά οι Σέρβοι και την πατάνε. Θα τα καταφέρουν αργότερα. Ακολουθούν οι Βούλγαροι και εκεί αρχίζουν τα όργανα. Διότι σου λέει δεν γίνεται να έχουμε μόνον εθνικό κράτος πρέπει να έχουμε και ανεξάρτητη εκκλησία από το ελληνοόρθοδοξο Πατριαρχείο. Θα το ονομάσουμε Εξαρχία. Όποιος θέλει την Εξαρχία είναι Βούλγαρος όποιος δεν τη θέλει και μένει στο Πατριαρχείο μαύρο φίδι τον έφαγε. Στο μεταξύ οι Βούλγαροι με τη βοήθεια της Ρωσίας καταφέρνουν και τις άλλες Μεγάλες Δυνάμεις να υπογραφεί η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου το 1878 όπου τους δίνεται ολόκληρη η γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας έως και την Θεσσαλονίκη…Γίνεται ένας χαμός και όχι μόνον από την πλευρά των Ελλήνων και σ’ ένα μήνα υπογράφεται νέα Συνθήκη με την οποία μαζεύεται η Βουλγαρία στα τωρινά της σύνορα συν την Ανατολική Ρωμυλία. Στο μεταξύ όλο αυτό το κονφούζιο μεταφέρεται και στους σλαβόφωνους κατοίκους της Μακεδονίας οι οποίοι αγρότες και φτωχοί οι περισσότεροι, δεν έχουν ασχοληθεί με το αν θα είναι Βούλγαροι, Εξαρχικοί και δεν συμμαζεύεται. Εκείνοι ήξεραν το Πατριαρχείο και τον τόπο τους. Που ήταν η Μακεδονία. Ούτε είχαν σκεφτεί να κάνουν δικό τους εθνικό κράτος ή να τα βάλουν με τους Οθωμανούς. Ώσπου ξεφυτρώνουν οι ντόποιοι οπλαρχηγοί, Σαντάσκι, Γκόλτσεφ, Σαράφοφ και άλλοι και φτιάχουν τις λεγόμενες Εσωτερικές Επαναστατικές Μακεδονικές Επιτροπές που πολύ σύντομα διαβρώνονται από τους Βούλγαρους και από Εσωτερικές μετατρεπονται σε Βουλγαρικές. Κι αρχίζουν τα γιουρούσια. Οι κακόμοιροι οι ντόπιοι σλαβόφωνοι και Ελληνόφωνοι δεν ξέρουν πού να σταθούν.
Οι σλαβοφωνοι που μένουν πιστοί στο Πατριαρχείο αποκαλούνται Γρεκομάνοι – κάτι σαν Έλληνες δηλαδή- και διώκονται. Τότε μπαίνουν στη μέση και οι Έλληνες με Παύλο Μελά και λοιπά. Δηλαδή αυτό που ονομάζεται Μακεδονικός Αγώνας. Να σημειώσω ότι ένας σπουδαίος μακεδονομάχος οπλαρχηγός, ο Καπετάν Κότας ήταν σλαβόφωνος. Και φτάνουμε αισίως στον 20ό αιώνα. Αρχίζουν τα σοσιαλιστικά κινήματα, δημιουργούνται τα πρώτα κομμουνιστικά κόμματα και στα Βαλκάνια, έρχεται το 1917 και η Οκτωβριανή Επανάσταση, γίνονται οι δύο Βαλκανικοί Πόλεμοι και η γεωγραφική περιοχή της Μακδονίας περνά σε Έλληνες το μεγαλύτερο κομμάτι που σχεδόν ταυτίζεται με την Αρχαία Μακεδονία, το δεύτερο στη Σερβία που αντιστοιχεί σήμερα στη π.ΓΔΜ, το τρίτο στη Βουλγαρία – Μακεδονία του Πιρίν – και ένα μικρούλι έχει και η …Αλβανία. Οι σλαβόφωνοι πληθυσμοί μοιράζονται. Κι όσοι νοιώθουν Βούλγαροι πάει καλά. Όσοι όμως δεν νοιώθουν ή δεν έχουν ακόμα διαμορφώσει μια συγκεκριμένη εθνική συνείδηση και απομονωμένοι στα ορεινά μακεδονίτικα χωριά τους με τις πατριαρχικές τους οικογένειες και τα κλειστά τους σόγια και το μόνο που τους συνδέει είναι η γη τους, το χωριό τους, που βρίσκεται στη Μακεδονία, τι γίνεται; Όλους αυτούς που άμα τους ρωτήσεις θα σου πουν ότι είναι μακεντόντσκι. Ε, λοιπόν έχω καταλήξει ότι αυτοί οι ορεινοί, απομονωμένοι μακεδονίτικοι σλαβικοί πληθυσμοί έγιναν και εξακολουθούν να γίνονται το κλωτσοσκούφι διαφόρων ιδεολογιών, δεξιών και αριστερών, πλήρωσαν τους τυχοδιωκτισμούς και τις φιλοδοξίες και των λεγόμενων αυτονομιστών και των Βουλγάρων εθνικοκομμουνιστών [ιδέα τους ήταν να κατεβάσει η Κομιντέρν στο νεοσύστατο ελληνικό κομμουνστικό κόμμα την γραμμή για «Ενιαία Ανεξάρτητη Μακεδονία», στο πλαίσιο μιας Βαλκανικής Κομμουνστικής Ομοσπονδίας» με τους Βούλγαρους «συντρόφους» να έχουν άλλες βλέψεις στο πίσω μέρος του μυαλού τους].
Το αποτέλεσμα ήταν να ξεκινήσουν διώξεις από τις ελληνικές κυβερνήσεις διώξεις και των Ελλήνων κομμουνιστών και των σλαβόφωνων πληθυσμών της ελληνικής Μακεδονίας, οι οποίοι πλειοψηφούσαν στη Δυτική Μακεδονία ακόμα και μετά την εγκατάσταση των Ελλήνων προσφύγων μετά το 1923. Οι διώξεις κορυφώνονται κατά τη δικτατορία του Μεταξά. Στο μεταξύ δημιουργείται στα Βαλκάνια η Γιουγκοσλαβία , η οποία εμπεριέχει και την σημερινή π.Γ.Δ.Μ. Με το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως και στην Ελλάδα δημιουργείται ένα μεγάλο αντιστασιακό κίνημα και στη Γιουγκοσλαβία με επικεφαλής τον Τίτο και το γιουγκοσλαβικό κομμουνιστικό κόμμα. Μέσα στην αναμπουμπούλα σλαβόφωνοι αυτονομιστές από την ελληνική Μακεδονία αρχίζουν να επηρεάζουν τον εκεί κόσμο που έχει καεί η γούνα του από τις ελληνικές διώξεις. Ο ΕΛΑΣ κάνει το λάθος – αμάν πια αυτά τα λάθη – και δημιουργείται το ΣΝΟΦ ένα αντιστασιακό τάγμα σλαβόφωνων με επικεφαλής τον Ηλία Δημάκη [Γκότσε] που κάποια στιγμή τους παίρνει όλους σούμπιτους και τους περνάει στη Γιουγκοσλαβία. Με το που απελευθερώνεται η Γιουγκοσλαβία αρχίζουν να εμφανίζονται οι μεγαλοϊδεατισμοί του Τίτο , ο οποίος θέλει να γίνει ηγέτης πασών των Βαλκανίων. Κάνει μάλσιτα πρόταση στον Δημητρώφ, Γραμματέα του Β.Κ.Κ να …ενταχθεί η Βουλγαρία σε μια ευρύτερη γιουγκσολαβική ένωση, πράγμα που δεν γίνεται αποδεκτό και αρχίζουν αυτοί οι δύο να ψιλοτρώγονται. Ακριβώς τότε ο Τίτο προχωρεί στην δημιουργία της Γιουγκοσλαβίας με τα ομόσπονδα κρατίδια και θέλοντας αφενός να φανεί καλός στους σλαβομακεδόνες εθνικιστές-αυτονομιστές αφετέρου να προλάβει τον Δημητρώφ να μην εντάξει εκείνη την περιοχή στη Βουλγαρία αφού ο δεύτερος θεωρεί τους κατοίκους της Βουλγαρους, κάνει την κίνηση Ματ και φτιάχνει την Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας.
Με τον ελληνικό εμφύλιο τα πράγματα μπλέκονται ακόμα περισσότερο. Οι σλαβόφωνοι της ελληνικής Μακεδονίας συμμετέχουν εκόντες άκοντες στον Δημοκρατικό Στρατό, τα χωριά τους καταστρέφονται από τον Εθνικό Στρατό, πολλοί από αυτούς μεταπηδούν στην Λ.Δ.Μ και άλλοι φεύγουν  είτε στην Τασκένδη, το μεγαλύτερο μέρος τους, είτε σε άλλες ανατολικές χώρες. Στο τέλος του ελληνικού εμφυλίου, το μίσος που έχουν προκαλέσει οι διώξεις και τα κυνηγητά το κλείσιμο των συνόρων, η απαγόρευση των σλαβόφωνων από τις μετεμφυλιακές κυβερνήσεις να επανέλθουν στις πατρογονικές τους εστίες, προκαλούν μια έξαρση εθνικιστικού και αλυτρωτικού ντελίριου στη Λ. Δ. Μ. Ξαναγράφεται η Ιστορία, τα σχολικά εγχειρίδια, η προπαγάνδα για την ταυτότητα τους αυξάνεται. Προς αυτήν την κατεύθυνση δραστηριοποιούνται κυρίως οι σλαβομακεδονικές οργανώσεις Αυστραλίας και Καναδά όπου έχουν μεταναστεύει πολλοί σλαβομακεδόνες της ελληνικής Μακεδονίας λόγων των εμφυλιακών διώξεων, ακούν Ελλάδα και την ταυτίζουν με τους «μοναρχοφασίστες», όπως έλεγαν τις ελληνικές εμφυλιακες κυβερνήσεις. Το ιδεολόγημα του μακεδονισμού με ρίζες αφενός στην Αρχαία Μακεδονία και αφετέρου στην μεσαιωνική Βουλγαρία θεριεύει.
Κι εμείς τι κάνουμε; ‘Η σχεδον σιωπούμε [βλέπε κρυφή συμφωνία Αβέρωφ -Ποπώφ το 1962 δε λέμε δεν μιλάμε δεν αναφέρουμε τίποτα περί του ζητήματος] ή βγάζουμε το άχτι μας στους σλαβόφωνους της ελληνικής Μακεδονίας, όσους είχαν απομείνει σε περιοχή Φλώρινας, Καστοριάς, Πέλλας με το να τους απαγορεύουμε να μιλάνε το ιδίωμά τους, να μην τραγουδάνε τα τραγούδια τους, να μην χορεύουν τους χορούς τους, να ζητάμε χαρτιά για όσους πάνε κι έρχονται από κει πάνω. Ό,τι βλακωδέστερο δηλαδή θα μπορούσε να γίνει.
Και έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Διαλύεται η Γιουγκοσλαβία που αποτελούσε το βολικό άλλοθι των ελληνικών κυβερνήσεων για να ρίχνουν πίσω το «μακεδονικό» ζήτημα και το 1991 η έως τότε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας – αν δείτε χάρτες παλιούς πριν το 1990 θα διαβάσετε ένα Μακεδονία που βγάζει μάτι- ανακηρύσσεται ανεξάρτητο κράτος ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Και τότε, ως δια μαγείας, σαν τη κοιμωμένη βασιλοπούλα του παραμυθιού ξυπνάμε και όχι μόνον ξυπνάμε αλλά αρχίζουμε να ολοφυρόμαστε ότι μας παίρνουν τη Μακεδονία μας την ολοδική μας Μακεδονία και αυτό ΟΧΙ δεν θα το επιτρέψουμε.
Φυσικά δεν έχουμε ιδέα για τα όσα έχουν συμβεί εκεί πάνω αιώνες τώρα. Διότι είμαστε αγράμματοι και τζάμπα μάγκες. Ξέρουμε μόνον για τον Μέγα Αλέξανδρο και πέραν τούτου ουδέν. Το παράλογο είναι ότι εκείνοι που πρωτοστατούσαν και ετοιμάζονται να πρωτοστατήσουν πάλι είναι οι εξ αγχιστείας Μακεδόνες που θυμούνται την Μακεδονία όταν φοβούνται ότι κάποιος θα τους την πάρει. Διαφορετικά είναι μονον Πόντιοι ή Μικρασιάτες [παιδιά αποφασίστε τί είστε]. Βέβαια τους καταλαβαίνω, σου λέει «χάσαμε τις πρώτες πατρίδες μας να χάσουμε και τη δεύτερη». Στη σφαίρα του ψυχολογικού και φαντασιωσικού βρίσκεται το πράγμα.
Για να πάμε όμως και στη γείτονα χώρα. Μετά την ανακήρυξη της χώρας ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» ο τότε πρώτος Πρόεδρός της, σοσιαλιστής Κίρο Γκλιγκόρωφ – εκ χωρίου της Φλώρινας καταγόμενος- και αναγνώριζε την απολύτως σλαβική καταγωγή του λαού του και τα περί Αλεξάνδρου τα θεωρούσε παραμύθια και ήταν έτοιμος να υποχωρήσει στο θέμα της ονομασίας και να συμφωνήσει με την τότε Κυβέρνηση Μητσοτάκη μια κοινά αποδεκτή λύση, με σύνθετο ονομα κ.λπ. Αυτό ήταν το περίφημο πακέτο Πινέιρο που έδινε σε μας πολλά καλούδια και το ζήτημα θα έκλεινε μια χαρά. Και τότε άρχισαν οι πάσης φύσεως τζάμπα μαγκιές μας με πρώτο και καλύτερο τον «χαμουτζή» [έκφραση ημών των από πάνω για τους κάτω από το αυλάκι] και …..υπερεθνικόφρονα Υπουργό Εξωτερικών Α. Σαμαρά, ο οποίος κυριολεκτικά τα έκανε μαντάρα. Καπάκι και τα συλλαλητήρια με το σουρεάλ σύνθημα «Η Μακεδονία είναι ελληνική» και ήρθε κι έδεσε με τον άλλον ….υπερπατριώτη Ανδρέα Παπανδρέου με το εμπάργκο του και τα λοιπά.
Στο μεταξύ στη γείτονα χώρα φεύγει ο μετριοπαθής Γκλιγόρωφ -επιχείρησαν και να τον δολοφονήσουν- κι έρχεται το υπερεθνικιστικό κόμμα του Γκρούεφσκι – ο παππούς του επίσης από ένα χωριό της Φλώρινας- κι αρχίζουν εκεί τα μεγάλα πανηγύρια. Από τη μια η κυβερνητική διαφθορά στα ύψη και η φτώχεια του κοσμάκη στα βάθη και ο απροκάλυπτος αυταρχισμός επίσης, από την άλλη το απόλυτα χρυσωμένο χάπι της λεγόμενης αρχαιοποίησης. Δεν έχετε να φάτε παιδιά, πάρτε έναν τεράστιο άγαλμα του Μέγα Αλέξανδρου από τον οποίο κατευθείαν κατάγεστε. [Πώς λέμε κατευθείαν διαδρομή; Έτσι]. Παίρνετε ελάχιστους μισθούς; Ναι αλλά για σκεφτείτε το ένδοξο αρχαιομακεδονικό σας παρελθόν κ.λπ κλ.π κλ.π. Δεν μπορεί η χώρα μας να σηκώσει κεφάλι, φταίνε αυτοί οι παλιοέλληνες που εκτος των άλλων έιναι και κατακτητές της Μακεδονίας μας. Αυτά μέχρι που και εκεί ο κόσμος έπαψε κάποια στιγμή να τρώει το μεγαλοαλεξανδρινό κουτόχορτο, ξεσηκώθηκε, και τέλος πάντων ξεκουμπίστηκαν οι υπερεθνικιστές . Η νέα Κυβέρνηση λοιπόν – πολύ συμπαθητικός μου φαίνεται ο Ζάεφ- θέλουν η χώρα τους να ξεκολλήσει επιτέλους και να προχωρήσει. Είναι ρεαλιστές και έτοιμοι για υποχωρήσεις. Ας μη θεωρούμε ότι είναι και γι αυτούς εύκολα τα πράγματα. Οι προηγούμενοι έχουν δηλητηριάσει πολύ κόσμο που αντιδρά. Αν δεν σταματήσουμε κι εμείς τις τζάμπα μαγκιές είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για να λυθεί το ονοματολογικό. Μακεδόνες είναι και αυτοί, πάει και τέλειωσε. Σλάβοι μακεδόνες. Μακεντότσκι. Η Μακεδονία δεν είναι ΜΟΝΟΝ ελληνική. Είναι εις …τετραπλούν. Η Αρχαία ήταν αλλά από τότε έχουν περάσει 2500 χρόνια και βάλε. Έλεος!
Προσωπικά, θα προτιμούσα μια σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό – όπως είναι και το αληθές – έναντι όλων παρά τον χρονικό, π.χ Νέα Μακεδονία. Μέχρι πρότινος το σκεφτόμουν αλλά με έπεισε με παρέμβασή του ο Σταύρος Λυγερός οτι δηλαδή το «Νέα» δημιουργεί προϋποθέσεις συνέχειας άρα μπορεί και να καλλιεργήσει αλυτρωτισμούς. Διότι εντάξει με την σημερινή κυβέρνηση των σοσιαλιστών αλλά αν επανέλθουν καποια στιγμή οι εθνικιστές; Ας το σκεφτεί κι αυτό ο Νίκος Κοτζιάς. Και τέλος αν δεν λυθεί τώρα το ζήτημα θα φάμε μια χαρά το σημερινό όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» με όλα τα συμπαρομαρτούντα. Θα κρατήσουμε όμως ψηλά το κεφάλι της μαγκιάς μας που μόνον σε ήττες ιστορικά μας οδηγεί.

Πηγή : www.ipyxida.gr

Βασίλης Ραφαηλίδης: Η ομάδα αίματος των καθαρόαιμων Ελλήνων

 

ΟΛΕΣ οι συγχύσεις στην Ελλάδα ξεκινούν από την αδυναμία μας να ξεχωρίσουμε τις έννοιες «έθνος» και «κράτος», που σε καμία περίπτωση δεν είναι συνώνυ­μα. Η λέξη έθνος είναι σανσκριτικής καταγωγής και, στην κυριολεξία, σημαίνει «ομαιμοσύνη», δηλαδή ομοιό­τητα του αίματος των ανθρώπων που ανήκουν στην ίδια φυλετική ομάδα.
Είναι φανερό, όμως, πως για να διατηρήσει την «κα­θαρότητα» του αίματός της μια φυλή, και συνεπώς να λειτουργήσει σαν μια ευρεία οικογένεια, όπου όλα τα μέ­λη της θα είναι στενοί ή μακρινοί συγγενείς, πρέπει αυ­τή η φυλή να είναι καταρχήν ενδογαμική, δηλαδή τα μέλη της να παντρεύονται μεταξύ τους και οι επιμειξίες με αλλόφυλους να απαγορεύονται αυστηρά. Αλλά κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί μόνο σε πολύ κλειστές και πολύ πρωτόγονες κοινωνίες. Σήμερα, πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχουν «καθαρές» εθνότητες, διότι δεν υπάρχουν κλειστές κοινωνίες.
ΕΙΝΑΙ αυτονόητο, πως κανείς νομοθέτης εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια δε θα μπορούσε να διαφυλάξει την «καθαρότητα» του αίματος μιας φυλής.
‘Αλλωστε, οι άνθρωποι δεν είναι άλογα ράτσας, τα­γμένα στις ιπποδρομίες, ώστε να φροντίζουμε για την καθαρότητα του αίματός τους. Και ωστόσο, δεν έλει­ψαν ποτέ οι μικρόνοες που αντιμετωπίζουν τον άν­θρωπο σαν ζώο, περιορισμένο σ’ ένα οιονεί αναπαρα­γωγικό ιπποφορβείο. Και ο ρατσισμός είναι αυτό ακρι­βώς: Μια μεταφυσική και αυτόχρημα παρανοϊκή πίστη στην «καθαρότητα του αίματος της φυλής» -μια κα­θαρότητα που εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια ανήκει στην περιοχή του μύθου.
Αυτή η ολοφάνερα ανόητη πίστη, η τόσο διαδομένη ωστόσο, μας κάνει να νομίζουμε πως ο «χόμο σάπιενς» έχει να διανύσει πολύ δρόμο ακόμα, προκειμένου να γίνει όντως σοφός. Και εν πάση περιπτώσει, απ’ τον «χόμο  σάπιενς» πρέπει να αποκλειστούν εξαρχής οι ρατσιστές, που εδώ σε μας πήραν το ψευδώνυμο «εθνικόφρονες». Που σημαίνει «άνθρωποι που φρο­νούν – σκέφτονται – εθνικά». Αλλά για να σκέφτεσαι εθνικά πρέπει να σκέφτεσαι… αιματολογικά. Δηλαδή, πρέπει να πιστεύεις πως το αίμα σου έχει μια ειδική ποιότητα, οπωσδήποτε καλύτερη απ’ την ποιότητα οποιουδήποτε άλλου που ανήκει σε άλλη… ομάδα (εθνικού) αίματος.
Ο ρατσισμός, λοιπόν, είναι φασισμός. Και ο φασισμός είναι πρωτογονισμός, ακριβώς γιατί είναι ρατσισμός. Για ράτσες μιλούν σήμερα μόνο οι ζωολόγοι, οι κτηνία­τροι και οι κρετίνοι. Κάθε «εθνικόφρων» λοιπόν κρύβει μέσα του ένα φασίστα. Φυσικά, δεν είναι καθόλου τυ­χαίο που τα φασιστικά καθεστώτα στηρίχτηκαν στους «εθνικόφρονες». Ούτε είναι τυχαίο ακόμα, που η εθνικοφροσύνη έχει την τάση να πυκνώνει όσο προχωρού­με προς τα δεξιά του πολιτικού φάσματος. Από δω και η λογικόταταη άποψη, πως η κουταμάρα πολώνεται προς τα δεξιά – χωρίς, δυστυχώς, να είναι αποκλειστικό της προνόμιο. Διότι υπάρχει και μια… αριστερή κουταμάρα. Αλλά τουλάχιστον αυτή δεν έχει την… αιματολο­γική καθαρότητα της δεξιάς κουταμάρας, που είναι πολύ πιο εκνευριστική και, φυσικά, πολύ πιο επικίνδυ­νη. (Ανάμεσα σε δύο ηλίθιους θα διάλεγα τον αριστερό ηλίθιο απ’ τον οποίο κινδυνεύω λιγότερο, παρότι η ηλιθιότητα καθαυτή είναι έτσι κι αλλιώς επικίνδυνη. Και για να μη δημιουργηθούν παρανοήσεις, πρέπει να τονίσουμε πως η ηλιθιότητα είναι ιδιότητα υπαρξιακή και υπερκομματική. Κι αλίμονο στον έξυπνο αριστερό που θα συγκρουστεί με βλάκα αριστερό. Είναι από χέρι χαμένος, γιατί η βλακεία έχει τη δύναμη να μετακινεί όρη, όπως ακριβώς και η πίστη).
ΤΟ ΕΘΝΟΣ, λοιπόν, είναι ένας αρχαϊσμός και ένας αταβισμός. Επιβιώνει ως έννοια για να δημιουργεί στα απλοϊκά μυαλά την ψευδαίσθηση της συνοχής και της συνέχειας μιας μικρής ή μεγάλης ομάδας ανθρώπων, που συνεχίζουν να πιστεύουν, γιατί έτσι θέλουν, πως ανήκουν σε μια πολύ μεγάλη οικογένεια με κοινό γε­νάρχη. Κάποτε, ωστόσο, η έννοια της εθνότητας έπαιζε έναν πολύ σοβαρό ρόλο. Πράγματι, η οργάνωση της ανθρώπινης κοινωνίας άρχισε με τη συσσωμάτωση των ατόμων σε ομάδες ευρύτερες της μικρής, τυπικής οικο­γένειας, οι οποίες αποτελούν μια ευρεία, αιματοσυγγενική οικογένεια. Τούτες οι ομάδες ανέπτυξαν έναν κοι­νό πολιτισμό στη βάση μιας κοινής γλώσσας.
Με τους αιώνες, η αιματοσυγγένεια, με τις συνεχείς επιμειξίες, έπαιζε ολοένα και μικρότερο ρόλο, ενώ αν­τίθετα τα πολιτιστικά δεδομένα, που είχαν αρχίσει να εμφανίζονται στο στάδιο της αιματοσυγγένειας, διατη­ρήθηκαν και αναπτύχθηκαν, για να αποτελέσουν στη συνέχεια, αυτά και μόνο, τα ειδικά χαρακτηριστικά μι­ας εθνότητας. Μ’ άλλα λόγια, η έννοια της εθνότητας υπάρχει και σήμερα, αλλά είναι καθαρά και αποκλει­στικά πολιτιστική. Συνεπώς, μέλη μιας συγκεκριμένης εθνότητας είναι άνθρωποι που έχουν ένα συγκεκριμέ­νο κοινό πολιτισμό, που διαφέρει απ’ τον πολιτισμό μιας άλλης εθνότητας. Όμως, με την όσμωση ανάμεσα στους λαούς που επέφερε η βελτίωση και στις μέρες μας η καλπαστική ανάπτυξη των επικοινωνιών και των συγκοινωνιών, οι πολιτιστικές ιδιαιτερότητες άρχισαν να ατονούν και να τείνουν προς μια ισοπέδωση, πουκανένα διοικητικό μέτρο δε θα ήταν δυνατό να την ανακόψει.
Για να περιοριστούμε στον κινηματογράφο και μόνο, σήμερα γνωρίζουμε τόσο καλά τα αμερικανικά ήθη εξαιτίας της πληθώρας των αμερικάνικων ταινιών που έχουμε δει, όσο δε γνωρίζουμε τα εγχώρια ήθη. Ο πο­λιτιστικός ιμπεριαλισμός είναι μια πραγματικότητα. Αλ­λά προσωπικά δε βρίσκω τίποτα το μεμπτό σ’ αυτή τη μορφή ιμπεριαλισμού, που ωστόσο ακολουθεί, όπως η ουρά το κεφάλι, τον κυρίως ειπείν ιμπεριαλισμό (τον οικονομικό). Εφόσον, δηλαδή, η Αμερική κυριαρχεί οι­κονομικά στο Δυτικό κόσμο, είναι φυσικό να κυριαρχεί και πολιτιστικά. Και δεν υπάρχει κανένας τρόπος να αναχαιτιστεί η πολιτιστική της κυριαρχία, αν προηγου­μένως δεν αναχαιτιστεί η οικονομική. Τον πολιτισμό τον δημιουργούν πάντα οι οικονομικά ισχυρότεροι. Κι αυτό που λέγεται «λαϊκός πολιτισμός» αναφέρεται μό­νο και αποκλειστικά σε κλειστές κοινωνικές ομάδες, κυρίως αγροτικές.
Αλλά τούτη η κλειστότητα, το ξέρουμε καλά, είναι εντελώς αδύνατη σήμερα. Και μόνο η τηλεόραση είναι επαρκής παράγων για να εισβάλει ο ένας πολιτισμός μέ­σα στον άλλο και να δημιουργηθεί ένα αξεδιάλυτο πο­λιτιστικό μπέρδεμα, που στη μεταβατική περίοδο που περνάμε σήμερα μπορεί να μας ενοχλεί, αλλά τους αν­θρώπους του 21ου αιώνα είναι βέβαιο πως δε θα τους ενοχλεί καθόλου. Οι πολιτισμοί, άλλωστε, δεν είναι για να φυλακίζονται στα μουσεία, αλλά για να κυκλοφο­ρούν, να ενοποιούνται και να δημιουργούν τη χωρίς σύ­νορα πανανθρώπινη κοινωνία. Το τι είδους κοινωνικό καθεστώς θα έχει αυτή η υπερεθνική κοινωνία του άμεσου μέλλοντος είναι ένα άλλο ζήτημα, που ξεπερνάει τα όρια αρμοδιότητας της επιστήμης της Εθνολογίας και μετατίθεται στην περιοχή της αρμοδιότητας των επιστημών της Κοινωνιολογίας και της Πολιτικής Οικο­νομίας.
ΛΟΙΠΟΝ, κάτω από συνθήκες αυξανόμενης πολιτι­στικής όσμωσης, το να μιλάει κανείς για «εθνική καθα­ρότητα» ακόμα και με την ελαστική πολιτιστική έννοια είναι τόσο αστείο, όσο περίπου και το να μιλάει για «εθνική καθαρότητα» με την πανάρχαια αιματολογική έννοια. Διότι, δε σμίγουν μόνο τα αίματα, αλλά και τα ήθη, και τα έθιμα, και οι νόμοι, και οι θεσμοί και οι ιδέες. Σήμερα, το πεδίο δράσεως, τόσο της οικονομίας όσο και των ιδεών είναι η υδρόγειος σφαίρα. Μια μέρα, τα εθνικά σύνορα θα καταρρεύσουν οπωσδήποτε, και μάλιστα χωρίς να το επιδιώξει κανείς συνειδητά. Η αν­θρώπινη κοινωνία, από τότε που εμφανίστηκε, βαδίζει συνεχώς και αδιάλειπτα προς την ενοποίηση. Που δε θα ολοκληρωθεί, αν όλοι οι άνθρωποι ολόκληρης της Γης δεν αισθανθούν πως ανήκουν στην ίδια εθνότητα, δηλαδή την κοινότητα όλων των ανθρώπων, ολόκληρης της Γης.
Πρόκειται για ένα ιδανικό κοινό και στο χριστιανισμό και στο μαρξισμό και στον καπιταλισμό. Μόνο που ο καθένας τους αντιλαμβάνεται τούτη την ενότητα στη βάση μιας διαφορετικής ιδεολογίας και κοσμοθεωρίας. Και, βέβαια, αυτή η ενότητα δε θα είναι ούτε πλήρης ούτε σταθερή αν δε συντελεστεί στη βάση της οικονο­μικής ενότητας, που είναι η αναγκαία προϋπόθεση για κάθε άλλης μορφής ενότητα. (Ακόμα και στην πατρική οικογένεια δεν είναι δυνατό να υπάρξει ενότητα αν τη συνοχή της τη διαβρώνουν παράγοντες οικονομικής τά­ξεως. Ο μαρξισμός δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια εμφατική επισήμανση της πρωταρχικότητας του οικονομικού παράγοντα στα πάντα. Και είναι κωμικό να τον αμφισβητούν άνθρωποι που ολόκληρη τη ζωή τους τη δομούν γύρω από ένα χρηματοκιβώτιο, και κα μιά φορά γύρω από μια και μοναδική λίρα ή από έναν κηπάκο ευτελούς αξίας.).
Αν το έθνος είναι μια έννοια που ανήκει πλέον στην αρχαιολογία της σκέψης, πράγμα που δημιουργεί την ανάγκη της επικάλυψης της απ’ την πάντα δρώσα επι­καιρότητα του συναισθήματος (μόνο το συναίσθημα θα δικαιολογούσε την προσκόλλησή μας στην έννοια της εθνότητας, που κατάντησε έννοια περίπου… ερωτική), η έννοια του κράτους, αντίθετα, είναι πάντα επίκαιρη και πάντα δρώσα. Το κράτος σε καμιά περίπτωση δεν είναι συνώνυμο του έθνους. Όπως ήδη αντιληφθήκαμε, το έθνος είναι έννοια εξαιρετικά πλατιά – τόσο πλατιά που να ξεχειλώνει από παντού και κανείς να μην μπο­ρεί να τη συμμαζέψει. Άλλωστε, κανείς μελετητής δεν κατάφερε να δώσει έναν σαφή ορισμό της έννοιας «έθνος». Πώς θα ήταν δυνατό να οριστούν με σαφή­νεια τα συναισθήματα; Η έκφραση, για παράδειγμα, «αγαπώ την Ελλάδα» (νοούμενη ως έθνος) δεν έχει με­γαλύτερη αξία από την έκφραση «αγαπώ τη Μαρία». Και οι δύο εκφράσεις είναι το ίδιο δυσπερίγραπτες λο­γικά, γιατί είναι το ίδιο συναισθηματικές.
Και. επειδή κάτι πρέπει ν’ αγαπάει κανείς σε τούτο τον κόσμο, όταν δεν είναι σε θέση να αγαπήσει τις γυ­ναίκες (και οι γυναίκες τους άντρες) καταλήγει τελικά ν’ αγαπήσει μέχρι παραφροσύνης… τη σημαία, το στέμμα και άλλα τέτοια φετίχ, αποδεικνυόμενος γνήσι­ος ειδωλολάτρης. Παρά ταύτα, έχει την αξίωση να τον αντιμετωπίζουμε ως πολιτισμένο άνθρωπο. Ε, όχι. Πάει πολύ. Είναι τόσο βάρβαρος, όσο και ο Αφρικανός αν­θρωποφάγος. Γιατί, αν δεν ήταν ανθρωποφάγος δε θα επιθυμούσε να «φάει τον εχθρό», ή να τον «πετάξει στη θάλασσα» (δηλαδή να τον πνίξει σαν γατί) ή να του «πιει το αίμα» σαν βρικόλακας. Ας το καταλάβουμε καλά: Ο εθνικισμός είναι πρωτογονισμός και βαρβαρό­τητα, κυρίως όταν ο «εθνικόφρων» είναι τόσο βλαξ, που να μην μπορεί να καταλάβει πως πίσω απ’ αυτό τον πρωτόγονο συναισθηματισμό κρύβονται τα πεζά σχέδια τον οικονομικά ισχυρών.
Η ομηρική λέξη κράτος, λοιπόν, σημαίνει στην κυριο­λεξία ισχύς, δύναμη, εξουσία, βία, κυριαρχία. (Η λέξη παράγεται απ» το ρήμα κρατώ που σημαίνει είμαι ισχυ­ρός, είμαι δυνατός, είναι κυρίαρχος.) Αν το έθνος είναι έννοια συναισθηματική, που έγινε τέτοια από εκπεσμό του αρχικού φυλετικού και στη συνέχεια του πολιτιστι­κού της περιεχομένου, το κράτος είναι έννοια λογική μέχρι παραλογισμού. Τίποτε δεν είναι πιο υπαρκτό, πιο βασανιστικό και πιο καταπιεστικό απ’ το σύγχρονο κράτος, σ’ όλες του τις μορφές. Σε τελική ανάλυση, κράτος είναι οι νόμοι του κράτους, οι χωροφύλακες του κράτους, οι δεσμοφύλακες του κράτους. Και οι… παπάδες του κράτους, στην περίπτωση που οι παπά­δες πλην της πνευματικής θέλουν να ασκούν και κο­σμική εξουσία, καλή ώρα σαν τους δικούς μας δεσποτά­δες, που ολοένα και περισσότερο απομακρύνονται απ’ τό πνεύμα και ολοένα και περισσότερο πλησιάζουν το… οινόπνευμα. (Το καλό κρασί θέλει και καλό φάϊ, λέει ο λαός.)
Παρόλο που το κράτος στηρίζεται συναισθηματικά στο έθνος, στις περιπτώσεις εκείνες που, όπως εδώ, δεν μπορεί να στηριχτεί σ‘ αυτό ούτε φυλετικά ούτε πολιτιστικά, αδιαφορεί πλήρως για το έθνος. Και μη μου πείτε πως οι υδροκέφαλοι «κρατικοί λειτουργοί» εδώ στην Ελλάδα των Ελλήνων κομπιναδόρων πιστεύ­ουν έστω και μια λέξη απ’ αυτά, που λένε στους εκφωνούμενους κατά τις εθνικές επετείους λόγους. Πρόκει­ται, απλώς, για λόγια παχιά που απευθύνονται σε εγ­κέφαλους αδύνατους. Και καμιά φορά, πρόκειται για λόγια παχιά που κυοφορούνται σε εγκέφαλους αδύνα­τους και απευθύνονται σε εγκέφαλους το ίδιο αδύνα­τους. (Είναι η περίπτωση των «εθνικών» άλογων λόγων του Γ. Παπαδόπουλου και των περί αυτόν κρετίνων.)
ΚΑΠΟΥ, λοιπόν, τα πράγματα έχουν μπλέξει επικίν­δυνα. Τόσο που εδώ στην Ελλάδα να μην ξέρουμε πια που σταματάει το κράτος και που αρχίζει το έθνος – και αντίστροφα. ‘Ετσι, τα κρατικά τα βαφτίζουμε εθνι­κά, ενώ τα εθνικά δεν είναι παρά κρατικά. Κουλουβά­χατα, κατά το δη λεγόμενο.
Μ’ άλλα λόγια, ακόμα δεν καταλάβαμε πως Έλλη­νας, έτσι πεζά, είναι ο καθένας που έχει την ελληνική υπηκοότητα, που υπακούει, δηλαδή, στους νόμους του ελληνικού κράτους, άσχετα απ’ τη φυλετική του προέ­λευση. Εντούτοις θέλουμε τους ‘ Ελληνες να υπακού­ουν και στους «νόμους του αίματος», ως γνήσιοι Αφρι­κανοί. Και παρά ταύτα δε μας πετούν με τις κλωτσιές απ’ την ΕΟΚ, κι απ’ όπου αλλού υπάρχουν πολιτισμέ­νοι άνθρωποι.
Ο Γεράσιμος Κακλαμάνης στο επίμοχθο και σχολα­στικά τεκμηριωμένο έργο του «Επί της δομής του Νεο­ελληνικού Κράτους» (έκδοση του συγγραφέα) λέει: «Η συνεπής επιδίωξη της θρησκευτικής κλειστότητας στην τουρκοκρατία, ενώ διατήρησε την εθνική συνείδηση μεγάλων τμημάτων του ανά την Μικρά Ασία ελληνι­σμού, επί των Βαλκανίων επέφερε ένα αξεδιάλυτο συ­νειδησιακό μείγμα μεταξύ Ελλήνων, Σλάβων, Βλάχων, Αλβανών», κλπ. Και συνεχίζει: «Η κατάσταση του νεο­ελληνικού εθνισμού των πρώτων επαναστατικών χρό­νων ήταν η συνειδησιακή  πολλαπλότητα διαφόρων τμημάτων του ελληνισμού και συνεπώς η μη ύπαρξη συγκεκριμένης ιδεολογίας». Και διερωτάται ευλόγως: «Ποια εξωτερική πολιτική μπορεί να έχει μια χώρα μει­ονοτήτων;». Και διευκρινίζει αλλού: «Οι πολιτικοί δε δημιουργούν Ιστορία. Απλώς την υπηρετούν».
Εδώ όμως, ούτε ο λαός δημιουργεί ενσυνείδητα Ιστο­ρία. Διότι υπηρετεί τους πολιτικούς και όχι τον εαυτό του. Και η νεοελληνική Ιστορία δεν υπακούει σε καμιά πρόθεση. Απλώς, αναφύεται τυχαία και αναγκαία, όπως το χορταράκι στους αγρούς. Η νεοελληνική Ιστο­ρία είναι… αγροτική ιστορία στην πιο απόλυτη κυριολεξία.
*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Έθνος στις 19.4.1987 αλλά παραμένει επίκαιρο.

Πηγή : www.presspublica.gr