Τα πεπραγμένα της Χούντας

Ο μαύρος κατάλογος της εφταετίας. Βασανιστήρια, σκάνδαλα, ρουσφέτια, εκτόξευση του χρέους και υποταγή στους Αμερικάνους

Χούντα και Παιδεία
-1. Εκδίωξη των εκπαιδευτικών που είχαν αριστερό φρόνημα.
-2. Επαναπρόσληψη συνταξιούχων εκπαιδευτικών με γνωστά φρονήματα.
-3. Πρόσληψη νέων εκπαιδευτικών που διέθεταν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων.
-4. Οι μαθητές υποχρεώθηκαν να υμνούν τους συνταγματάρχες.
-5. Απαγόρευαν στους εκπαιδευτικούς να χρησιμοποιούν μέχρι και την λέξη κόκκινο επειδή παρέπεμπε στο κομμουνισμό.
-6. Οι μαθητές που έγραφαν με το αριστερό υποχρεώνονταν να γράψουν με το δεξί, ακόμα και δια της βίας, επειδή η γραφή με το αριστερό ισοδυναμούσε με υποσυνείδητη ροπή προς τον κομμουνισμό και έπρεπε να παταχθεί!
-7. Οι μαθητές έπρεπε να κάνουν ομιλίες και να διαγωνίζονται σε εκθέσεις υπέρ της χούντας.
-8. Απαγορεύονταν-κατάσχονταν τα εξωσχολικά βιβλία με κόκκινο εξώφυλλο επειδή παρέπεμπαν στο κομμουνισμό!
-9. Απαγορεύονταν-κατάσχονταν βιβλία από συγγραφείς που η κατάληξή του επώνυμού τους θύμιζε Ρωσία ή κομμουνισμό, όπως Τσέχοφ, Ντοστογιέφσκι, Ζερβό (ζερβά=αριστερά) κτλ.
-10. Η εγκύκλιος 182 καθόριζε αυστηρώς την συμπεριφορά των εκπαιδευτικών και την καθημερινή εξύμνηση των συνταγματαρχών.
Χούντα και Ανθρώπινα Δικαιώματα
-1. Βασανιστήρια και εξορίες όσων δεν διέθεταν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Τα βασανιστήρια ήταν απαραίτητα για την προστασία του πολιτισμού μας!
-2. Κατάλυση του ασύλου της κατοικίας, ελεύθερη είσοδος οποιαδήποτε ώρα της ημέρας στην οικία οποιουδήποτε θεωρούνταν ύποπτος.
-3. Ο ΟΤΕ παρακολουθούσε μαζικά τις τηλεφωνικές συνομιλίες των πολιτών.
-4. Από τα ΕΛΤΑ αφαιρούσαν την αλληλογραφία και την έλεγχαν στην κρατική ασφάλεια. Αν εγκρίνονταν το περιεχόμενο έφευγε για τον παραλήπτη.
-5. Λογοκρισία σε κάθε έντυπο μέσο, στις τέχνες και τα γράμματα.
-6. Από το δημόσιο εκδιώχθηκαν όσοι είχαν αριστερό φρόνημα ή δεν διέθεταν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων.
-7. Όσοι δεν τηρούσαν την επιβαλλόμενη συμπεριφορά περνούσαν στρατοδικείο.
-8. Θυρωροί, περιπτερούχοι, οδηγοί λεωφορείων, ταξί και ιδιοκτήτες καφενείων προσεγγίζονταν από την ασφάλεια για να γίνουν πληροφοριοδότες με αντάλλαγμα την ευνοϊκή μεταχείριση από το καθεστώς.
Χούντα και Οικογενειοκρατία
-1. Ο Παπαδόπουλος διόρισε όλα του τα αδέρφια σε επιτελικές θέσεις στο δημόσιο. Ο Κώστας Παπαδόπουλος Στρατιωτικός ακόλουθος, Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Προεδρίας, Περιφερειακός Διοικητής Αττικής και Υπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ. Ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος από χαμηλόβαθμος δημόσιος υπάλληλος διορίστηκε Γενικός Γραμματέας Δημοσίας Τάξης.
-2. Οι χουντικοί διόριζαν τους συγγενείς τους στις δημόσιες υπηρεσίες. Όπως ο Μακαρέζος που διόρισε τον κουνιάδο του Α. Ματθαίου Υπουργό Γεωργίας και αργότερα Βορείου Ελλάδας από όπου και ακολούθησαν τα γνωστά σκάνδαλα με τα λεφτά των αγροτικών συνεταιρισμών. Ο Ι Λαδάς διοικητής της ΕΑΤ-ΕΣΑ, Γενικός Γραμματέας στα υπουργεία Δημόσιας Τάξης, Τουρισμού και μετέπειτα Υφυπουργός Εσωτερικών - περιφερειακός διοικητής Θεσσαλίας και υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών ενεπλάκη σε δύο σκάνδαλα διαφθοράς: το ένα με τα θαλασσοδάνεια και το άλλο με τους διορισμούς δύο εξαδέλφων του. Συγκεκριμένα, ο ένας διορίστηκε στρατηγός και διοικητής της ΑΣΔΕΝ, ενώ ο έτερος τοποθετήθηκε στη θέση του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών.
-3. Άλλαξαν οι διοικήσεις των Οργανισμών και πληρώθηκαν από τους λεγόμενους νομιμόφρονες και ευσυνείδητους δημοσίους υπαλλήλους που όλως τυχαίως ήταν συγγενείς τους.
-4. Οι χουντικοί έδιναν τις εργολαβίες του δημοσίου σε δικά τους πρόσωπα. Από τα μεγαλύτερα έργα ανέλαβε ο γαμπρός του Παττακού, Α. Μεϊντάσης, με τη συμβολή του Δήμου Αθηναίων. Είναι τα γνωστά σκάνδαλα Μεϊντάση με τις μελέτες, τα υπόγεια γκαράζ στην πλατεία Κλαυθμώνος και την οδό Λιοσίων, το Πνευματικό Κέντρο στην Ακαδημίας, τις επαύλεις, τις κατασκηνώσεις του Δ. Αθηναίων και άλλα. 
-5. Οι χουντικοί και οι συγγενείς τους έπαιρναν άτοκα δάνεια για να ανοίξουν επιχειρήσεις τις οποίες και δεν άνοιγαν ποτέ. Τα δάνεια της ΕΤΒΑ (1,5 δις δρχ) τα έδινε ο Παύλος Τοτόμης- πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος του Τομ Πάπας (EssoPappas κτλ), Υπουργός Δημόσιας Τάξης των χουντικών και μετέπειτα Πρόεδρος της ΕΤΒΑ.
-6. Οι χουντικοί τριπλασίασαν το μισθό του πρωθυπουργού και των υπουργών. Ενώ ο μέσος μισθός ενός εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα ήταν 3.500 δρχ την ίδια εποχή ο μισθός του Παπαδόπουλου έφτασε και τις 55.000 δρχ και των Υπουργών τις 35.000 δρχ. Τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου έπαιρναν εκτός έδρας αποζημίωση με φωτογραφική διάταξη. 1000 δρχ για τον Πρωθυπουργό και 850 δρχ για τους υπουργούς-υφυπουργούς τους για κάθε μέρα που βρίσκονταν εκτός Υπουργείου!
-7. Ο Παπαδόπουλος άλλαξε το νόμο διαζυγίων για λίγες ώρες προκειμένου να χωρίσει και να μπορέσει να νομιμοποιήσει τον δεσμό του με την γραμματέα της ΚΥΠ Δέσποινα Γάσπαρη. Ο νόμος του αυτόματου διαζυγίου έλεγε ότι όποιος ήταν εν διαστάσει για 7 συναπτά έτη τότε έβγαινε το διαζύγιο του αυθημερόν! Το βράδυ πέρασε το νόμο, τα ξημερώματα έκανε την αίτηση, το πρωί βγήκε η απόφαση και την ΙΔΙΑ ώρα κατήργησε το νόμο!
-8. Με τον νόμο περί ευθύνης υπουργών έδιναν ασυλία στα μέλη της κυβέρνησης και παρέγραφαν όποιο αδίκημα και αν είχαν τελέσει τόσο οι υπουργοί - υφυπουργοί όσο και τα ανώτερα στελέχη του δημοσίου που ήταν συγγενείς τους! Αυτόν τον νόμο ουσιαστικά βελτίωσε ο Βενιζέλος...
-9. Νομοθέτησαν με τρίμηνη θητεία σε υπουργική θέση να λαμβάνει ο χουντικός την ανωτάτη σύνταξη ανεξαρτήτως της συντάξεως που θα ελάμβανε ως στρατιωτικός... δηλαδή διπλή σύνταξη!
-10. Νομοθέτησαν το 1970 τη στεγαστική αποκατάσταση όλων των αξιωματικών "διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον" στο πραξικόπημα!
Χούντα, Πελατοκρατία και άλλα Σκάνδαλα
-1. Στις 9 Μαΐου στου 1967 έκαναν άρση της μονιμότητας των Δημοσίων Υπαλλήλων, και με τις Επιτροπές κατά Νομαρχία προχώρησαν σε απολύσεις, προκειμένου να τοποθετηθούν στη θέση των απολυμένων τα δικά τους παιδιά.
-2. Στα υψηλά αξιώματα μπήκαν απόστρατοι για να έχουν και δεύτερο μισθό.
-3. Οι πληροφοριοδότες του καθεστώτος ετύγχαναν ασυλίας και προνομίων όπως άδειες ταξί, περιπτέρων, φορτηγών, κυλικείων κτλ.
-4. Βάφτισαν αντιστασιακούς τους ταγματασφαλίτες που συνεργάστηκαν με τους ΝΑΖΙ την περίοδο της κατοχής, και έτσι τους μοίρασαν συντάξεις και άδειες ταξί, περιπτέρων, φορτηγών, κυλικείων κτλ.
-5. Όσοι στρατιωτικοί στήριξαν το καθεστώς έλαβαν αυξήσεις μισθολογικές και γαλόνια. Οι αποστρατευμένοι διορίστηκαν δήμαρχοι, κρατικοί επίτροποι, σε διάφορες κρατικές θέσεις, ιδρύματα, μεγάλες δημόσιες επιχειρήσεις, συλλόγους, σωματεία και αλλού, εξασφαλίζοντας ένα καλό μισθό παράλληλα με τη σύνταξή τους. Η χώρα έφτασε να έχει πιο πολλούς απόστρατους στρατηγούς από τις ΗΠΑ σε σχέση με τον πληθυσμό της!
-6. Ο Παπαδόπουλος εγκαινίαζε έργα σε μακέτες όπως για παράδειγμα η Εγνατία Οδός, το εργοστάσιο της Peugeot. Πάνω από 100 έργα διαφημίστηκαν από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ ότι έχουν γίνει ενώ δεν είχαν γίνει ποτέ! Το ελληνικό δημόσιο έδωσε πάνω από 38 εκατ. δολάρια για την Εγνατία Οδό και δεν έγινε ποτέ! Ο Μακαρέζος υπέγραψε με τον εργολάβο Ρόμπερτ Μακντόναλντ, σύμβαση για την Εγνατία Οδό (ΦΕΚ 1969/Α/15), ο Μακντόναλντ πήρε τα λεφτά (39 εκατ δολάρια) εξαφανίστηκε και η Εγνατία Οδός έμεινε στη μακέτα.
-7. Ο Παπαδόπουλος διαφήμιζε επενδύσεις από το εξωτερικό που δεν ήρθαν ποτέ, ενώ το κράτος δαπανούσε χρήματα για την υποτιθέμενη έλευση των επενδύσεων. Χαρακτηριστικό το σκάνδαλο Λίττον, όπου έδωσαν στην αμερικανική εταιρεία Λίττον πλέον του ενός εκατομμυρίου δολαρίων για να φέρει επενδύσεις άνω των 850 εκατομμυρίων δολαρίων. Ήταν μια εικονική συμφωνία για να φαγωθούν χρήματα από τους χουντικούς όπως παραδέχτηκαν μετά τα στελέχη της εταιρείας.
-8. Το σκάνδαλο των μαύρων-σάπιων κρεάτων της Αργεντινής με τη δωροληψία κατά συρροήν από μεγαλεμπόρους της Ροδεσίας για τη μονοπωλιακή εξασφάλιση αδειών εισαγωγής κρέατος, με αποτέλεσμα τις παράνομες ανατιμήσεις σε βάρος των καταναλωτών.
-9. Τα σκάνδαλα με τον Τομ Πάππας όπου η χούντα τον απάλλαξε από τις αντισταθμιστικές υποχρεώσεις που είχε αναλάβει, για ανέγερση έξι αγροτοβιομηχανικών μονάδων σε διάφορα σημεία της χώρας (ΦΕΚ 1972/Α/72). Του έδωσε και άδεια για τα εργοστάσια της CocaCola, που οι κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις δεν ενέκριναν, ως ανταγωνιστικά προς τη ντόπια παραγωγή αναψυκτικών (ΦΕΚ 1968/Α/201).
-10. Τα σκάνδαλα για την μοιρασιά των διυλιστηρίων σε Ωνάση, Νιάρχο, Βαρδινογιάννη, Ανδρεάδη, Λάτση και Πάππα για το 3ο και το 4ο διυλιστήριο της χώρας. Μετά την αποζημίωση του Ωνάση ακυρώθηκε η λεόντειος σύμβαση που είχε υπογραφεί και έτσι το 3ο διυλιστήριο μοιράστηκε μεταξύ Ανδρεάδη και Λάτση (ΦΕΚ 1972/Α/130) κι το 4ο παραχωρήθηκε στο Βαρδινογιάννη (ΦΕΚ 1972/Α/181).

-11. Το σκάνδαλο με τη διασπάθιση των χρημάτων του Ειδικού Ταμείου για το "Τάμα του Έθνους". Το ταμείο στήθηκε και με χρήματα από δάνεια τραπεζών! Έκαναν φτερά το 90% των εσόδων, πάνω από 405 εκατ. δρχ.
-12. Το σκάνδαλο απευθείας αναθέσεων χωρίς διαγωνισμούς, στη Siemens, για τον εξοπλισμό της ΔΕΗ με υπερκοστολογήσεις και αδιαφανείς διαδικασίες.
-13. Το σκάνδαλο χρηματοδότησης της προεκλογικής εκστρατείας του Προέδρου των ΗΠΑ, Νίξον, μέσω του Τομ Πάππας, με 549.000 δολάρια!
Χούντα και Δικαιοσύνη
-1. Απομακρύνθηκαν 30 δικαστικοί που δεν ήταν συνεργάσιμοι με το καθεστώς, με ένα νόμο διάρκειας 3 ημερών που απαγόρευε τις ενστάσεις και την προσφυγή στο ΣτΕ για την αναίρεση της απόλυσης.
-2. Για να μην ασκήσουν την δικηγορία, και να εξοντωθούν οικονομικά οι απολυμένοι δικαστικοί, τους προσάπτουν την κατηγορία περί απολύσεως για πειθαρχικούς λόγους. Οι απολυμένοι δικαστικοί βλέπουν το κενό του νόμου και προσφεύγουν στο ΣτΕ, για το ότι απολύθηκαν δίχως να απολογηθούν για το παράπτωμα που τους κατηγορούσαν. Κερδίζουν την δίκη στο ΣτΕ, και ο Παπαδόπουλος βγάζει διάταγμα με το οποίο έκανε δεκτή την παραίτηση του Προέδρου του ΣτΕ, χωρίς όμως ο Πρόεδρος του ΣτΕ να έχει υποβάλλει ποτέ παραίτηση! Ο Πρόεδρος του ΣτΕ, Στασινόπουλος, εξακολούθησε να αρνείται να υποβάλλει την παραίτησή του, και ο Παπαδόπουλος τον θέτει σε κατ' οίκον περιορισμό!
-3. Έδιναν χάρη στους δικούς ανθρώπους, όπως για παράδειγμα η απονομή χάριτος (απ' τον Παπαδόπουλο) σ' ένα συντοπίτη της Ντέλλας Ρουφογάλη, πρώην μεγάλο ποδοσφαιριστή της τοπικής ομάδας Βέροιας και εξαγωγέα, που είχε καταδικαστεί με αποδείξεις για κατασκοπεία υπέρ της Βουλγαρίας.
-4. Ο Παπαδόπουλος έκτισε "νόμιμα"!!! αυθαίρετη βίλα, με ελικοδρόμιο, φυλάκια για σκοπιές κτλ μέσα στον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας, αλλά και σαλέ στο όρος Μπέλες, για να κυνηγάει αγριογούρουνα!
Ο Παπαδόπουλος άλλαξε το νόμο διαζυγίων για λίγες ώρες προκειμένου να χωρίσει και να μπορέσει να νομιμοποιήσει τον δεσμό του με την γραμματέα της ΚΥΠ Δέσποινα Γάσπαρη. Ο νόμος του αυτόματου διαζυγίου έλεγε ότι όποιος ήταν εν διαστάσει για 7 συναπτά έτη τότε έβγαινε το διαζύγιο του αυθημερόν! Το βράδυ πέρασε το νόμο, τα ξημερώματα έκανε την αίτηση, το πρωί βγήκε η απόφαση και την ΙΔΙΑ ώρα κατήργησε το νόμο!

Χούντα και Οικονομία
-1. Το Δημόσιο Χρέος από 32 δις δρχ εκτοξεύτηκε στα 114 δις δρχ μέσα σε 7 χρόνια.
-2. Το έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο έγινε 5 φορές μεγαλύτερο μέσα σε 7 χρόνια.
-3. Υποδιπλασιάστηκε η αποταμίευση των πολιτών.
-4. Οι εργολάβοι λάμβαναν δάνεια από το εξωτερικό με εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου και στη συνέχεια γίνονταν ανάδοχες των δηµόσιων έργων, µε παραχώρηση των δανείων στο ελληνικό δημόσιο (είπατε κάτι για τη δημιουργική λογιστική;).
-5. Αυξήθηκε ο κρατικός δανεισµός µε έντοκα γραµµάτια.

-7. Διπλασιάστηκε ο κρατικός δανεισμός σε συνάλλαγµα.

-8. Μόνο το 1973 αυξήθηκαν οι τιμές κατά 45-50% (9% αυξήθηκαν το 1974) συρρικνώνοντας στην πραγματικότητα το διαθέσιμο εισόδημα σε επίπεδα προ του 1965.
-9. Υποδιπλασιάστηκαν οι ξένες παραγωγικές επενδύσεις μέσα σε 7 έτη.
-10. Τριπλασιάστηκε ο πληθωρισμός, και οι αυξήσεις των μισθών υστερούσαν κατά πολύ σε σχέση με την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας.
-11. Παρότι το διεθνές οικονομικό περιβάλλον εκείνη την περίοδο ήταν ευνοϊκό η χώρα δεν κέρδισε σε οικονομική βάση μέχρι την κρίση του 1973.
-12. Υποδιπλασίασαν την ανάπτυξη της αγροτικής οικονομίας από το 4.2% (το 1967) στο 1,8% (7ετία).
-13. Το κατά κεφαλήν αγροτικό εισόδημα έπεσε από το 55% το 1970 στο 43% του μέσου κατά κεφαλήν εθνικού εισοδήματος του 1970.
-14. Με το διάταγμα 1078/1971 φοροαπάλλαξαν το μεγάλο κεφάλαιο μειώνοντας τα έσοδα του ελληνικού δημοσίου και μετακύλησαν τις φοροαπαλλαγές αυτές στις πλάτες των φτωχών και μεσαίων στρωμάτων.
-15. Το σύνολο των επενδύσεων έπεσε από το 46% στο 39% παρότι οι δημόσιες επενδύσεις είχαν διπλασιαστεί.
-16. Οι εξαγωγές των αγροτικών προϊόντων μειώθηκαν από το 63% του συνόλου των εξαγωγών το 1968 στο 48%.
-17. Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών αυξήθηκε κατά οχτώ φορές μεταξύ του 1967 και 1972.

-18. Ο λόγος της αύξησης του διακινούμενου χρήματος εκτινάχθηκε από 7,1% το 1969 σε 28,5% το 1973, ενώ η παροχή χρήματος, η οποία περιλαμβάνει το διακινούμενο χρήμα και τις προσωπικές καταθέσεις, αυξήθηκε από 8,2% το 1969 σε 22,7% το 1973 αντίστοιχα.
-19. Το καθεστώς εισέπραττε το 55% τον φορολογικών εισοδημάτων του μέσω έμμεσων φόρων και το 36% μέσων άμεσων φόρων από τα νοικοκυριά. Οι κύριοι έμμεσοι φόροι απευθύνονταν στις χαμηλές και μεσαίες τάξεις μέσω φορολογίας σε προϊόντα και εισοδήματα. Ενώ το σύνολο των φόρων, ως ποσοστό, του μεικτού εθνικού εισοδήματος αυξήθηκε από 27,4% το 1966 σε 29,2% το 1972, οι κληρονομικοί φόροι μειώθηκαν ενώ οι φόροι επιχειρήσεων έδειξαν μείωση της τάξης του 10,9% την περίοδο 1972-73.
Χούντα και Εκκλησία
-1. Νομοθέτηση στημένων ιεροδικείων για να εκδιώξουν όσους κληρικούς δεν συνεργάστηκαν μαζί τους (περί τους 200), με κατάργηση του ένδικου δικαιώματος της έφεσης, με αόριστη καταγγελία, χωρίς να απαιτείται η ύπαρξη υπαιτιότητας του κατηγορούμενου κληρικού και με μόνο την υποτιθέμενη στέρηση της έξωθεν καλής μαρτυρίας.
-2. Ο πρώην χωροφύλακας και μετέπειτα κληρικός Κατινάς, πήγαινε μαζί με φωτογράφο και ένα στρατιώτη, στις οικίες των μη συνεργαζόμενων κληρικών τη νύχτα, χτυπούσε το κουδούνι, και μόλις άνοιγε η πόρτα, εφορμούσε ο στρατιώτης, αγκάλιαζε τον κληρικό και ο φωτογράφος απαθανάτιζε τη στιγμή για να χρησιμοποιηθεί ως πειστήριο για την καταδίκη του κληρικού στο ιεροδικείο.
-3. Αναβολή επ' αόριστον της εκλογής Μητροπολιτών έως ότου ξεκαθαριστεί ποιοί θα ήταν συνεργαζόμενοι.
-4. Με φωτογραφική διάταξη ορίου ηλικίας καθαιρούν τον τότε Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο και ορίζουν την Σύνοδο των Αρίστων για να παρακαμφθεί η Ιερά Σύνοδος και να εκλεγεί ο αρεστός Αρχιεπίσκοπος, Ιερώνυμος. Για να διαθέτει τις προϋποθέσεις ενθρονισμού του ο Ιερώνυμος μέσα σε 3 μέρες έγινε Επίσκοπος και 3 μέρες αργότερα Αρχιεπίσκοπος!
-5. Διορισμός μόνο των συνεργαζόμενων κληρικών για να ελέγχονται οι πιστοί διά άμβωνος.

Πηγή :  www.aek365.com

'Οταν το μπουζούκι μάγευε όλη την Σοβιετική 'Ενωση!

 

 Eν έτη 1967, στην πρωτεύουσα του Ουζμπεκιστάν στην Τασκένδη, ιδρύθηκε ένα μουσικό συγκρότημα που έμελλε να χαράξει μνήμες και να εμπνεύσει φιλελληνικά αισθήματα σε εκατομμύρια πολίτες της Σοβιετικής Ένωσης. Πρόκειται για το ελληνικό συγκρότημα «Μπουζούκι», που ιδρύθηκε από παιδιά Ελλήνων πολιτικών προσφύγων. Μετά από 50 χρόνια, μέλη του συγκροτήματος, που επαναπατρίστηκαν, μένουν πλέον στην Ελλάδα και κάνουν νέα σχέδια για την καλλιτεχνική πορεία τους, μίλησαν στο «Πρακτορείο 104,9 FM» για το πώς ο αθάνατος ελληνικός πολιτισμός μπορεί να κλείσει πληγές της μεταπολεμικής ιστορίας...
Δύο φορές πολιτικοί πρόσφυγες
«Γεννήθηκα στο Κιλκίς το 1949, στην οικογένεια Ελλήνων προσφύγων από το Πόντο. Οι παππούδες μου ήταν διωγμένοι από την Τουρκία με απειλή θανάτου. Μετά από 25 χρόνια ξανά προσφυγιά. Βρέφος ακόμα, έγινα πολιτικός πρόσφυγας στην αγκαλιά της μητέρας μου. Αρχικά εγκατασταθήκαμε στην Τσεχοσλοβακία, από κει, το 1952, φύγαμε στην Τασκένδη» αφηγείται στην εκπομπή «Με σπαστά ελληνικά» του ραδιοφωνικού σταθμού του Αθηναϊκού Πρακτορείου, «Πρακτορείο 104,9», ο Παναγιώτης Μιχαηλίδης, μουσικοσυνθέτης, ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής του συγκρότημα «Μπουζούκι», διακεκριμένος καλλιτέχνης του Ουζμπεκιστάν.
Η προσφυγιά των Ελλήνων ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος, μετά την ήττα στον εμφύλιο πόλεμο (1946-1949), είναι μία ματωμένη σελίδα της ελληνικής ιστορίας. Αλλά παρόλα αυτά, έδωσε νέα, ελπιδοφόρα ζωή σε χιλιάδες οικογένειες, που πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς και εγκαταστάθηκαν στη Σοβιετική Ένωση, προκειμένου να σωθούν από εκτελέσεις, φυλακές και εξορίες.
Οι πρώτοι Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες έφτασαν στην Τασκένδη το 1949. Ήταν γύρω στα 12.000 άτομα. Αργότερα, ο αριθμός των Ελλήνων αυξήθηκε και στα μέσα της δεκαετίας του 1960 η ελληνική κοινότητα της Τασκένδης αριθμούσε ήδη περίπου 35.000 άτομα.
«Όταν φτάσαμε εκεί μας υποσχέθηκαν πολλά, και όμως, όλα πραγματοποιήθηκαν, εκτός από το ότι δεν "φάγαμε με χρυσά κουταλιά", όπως έλεγαν στους γονείς μας...» λέει με χαμόγελο ο Παναγιώτης Μιχαηλίδης.
«Πράγματι, επί τέσσερις δεκαετίες, μέχρι που επαναπατριστήκαμε, είχαμε μία αξιοπρεπή ζωή, με εξασφαλισμένα από το σοβιετικό κράτος τη στέγη, την εργασία, τη δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη αλλά και εκπαίδευση, μόρφωση και όλες τις άλλες δραστηριότητες (σπορ, μουσική, θέατρο, ζωγραφική κ.ά). Όλοι οι νέοι αποκτήσαμε εφόδια να κάνουμε τα όνειρά μας πράξη» αναφέρει ο κ. Μιχαηλίδης και προσθέτει: Εκεί, στο μακρινό Ουζμπεκιστάν, κτίστηκαν από τους ίδιους τους γονείς μας -οικοδόμους- 14 ελληνικές πολιτείες. Εκεί ιδρύθηκε και το δικό μας μουσικό συγκρότημα "Μπουζούκι", που άφησε εποχή στη ζωή του σοβιετικού λαού!».
Ο Μίκης Θεοδωράκης μάς είχε «βαφτίσει» με τον Ζορμπά του
«Μια μέρα ήρθε στη Λέσχη μας, στην Τασκένδη, ο Μίκης Θεοδωράκης. Ήταν το 1966, ήμασταν ακόμα ερασιτέχνες, όπως και τα αλλά συγκροτήματα των ελληνικών πολιτειών (σ.σ η κάθε ελληνική πολιτεία είχε από ένα μουσικό συγκρότημα). Εγώ, νεαρός τότε, έπαιζα ακορντεόν. Τη στιγμή που μπήκε ο μεγάλος Έλληνας μουσικοσυνθέτης κάναμε την πρόβα του Ζορμπά του. "Παναγωτάκη, άσε λίγο το ακορντεόν, κάθισε στο πιάνο και να συνοδεύεις με αυτόν τον τρόπο"» μου είπε ο Μίκης, με τόση αγάπη και ευγένεια! Από τότε δεν πήρα ξανά το ακορντεόν, παίζω μόνο πιάνο, που συνόδευε πολύ όμορφα την ορχήστρα μας» αφηγείται με νοσταλγία ο μαέστρος Μιχαηλίδης.
Με «νονό»-εμπνευστή τον ίδιο τον Μίκη Θεοδωράκη, και με πρώτο στο πρόγραμμα τον Ζορμπά του, το συγκρότημα «Μπουζούκι» ξεκίνησε τη λάμπρη πορεία στη Σοβιετική Ένωση την εποχή του ’70-'80.
Στην Τασκένδη αποκτήσαμε εκπαιδευτικά και επαγγελματικά θεμέλια
Η πρώτη γενιά Ελλήνων πολιτικών προσφύγων εκπαιδεύτηκε και μορφώθηκε με σοβιετικά ιδανικά. Τον νόστο για την πατρίδα, την Ελλάδα, μετέτρεψαν σε μουσική και τραγούδια, που άγγιζε καρδιές εκατομμυρίων. «Το μουσικό ταλέντο μου το ανακάλυψαν οι δάσκαλοι στο σχολειό στο Ουζμπεκιστάν. Πήγα πρώτα στο Μουσικό Σχολείο, με κύκλο σπουδών επτά χρόνων, ενώ εγώ αποφοίτησα σε δύο χρόνια. Μετά Ωδείο. Μόλις αποφοίτησα, αποφάσισα να κάνω συγκρότημα, μια που άρχισα να γράφω τις δικές μου συνθέσεις με ελληνικό χαρακτήρα» σημειώνει ο Παναγιώτης Μιχαηλίδης. Ο ίδιος, ο οποίος μένει με την οικογένειά του στη Θεσσαλονίκη, συνέχισε τη δουλειά τού μουσικού, αλλά και του καθηγητή μουσικής στο Ελληνικό Κολλέγιο, ενώ έχει οργανώσει και σχήματα με παιδιά, που ταξίδεψαν στο εξωτερικό σε διάφορα φεστιβάλ.
Ο κιθαρίστας στο «Μπουζούκι», Ανδρέας Παπαδόπουλος, τονίζει: «Δεν καταθέσαμε ποτέ τα όπλα μας, συνεχίζουμε τη δημιουργική καλλιτεχνική πορεία ως σύνολο, ως "Μπουζούκι". Η πρόσφατη συναυλία του συγκροτήματος στη Μόσχα, στην εκδήλωση την Ημέρα του ΟΧΙ, απέδειξε, ότι στη Ρωσία, αν και πέρασαν 40 χρόνια, το "Μπουζούκι" παραμένει θρύλος».
Οι συναυλίες του «Μπουζούκι» μάς έδιναν τη δύναμη να ξανανιώσουμε άνθρωποι
Ο πρόεδρος του Ελληνικού Συλλόγου Μόσχας, Χρίστος Τσαχτσίδης, διακεκριμένος γιατρός της Ρωσίας, καθηγητής της Οφθαλμιατρικής, μιλώντας στο Αθηναϊκό Πρακτορείο μετά τη συναυλία, επισημαίνει: «Οι πολιτικοί πρόσφυγες ήρθαν στην Ασία από την Ελλάδα για καλύτερη ζωή, ενώ οι γονείς μου, οι Πόντιοι, εκτοπίστηκαν στην Ασία από το Σουχούμι και το Βατούμ, την ίδια χρονιά, το 1949, για μία νέα ζωή-κάτεργα. Θυμάμαι, το συγκρότημα "Μπουζούκι" ερχόταν με συναυλίες στο μέρος που ζούσαμε εξόριστοι, εμείς οι Πόντιοι, στο Καζακστάν. Στην περιοχή Παχταράλ, το μεγάλο χωριό Ιλίτς. Στην περιοχή μας έμειναν περίπου 10.000 εξόριστοι από τη Μαύρη Θάλασσα, Έλληνες, που έφτασαν στα μέρη με δύο αμαξοστοιχίες σε εμπορικά βαγόνια. Οι συναυλίες του "Μπουζούκι" μάς έδιναν τη δύναμη να ξανανιώσουμε άνθρωποι, Έλληνες. Ο ιδρυτής του "Μπουζούκι", Γιάννης Τσελεπίδης, και ο αδελφός του, Λάκης, καθώς και ο Παναγιώτης Μιχαηλίδης, δημιούργησαν μία όαση για μας, καμένους από τον σκληρό ήλιο στις αχανές στέπες της Ασίας».
Διακόσιες συναυλίες τον χρόνο
Από ερασιτεχνικό, το «Μπουζούκι» έγινε επαγγελματικό και σήμερα αριθμεί 15 μέλη: Μουσικούς, σολίστ και χορευτές. «Κάναμε 200 συναυλίες τον χρόνο και ήμασταν πέμπτοι στη λίστα με τα περιζήτητα εμπορικά μουσικά συγκροτήματα στη Σοβιετική Ένωση την εποχή του '80», λέει ο «άλλος» Ανδρέας Παπαδόπουλος, ο οποίος παίζει μπουζούκι (στο συγκρότημα υπάρχουν δύο μουσικοί με το ίδιο όνομα και επώνυμο).
«Ήμασταν εικοσάχρονα… Θυμάμαι, με το μπουζούκι στο χέρι, ένα όργανο μουσικής άγνωστο στους Ρώσους, βγαίνω στη σκηνή, χτισμένη στη μέση του γήπεδο σε μία πόλη στη Νότια Ρωσία… Βλέπω όρθιους πάνω από 40.000 ανθρώπους να χειροκροτούν ασταμάτητα. Αλλά δεν αισθανόμαστε "σταρ", "φίρμες", απλά χαιρόμαστε πολύ που μεταφέρουμε σε εκατομμύρια κόσμο την περηφάνια και την ομορφιά του ελληνικού τραγουδιού!» υπογραμμίζει.
«Στο συγκρότημα τραγουδούσα περίπου δύο χρόνια, γιατί επαναπατρίστηκα νωρίς. Με ανακάλυψε ο ένας από τους ιδρυτές του "Μπουζούκι", ο Γιάννης Τσελεπίδης. Ήμουν νεαρή, οι αυστηροί γονείς μου δεν με αφήναν να πηγαίνω στις περιοδείες μακριά, μόνο σε κοντινές συναυλίες, ημερήσιες» λέει, με χαμόγελο και το βλέμμα στραμμένο στα χρόνια της ανεμελιάς της Τασκένδης, η σολίστ του συγκροτήματος, Ανθή Τατσιούλη.
Στην Ελλάδα, η Ανθή έκανε τη δική της πορεία, συνεργάστηκε με πολλούς άλλους αξιόλογους μουσικοσυνθέτες και τραγουδιστές, όπως ο Γιάννης Σπανός και ο Βασίλης Λέκκας.
Μία άλλη γυναίκα με υπέροχη φωνή, η σολίστ Τζούλια Παπαδόπουλου, ήρθε στο συγκρότημα το 1977. Δούλεψε πέντε χρόνια. Μετά επαναπατρίστηκε, αλλά, όπως αναφέρει, από το 1982 «ξεκινήσαμε από την Ελλάδα ήδη τις περιοδείες στην ΕΣΣΔ. Ενώ είχαμε φύγει πίσω στην πατρίδα, παραμείναμε περιζήτητοι. Ο κόσμος δεν ήθελε να μας χάσει… Στις ημέρες της πρόσφατης συναυλίας μας στη Μόσχα, μετά από 35 χρόνια απουσίας, ένιωσα σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα! Από την άλλη, βλέπουμε πως άλλαξαν πολλά… Η Ρωσία είναι πλέον μία καπιταλιστική χώρα».
Μία αίθουσα γεμάτη με ελληνικές σημαίες
Το συγκρότημα «Μπουζούκι», με αποκλειστικά ελληνικό ρεπερτόριο, είχε κερδίσει καρδιές εκατομμυρίων ξένων θεατών σε μία μεγάλη χώρα. Υπήρχε, όμως, και μία άλλη κατηγορία θεατών, ήταν οι Πόντιοι, που με την παρουσία τους στις συναυλίες δήλωναν μαζί με τον θαυμασμό και τον πατριωτισμό τους.
«Σε μία συναυλία στην πόλη της περιοχής Σεβαστούπολης, Νότιας Ρωσίας, όταν βγήκαμε στη σκηνή, τρομάξαμε από χαρά και φόβο, όταν είδαμε μία αίθουσα γεμάτη με ελληνικές σημαίες. Ήταν εποχή του '80. Η εκδήλωση του ελληνικού πατριωτισμού των σοβιετικών θεατών θα μπορούσε να μας στοιχίσει με την απαγόρευση τις περιοδείας. Ευτυχώς δεν μας πείραξαν, ποτέ δεν μας έγινε λογοκρισία ή παρατήρηση από τα όργανα ασφάλειας, το KGB», θυμάται ο Ανδρέας Παπαδόπουλος.
Τέλος, ο Παναγιώτης Μιχαηλίδης σημειώνει: «Είχαμε τη δόξα και την αγάπη του κόσμου, αλλά ο πλούτος που αποκτήσαμε ήταν τα πτυχία των ανώτερων σπουδών. Οι γονείς μας φύγανε από την Ελλάδα πρόσφυγες σε απόγνωση, ενώ εμείς επαναπατριστήκαμε στην Ελλάδα με σπουδές και ανοιχτά χαμόγελα, γεμάτοι θέληση να συνεχίζουμε στην πατρίδα τη ζωή με δημιουργική διάθεση».
Το συγκρότημα πολιτικών προσφύγων Ελλήνων «Μπουζούκι», μαζί με σύνολα του Σύγχρονου Ωδείου, θα εμφανιστεί την Παρασκευή 1 Δεκεμβρίου, στην Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ, σε συναυλία- αφιέρωμα στο Πάνο Λοΐζο.
Στη συναυλία συμμετέχουν: Παναγιώτης Μιχαηλίδης (πιάνο), Ανδρέας Παπαδόπουλος (μπουζούκι), Βασίλης Τσιούσιος (συνθεσάιζερ), Ανδρέας Παπαδόπουλος (κιθάρα) , Θεόδωρος Παππιδης (μπάσο-κιθάρα), Ηλίας Γουλέτσας (κρούστα), Ιουλιετα Παπαδοπούλου ( σολίστ), Άνθη Τατσιούλη (σολίστ), Ελένη Παναγιώτου (σολίστ), Κώστας Τριανταφυλλίδης (σολίστ) και ο Γιάννης Αγραφιώτης (ηχολήπτης).

Πηγή :  http://tvxs.gr

Γερούν Ντάισελμπλουμ : το πρώτο Μνημόνιο έγινε για να στηριχτούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες

Ήταν μόλις τον περασμένο Μάρτιο όταν σε μια συνέντευξή του στην γερμανική FAZ ο, απερχόμενος πλέον, πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ απέδιδε, λίγο ως πολύ, τα μνημόνια και την ελληνική κρίση στον... άσωτο τρόπο ζωής του ευρωπαϊκού Νότου.
«Κατά τη διάρκεια της κρίσης του ευρώ», είχε πει τότε, «οι χώρες του Βορρά έδειξαν αλληλεγγύη στις χώρες που επηρεάσθηκαν από την κρίση. Αλλά και αυτοί έχουν υποχρεώσεις. Δεν μπορούν να ξοδεύουν όλα τα χρήματα σε ποτά και γυναίκες και μετά να ζητούν βοήθεια».
Χθες, απαντώντας σε ερώτηση του ευρωβουλευτή της Λαϊκής Ενότητας Νίκου Χουντή, ο ίδιος, ο γνωστός μας Γερούν, ανακάλυψε – μάλλον με καθυστέρηση οκταετίας - την άλλη όψη του νομίσματος. Και παραδέχθηκε ότι το πρώτο  Μνημόνιο έγινε για να στηριχτούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες και όχι για να διασωθούν οι... άσωτοι του Νότου.
«Σε όλες τις χώρες», είπε, «το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν οι τράπεζες. Είχαμε τραπεζική κρίση, δημοσιονομική κρίση και χρησιμοποιήσαμε πολλά από τα χρήματα του φορολογούμενου με λάθος τρόπο κατά την γνώμη μου, για να σώσουμε τις τράπεζες. Και ο κόσμος που επέκρινε τα πρώτα χρόνια λέγοντας πως όλα έγιναν για τις τράπεζες, έχει κάποιο δίκαιο». Και δεν παρέλειψε να προσθέσει ότι πλέον η προσέγγιση έχει αλλάξει και  για αυτό το λόγο δημιουργήθηκε η τραπεζική ένωση: «Με υψηλότερες προδιαγραφές», είπε, «με καλύτερη εποπτεία, με ένα πλαίσιο εξυγίανσης και διάσωσης, όταν οι τράπεζες έχουν απώλειες. Ακριβώς για να μην ξαναβρεθούμε σε αυτήν την κατάσταση».
Ο Ντάισελμπλουμ δεν είπε χθες κάτι καινούριο. Ούτε πέρασε κρίση πολιτικής μεταμέλειας. Η αποχώρησή του από το Eurogroup και από τον σκληρό πυρήνα του συστήματος υπαγόρευσης των αποφάσεων, του επιτρέπει απλώς να  αναγνωρίσει τις στοιχειώδεις αλήθειες. Κι ενδεχομένως να επιχειρήσει και μια στροφή στο πολιτικό του προφίλ, μετά την κατάρρευση στην οποία οδήγησε  συνολικά την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία το δόγμα των μνημονίων και της λιτότητας.
Το ίδιο είχε πράξει άλλωστε, επίσης στην αποδρομή του, και ο Ολι Ρεν. Ηταν τον Γενάρη του 2014, λίγο πριν αποχωρήσει από την Κομισιόν, και πάλι απαντώντας σε ερώτηση του Νίκου Χουντή, όταν και ο τότε επίτροπος είχε ομολογήσει ότι η Ελλάδα θυσιάστηκε για να σωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες:
«Το 2010», είχε πει ο Ολι Ρεν, «δεν έγινε αναδιάρθρωση (κούρεμα) του ελληνικού χρέους, για να μη μεταδοθεί η οικονομική κρίση στα άλλα κράτη μέλη και στις ευρωπαϊκές τράπεζες».
Ηταν η πολιτική, κυνική παραδοχή των όσων ήδη γνωρίζαμε και αποκαλύφθηκαν το ίδιο διάστημα – με τον πλέον τεκμηριωμένο τρόπο – στην μεγάλη έρευνα του Κέντρου Διεθνούς Διακυβέρνησης και Καινοτομίας (CIGI) και του αμερικανού ερευνητή και συγγραφέα Πολ Μπλουστάιν. Ο Μπλουστάιν, παραθέτοντας στοιχεία και μαρτυρίες ακόμη και στελεχών της ΕΚΤ, είχε αποκαλύψει πως ο Ζαν Κλοντ Τρισέ, τότε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, το 2010 τίναξε στον αέρα το σχέδιο του ΔΝΤ για δραστικό κούρεμα του ελληνικού χρέους, επιλέγοντας να σώσει τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του CIGI, η έκθεση των γαλλικών τραπεζών σε ελληνικό κρατικό χρέος έφθανε τότε στα 60 δισεκατομμύρια ευρώ και των γερμανικών στα 35 δισεκατομμύρια. Εάν αποφασιζόταν το κούρεμα και αναγκάζονταν να αναλάβουν τις επακόλουθες ζημιές, είναι προφανές ότι το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα θα ρίσκαρε την ίδια την επιβίωσή του.
Αντ' αυτού, η πολιτική επιλογή της Ευρώπης ήταν να ρισκάρει την επιβίωση και την αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου λαού. Κι αυτή την παραδοχή ήρθαν να κάνουν, κατόπιν εορτής και κατόπιν του «εγκλήματος», και ο Ολι Ρεν και ο Γερούν Ντάισελμπλουμ. Είναι μια παραδοχή που θα είχε ενδεχομένως αξία, εάν σηματοδοτούσε και αλλαγή δόγματος και προσανατολισμού στην Ευρώπη. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, παρά την πιο ήπια ρητορική, τέτοια δομική αλλαγή πλεύσης δεν διακρίνεται. Και λίγοι είναι εκείνοι που αμφιβάλλουν ότι και στην επόμενη κρίση, την προτεραιότητα θα την έχουν και πάλι οι τράπεζες και οι αγορές, και όχι οι λαοί...

Πηγή :http://tvxs.gr

Ασπρόπυργος: Ζώα, άνθρωποι και τοξικά

 

Οι λέξεις είναι λίγες για να περιγράψουν την εικόνα: τοξικά απόβλητα, σκουπίδια, μπάζα, νεκρά ζώα, όλα μαζί να σχηματίζουν ένα τεράστιο λόφο που φθάνει σε ύψος τα 5 μέτρα. Ακριβώς δίπλα, μια στάνη με οικόσιτα ζώα, να τρέφονται μέσα από τα σκουπίδια. Και λίγο πιο εκεί, σε ένα παράπηγμα, να ζει μια τετραμελής οικογένεια.
Η τριτοκοσμική –από κάθε άποψη– κατάσταση με την οποία ήρθαν αντιμέτωποι πριν από λίγες ημέρες στον Ασπρόπυργο οι επιθεωρητές Περιβάλλοντος ξεπερνά κάθε φαντασία. Οι επιθεωρητές είχαν δεχθεί καταγγελία ότι σε ιδιωτικό οικόπεδο είχε δημιουργηθεί μια μικρή χωματερή, η οποία όπως αποδείχθηκε έφθανε τα 5 στρέμματα. Συνοδεία των ανθρώπων του τμήματος Προστασίας Περιβάλλοντος της Ασφάλειας Αττικής και κλιμάκιο της αντιπεριφέρειας Δυτικής Αττικής, οι επιθεωρητές πραγματοποίησαν αυτοψία στον χώρο και ήρθαν αντιμέτωποι με μια κατάσταση πολύ χειρότερη από ό,τι είχαν φανταστεί:
Στο κέντρο του περιφραγμένου οικοπέδου βρίσκονταν πλαστικές δεξαμενές με υπολείμματα πετρελαιοειδών, τα οποία διέρρεαν σε παρακείμενο ρέμα. Δίπλα, ένα βουνό από σκουπίδια και μπάζα. «Σκάβοντας», προκειμένου να λάβουν δείγματα, οι επιθεωρητές ανακάλυψαν υπολείμματα τοξικών, νεκρά ζώα, ζωικά απόβλητα, σκουπίδια όλων των ειδών. Σε γειτονικά σημεία υπήρχαν μεγάλες τρύπες διανοιγμένες στο χώμα, μέσα στις οποίες ήταν θαμμένα απόβλητα.
Μέσα σε αυτή την τοξική βόμβα υπήρχε μια μικρή στάνη, με κατσίκια και γουρούνια (τα οποία έβοσκαν στα σκουπίδια) και σε μικρή απόσταση τα παραπήγματα στα οποία κατοικούσε μια τετραμελής οικογένεια (με δύο παιδιά ηλικίας 10 και 17 ετών). Αντιλαμβανόμενος την άφιξη της αστυνομίας, ο ηλικιωμένος πατέρας διέφυγε, ωστόσο στη συνέχεια παραδόθηκε στις Αρχές, καθώς η σύζυγός του δεν πρόλαβε να απομακρυνθεί. Συνελήφθη από τις αρχές στον Ασπρόπυργο με τη διαδικασία του αυτόφωρου και θα του αποδοθούν καταγγελίες για υποβάθμιση περιβάλλοντος.
Το ερώτημα βέβαια είναι τι θα συμβεί με όλα όσα ανακάλυψαν οι Αρχές. Οπως ορίζει η νομοθεσία, το τμήμα Περιβάλλοντος της Περιφέρειας θα ενημερώσει την περιφερειακή επιτροπή αντιμετώπισης περιβαλλοντικής ζημιάς (ΠΕΑΠΖ), η οποία με τη σειρά της θα εκτιμήσει το κόστος της αποκατάστασης. Το ερώτημα βέβαια είναι πώς αυτή θα χρηματοδοτηθεί, καθώς το κόστος είναι υψηλό και προφανώς ξεπερνά τις δυνατότητες του ιδιοκτήτη του οικοπέδου. Το πιθανότερο είναι να καλυφθεί προσωρινά από το Πράσινο Ταμείο και στη συνέχεια να αναζητηθεί λ.χ. μέσω της εφορίας (με βάση την αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει»). Παράλληλα, το τμήμα Περιβάλλοντος της Ασφάλειας Αττικής διεξάγει έρευνα για να εντοπίσει την προέλευση των τοξικών. Ενα από τα ενδεχόμενα που διερευνώνται είναι να προέρχονται από επιχειρήσεις της ευρύτερης περιοχής (ακόμα και γειτονικών νομών), οι οποίες να πλήρωναν τον ιδιοκτήτη του οικοπέδου για να εγκαταλείψουν εκεί τα απόβλητά τους. Τέλος, άγνωστο είναι αν θα παρέμβουν οι κοινωνικές υπηρεσίες για την απομάκρυνση των ανηλίκων από τον χώρο της τοξικής χωματερής.
Δεκάδες υποθέσεις
Αξίζει να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο περιστατικό δεν είναι μεμονωμένο. Τα τελευταία χρόνια τόσο η Περιφέρεια όσο και οι επιθεωρητές Περιβάλλοντος έχουν ερευνήσει δεκάδες υποθέσεις «ιδιωτικών» χωματερών στον Ασπρόπυργο, κοντά ή μέσα σε κατοικημένες περιοχές. Οι υποθέσεις αυτές έρχονται στο φως συνήθως μετά μια καταγγελία, ενώ είναι ιδιαίτερα δύσκολο να ταυτοποιηθεί η πηγή προέλευσης αν οι απορρίπτοντες δεν «συλληφθούν» επ’ αυτοφώρω.

Πηγή : www.kathimerini.gr

Τέσσερις ξεχωριστοί κάδοι ανακύκλωσης

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΑΛΙΟΣ

Πίεση για την όσο το δυνατόν ταχύτερη έναρξη της συλλογής ανακυκλώσιμων σε τέσσερα χωριστά ρεύματα –χαρτί, γυαλί, πλαστικό, αλουμίνιο– ασκεί μέσω σχεδίου νόμου το υπουργείο Περιβάλλοντος. Το υπουργείο θέτει πλέον τη χωριστή συλλογή ως προϋπόθεση για τη λειτουργία των συστημάτων ανακύκλωσης (όπως λ.χ. οι μπλε κάδοι), δίνοντάς τους περιθώριο έξι μηνών για να προσαρμόσουν τον επιχειρησιακό σχεδιασμό τους. Με το νομοθέτημα δίνεται για πρώτη φορά στους δήμους η δυνατότητα να οργανώσουν με ίδια μέσα την εναλλακτική διαχείριση, χωρίς πόρους αλλά και με λιγότερο αυστηρούς όρους από ό,τι τα συλλογικά συστήματα. Το σχέδιο νόμου, που κατατέθηκε χθες στη Βουλή, αφορά κατά κύριο λόγο τη λειτουργία των συστημάτων ανακύκλωσης και την αναβάθμιση του Ελληνικού Οργανισμού Ανακύκλωσης (ΕΟΑΝ), του υπαγόμενου στο ΥΠΕΝ, φορέα που είναι υπεύθυνος για την εποπτεία της ανακύκλωσης στη χώρα μας. Μεταξύ άλλων προβλέπει:
• Η χωριστή συλλογή των ανακυκλώσιμων συσκευασιών σε τέσσερα χωριστά ρεύματα (δηλαδή με 4 κάδους) γίνεται υποχρεωτική για τα συστήματα ανακύκλωσης και υποχρέωση για την αδειοδότησή τους. Στα λειτουργούντα συστήματα δίνεται προθεσμία 6 μηνών να επικαιροποιήσουν τον σχεδιασμό τους. Σήμερα στη χώρα μας λειτουργούν τέσσερα συστήματα για την ανακύκλωση συσκευασιών: η Ελληνική Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης (ΕΕΑΑ), η Ανταποδοτική Ανακύκλωση (τα «σπιτάκια»), το σύστημα της ΑΒ Βασιλόπουλος («σπιτάκια») και η ΚΕΠΕΔ (μόνο για συσκευασίες ορυκτέλαιων).
• Επαναλαμβάνεται η υποχρέωση χρέωσης της πλαστικής σακούλας (0,03 ευρώ από 1/1/18 και 0,07 ευρώ από 1/1/19), εξαιρουμένων των πολύ λεπτών σακουλών (όπως αυτές που μπαίνουν φρούτα σε ένα σούπερ μάρκετ) και των βιοαποδομήσιμων. Οι σακούλες θα πρέπει να έχουν ειδική σήμανση.
• Το υπουργείο διά του ΕΟΑΝ αυστηροποιεί το πλαίσιο λειτουργίας των συλλογικών συστημάτων ανακύκλωσης. Για παράδειγμα, εκτός από την ετήσια έκθεση πεπραγμένων, τα υποχρεώνει να καταθέτουν αναλυτικό προγραμματισμό, καθώς και να χρησιμοποιούν κάθε χρόνο το 65% των εσόδων τους, προκειμένου να μη δημιουργούνται αδρανή αποθεματικά. Ο ΕΟΑΝ αποκτά το δικαίωμα να ελέγχει το διοικητικό του κόστος, το οποίο δεν επιτρέπεται να ξεπερνάει το 10% των εσόδων ενός συστήματος (ώστε λ.χ. να μη δίνονται υπέρογκοι μισθοί). Οι εταιρείες που παράγουν ή εισάγουν προϊόντα και δεν έχουν συμβληθεί με κάποιο σύστημα για την ανακύκλωσή τους απειλούνται με αυστηρά πρόστιμα.
• Οι δήμοι επιτρέπεται να δημιουργήσουν τα δικά τους εναλλακτικά συστήματα διαχείρισης συσκευασιών. Οι όροι λειτουργίας τους πάντως δεν είναι το ίδιο αυστηροί με εκείνους των συστημάτων ανακύκλωσης. Από την άλλη πλευρά, τα συστήματα χρηματοδοτούνται μέσω εισφορών από τις εταιρείες, έσοδο που οι δήμοι προφανώς δεν μπορούν να διεκδικήσουν.
• Αξιοσημείωτη είναι πάντως ρύθμιση που υποχρεώνει τους κατασκευαστές και εισαγωγείς συσκευασιών να παραλαμβάνουν το δευτερογενές υλικό που προέρχεται από την επεξεργασία αποβλήτων και να το χρησιμοποιούν για την παραγωγή νέων προϊόντων. Η ρύθμιση έχει καλό σκοπό, αλλά… δεν λαμβάνει υπόψη τις δυνατότητες των εταιρειών του κλάδου.

Πηγή : www.ipyxida.gr

Δολοφονία Μόρο: μια ανοιχτή υπόθεση

 

Συντάκτης: Τάσος Παππάς

 

Η δολοφονία του Αλντο Μόρο στις 9 Μαΐου 1978 συντάραξε την Ιταλία. Πρόκειται για μια υπόθεση που συνεχίζει να αποτελεί το μεγάλο μυστήριο της σύγχρονης ιταλικής ιστορίας.
Ο χριστιανοδημοκράτης πολιτικός μαζί με τον κομμουνιστή ηγέτη Ενρίκο Μπερλιγκουέρ προετοίμαζαν το σχήμα του ιστορικού συμβιβασμού, δηλαδή την κυβερνητική συνεργασία Χριστιανοδημοκρατών-Κομμουνιστών.
Η επιλογή αυτή έβρισκε αντίθετους πολλούς: τους Αμερικανούς που δεν ήθελαν με τίποτε να δουν κομμουνιστές στην κυβέρνηση μιας μεγάλης δυτικής χώρας (ψυχρός πόλεμος γαρ), τη δεξιά πτέρυγα της Χριστιανοδημοκρατίας (Αντρεότι) που αντιδρούσε γιατί φοβόταν να μοιραστεί την εξουσία (είχε πολλές αμαρτίες να κρύψει) και τις ένοπλες ομάδες της άκρας Αριστεράς που πόνταραν στο ευρύτερο αριστερό ακροατήριο το οποίο δεν μπορούσε να συμφιλιωθεί με την ιδέα της συγκατοίκησης.
Η απαγωγή και η εκτέλεσή του από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες ακύρωσαν το σχέδιο. Από τότε έχουν κυκλοφορήσει πολλά.
Φήμες και υπαινιγμοί για τη δράση μυστικών υπηρεσιών (της Δύσης, χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού), της μαφίας, της μασονικής στοάς, αλλά και για τον ύποπτο ρόλο κάποιων στελεχών των Ερυθρών Ταξιαρχιών.
Στο γράμμα του από την Ιταλία ο εκλεκτός συνάδελφος Θεόδωρος Ανδρεάδης-Συγγελλάκης («Εφ.Συν.» 10.10.2017) αναφέρει πως έντονο ενδιαφέρον προκαλεί στην Ιταλία το μυθιστόρημα του Αντόνιο Φεράρι («Το μυστικό»).
Ο γνωστός δημοσιογράφος -επί τέσσερις δεκαετίες απεσταλμένος της Corriere della Sera στην Ελλάδα, τη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια- σημειώνει πως έχει συμπεριλάβει στοιχεία που του είχαν αποκαλύψει πριν από σαράντα χρόνια φίλοι του δικαστικοί, όπως και πληροφορίες που τότε υποτίμησε ο Τύπος.
Το βιβλίο είχε παραγγείλει ο εκδοτικός οίκος Rizzoli (του συγκροτήματος της Coriere della Sera), αλλά επί 35 χρόνια δεν μπόρεσε να εκδοθεί, προφανώς γιατί κρίθηκε επικίνδυνο επειδή αμφισβητούσε μέρος του επίσημου αφηγήματος.
Η κεντρική ιδέα, σύμφωνα με τον Φεράρι, είναι ότι ο Μόρο δολοφονήθηκε ουσιαστικά με τη συνέργεια και τη συγκατάθεση μυστικών δυνάμεων της Αμερικής και του τότε κομμουνιστικού μπλοκ για να μην μπορέσει να εφαρμόσει την πολιτική στρατηγική του.
Ο δημοσιογράφος θέτει επίσης το ερώτημα: «Ο Μορέτι μαζί με κάποιους άλλους ήταν υπηρέτης δύο αφεντάδων; Παρεισέφρησε δηλαδή στην οργάνωση με διαφορετικούς στόχους από εκείνους των υπόλοιπων μελών;».
Ο Μάριο Μορέτι ήταν πράγματι το κομβικό πρόσωπο. Ηγετικό στέλεχος των Ε.Τ., οργάνωσε την απαγωγή, συμμετείχε σ’ αυτήν, ανέκρινε τον Αλντο Μόρο τις 55 μέρες της κράτησής του και ήταν αυτός που τον εκτέλεσε (εννιά σφαίρες από όπλο με σιγαστήρα).
Ενα από τα μέλη του ηγετικού πυρήνα των Ερυθρών Ταξιαρχιών που τότε ήταν στη φυλακή, ο Αλμπέρτο Φραντσεσκίνι, έχει χαρακτηρίσει τον Μορέτι άτομο με αντιφατική πορεία.
Στο βιβλίο «Το φαινόμενο της τρομοκρατίας (εκδόσεις Νέα Σύνορα, 1992) ο συγγραφέας Δημήτρης Δεληολάνης αναφέρει ότι σε συζήτηση που είχε με τον Φραντσεσκίνι, αυτός του απέκλεισε σαφώς πως ο Μορέτι είναι «ύποπτος προδοσίας», επισημαίνει όμως μια σειρά περίεργα περιστατικά που τον αφορούν για να φτάσει στο συμπέρασμα πως οι Ε.Τ. χρησιμοποιήθηκαν από την εξουσία σε όλη την ιστορία τους, αλλά κυρίως «όταν ενεπλάκησαν άμεσα στο πολιτικό παιχνίδι με την υπόθεση Μόρο» (σελ. 142).
Για το επίμαχο θέμα ρωτήθηκε και ο Ρενάτο Κούρτσιο. Στο βιβλίο «Με ξεσκέπαστο πρόσωπο» που κυκλοφόρησε στην Ιταλία το 1992 και στην Ελλάδα το 2011 από τις εκδόσεις «Διάδοση», έδωσε την εξής απάντηση:
«Σύμφωνα με όσα ξέρω έως σήμερα για πρόσωπα και πράγματα, δεν έχω το παραμικρό στοιχείο που να με οδηγεί στο συμπέρασμα πως οι Ε.Τ. ήταν ένα κατευθυνόμενο και όχι αυθεντικό φαινόμενο. Κι αυτό ισχύει και για την περίπτωση Μόρο… Το επεισόδιο Μόρο, απ’ όσο ξέρω και απ’ όσα μου διηγήθηκαν οι Μορέτι, Γκαλινάρι κι άλλοι σύντροφοι, έχει από πίσω μια απόλυτα διαφανή ιστορία και δεν περιέχει κανένα μυστήριο» (σελ. 166).
Από το κάδρο δεν θα μπορούσε να λείπει ο βασικός πρωταγωνιστής. Ο Μάριο Μορέτι στη συνέντευξη που έδωσε στην Κάρλα Μόσκα και τη Ροσάνα Ροσάντα -εντάχθηκε στο βιβλίο που βγήκε στην Ιταλία το 1994 και στην Ελλάδα το 2016 από τις εκδόσεις «Διάδοση» («Ερυθρές Ταξιαρχίες, μια ιταλική υπόθεση»)- αναφέρει σχετικά με τις κατηγορίες για σχέση με μυστικές υπηρεσίες:
«Θα ήταν ωραία έτσι; Να μπορούσαμε μονάχα να τις μπλέξουμε όλες, τη CIA, την Κα Γκε Μπε, την ιταλική μυστική υπηρεσία, τη μαφία, τη μασονική στοά Ρ-2 και να εντάξουμε όλα τα γεγονότα εκείνης της εικοσαετίας στη μεγάλη παγκόσμια συνωμοσία…Η αλήθεια είναι ότι οι Ε.Τ. δεν είχαν έρθει σε επαφή με μυστικές υπηρεσίες οποιουδήποτε τύπου οποιασδήποτε χώρας, ούτε άμεσα ούτε από σπόντα… Μπορούν να πουν τα πάντα για μας εκτός από το ότι ήμασταν κάτι λιγότερο ξεκάθαρο» (σελ. 226-227).
Και επιτίθεται στον βασικό κατήγορο του Φραντσεσκίνι ο οποίος ανήκει στην κατηγορία των «διαχωρισμένων»: «Ο διαχωρισμός αρνείται μια ιστορία, καταστρέφει μια συλλογική ταυτότητα, αποποιείται τις πολιτικές ευθύνες για να περιμαζέψει νομικά ευεργετήματα σε προσωπικό επίπεδο…Ο διαχωρισμός γκρεμίζει τη δυνατότητα να ξανασκεφτούμε εκείνα τα χρόνια. Οι διαχωρισμένοι επιλέγουν να θέσουν τη δική μας ιστορία εκτός Ιστορίας» (σελ. 297).
Υπάρχουν ομοιότητες με τα καθ’ ημάς; Αναμφίβολα υπάρχουν.

Πηγή: www.efsyn.gr

Oικογενειοκρατία, προσωπικό κόμμα και ΙΧ κράτος!

Toυ Γ.  Λακόπουλου 

Σύντομη επανάληψη προηγουμένων. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με προφανή σύσταση των επικοινωνιολόγων του, κατά τα λεγόμενα στη ΝΔ, σφαγίασε κάποιον που ενδιαφερόταν για μια θέση στα ψηφοδέλτια της κόμματος στον Πειραιά. Επειδή ο πατέρας του  δήλωσε ότι τον χρίζει διάδοχό του.
Έτσι παρότι ο Γιάννης Τραγάκης έλεγε ότι «είχε ενημερώσει τον  πρόεδρο», ο γιος του αποκλείσθηκε με τη δικαιολογία ότι δεν υπήρξε απόφαση κομματικού οργάνου για την υποψηφιότητά του.  Κάποιοι σχολίαζαν ειρωνικά εκείνες της ημέρες: σαν αυτή που υπήρξε  όταν ο Κυριάκος χρίσθηκε υποψήφιος για την έδρα του πατέρα του στη Β Αθήνας; Κακίες…
Θα μπορούσε να πιστώσει κανείς στον πρόεδρο της ΝΔ ότι βάζει κανόνες και κριτήρια για να μην τον φέρνουν προ τετελεσμένων οι  πολιτευόμενοι. Ούτε να στήνονται υποψηφιότητες  από «κληρονόμους εδρών» πίσω από τη πλάτη του.  Αλλά τα πράγματα τον διαψεύδουν: ο ίδιος χρίζει υποψήφιους πίσω από την πλάτη των υπολοίπων. Οι πληροφορίες που δημοσιεύονται το αποκαλύπτουν.
Μετά τα ρεπορτάζ του έγκυρου ΄Αρη Ραβανού – στο «Βήμα»- και άλλων εφημερίδων για την προεπιλογή υιών, θυγατέρων και ανεψιών που κάνουν ήδη προεκλογικό αγώνα, χωρίς καμία προγενέστερη κομματική απόφαση, ένα ρεπορτάζ του Γιώργου Σιαδήμα στην Real Νews την περασμένη Κυριακή τινάζει τον αέρα  τις  δικαιολογίες για τα όργανα. Ερήμην τους, εξελίσσονται μεθοδεύσεις για επικράτηση του  νεομητσοτακισμού. Κανείς ως τώρα δεν διέψευσε τίποτε.
Κατά την αποκάλυψη, σε μια σύσκεψη κεκλεισμένων των θυρών –ήτοι κρυφά από τους άλλους-  ο γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ Κώστας Τσιάρας  ανακοίνωσε σε 50μελή ομάδα  ότι θα ενταχθούν στα ψηφοδέλτια. «Ουσιαστικά είστε υποψήφιοι. Έχετε περάσει την τελική διαδικασία από το Μητρώο Στελεχών, αλλά όπως είναι φυσικό ανακοινώσεις δεν μπορούν να γίνουν». Τα εισαγωγικά είναι του ρεπορτάζ. Τσιμουδιά από την Πειραιώς.
Το μυστικό βρίσκεται στο «Μητρώο Στελεχών». Για όσους παρακολουθούν τα εσωτερικά της ΝΔ πρόκειται για μια ακόμη απόδειξη ότι με το Μητρώο ο Κυριάκος επιχειρεί να θέσει υπό έλεγχο την επόμενη Κοινοβουλευτική Ομάδα, να χτίσει προσωπικό κόμμα και  με όσους περισσέψουν να δημιουργήσει  ένα… ΙΧ κράτος -με την τοποθέτησή τους σε  δημόσια αξιώματα.
Πάρα τη δικαιολογία  στην περίπτωση Τραγάκη, ότι πρέπει να προηγηθεί απόφαση κομματικού οργάνου για τους υποψηφίους, το «σύστημα Μητσοτάκη» δίνει, εν κρυπτώ, το πράσινο φως σε πρόσωπα της αρεσκείας του. Έτσι αποκτούν προβάδισμα έναντι άλλων υποψήφιων. Πουθενά δεν ανακοινώθηκε ότι εγκρίθηκε μια φουρνιά υποψηφίων.
Το διαβόητο Μητρώο για το οποίο υπήρξαν και ενστάσεις για παραβίαση των προσωπικών δεδομένων, τελεί υπό την προσωπική διαχείριση του προέδρου της ΝΔ και στη συνέντευξή Τύπου της Θεσσαλονίκης ήταν αποκαλυπτικός.
«Ο καθένας μπορεί να κάνει αίτηση και να αξιολογηθεί αντικειμενικά, ανάλογα με τις δυνατότητές του και το τι μπορεί να προσφέρει στην παράταξη και στον τόπο. Έχουμε κάνει παραπάνω από 1.300 συνεντεύξεις ανθρώπων, οι οποίοι δεν θα είχαν σκεφτεί, ενδεχομένως, στο παρελθόν, να προσεγγίσουν έναν πολιτικό οργανισμό».
Η «αξιολόγηση» γίνεται από τον ίδιο και ανθρώπους της εμπιστοσύνης του. Από ό,τι προκύπτει, δεν αναζητούν πρόσωπα με παραταξιακή ένταξη και πολιτικά ενδιαφέροντα, αλλά ορεγόμενους  …. «καριέρα στην πολιτική». Η ένταξη στο Μητρώο τους δρομολογεί για θέση υποψήφιου βουλευτή, ή κρατικού στελέχους.
Το παίρνει επάνω του προσωπικά ο ίδιος. «Αυτούς που διστάζουν, που έχουν μια άλλη καριέρα, αυτούς οι οποίοι πρέπει να πεισθούν ότι πρέπει να βάλουν πλάτη στη συλλογική προσπάθεια, αυτούς πρέπει να προσελκύσουμε. Και ένα σημαντικό κομμάτι του χρόνου μου αναλώνεται ακριβώς σε αυτήν την προσπάθεια».
Η ιδέα μοιάζει με τον διαβόητο «open-goverment»  του Γ. Παπανδρέου. Ο τότε πρωθυπουργός ζητούσε …βιογραφικά  ενδιαφερομένων για να καταλάβουν θέση στον κρατικό μηχανισμό. Αλλά τα έκρινε ο ίδιος με ένα συγκεκριμένο συνεργάτη του- χωρίς περιθώριο αμφισβήτησης ή ένστασης. Αφού άφησε παράλυτο το κράτος για οκτώ μήνες, στο τέλος τοποθέτησε παντού ανθρώπους του.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται πιο οργανωμένος. Συγκροτεί νωρίς τον προσωπικό μηχανισμό του και αρχίζει ήδη να τον  επιβάλλει… διακριτικά. Μετά την υποκατάσταση της πολιτικής από το μάρκετινγκ, και της ιδεολογίας από την επικοινωνία, χρησιμοποιούνται επιχειρηματικές μέθοδοι και για έλεγχο του κόμματος, της Βουλής και του κράτους. Αυτό κι αν είναι  «μεταρρύθμιση».

Πηγή: www.anoixtoparathyro.gr

Αυστρία: Απαραίτητη η διαρκής επαγρύπνηση απέναντι στους δεξιούς λαϊκιστές

Την ανάγκη να υπάρχει διαρκής επαγρύπνηση απέναντι στους δεξιούς λαϊκιστές (ακροδεξιούς), τονίζει με την ευκαιρία των αυριανών αυστριακών πρόωρων βουλευτικών εκλογών, ο επί σειρά ετών πρώην ομοσπονδιακός καγκελάριος της Αυστρίας, Φραντς Βρανίτσκι, ο οποίος θεωρείται μεγάλος φίλος της Ελλάδας και εδώ και 17 χρόνια έχει κατοικία στην Ιεράπετρα όπου περνά αρκετούς μήνες κάθε χρόνο.
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο ίδιος, "από τη σκοπιά της Σοσιαλδημοκρατίας και γενικά μίας ελεύθερης οικονομίας της αγοράς, πρέπει κανείς να είναι διαρκώς σε επαγρύπνηση, διότι όταν υπάρχει ανάγκη νέων μέτρων τα οποία και πρέπει να λαμβάνονται, έρχονται οι δεξιοί λαϊκιστές και διαμαρτύρονται εναντίον οποιασδήποτε μορφής εκσυγχρονισμού, εναντίον κάθε αλλαγής, εναντίον κάθε καινοτομίας".
"Οι κοινωνίες μας χρειάζονται την αλλαγή, χρειάζονται την καινοτομία, και εδώ η σκέψη μου πηγαίνει στην ψηφιακή επανάσταση, και δεν μπορεί κανείς να έρχεται με συνθήματα του χθες ή του προχθές, με εθνικισμό και απομόνωση, αλλά χρειαζόμαστε την ανοικτή κοινωνία, και όλα αυτά είναι ακριβώς τα σημεία για την αντιπαράθεση που θα πρέπει να έχει κάποιος με τους δεξιούς λαϊκιστές για να τους κερδίσει", επισημαίνει ο Φραντς Βρανίτσκι.
Αναφερόμενος στις βουλευτικές εκλογές της Κυριακής και στις εικασίες ως προς την έκβασή τους, ο πρώην, επί ένδεκα χρόνια (1986-1997), ομοσπονδιακός καγκελάριος και αρχηγός των Αυστριακών Σοσιαλδημοκρατών, παρατηρεί πως μέχρι τώρα υπάρχουν μόνον δημοσκοπήσεις και όχι εκλογικά αποτελέσματα.
"Δεν είμαι και τόσο σίγουρος, πως ο νεαρός πολιτικός στον οποίο αναφέρεστε (ΣΣ ο αρχηγός του - συγκυβερνώντος με τους Σοσιαλδημοκράτες -- συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος και υπουργός Εξωτερικών της απερχόμενης κυβέρνησης, Σεμπάστιαν Κουρτς), θα μπορέσει τόσο εύκολα να βρεθεί στην πρώτη θέση", σημειώνει χαρακτηριστικά.
Ο ίδιος, ελπίζει, όπως σημειώνει, ότι "εδώ θα φροντίσει η λογική των ψηφοφόρων ώστε να υπάρξει ένα ορθολογιστικό αποτέλεσμα που θα είναι καλό για τη χώρα και το οποίο θα μπορούμε να το παρουσιάσουμε και στην Ευρώπη".
"Η Σοσιαλδημοκρατία υπήρξε τα τελευταία δέκα χρόνια πολύ χαμηλόφωνη, πολύ ήρεμη, ελάχιστα καινοτόμα, αλλά αυτά μπορεί να τα αναπληρώσει", καταλήγει στη συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ στη Βιέννη, σχολιάζοντας την σημερινή κατάσταση της Σοσιαλδημοκρατίας, ο Φραντς Βρανίτσκι, ο οποίος, μετά τον ιστορικό ηγέτη Μπρούνο Κράισκι, θεωρείται ο πλέον επιτυχημένος καγκελάριος της Αυστρίας και αρχηγός των Σοσιαλδημοκρατών στη χώρα.

Πηγή: http://news.in.gr

Ετοιμάσου για πρωθυπουργός, Τζέρεμι Κόρμπιν!

 

της Ρέιτσελ Σάμπι

 Αν θέλατε να γράψετε μια παρωδία των Συντηρητικών της Βρετανίας, θα δυσκολευόσασταν πολύ να βρείτε κάτι καλύτερο από το φετινό συνέδριο του κόμματος στο Μάντσεστερ.
Τα πράγματα πήγαν τόσο άσχημα, ώστε ακόμη και το σκηνικό κατέρρευσε στο τέλος της ομιλίας της πρωθυπουργού Τερέζα Μέι. Προηγουμένως, η ομιλήτρια είχε ταλαιπωρηθεί από μια κρίση βήχα κι από έναν ηθοποιό που τη διέκοψε για να της επιδώσει ένα «έντυπο απόλυσης».
Ήταν ένα ταιριαστό κλείσιμο ενός συνεδρίου που έδειξε ότι οι Τόρις βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση και οι ημέρες της Μέι στο τιμόνι του κόμματος είναι μετρημένες. Το Συντηρητικό Κόμμα είναι διχασμένο στο ζήτημα του Brexit και μαστίζεται από αντιπαραθέσεις για την ηγεσία του. Οι προτάσεις που παρουσιάστηκαν στο συνέδριο μοιάζει να έχουν αντιγραφεί από το πρόγραμμα των Εργατικών και στερούνται αξιοπιστίας.
Η σύγκριση με το συνέδριο του Εργατικού Κόμματος που είχε γίνει μια εβδομάδα νωρίτερα στο Μπράιτον ήταν συντριπτική. Εκεί, τα ηγετικά στελέχη έγιναν δεκτά σαν ροκ σταρ. Οι εκδηλώσεις ήταν μαζικές και ο Τζέρεμι Κόρμπιν αντιμετωπιζόταν ως ο μελλοντικός πρωθυπουργός. Διάφοροι επιχειρηματίες στήθηκαν στην ουρά για να συναντηθούν με τον σκιώδη υπουργό Οικονομικών Τζον ΜακΝτόνελ. Διότι αν πολλοί στον επιχειρηματικό τομέα ενοχλούνται από τα σχέδια των Εργατικών να αυξήσουν τον φόρο των επιχειρήσεων, άλλοι αντιμετωπίζουν θετικά τη δέσμευση του κόμματος να επενδύσει στις υποδομές, και ιδιαίτερα στην τεχνολογία. Ένας επιπλέον παράγων που στρέφει τις επιχειρήσεις προς τους Εργατικούς είναι οι καταστροφικοί χειρισμοί της κυβέρνησης Μέι στο θέμα του Brexit, που αναμένεται να προκαλέσουν μεγάλα προβλήματα στην οικονομία.
Τα σχέδια των Εργατικών να αναδιαρθρώσουν την οικονομία συνιστούν ρήξη με τη νεοφιλελεύθερη συναίνεση των τελευταίων 30 ετών. Η στροφή αυτή έχει λαϊκή στήριξη, αλλά θα αντιμετωπίσει όπως είναι φυσικό θεσμική αντίσταση. Και με δεδομένο ότι πολλοί σκιώδεις υπουργοί είναι άπειροι, οι σύμβουλοι του Εργατικού Κόμματος στρέφονται για συμβουλές σε χώρες όπως η Δανία και η Γερμανία.
Σε κάθε περίπτωση, η πρόθεση του Κόρμπιν να εκδημοκρατίσει το κόμμα του παίρνει ήδη σάρκα και οστά. Την ώρα που χιλιάδες ενθουσιώδεις εθελοντές έχουν βγει στους δρόμους, τα στελέχη δηλώνουν από το βήμα του συνεδρίου ότι «ένας άλλος κόσμος είναι δυνατός». Στο Μπράιτον, πάνω από χίλιοι σύνεδροι -πολλοί από τους οποίους είχαν μόλις εκλεγεί- είδαν μέτρα που ενέκριναν τη μια μέρα να εμφανίζονται την επομένη στην ομιλία του αρχηγού. Και ο ΜακΝτόνελ διαβεβαίωσε ότι σημαντικά ζητήματα όπως οι επανεθνικοποιήσεις θα προωθηθούν σε συνεννόηση με τα συνδικάτα, την κοινωνία των πολιτών, τους καταναλωτές και τις τοπικές αρχές.
Είναι βέβαιο ότι οι Εργατικοί θα δεχθούν πιέσεις να «στρογγυλέψουν» το πρόγραμμά τους. Και οι αντιδραστικές δυνάμεις που συνέβαλαν στη νίκη του Brexit δεν έχουν εξαφανιστεί και μπορεί ανά πάσα στιγμή να ενεργοποιηθούν εκ νέου από τη Δεξιά. Αν όμως το κέντρο έχει πράγματι μετατοπιστεί, αν η ανεξέλεγκτη λειτουργία της ελεύθερης αγοράς έχει επιτέλους αναγνωριστεί ως πηγή διαιρέσεων και αν η ελεύθερη πτώση των Συντηρητικών συνεχιστεί, τότε, ύστερα από πολλές δεκαετίες στο περιθώριο, ίσως να έχει έλθει η ώρα της βρετανικής Αριστεράς.

* Η Ρέιτσελ Σάμπι είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας

Πηγή :  http://tvxs.gr

Η El Dorado αποκαλύπτει και εκθέτει…

του Βασίλη Πάικου

 

Δεν ήταν η πρώτη φορά φορά που η El Dorado Gold απείλησε με έξοδο, μπορεί να ήταν η τρίτη, η τέταρτη ή και η πέμπτη. Ότι θα τα μαζέψει και θα φύγει αν δεν ικανοποιηθούν οι όροι της. Πότε επειδή η Κυβέρνηση της βάζει δύσκολα σε σχέση με τους όρους περιβαλλοντικής προστασίας προς τους οποίους οφείλει να προσαρμοστεί. Ή με την ανάγκη συμμόρφωσης προς τις συμβατικές της υποχρεώσεις. Ή με την υποχρέωσή της να σεβαστεί τους νόμους του κράτους. Τους νόμους που φτιάχτηκαν πριν από κείνην, και οι οποίοι δεν είναι δυνατόν νάρθουν τώρα στα μέτρα της. Και πότε επειδή ενοχλείται από τις εναντίον των μεθόδων της «πληθωρικές» εκδηλώσεις των κατοίκων της περιοχής. Ναι, ήταν η τρίτη, η τέταρτη, μπορεί και η πέμπτη φορά. Και πάντα παίρνει πίσω τις απειλές. Πάντα. Βάζει την ουρά στα σκέλια και παραμένει εντός και επί τα αυτά.
Έτσι και τώρα. Οπότε επεχείρησε να παίξει τα ρέστα της. Προχωρώντας στον γνωστό δια τελεσιγράφου εκβιασμό. Και ποντάροντας, προφανώς, στο ότι είναι σε θέση να χαλάσει το επενδυτικό προφίλ της Χώρας, το οποίο προώθησε ο Πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη. Γι αυτό εξ’ άλλου πραγματοποίησε τη διάβημά της πριν καλά-καλά ο Αλέξης Τσίπρας αποσώσει την τελευταία του κουβέντα στο Βελίδειο.
Ε λοιπόν η Κυβέρνηση, ως όφειλε, δεν υπέκυψε στον εκβιασμό. Ούτε έδειξε να ανησυχεί ιδιαιτέρως εδώ που τα λέμε. Γνωρίζοντας προφανώς τις συνήθεις πρακτικές της εταιρείας. Οπότε ακριβώς την ημέρα λήξης του τελεσιγράφου, η El Dorado έδωσε τη δική της απάντηση. «Δεν πάω πουθενά-πουθενά-πουθενά, εδώ θα μείνω». Αφού είχε, εν τω μεταξύ επιχειρήσει να εμπλέξει τον Τζάστιν Τριντό, αλλά και το ΔΝΤ και την Commission, μπας και καταφέρει να περάσει την υπόθεσή της μαζί με τα προαπαιτούμενα της 3ης αξιολόγησης. Και έφαγε πόρτα από παντού. Σύμφωνα δε με κάποιες πληροφορίες, εισέπραξε αυστηρή προειδοποίηση και από το χρηματιστήριο του Τορόντο.
Έπρεπε όμως να προσπαθήσει να χρυσώσει κάπως το πικρό χάπι της άτακτης υποχώρησης. Είναι γι αυτό που δήλωσε ότι η παραμονή της οφείλεται στον «εποικοδομητικό διάλογο» που ξεκίνησε με την Κυβέρνηση, κι ακόμη στο γεγονός ότι εξεδόθησαν οι άδειες για την Ολυμπιάδα. Ο δε Κυριάκος Μητσοτάκης, όπως και ο Αντιπρόεδρός του Άδωνις Γεωργιάδης, βρήκαν να πουν πως έπρεπε η Κυβέρνηση να κάνει από καιρό αυτά που κάνει τώρα. Ως προς τις άδειες της Ολυμπιάδας και ως προς τον «εποικοδομητικό διάλογο». Μπας και καταφέρουν να χρυσώσουν το δικό τους χάπι, το ακόμη πιο πικρό.
Ε λοιπόν, καμία σχέση, απολύτως καμία. Ότι οι άδειες για την Ολυμπιάδα θα έβγαιναν στα μέσα Σεπτεμβρίου, ήταν γνωστό (από δηλώσεις του Γιώργου Σταθάκη) εδώ και καιρό. Πολύ πριν από την απειλή αποχώρησης. Όπως και έγινε. Ότι το ζήτημα των αδειών που απομένουν για τις Σκουριές (περίπου το 40%) παραπέμπεται στη διαιτησία, ήταν κι αυτό γνωστό από καιρό. Και οι διαδικασίες της διαιτησίας ξεκίνησαν ήδη. Καμιά άλλη διαδικασία, κανείς άλλος διάλογος «εποικοδομητικός» ή όχι υπάρχει, τίποτα απολύτως. Η El Dorado απλώς έκανε τη μπλόφα της, έπαιξε τα ρέστα της και έχασε. Τόσο απλά. Και το βέβαιο πλέον είναι πως αν η καναδική εταιρεία θέλει να συνεχίσει τις δραστηριότητές της στην Ελλάδα, θα πρέπει να συμμορφωθεί. Προς τα συμβατικώς προβλεπόμενα και προς τους νόμους του ελληνικού κράτους.
Βαρύτατα εκτεθειμένες βεβαίως, και ασφαλώς υπόλογες απέναντι στην κοινωνία, οι πολιτικές δυνάμεις εκείνες (το σύνολο της αντιπολίτευσης εδώ που τα λέμε), που έσπευσαν να συνταχθούν αβλεπί με την El Dorado, βάζοντας πλάτη στους εκβιασμούς της. Τα μεν κεντρώα σχήματα από στείρα και χωρίς αρχές αντιπολιτευτική διάθεση, η δε ΝΔ επειδή στη ρίζα της πολιτικής της φιλοσοφίας βρίσκεται το δόγμα «όλα στους επενδυτές, όλα για τις επενδύσεις». Δίχως όρους, δίχως διασφαλίσεις, δίχως «προαπαιτούμενα». Δεν είναι άλλωστε ο ίδιος ο αρχηγός της που μόλις προχθές από τη Θεσσαλονίκη «υποσχόταν» πως όταν έρθει στα πράγματα, τυχόν καθυστερήσεις προς έλεγχο των επενδυτών «θα παρακάμπτονται με την υπογραφή ενός Υφυπουργού»; Ουδεμία έκπληξη λοιπόν από κείνη την πλευρά. Για τους κεντρώους, αντιθέτως, υπάρχει ζήτημα. Σοβαρό ζήτημα. Ζήτημα αξιοπιστίας και φερεγγυότητας, ζήτημα πολιτικής τιμής εντέλει. Ε τι να πεις. Ας πρόσεχαν…

Πηγή : www.athina984.gr

Η «Αυγή» φτάνει στη… δύση της;

 

του Γιώργου Καρελιά
 
Η «Αυγή», μια από τις δύο παραδοσιακές εφημερίδες της Αριστεράς (η άλλη είναι ο «Ριζοσπάστης»), έχει φτάσει σε οριακό σημείο και εκφράζονται φόβοι ακόμη και για την επιβίωσή της. Και το ερώτημα είναι αν η ιστορική εφημερίδα, η οποία από το 1952 που πρωτοεκδόθηκε κατάφερε να επιζήσει σε πολύ δύσκολες συνθήκες, θα βάλει λουκέτο  την ώρα που κυβερνά ο πολιτικός χώρος που εκφράζει, ο ΣΥΡΙΖΑ.
Για να δοθεί απάντηση στο  ερώτημα πρέπει να προηγηθεί η παράθεση των δεδομένων:

Πρώτον, η κυκλοφορία της έχει φτάσει σε οριακά επίπεδα (περίπου 1.000 φύλλα τις καθημερινές και 2.500 τις Κυριακές). Πάντως, ποτέ τις τελευταίες δεκαετίες δεν είχε υψηλές κυκλοφορίες.
Δεύτερον, οφείλονται χρήματα στους εργαζομένους: η καθυστέρηση στην καταβολή τους φτάνει τους τέσσερις μήνες.
Τρίτον, σε αυτό το φόντο παραιτήθηκαν τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου που εκδίδει την εφημερίδα, όπως γράφτηκε σε πλήθος μέσων ενημέρωσης. Με μια λιτή ανάρτηση στην ιστοσελίδα της, η «Αυγή» το διέψευσε. Σε κάθε περίπτωση ωστόσο, τουλάχιστον μία παραίτηση είναι βέβαιη, αυτή του αντιπροέδρου Νίκου Τσαγκρή, ο οποίος είχε κληθεί να συμβάλει στον ανασχεδιασμό της εφημερίδας. (εδώ).
Αυτή η προσπάθεια ανασχεδιασμού είναι η πολλοστή που έχει γίνει, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Παλιότερα είχε εκπονηθεί και σχέδιο υπαγωγής όλων των μέσων ενημέρωσης του ΣΥΡΙΖΑ («Αυγή», ιστοσελίδα Left, ραδιοφωνικός σταθμός «Στο Κόκκινο») σε μια εταιρεία, αλλά δεν προχώρησε, καθώς υπάρχουν αντιτιθέμενες απόψεις, που φτάνουν έως τα υψηλά κλιμάκια της κυβέρνησης. Ετσι, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ με στενούς δεσμούς με την «Αυγή» απέδιδαν σε κυβερνητικά στελέχη, όπως τον Νίκο Παππά, πρόθεση να ελέγξει απολύτως τα κομματικά ΜΜΕ. Αντίθετα, άλλα στελέχη επικρίνουν τους επικεφαλής των μέσων αυτών ότι σαμποτάρουν κάθε προσπάθεια ανασύνταξής τους, για να έχουν «το δικό τους μαγαζάκι».
Δεν λείπουν και οι «υποψίες» ότι η ηγεσία του κόμματος δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την επιβίωση των κομματικών μέσων, καθώς επιδιώκει να έχει υποστήριξη από άλλα μέσα, που εξέδωσαν φιλικοί επιχειρηματίες, όπως οι εβδομαδιαίες εφημερίδες «Documento» (στην αρχή του Ιωάννη Καλογρίτσα και τώρα του δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη) και «Νέα Σελίδα»(του εκδότη Ηλία Λιβάνη), το καθημερινό «Εθνος» που επανεκδόθηκε από τον Ιβάν Σαββίδη σε συνεργασία με τον Μάρη της 24Media, αφού προηγήθηκε η χρεοκοπία του από τον Φώτη Μπόμπολα.
Η «Αυγή» έχει ιστορία 65 ετών. Από η διεύθυνσή της έχουν περάσει ιστορικά στελέχη της Αριστεράς και σημαντικοί δημοσιογράφοι, όπως ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Μανώλης Γλέζος, ο Πότης Παρασκευόπουλος, ο Γρηγόρης Γιάνναρος, ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης κα.
Η σημερινή κρίση στην οποία έχει περιπέσει οφείλεται και σε οικονομικούς λόγους. Αντανακλά, όμως και την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το κόμμα που την στηρίζει, ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα της πάλαι ποτέ ανανεωτικής Αριστεράς που κατάντησε να συγκυβερνά με τους Ανεξάρτητους Ελληνες.
Οπως θα έλεγε πικρόχολα κάποιο από τα παλιά στελέχη, «τι να την κάνουμε την Αυγή, όταν έχουμε τον σύντροφο Πάνο Καμμένο;»

Πηγή : www.protagon.gr

Πολιτική… εξ αποστάσεως

 

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΧΑΙΡΑΣ

Τα κόμματα εξουσίας υπήρξαν πάντοτε αντικείμενο κριτικής. Ιδίως μετά την είσοδο της χώρας στα μνημόνια, η κριτική αυτή προσέλαβε χαρακτήρα σαρωτικό. Κάπως έτσι, και δεδομένης της απροθυμίας των ίδιων των πολιτικών να αναμετρηθούν με τον εαυτό και τα πάθη τους, παγιώθηκαν απόψεις που προσέγγιζαν το κομματικό φαινόμενο με τρόπο σχηματικό, αν όχι και ισοπεδωτικό. Το αποτέλεσμα ήταν τα κόμματα της Μεταπολίτευσης να θεωρηθούν φορείς των πιο αρνητικών όψεων της δημόσιας λειτουργίας, ξενιστές της διαφθοράς και εκκολαπτήριο των πάσης φύσεως σκανδάλων.
Παρόμοιας μεταχείρισης έτυχε και ο συνδικαλισμός, ο οποίος, στο όνομα υπαρκτών παθογενειών που τον κατατρύχουν, επιχειρήθηκε να εμφανιστεί ως το όχημα παρασιτικών δραστηριοτήτων και έκνομων λειτουργιών, που επωάζονται στον περίγυρο της πολιτικής και νομιμοποιούνται από ψευδεπίγραφες αντιπροσωπευτικές διαδικασίες.
Αυτό υπήρξε το αφήγημα των τελευταίων χρόνων. Και στην ανάπτυξή του συνέβαλαν οι περισσότεροι παράγοντες της δημόσιας ζωής, καθείς κατά το μερίδιο και την εκάστοτε οπτική του. Κόμματα και συνδικαλισμός αντιμετωπίστηκαν ως αντίπαλοι της κοινωνίας, λες και υπάρχουν κι άλλες εκδοχές κοινωνικής οργάνωσης που μπορούν να εκφράσουν -με τα όποια προβλήματά τους- τη συλλογικότητα σε περιβάλλον δημοκρατίας.
Αν αξίζει τον κόπο να επανέλθουμε σ’ αυτή την ούτως ή άλλως προβληματική συζήτηση που έθρεψε παραπλανητικές γενικεύσεις, είναι επειδή στις μέρες μας εκδηλώνεται με διάφορες αφορμές μια νέα προσπάθεια υπονόμευσης των συλλογικών θεσμών. Στο όνομα της δημοκρατίας ή ακόμα και της κοινωνίας των πολιτών, επιχειρούνται η απονομιμοποίηση του συνδικαλισμού και η αντικατάσταση κλασικών πολιτικών λειτουργιών, όπως είναι η διαδικασία δημοκρατικής εκλογής, από θεσμούς τηλεδημοκρατίας.
Στη ΝΔ, για παράδειγμα, που ζει τη μετάβαση από τον χώρο της Κεντροδεξιάς στον γαλαξία μιας νεο-Δεξιάς ανοιχτής ακόμα και σε ακραίες απόψεις, ξαφνικά προβάλλεται ως ανάγκη η διάλυση του φοιτητικού συνδικαλισμού και ανακοινώνεται η απόσυρση της ΔΑΠ από τις εκλογικές διαδικασίες. Με επιχείρημα την υπαρκτή στρέβλωση του φοιτητικού κινήματος και τη φθορά των συμμετοχικών διαδικασιών, προτείνεται το χουντικής καταγωγής μοντέλο του ενιαίου ψηφοδελτίου, το οποίο, προφανώς, θεωρείται καταλληλότερο για να στεγάσει τις lifestyle ανησυχίες των βλαστών της ΝΔ και άλλες «αριστείες» α λα δεξιά, όπως υπήρξαν οι οργανωμένες εξορμήσεις στο λίκνο της Μυκόνου.
Αλλά και στον χώρο της Κεντροαριστεράς -όχι όλης, ευτυχώς- κερδίζουν τελευταία έδαφος απόψεις που αντιλαμβάνονται την πολιτική λειτουργία με όρους τηλεπαιχνιδιού. Χαρακτηριστική του κλίματος που δημιουργείται είναι η όλη συζήτηση για την ηλεκτρονική ψηφοφορία ενόψει της εκλογής νέου αρχηγού της Κεντροαριστεράς, η οποία, αν τελικώς πραγματοποιείτο, θα ήταν το πρώτο βήμα για τη δημιουργία κομμάτων-φαντασμάτων, χωρίς ιδεολογικό κορμό και πολιτική συνοχή.
Υπό άλλες συνθήκες, θα ήταν περιττή η επισήμανση, αλλά σήμερα μοιάζει επιβεβλημένο να ειπωθεί ότι άλλο ψηφοφόρος και άλλο μέλος κόμματος. Ο πρώτος απλώς επιλέγει, ο δεύτερος επιλέγει και στρατεύεται. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα κόμματα είναι σήμερα βαριά πληγωμένα, αλλά τα κόμματα για… περαστικούς μπορεί να αποδειχτούν και επικίνδυνα, καθώς η ρευστοποίηση των κομμάτων μπορεί να οδηγήσει στη ρευστοποίηση της ίδιας της πολιτικής.
Πρόταγμα μιας ολόκληρης εποχής υπήρξε η ανάγκη να αντιμετωπίσει η κοινωνία τη μοιρολατρία και να σηκωθεί από τον καναπέ της αδιαφορίας. Στο κλίμα που διαμορφώνεται, η πολιτική δραστηριότητα κινδυνεύει να εξελιχθεί σε δημόσιο θέαμα, όπου η μόνη μορφή αντιπροσωπευτικότητας και συμμετοχής θα είναι τα πολιτικά στοιχήματα και οι κομματικές λοταρίες.

Πηγή :  http://neaselida.news