Ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και τοπική κοινωνία

του Μανώλη Δ.Τζερέτα

 

Σκοπός αυτής της παρέμβασης δεν είναι η ανάλυση του ποδοσφαίρου ως κοινωνικό φαινόμενο που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια ενός απλού παιχνιδιού.Άλλωστε  πως θα ήταν αυτό δυνατόν να γίνει όταν εδώ και δεκαετίες ,υπάρχει διαφωνία των διανοούμενων για την ανάλυση του ποδοσφαίρου ως κοινωνικοπολιτικού φαινομένου.
Ως αφετηριακό  αξίωμα,με καλύπτουν η φράση του περίφημου λογοτέχνη Al.Camus «όσα γνωρίζω περί ηθικής και καθήκοντος ,μου τα έμαθε το ποδόσφαιρο» ή η ανάλυση του Αντόνιο Νέγκρι ότι καταλυτική δυναμική του ποδοσφαίρου ,βασίζεται στο γεγονός ότι κάνει τους ανθρώπους να μιλούν.
Η σαμιακή ποδοσφαιρική κοινότητα είναι από τα πιο ενεργητικά τμήματα της τοπικής κοινωνίας με 12 συνολικά ομάδες στον Δήμο ,με τμήματα υποδομής οι 6 από αυτές  ,γεγονός που αφορά  ένα πολύ μεγάλο αριθμό ανθρώπων, αθλητών ,προπονητών ,παραγόντων ,γονέων που έχουν άμεση ή έμμεση ενασχόληση.
Αυτοί  είναι που θα αποτελέσουν μια Συνειδητή Εθελοντική Συλλογική Δύναμη και θα συμβάλλουν στη δημιουργία νέων δομών Αλληλοβοήθειας και Στήριξης  πρώτα για τους ίδιους και φυσικά συνολικά για την κοινωνία μας.
Η Αυτοοργάνωση έχει βρει μέχρι τώρα έκφραση στον Ετήσιο Αγώνα Αλληλεγγύης και Φιλανθρωπίας  που έχει ήδη ζωή εδώ και 10 χρόνια και αποτέλεσε σημαντική στήριξη σε αθλητές ,σε ευπαθείς  οικογένειες  που αντιμετώπισαν ακραίες καταστάσεις ενώ κατά καιρούς υπήρξε στήριξη  φορέων με κοινωνική δράση (Παντοπωλείο της Μητρόπολης Σάμου-συνεργασία με τον Σ.Πολυτέκνων κλπ)
Η ζωή ,δυστυχώς ,δημιουργεί καινούργιες ανάγκες ,αυτό σημαίνει και την αναπροσαρμογή των παρεμβάσεων μας .Μια νέα πρόταση παρέμβασης μας θα πρέπει να είναι η καθιέρωση ενός διημέρου ,Εθελοντικής Αιμοδοσίας   ,των ανθρώπων του ποδοσφαίρου,μιας και όπως φάνηκε από το πρόσφατο δυστύχημα ,βρεθήκαμε απροετοίμαστοι.Μια δεύτερη δράση θα μπορούσε να είναι η σύσταση ενός Ταμείου Αλληλοβοήθειας  για την στήριξη συναθλητών μας που βιώνουν σοβαρούς τραυματισμούς και ανατρέπεται η οικογενειακή τους κανονικότητα.Στη συνέχεια μπορούμε να δούμε και πιο ειδικές παρεμβάσεις σαν ένας τόπος που βιώνει έντονα προβλήματα όπως το μεταναστευτικό –προσφυγικό, ενώ μόνιμη θα πρέπει να είναι η καμπάνια στήριξης και ανάδειξης του έργου που γίνεται στο Κοινωνικό Φαρμακείο Σάμου.Αυτά μπορεί να γίνουν στη διάρκεια της επόμενης περιόδου αφού ρυθμιστούν και νομικά ζητήματα όπου υπάρχουν
Χρειάζεται Θέληση και Προσπάθεια ,νομίζω ότι μπορούμε όλοι μαζί να προχωρήσουμε αλλά ακόμα και αν αυτό δεν εφικτό ,όσοι έχουμε την ίδια αντίληψη για τον κοινωνικό ρόλο του ποδοσφαίρου έχουμε την ηθική υποχρέωση να προσπαθήσουμε .

*Ο Μανώλης Δ.Τζερέτας είναι προπονητής ερασιτεχνικών σωματείων στη Σάμο.

Πηγή :  http://www.ipyxida.gr

Όπου τολμούν οι Αετοί: Ίδιο έμβλημα, κοινή καταγωγή, διαφορετικοί κόσμοι

 

Κοινές ρίζες, έμβλημα και καταγωγή

ΑΕΚ και ΠΑΟΚ είναι αναμφίβολα οι δύο πιο λαοφιλείς και επιτυχημένοι σύλλογοι που προέρχονται από τον πανάρχαιο και ξεριζωμένο Ελληνισμό της Μικράς Ασίας και της Κωνσταντινούπολης. To έμβλημά τους κοινό, ο Δικέφαλος Αετός του Βυζαντίου, με ανοικτά φτερά των κιτρινόμαυρων, με κλειστά των ασπρόμαυρων (οι οποίοι είχαν αρχικά το τετράφυλλο τριφύλλι και το πέταλο). Ιδρύθηκαν αμφότεροι λίγα χρόνια μετά την Καταστροφή, η ΑΕΚ τον Απρίλιο του 1924 στην Αθήνα και ο ΠΑΟΚ μόλις δύο έτη αργότερα στην Θεσσαλονίκη, απορροφώντας μάλιστα την ΑΕΚ Θεσσαλονίκης τον Μάρτιο του 1929.

Η πρώτη ποδοσφαιρική σύγκρουση
Οι Δικέφαλοι του Βορρά και του Νότου συναντήθηκαν πρώτη φορά σε ποδοσφαιρικό αγώνα στις 23 Απριλίου του 1930, σε φιλική αναμέτρηση στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας η οποία έληξε με σκορ 2-2. Οι Αθηναίοι ήταν καλύτεροι στο πρώτο ημίχρονο και προηγήθηκαν 2-0 με σκόρερ τους Παντερμαλή, Μούγκρα, οι Θεσσαλονικείς αντέδρασαν στην επανάληψη και ισοφάρισαν χάρη στα τέρματα των Ετιέν, Ηλιάδη. Ακολούθησαν έκτοτε εκατοντάδες παιχνίδια ανάμεσά τους, στα οποία ξεχωριστή θέση έχουν οι τρεις τελικοί του Κυπέλλου Ελλάδας που προηγήθηκαν του αποψινού, το 1939, το 1978 και το 1983, στους οποίους επικράτησε η Ένωση.

Η σημαία της ΑΕΚ υψώνεται στην Τούμπα
Στον μεταξύ τους αγώνα πρωταθλήματος, τον Ιανουάριο του 1975, ο 16χρονος οπαδός της ΑΕΚ Βασίλης ύψωσε την κιτρινόμαυρη σημαία με τον Δικέφαλο Αετό μέσα στον αγωνιστικό χώρο της κατάμεστης Τούμπας κατά τη διάρκεια της προθέρμανσης των δύο ομάδων. Διαφορετικές εποχές βέβαια, πιο αγνές και ρομαντικές, καθώς είναι χαρακτηριστικό ότι οι υποστηρικτές των κιτρινόμαυρων που είχαν ταξιδέψει στην Θεσσαλονίκη έπαιξαν μπάλα έξω από τον Λευκό Πύργο εκείνο το απόγευμα και πήγαν ανενόχλητοι με πορεία στο γήπεδο, ωστόσο η ενέργειά του αυτή σε τόσο «σκληρή» έδρα έμεινε στην ιστορία.

Οι συνδετικοί κρίκοι των Δικεφάλων
Δεκάδες ποδοσφαιριστές και προπονητές έχουν κάνει το δρομολόγιο Τούμπα-Φιλαδέλφεια και αντιστρόφως (οι περισσότεροι με ενδιάμεσους σταθμούς) στο παρελθόν, κάποιοι εκ των οποίων αποτέλεσαν «σημαίες» και μεγάλες μορφές της Ιστορίας των δύο συλλόγων. Ενδεικτικά αναφέρουμε τους Γιένε Τσάκναντι, Λάκη Στεργιούδα, Ντούσαν Μπάγεβιτς, Βασίλη Βασιλάκο, Φερνάντο Σάντος, Βλάνταν Ίβιτς, Ηλία Ατματζίδη, Παντελή Κωνσταντινίδη Γιαννάκη Οκκά, Χρήστο Μαλαδένη, Κώστα Κατσουράνη, Δημήτρη Ναλιτζή, Βασίλη Μπορμπόκη, Δημήτρη Μάρκο, Τριαντάφυλλο Μαχαιρίδη, Βασίλη Λάκη, Παντελή Καφέ, Θοδωρή Ζαγοράκη, Αρνάλντο Εντίνιο και Μπρούνο Τσιρίλο.

Όταν οι σχέσεις ΠΑΟΚ και ΑΕΚ ήταν αγαστές
Για πολλά χρόνια, η ΑΕΚ ήταν ο «μεγάλος» της Αθήνας με τις καλύτερες σχέσεις με τον ΠΑΟΚ και οι οπαδοί της φιλοξενήθηκαν πολλές φορές χωρίς προβλήματα στην Θύρα 8 του γηπέδου της Τούμπας τις δεκαετίες του '80 και του '90, ενώ τον Ιούνιο του 1992 σχεδόν 6.000 υποστηρικτές της έκαναν φιέστα για την κατάκτηση του πρωταθλήματος στην Θεσσαλονίκη. Παράλληλα, οι οργανωμένοι των δύο συλλόγων «συνεργάστηκαν» πριν τον τελικό του Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό το 2001 στη Νέα Φιλαδέλφεια, προκειμένου οι υποστηρικτές των ασπρόμαυρων να κάτσουν στις καλύτερες Θύρες του «Νίκος Γκούμας».

Η σημασία της έδρας τους για τις δύο ομάδες
Ένα από τα πράγματα που συνδέουν τους δύο μεγάλους συλλόγους είναι η σημασία που αποδίδουν οι οπαδοί τους στις φυσικές έδρες των αγαπημένων τους ομάδων. Είναι αδύνατον να σκεφτεί κανείς τον ΠΑΟΚ χωρίς την Τούμπα και την Θύρα 4 στις φλόγες πριν τα μεγάλα ελληνικά και ευρωπαϊκά ματς, ενώ η Σκεπαστή στη Νέα Φιλαδέλφεια αποτέλεσε για πάνω από 20 χρόνια το «σπίτι» των φανατικών της ORIGINAL 21, οι οποίοι 14 χρόνια μετά το γκρέμισμα του γηπέδου τους, δεν έχουν σταματήσει να ονειρεύονται και να ζητούν την επιστροφή της ΑΕΚ στον χώρο όπου κάποτε δέσποζε το «Νίκος Γκούμας».

Οπαδοί στα «μαχαίρια» τα τελευταία χρόνια
Οι σχέσεις των φανατικών οπαδών των δύο ομάδων δεν είναι καλές τα τελευταία χρόνια, σε μια κόντρα η οποία γιγαντώθηκε μετά τα επεισόδια πριν το Final Four του χάντμπολ στην Λαμία, στα τέλη Μαΐου του 2009. Ακολούθησαν οι συμπλοκές στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας τον Οκτώβριο του 2010, τα επεισόδια στη Νέα Φιλαδέλφεια έναν μήνα αργότερα και διάφορα άλλα αρνητικά περιστατικά που δείχνουν ότι οι εποχές της σχετικής «εκεχειρίας» ανάμεσα στους οργανωμένους του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ (ειδικά από τη στιγμή που η νεότερη γενιά έχει υποκαταστήσει τους παλιούς «ηγέτες») ανήκουν στο παρελθόν...

Πηγή : www.sdna.gr

Γαλλικές εκλογές : Οι 5 «βασικοί» υποψήφιοι

 

Την Κυριακή, 23 Απριλίου, 11 συνολικά υποψήφιοι θα «τρέξουν» στην κούρσα για την γαλλική προεδρία. Σας παρουσιάζουμε εδώ τους 5 «βασικούς», ενώ το τοπίο των γαλλικών εκλογών παραμένει ένα από τα πιο απρόβλεπτα όλων των προεδρικών αναμετρήσεων.

 Ποια ζητήματα θα επηρεάσουν την ψήφο των Γάλλων;

Ένα από τα φλέγοντα προβλήματα της γαλλικής κοινωνίας είναι η ανεργία, η οποία φτάνει το 10%, κατέχοντας την 7η υψηλότερη θέση ανάμεσα στα 28 κράτη-μέλη της ΕΕ (η Ελλάδα διατηρεί την «πρωτιά»), ενώ ανάμεσα στους νέους, η ανεργία πλήττει 1 στους 4.
Το δίπολο τρομοκρατία-ασφάλεια, καθώς και η μετανάστευση, έχουν, επίσης, μια σημαντική θέση στην ατζέντα αυτών των εκλογών.
Η Γαλλία κηρύχτηκε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης από τον πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ τον Νοέμβριο του 2015, αμέσως μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι, που άφησαν πίσω τους τουλάχιστον 130 νεκρούς. Την ευθύνη ανέλαβε το αυτο-αποκαλούμενο ως Ισλαμικό Κράτος, ενώ η επίθεση έμεινε γνωστή ως η επίθεση στο Μπατακλάν, το θέατρο όπου κατά τη διάρκεια μιας ροκ συναυλίας σκοτώθηκαν δεκάδες νέοι άνθρωποι. Από τον Ιανουάριο του 2015 έχουν σκοτωθεί στη Γαλλία πάνω από 230 άνθρωποι σε τρομοκρατικές ενέργειες. Η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, η οποία ενισχύει τις εξουσίες της αστυνομίας και έχει παραταθεί ήδη πέντε φορές, προβλέπεται να λήξει στις 15 Ιουλίου, ώστε να καλύψει και την περίοδο των βουλευτικών εκλογών, που ακολουθούν τις προεδρικές.
Οι επιχειρήσεις για την ασφάλεια εντάθηκαν αισθητά ενώ, για παράδειγμα, μόνη η «Επιχείρηση Sentinelle» που τέθηκε σε εφαρμογή μετά την επίθεση στη σατυρική εφημερίδα Charlie Hebdo κοστίζει 1 εκατομμύριο ευρώ την ημέρα. 
Σε ένα τοπίο κρίσης, ανεργίας και αυξημένων τρομοκρατικών επιθέσεων, υποψήφιοι, όπως η ακροδεξιά Μαρίν Λε Πεν (δες παρακάτω για τους υποψηφίους), ποντάρει στη δαιμονοποίηση των μεταναστών και την ισλαμοφοβία, δίνοντας υποσχέσεις όπως ότι, «προτεραιότητα στην εργασία και την κοινωνική ασφάλιση θα έχουν οι Γάλλοι πολίτες».
Μια άλλη «πολυσύχναστη» ερώτηση των εκλογών είναι το αν «Θέλουμε περισσότερη ή λιγότερη Ευρώπη;» με τα δύο φαβορί για τον β' γύρο, την ακροδεξιά Μαρίν Λε Πεν και τον ανεξάρτητο κεντρώο Εμμανουέλ Μακρόν, να παίρνουν εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις. Η Λε Πεν εκπροσωπεί τον ακροδεξιό ευρωσκεπτικισμό και διατείνεται υπέρ της «πατριωτικής οικονομίας» (αν εκλεγεί, θέλει δημοψήφισμα για έξοδο της Γαλλίας από το ευρώ), ζητώντας έλεγχο των εθνικών συνόρων, ενώ ο Μακρόν εγκολπώνεται την ιδέα της «ενωμένης Ευρώπης» και τον οικονομικό φιλελευθερισμό.
Με βάση πρόσφατη δημοσκόπηση, το 43% του εκλογικού σώματος δηλώνει αναποφάσιστο, ποσοστό που, βάσει των επικοινωνιολόγων, αντανακλά «μια αβεβαιότητα χωρίς προηγούμενο στην εκλογική ιστορία της Γαλλίας».

Οι 5 «βασικοί» υποψήφιοι (αλφαβητικά)

Μπενουά Αμόν (Parti Socialiste-Κόμμα Σοσιαλιστών)

Ο 49χρονος υποψήφιος είναι πρώην υπουργός Παιδείας και ήρθε στο προσκήνιο όταν κέρδισε για το χρίσμα του προέδρου τον πρώην πρωθυπουργό Μανουέλ Βαλς. Τον αποκαλούν τον «Γάλλο Μπέρνι Σάντερς», τάσσεται κατά της συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου μεταξύ ΕΕ και Καναδά (CETA) και υποστηρίζει τη νομιμοποίηση της κάνναβης. Επίσης, θέλει να καθιερώσει ένα καθολικό εισόδημα και να επενδύσει στην κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία και τις πηγές ανανεώσιμης ενέργειας. 

Μαρίν Λε Πεν (Front National-Εθνικό Μέτωπο)

Η 48χρονη Λε Πεν πανηγύρισε στο twitter τη νίκη του Τραμπ ενώ ο αντιπρόεδρος του κόμματός της, Λουί Αλιό, πόσταρε ότι: «Ο κόσμος τους γκρεμίζεται. Ο δικός μας κόσμος κτίζεται. Τόπο στους λαούς». Ήταν δικηγόρος πριν να πάρει το 2011, από τον πατέρα της Ζαν-Μαρί Λε Πεν, τα ηνία του FN, του οποίου προσπάθησε να «καθαρίσει» την ακροδεξιά εικόνα και να το παρουσιάσει ως mainstream μεν, «αντισυστημικό» δε. Τάσσεται κατά της μετανάστευσης, του «εξισλαμισμού της Ευρώπης» και υποστηρίζει σθεναρά την έξοδο της Γαλλίας από την ΕΕ, την «πατριωτική οικονομία», την αύξηση των δασμών στα εισαγόμενα προϊόντα, τον έλεγχο των εθνικών συνόρων και την προτεραιότητα των Γάλλων έναντι των μεταναστών στην εργασία, την εκπαίδευση και την υγεία.
Στο τηλεοπτικό debate στις 4 Απριλίου, αποκάλεσε τη Γαλλία «ένα πανεπιστήμιο τζιχαντιστών». Η Λε Πεν βρέθηκε τον τελευταίο μήνα στη δίνη δύο σκανδάλων για αργομισθία συνεργατών της.

Εμανουέλ Μακρόν (En Marche!-Εμπρός!)

Ο 39χρονος Μακρόν ήταν επενδυτής τραπεζών και τον Αύγουστο του 2014 διορίστηκε υπουργός Οικονομίας στην κυβέρνηση του Μανουέλ Βαλς. Παραιτήθηκε τον Αύγουστο του 2016 για να θέσει τελικά υποψηφιότητα για πρόεδρος με την En Marche!, πολιτική οργάνωση την οποία ίδρυσε ο ίδιος τον Απρίλιο του 2016. Προβλέπεται να αντιμετωπίσει τη Λε Πεν στον β' γύρο των εκλογών και φαίνεται να είναι ο επικρατέστερος για την ανάληψη της προεδρικής θέσης. Στην πραγματικότητα, δεν έχει υπάρξει ποτέ εκλεγμένος από τον λαό, δηλώνει «ούτε αριστερός ούτε δεξιός» και είναι υπέρμαχος της «ενωμένης Ευρώπης». Είναι οικονομικά φιλελεύθερος και υπέρ των επιχειρήσεων, αλλά θεωρείται προοδευτικός σε κοινωνικά ζητήματα. Θέλει να δώσει κίνητρα στις εταιρίες για να συνάπτουν μακροχρόνιες συμβάσεις εργασίας.
Στην «τηλεμαχία» της 4ης Απριλίου, όπου συμμετείχαν και οι 11 υποψήφιοι πρόεδροι, οι τηλεθεατές έκριναν ότι ο Μακρόν παρουσίασε το πιο πειστικό πρόγραμμα.

Ζαν-Λουκ Μελανσόν (La France insoumise-Ανυπότακτη Γαλλία)

Ο 65χρονος υποψήφιος κατεβαίνει με το αριστερό σχήμα «Ανυπότακτη Γαλλία» και έχει εξασφαλίσει την υποστήριξη του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το 2008 εγκατέλειψε το Σοσιαλιστικό Κόμμα, εκφράζοντας κριτική στάση απέναντι στον Φρανσουά Ολάντ. Ξεκίνησε την προεκλογική του εκστρατεία με έναν αρκετά πρωτότυπο τρόπο, αφού εμφανίστηκε ως ολόγραμμα σε προεκλογική συγκέντρωση στο Παρίσι, ενώ στην πραγματικότητα, εκείνη τη στιγμή μιλούσε σε συγκέντρωση στην πόλη της Λυόν. Ο Μελανσόν θεωρείται «μάστερ» του You Tube ενώ η Λε Πεν του twitter. Ο ίδιος προτείνει μια συμμαχία των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου κατά της λιτότητας και μια κοινωνική και «πράσινη» πολιτική. 
Στόχος του είναι να λύσει το θέμα των αστέγων, να αναγνωριστεί η υπερκόπωση ως εργατική ασθένεια και επιθυμεί να ανοίξει τη συζήτηση για 32 ώρες εργασίας την εβδομάδα, ώστε να δημιουργηθούν, έτσι, θέσεις εργασίας. Θέλει να καταργήσει την εξαναγκασμένη μερική απασχόληση «που επηρεάζει το 80% των γυναικών».
Στο τηλεοπτικό debate της 4ης Απριλίου, ο Μελανσόν κέρδισε τις εντυπώσεις, με το 25% των τηλεθεατών να θεωρούν ότι πραγματοποίησε την πιο πειστική εμφάνιση.

Φρανσουά Φιγιόν (Les Républicains-Οι Ρεπουμπλικάνοι)

Ο 63χρονος υποψήφιος της κεντροδεξιάς έχει διατελέσει για πέντε χρόνια πρωθυπουργός επί προεδρίας Σαρκοζί. Μπήκε στον αγώνα για την προεδρία με καλούς οιωνούς, αλλά το οικογενειακό σκάνδαλο «Penelope Gate» περί αργομισθίας της συζύγου του και των δύο  παιδιών του μείωσε ραγδαία τη δημοτικότητά του. Χαίρει της υποστήριξης των συντηρητικών Καθολικών, ενώ το πρόγραμμά του περιλαμβάνει 500.000 απολύσεις από το Δημόσιο, κατάργηση του φόρου μεγάλης περιουσίας, αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης και αποδυνάμωση των εργατικών σωματείων. Για να καταπολεμηθεί η ανεργία, μεταξύ άλλων, προτείνει συμβάσεις εργασίας ευέλικτες και βραχύβιες. Ο Φιγιόν, όπως και ο Μακρόν, θέλουν να αυξήσουν τις στρατιωτικές δαπάνες. Οι δημοσκοπήσεις τον βλέπουν, πλέον, στην τρίτη θέση και δεν αναμένεται να περάσει στον β' γύρο.

Πηγή : www.thepressproject.gr

Ο Σουλτς, η Ευρώπη και το «ελληνικό δράμα»

 

Δεν μπορεί ο υποψήφιος καγκελάριος του SPD να ζητά εμπιστοσύνη προς την ΕΕ και να την αρνείται στην Ελλάδα, υποστηρίζει η Süddeutsche Zeitung. Ο Σουλτς καλείται να αλλάξει την πολιτική του Βερολίνου έναντι της Αθήνας.
Μοιάζουν σαν να έχουν αποκτήσει χαρακτήρα επαναλαμβανόμενου τελετουργικού των τελευταίων επτά χρόνων οι ατέλειωτες διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους θεσμούς για να κλείσει κάθε φορά κάποια αξιολόγηση. Κι αυτό την τελευταία στιγμή, την ώρα που όλα φαίνονται να έχουν χαθεί και να οδηγείται η χώρα στον οικονομικό γκρεμό. Μόνο που φέτος έχει έρθει η χρονιά που θα κριθεί εκλογικά η μακροημέρευση της Άγκελα Μέρκελ στο θώκο της καγκελαρίας, χωρίς να καταφέρει ο μεγάλος συνασπισμός να δώσει λύση στο «ελληνικό δράμα» πριν ξεκινήσει η προεκλογική εκστρατεία. Τα βλέμματα, κυρίως αυτά των Αθηνών, στρέφονται αναπόδραστα στον Μάρτιν Σουλτς. Διαθέτει εναλλακτικές ο υποψήφιος των Σοσιαλδημοκρατών;

Εμπιστοσύνη και προς την Ελλάδα

Μια σύντομη αναδρομή στα πεπραγμένα επιφανών Χριστιανοδημοκρατών, όπως η Μέρκελ και ο Σόιμπλε,  δείχνει ότι η γερμανική πολιτική στο ελληνικό ζήτημα σφραγίστηκε από βαθιά δυσπιστία απέναντι στην Αθήνα αλλά και στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, παρατηρεί σε άρθρο γνώμης η Süddeutsche Zeitung, υπενθυμίζοντας ότι αυτός ήταν ο λόγος που το Βερολίνο ζήτησε να συσταθεί εκτός ευρωπαϊκών συμφωνιών ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας και επέμενε στη συμμετοχή του ΔΝΤ στα ελληνικά προγράμματα διάσωσης. Όλα αυτά δεν εμπόδισαν την καταστροφή της Ελλάδας. Με αυτό το δεδομένο ο υποψήφιος του SPD δεν έχει εναλλακτική από το να αλλάξει τη πολιτική γραμμή πλεύσης του Βερολίνου στο ελληνικό ζήτημα, σημειώνει ο γερμανός σχολιαστής. Ο Σουλτς κερδίζει σε δημοτικότητα επειδή στη συνείδηση των ψηφοφόρων δεν ταυτίζεται με τον μεγάλο συνασπισμό. Που σημαίνει, αν συνεχίσει κανείς αυτήν τη σκέψη, ότι καλείται να διορθώσει λάθη που έκανε ο μεγάλος συνασπισμός.
Αλλά και η «ευρωπαϊκή» προέλευσή του του δημιουργεί υποχρεώσεις. Μπορεί να εξηγήσει την ευρωπαϊκή όσμωση καλύτερα από οποιονδήποτε, γιατί ως πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τη συνδημιούργησε. Αλλά την εμπιστοσύνη προς την ΕΕ που ζητά από τους πολίτες συνομιλώντας μαζί τους στις κεντρικές πλατείες, δεν μπορεί να την αρνείται όταν πρόκειται για την πολιτική έναντι της Ελλάδας, επισημαίνει χαρακτηριστικά η εφημερίδα του Μονάχου.

Ευρωζώνη με ή χωρίς την Ελλάδα;

 

Ο Σουλτς οφείλει τη δημοτικότητά του στο ότι δεν έχει ταυτιστεί με τον μεγάλο συνασπισμό

Βέβαια μέχρι τώρα δεν βρήκε την ευκαιρία να εξαγγείλει αλλαγή πολιτικής. Ίσως να περιμένει την έκβαση των διαπραγματεύσεων, αλλά και την έκβαση των γαλλικών εκλογών. Σε περίπτωση που ο Εμανουέλ Μακρόν τα καταφέρει, ελπίζει σε ούριο άνεμο για μια φιλοευρωπαϊκή αλλαγή πολιτικής στη Γερμανία. Το εγχείρημα δεν θα είναι εύκολο, προεξοφλεί η SZ, διότι δεν πρόκειται μόνο για την Ελλάδα αλλά για απόφαση ριζικής αλλαγής για ολόκληρη την ευρωζώνη. Γιατί κανείς δεν μπορεί να κλείσει τα μάτια στο ότι από την έκρηξη της δημοσιονομικής κρίσης τα μέλη της ευρωζώνης αντί να προσεγγίζουν οικονομικά το ένα το άλλο, οδεύουν σε αντίθετη κατεύθυνση με συνεχείς έριδες, συνεχή χρέη και ανεκπλήρωτους δημοσιονομικούς στόχους, με μεταρρυθμίσεις που δεν υλοποιούνται.
Η Ελλάδα, διαπιστώνει η εφημερίδα, είναι απλά η χώρα που συγκεντρώνει όλα τα προβλήματα της ευρωζώνης. Πέντε κυβερνήσεις, 10 υπουργοί Οικονομικών σε επτά χρόνια, ελάχιστοι επενδυτές, υπέρογκα χρέη, τεράστια ανεργία. Η κρίση αγγίζει νέα ύψη και η επόμενη γερμανική κυβέρνηση, ως εκπρόσωπος της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής οικονομίας, δεν μπορεί να αποφύγει την επιλογή ανάμεσα στην πολιτική ανοικοδόμηση της ευρωζώνης, δηλαδή μια φιλοευρωπαϊκή γραμμή Σουλτς, όπου η Ελλάδα θα αποκτούσε ένα πρόγραμμα αναδιάρθρωσης με χρηματοδότηση και έλεγχο από τους Ευρωπαίους ή μια νεοσύστατη νομισματική ένωση χωρίς την Ελλάδα κατά τα σχέδια του Σόιμπλε. Η απόφαση βρίσκεται τελικά στα χέρια των ψηφοφόρων – επιτέλους, καταλήγει ο αρθρογράφος.
Ειρήνη Αναστασοπούλου

Πηγή : www.ipyxida.gr

Για τον Νίκο Μπελογιάννη

 

Η μισαλλοδοξία και ο χυδαίος αντικομμουνισμός περίσσεψαν στη Βουλή με αφορμή τη μόνιμη έκθεση για τον Νίκο Μπελογιάννη στην Αμαλιάδα.
«Επιδίωξη επιβολής κομμουνιστικής δικτατορίας» χαρακτηρίστηκε η δράση του Μπελογιάννη και ο ίδιος «αρχισφαγέας του Κομμουνιστικού Κόμματος».
Η συνάφεια των χαρακτηρισμών είναι προφανής, γίνεται όμως τρομακτική, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο πρώτος ειπώθηκε από βουλευτή της Ν.Δ. και ο δεύτερος από xρυσαυγίτη βουλευτή.
Η αντίδραση κάποιων εκπροσώπων της Δεξιάς και της φασιστικής Ακροδεξιάς δείχνει το άσβεστο μίσος τους, όχι τόσο για τη δράση του ΕΑΜ και του Δημοκρατικού Στρατού, όσο κυρίως για τη διαρκή προοπτική της οργάνωσης των λαϊκών δυνάμεων για να διεκδικήσουν, ακόμα και στις πιο δυσοίωνες περιστάσεις, την εξουσία.
Φαίνεται ότι διακηρύξεις για «εθνική συμφιλίωση» παλαιότερων ηγετών της Ν.Δ. δεν επηρέασαν ορισμένους πολιτικούς επιγόνους τους.
Μαζί, όμως, με τη μισαλλοδοξία ακραίων εκφάνσεων της Δεξιάς, εμφανίστηκε στον δημόσιο διάλογο μια άλλη μισαλλοδοξία, από την ευρύτερη Αριστερά.
Ωστόσο, για να μη χαθεί το κεντρικό νόημα μιας εκδήλωσης τιμής και να μην εκφυλιστεί η συζήτηση, πρέπει να επισημανθούν ορισμένα ζητήματα.
Η έκθεση για τον Νίκο Μπελογιάννη έγινε υπό την αιγίδα της Βουλής, γεγονός που αποτελεί έμπρακτη αναγνώριση της ιστορικής συμβολής του και εξασφαλίζει τη συντήρηση σημαντικού υλικού.
Κάθε πολιτικός από όλες τις δημοκρατικές παρατάξεις έπρεπε να βρεθεί στην Αμαλιάδα. Δυστυχώς η Ν.Δ. δεν εκπροσωπήθηκε – είναι προφανής από τις δηλώσεις στελεχών της ο λόγος.
Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ορθά συμμετείχε στις εκδηλώσεις, καθώς ο θεσμικός και πολιτικός ρόλος του επιβάλλουν την απόδοση τιμής σε ένα ιστορικό πρόσωπο.
Η τιμή που επιφυλάσσει ο καθένας σε έναν εμβληματικό και ανυστερόβουλο αγωνιστή της Αριστεράς δεν μετριέται με ομιλίες ή τοποθετήσεις σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Μετριέται με τον σεβασμό στη δημοκρατία και την αγωνιστική παρακαταθήκη όσων εκτελέστηκαν, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν ή εξορίστηκαν, παλεύοντας για οικουμενικές αξίες και ιδανικά.
Η θυσία αγωνιστών όπως ο Μπελογιάννης, ο Πλουμπίδης, ο Νικηφορίδης και χιλιάδες άλλοι δεν είναι «ιδιοκτησία» κανενός και η ηρωική στάση τους απέναντι σε ένα εμφυλιοπολεμικό και ξενόδουλο καθεστώς δεν μπορεί να χρησιμοποιείται από κανέναν για υποτιθέμενη κριτική ή καταγγελία σημερινών προσώπων ή καταστάσεων.
Αυτοί είναι που αναδεικνύουν το ανυπέρβλητο πολιτικό, ηθικό και βαθιά ανθρωπιστικό μεγαλείο της Αριστεράς!

Πηγή : www.efsyn.gr

Απόφαση Πολιτικής Επιτροπής Δικτύου Ανανεωτικής Αριστεράς

 

Δελτίο τύπου 

Θέμα : Απόφαση Πολιτικής Επιτροπής Δικτύου Ανανεωτικής Αριστεράς.
Με τη λήξη του τελευταίου Eurogroup η κυβέρνηση πέρασε σε μία άνευ προηγουμένου επικοινωνιακή αντεπίθεση που χαρακτηρίσθηκε από διθυραμβικές δηλώσεις Υπουργών, ορισμένοι εκ των οποίων έφθασαν στο σημείο να ανακοινώσουν το τέλος της λιτότητας.
Στην πραγματικότητα, η κατάσταση όπως διαμορφώνεται σήμερα χαρακτηρίζεται από τις αδιαμφισβήτητες ακόλουθες διαπιστώσεις:

• Οι Θεσμοί επέστρεψαν και φαίνεται ότι υπάρχει επιτάχυνση των διαδικασιών ολοκλήρωσης της αξιολόγησης με την αποδοχή νέων επώδυνων μέτρων, δηλαδή ενός ουσιαστικά 4^ου μνημονίου, που θα σημάνει την περαιτέρω φτωχοποίηση του ελληνικού λαού.
• Το ΔΝΤ δεν προτίθεται κατ αρχήν να συμμετέχει αλλά είναι παρόν ως σύμβουλος και πιθανόν με κεφαλαιακή συμμετοχή.
• Τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για την ελάφρυνση του χρέους μετατίθενται για το μέλλον.
• Δεν τίθεται θέμα άμεσης ένταξης της χώρας στο πρόγραμμα της ποσοτικής χαλάρωσης.
• Απομένοντας 16 μήνες για την ολοκλήρωση του τρίτου ελληνικού προγράμματος και καθώς δεν διαφαίνεται καμμία ένδειξη δυνατότητας άντλησης των απαραίτητων κεφαλαίων από τις αγορές, το πιθανότερο σενάριο είναι να οδηγηθούμε σε ένα 4^ο μνημόνιο.
• Η λήψη νέων επώδυνων μέτρων που θα σημάνουν την περαιτέρω φτωχοποίηση του ελληνικού λαού είναι αναπόφευκτη.

Όμως ακόμη και με τις καλλίτερες δυνατές εξελίξεις, δεν αναμένεται καμμία ουσιαστική βελτίωση στο βασικότερο πρόβλημα της χώρας, που συνίσταται στον κοινωνικό αποκλεισμό μεγάλης μερίδας του οικονομικά ενεργού πληθυσμού.
Για την αναστροφή της κατάστασης απαιτείται ένα σχέδιο παραγωγικής συγκρότησης της χώρας που θα προσφέρει πραγματικές ευκαιρίες για την ταχεία ενσωμάτωση αυτών των συμπολιτών μας και που απουσιάζει τόσο από την κυβερνητική πολιτική όσο και από τις προτάσεις της αντιπολίτευσης. Η προσέλκυση μεγάλων επενδύσεων που αόριστα επικαλούνται κυβέρνηση και αντιπολίτευση, ακόμα και αν ευοδωθεί δεν αποτελεί λύση, αφού οι επενδύσεις τέτοιου είδους προσφέρουν περίπου μία θέση εργασίας ανά εκατομμύριο επένδυσης, με αποτέλεσμα να απαιτούνται εξωπραγματικά ποσά επενδύσεων για μία σοβαρή μείωση της ανεργίας.
Απεναντίας, μόνον αν εκμεταλλευθούμε την θέση μας στον χώρο και στον χρόνο και θέσουμε ως στόχο την δημιουργία χιλιάδων πολύ μικρών, μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων γύρω από την πρωτογενή παραγωγή και μεταποίηση, την ενέργεια, τις νέες τεχνολογίες και το πολιτισμικό μας κεφάλαιο, θα καταφέρουμε να απορροφηθεί γρήγορα το μεγάλο ανθρώπινο δυναμικό που βρίσκεται αυτή την στιγμή στα αζήτητα.
Εκείνο που απαιτείται είναι η δημιουργία ενός περιβάλλοντος που θα ευνοεί την δημιουργία χιλιάδων μικρών επιχειρήσεων με ιδιοκτήτες – εργαζόμενους. Η θέσπιση ιδιαίτερου ιδιοκτησιακού καθεστώτος, η δημιουργία εναλλακτικών μορφών χρηματοδότησης, η διάθεση για αυτόν τον σκοπό όλων των διαθέσιμων πόρων και η σύνδεση με τα πανεπιστήμια είναι ενδεικτικά μόνον σημεία που θα εστιάζει αυτή η πολιτική.
Οι πολίτες αυτής της χώρας απογοητεύονται όλο και περισσότερο από την κυβέρνηση αλλά και τα κόμματα της αντιπολίτευσης που δεν προτείνουν κανένα σχέδιο διαφυγής από τη σημερινή κρίση αντίθετα ανακυκλώνουν την προβληματική κατάσταση που βρίσκεται η χώρα.
ΗΠΑ – ΕΕ – ΕΛΛΑΔΑ νέο πολιτικό σκηνικό
Η ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ από τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος κέρδισε τη μάχη με το σύνθημα «Η Αμερική πρώτα», δημιουργεί πολλά ερωτήματα για τη στάση του νέου ενοίκου του Λευκού Οίκου σε ότι αφορά το ΝΑΤΟ και την ΕΕ αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίσει τη Ρωσία, την Κίνα, την Ιαπωνία, την Τουρκία και το Ιράν, θα κρίνει πολλά για την παγκόσμια σκηνή.
Αρχικά ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ φαίνεται να επιθυμεί το τέλος του πολυμερισμού των διεθνών σχέσεων μέσω των πολυμερών διεθνών οργανισμών. Προκρίνεται πλέον από τις ΗΠΑ το μοντέλο των διμερών ή και μεμονωμένων σχέσεων στον τομέα του εμπορίου, με στόχο να εξασφαλίσει νέες εμπορικές συμφωνίες, προκειμένου να μειωθεί το εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ και να προστατευθεί  ιδίως, ο μεταποιητικός τομέας των ΗΠΑ.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο πιο σημαντικός εμπορικός και επενδυτικός εταίρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία με την υποστήριξη ενός πολυμερούς συστήματος εμπορίου και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, παρέχει μέχρι τώρα εγγύηση ασφάλειας για τις χώρες της ΕΕ.
Η ΕΕ είναι μια ανοικτή οικονομία και έχει ωφεληθεί (όχι όλες οι χώρες ισότιμα) από το πολυμερές σύστημα εμπορίου. Αν οι ΗΠΑ αλλάξουν στάση η ΕΕ πρέπει να απαντήσει για να διασφαλίσει τα συμφέροντά της, διότι οι φωνές στις ΗΠΑ που υποστηρίζουν παραδοσιακά τις ευρωατλαντικές σχέσεις, τώρα θα ασχοληθούν με τον παράγοντα Τράμπ εντός των ΗΠΑ και τα μείζονα ζητήματα όπως αυτά της Ρωσίας, της Κίνας και του διεθνούς εμπορίου θα γίνουν αντικείμενο πολιτικών συγκρούσεων εντός του Κογκρέσου, στερώντας έτσι την ΕΕ από φίλιες παραδοσιακές δυνάμεις του αμερικανικού κατεστημένου.
Το επόμενο διαφαινόμενο πεδίο αλλαγών φαίνεται να είναι αυτό της άμυνας και συγκεκριμένα ο ρόλος του ΝΑΤΟ. Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ φαίνεται να υποστηρίζει την άποψη της μείωσης της παρουσίας του οργανισμού σε διεθνές επίπεδο, τη μείωση των δαπανών για την προστασία της Ευρώπης και την ενίσχυση του πυρηνικού οπλοστασίου των ΗΠΑ. Προφανώς οι συγκεκριμένες θέσεις θα δημιουργήσουν νέες συνθήκες με ενίσχυση του ρόλου περιφερειακών δυνάμεων.

Η Πορτογαλία ζητάει πρόσφυγες για να αντιμετωπίσει το δημογραφικό πρόβλημα

Παραδοσιακά μια μεταναστευτική χώρα, η Πορτογαλία έχει προσφερθεί να απορροφήσει έως και 10.000 μετανάστες από τις χώρες που αντιμετωπίζουν μεγάλες ροές μεταναστών, έχοντας ως στόχο να διατηρήσει τον πληθυσμό της.
Ο Σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Πορτογαλίας, Αντόνιο Κόστα, έχει αποστείλει επιστολές προς Αυστρία, Ελλάδα, Ιταλία και Σουηδία – χώρες που δέχονται μεγάλο αριθμό προσφύγων – και προσφέρθηκε να υποδεχθεί έως και 5.800 περισσότερους πρόσφυγες εκτός από το 4.500 που έχει ήδη συμφωνήσει να αναλάβει ως μέρος του συστήματος των ποσοστώσεων των προσφύγων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο Κόστα έχει δηλώσει ότι η Πορτογαλία θα πρέπει «να δώσει το παράδειγμα», προσθέτοντας ότι ο ίδιος είναι ενάντια σε «μια Ευρώπη που κλείνει τα σύνορά της για να εμποδίσει την πρόσβαση στους πρόσφυγες». Ένα μήνα πριν σε μια επίσκεψή του στο Βερολίνο, είχε τονίσει ότι είναι «άδικο» να αναλάβει μόνο η Γερμανία το βάρος ενός προβλήματος που αφορά σε «όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες».
Μόνο τον περασμένο χρόνο η Γερμανία έλαβε πάνω από ένα εκατομμύριο αιτούντες άσυλο. Αλλά οι πρόσφυγες δεν χτυπούν την πόρτα της Πορτογαλίας, με τους περισσότερους να επιλέγουν χώρες της βόρειας Ευρώπης, όπως η Σουηδία και η Δανία. Οι τελευταίες έχουν ήδη να αυστηροποιούν την είσοδο στη χώρα και έχουν επιβάλει συνοριακούς ελέγχους, σε μια προσπάθεια να ανακόψουν τη ροή των μεταναστών.
Η Πορτογαλία μέχρι τώρα έχει πάρει μόλις 32 μετανάστες, και ο πρεσβευτής της χώρας στην Ελλάδα, Αλμπέρτο Τερένο, επισκέφτηκε πρόσφυγες στην Ελλάδα ώστε να προωθήσει την χώρα του ως τόπο μετανάστευσης. Σχεδόν μισό εκατομμύριο Πορτογάλοι έχουν εγκαταλείψει τη χώρα, είτε μόνιμα είτε προσωρινά, τα τελευταία τέσσερα χρόνια λόγω της οικονομικής κρίσης.
Το ποσοστό γεννήσεων στην Πορτογαλία είναι επίσης το πιο χαμηλό στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εάν η τρέχουσα πτώση συνεχιστεί, η χώρα θα μπορούσε να χάσει το 20 τοις εκατό του πληθυσμού της μέχρι το 2060, με πτώση από 10,5 σε 8,6 εκατομμύρια κατοίκους, σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Πορτογαλίας.
Έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού
Αλλά η χώρα θα είναι επιλεκτική στους μετανάστες που θα υποδεχθεί, καθώς προσπαθεί να ενισχύσει το ανθρώπινο δυναμικό της με φοιτητές και ειδικευμένους εργάτες. Σχεδιάζει να λάβει 2.000 φοιτητές, 800 μαθητές επαγγελματικής εκπαίδευσης, και 2.500 έως 3.000 πρόσφυγες που έχουν προσόντα στους τομείς της γεωργίας και της δασοκομίας.
«Αυτοί είναι τομείς που δεν διαθέτουν ανθρώπινο δυναμικό και αναγκάζονται να προσλαμβάνουν εργαζόμενους στο Βιετνάμ και την Ταϊλάνδη», είπε η κυβέρνηση. «Αυτές είναι οι θέσεις εργασίας που οι Πορτογάλοι δεν λαμβάνουν», είπε η Τίτο Μοράις, επικεφαλής του Πορτογαλικού Συμβουλίου Προσφύγων, προσθέτοντας ότι είναι μύθος ότι οι πρόσφυγες έρχονται στην Πορτογαλία για να κλέψουν θέσεις εργασίας.

Πηγή :  http://tvxs.gr

Εκδήλωση "Το Δικαίωμα στην Επιλογή της Τροφής"

 
Το ΔIKTYO Ανανεωτικής Αριστεράς επιχειρεί να ανοίξει και να προσεγγίσει ένα θέμα  – την ΤΡΟΦΗ – που αφορά σε όλους τους πολίτες, με την ιδιότητά τους ως καταναλωτών, αφορά στους παραγωγούς αγροτικών προϊόντων και παρασκευής των τροφίμων, αφορά, δηλαδή σε όλη την κοινωνία, σε μια χρονική περίοδο, που περισσότερο από κάθε άλλη φορά διακυβεύεται το δικαίωμα στην πρόσβαση και στην επιλογή της τροφής, το δικαίωμα των αγροτών να παράγουν με σεβασμό στη δημόσια υγεία και στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της γης, το δικαίωμα για ένα δίκαιο εμπόριο και τελικά, το δικαίωμα του να αποφασίζει κάθε κράτος την καταναλωτική και αγροτική του πολιτική.
Με δεδομένες τις απειλές που δέχεται όλο το Αγρο-Διατροφικό Σύστημα από τις Διατλαντικές Συμφωνίες Ελεύθερου Εμπορίου και τις πολυεθνικές εταιρείες στον τομέα της Αγρο-Διατροφής, επιχειρούμε να καταθέσουμε – προτείνουμε τη δική μας άποψη και να ανταλλάξουμε απόψεις με τους φίλους ομιλητές και τους συμμετέχοντες στην εκδήλωση.
Ομιλίες – Ομιλητές:
Η Τροφή ως Δικαίωμα των Πολιτών – Βιώσιμη Γεωργία, Ποιοτικά Τρόφιμα, Δίκαιο Εμπόριο.
Καίτη Μυλωνά, Κτηνίατρος, Σύμβουλος Ανάπτυξης Κτηνοτροφίας και Επιχειρήσεων Μεταποίησης Ζωοκομικών Προϊόντων, Μέλος Δικτύου Ανανεωτικής Αριστεράς, Μέλος της ΕΠ STOP TTIP CETA TiSA
Αγροτροφικά Συστήματα
Κάτια Φωτεινοπούλου, Επίκουρη Καθηγήτρια Πολιτικής Οικονομίας και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Ρόλος της Αιγοπροβατοτροφίας και των προϊόντων της στη διατροφή μας – Φέτα
Νίκος Παλάσκας, Κτηνοτρόφος, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Κτηνοτροφικών Συλλόγων Περιφέρειας Θεσσαλίας

Η Τροφή σου, το Φάρμακό σου
Ανδρέας Βαρώτσος, Γεωπόνος – Οικονομολόγος, Βιοκαλλιεργητής, Πρόεδρος των Βιοκαλλιεργητών Ν. Ηλείας
Ελληνικός Μαύρος Χοίρος: Το γουρούνι, που βρίσκεται στην κυτταρική και ιστορική μας μνήμη
Νίκος Φωτιάδης, Διευθύνων Σύμβουλος της Φάρμας Φωτιάδη
Στη συζήτηση που θα γίνει μετά το τέλος των ομιλιών θα υπάρξουν πεντάλεπτες προγραμματισμένες παρεμβάσεις.

Απάνθρωπος ρατσισμός στις ΗΠΑ: Μελετούν χωρισμό παιδιών και γυναικών που περνούν παράνομα τα σύνορα

 

Σε διαχωρισμό των παιδιών και των γυναικών που περνούν παράνομα τα σύνορα των ΗΠΑ, σκέφτονται να προχωρήσουν οι αμερικανικές αρχές. Την απίστευτη και απάνθρωπη αυτή πρόταση μελετά το υπουργείο Εσωτερικής Ασφαλείας, σύμφωνα με τρεις Αμερικανούς κυβερνητικούς αξιωματούχους οι οποίοι μίλησαν στο πρακτορείο Reuters.
O λόγος που υποβλήθηκε η πρόταση είναι να αποτρέπονται μητέρες να μεταναστεύουν παράτυπα στις ΗΠΑ μαζί με τα παιδιά τους, σύμφωνα με τους αξιωματούχους, οι οποίοι είναι ενήμεροι για την πρόταση.
Αυτή η αλλαγή πολιτικής μπορεί να επιτρέψει στην κυβέρνηση να κρατάει τους γονείς υπό κράτηση ενόσω ασκούν έφεση στις αποφάσεις απέλασής τους ή περιμένουν να εκδοθεί απόφαση για την αίτηση ασύλου που έχουν υποβάλει. Τα παιδιά θα παραδίδονται στην επιμέλεια του υπουργείου Υγείας και μέχρι να βρεθεί συγγενής τους στις ΗΠΑ ή να οριστεί από το κράτος νομικός κηδεμόνας.
Σήμερα, οι οικογένειες που ασκούν έφεση στις αποφάσεις απέλασής τους ή ζητούν άσυλο γενικά απελευθερώνονται σύντομα και τους επιτρέπεται να διαμένουν στις ΗΠΑ μέχρι να υπάρξουν οριστικές αποφάσεις. Aπόφαση ομοσπονδιακού εφετείου απαγορεύει την παρατεταμένη φυλάκιση ανηλίκων.
Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει δηλώσει ότι θέλει να τερματιστεί η πολιτική της «σύλληψης και απελευθέρωσης» («catch and release»), βάσει της οποίας οι μετανάστες μπορούν να διαμένουν στις ΗΠΑ μέχρι να ολοκληρωθούν οι νομικές διαδικασίες που τους αφορούν.
Σύμφωνα με τον έναν από τους αξιωματούχους, δεν έχει ακόμη ληφθεί απόφαση σχετικά με την πρόταση. Το υπουργείο Εσωτερικής Ασφαλείας, το υπουργείο Υγείας και ο Λευκός Οίκος δεν απάντησαν όταν το Reuters ζήτησε σχόλιo.
Περίπου 54.000 παιδιά και οι κηδεμόνες τους συνελήφθησαν μεταξύ 1ης Οκτωβρίου 2016 και 31ης Ιανουαρίου 2017, αριθμός υπερδιπλάσιος σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο έναν χρόνο πριν.
Οι Ρεπουμπλικάνοι στο Κογκρέσο διατείνονται ότι οι γυναίκες κάνουν το επικίνδυνο ταξίδι μαζί με τα παιδιά τους διότι είναι σίγουρες ότι θα απελευθερωθούν πολύ γρήγορα και θα μπορέσουν να ζήσουν για χρόνια στις ΗΠΑ μέχρι την εκδίκαση των υποθέσεών τους στα δικαστήρια.

Πηγή : www.presspublica.gr

«Casa nostra, casa vostra»

 

του Παντελή Μπουκάλα

Η Βαρκελώνη, όπου προχθές διαδήλωσαν μυριάδες άνθρωποι με το σύνθημα «Casa nostra, casa vostra» (το σπίτι μας, η πατρίδα μας, είναι και δικό σας), είχε ετοιμάσει σχέδιο υποδοχής Σύρων και Ιρακινών προσφύγων ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2015. Και το είχε γνωστοποιήσει επίσημα στην κεντρική κυβέρνηση. Σε ετοιμότητα οι τεχνικές υπηρεσίες του δήμου, σε ετοιμότητα και το πλήθος των εθελοντών, η φιλοτιμία των οποίων βρήκε μιμητές και στη Μαδρίτη και τη Βαλένθια, που δήλωσαν επίσης πρόθυμες να δεχτούν πρόσφυγες. Κι αυτό όταν η άνω Ευρώπη τειχιζόταν, περιφρασσόταν, απέπεμπε, σκλήραινε τους νόμους της, αδιαφορώντας τόσο για τους ξεριζωμένους όσο και για την Ελλάδα και την Ιταλία, για τη Λέσβο και τη Λαμπεντούζα. Η καταλανική αλληλεγγύη, όχι ρητορική αλλά πρακτικά εκδηλωμένη, οργανωτικά και υλικά, έπεισε την κυβέρνηση της Ισπανίας να δεσμευτεί ότι θα δεχτεί τελικά 17.680 πρόσφυγες, εγκλωβισμένους στην Ιταλία και στην Ελλάδα, πολύ περισσότερους από τους 2.749 για τους οποίους είχε αρχικά συμφωνήσει.
Και λοιπόν; Και οι αριθμοί έχουν τη μοίρα των λέξεων: Λέγονται για να σβήσουν δίχως ν’ αφήσουν πολιτικά ή ηθικά ίχνη. Εως τον Φεβρουάριο του 2016 μόνο 18 πρόσφυγες είχαν μετεγκατασταθεί στην Ισπανία. Λογικό, όταν από τις 160.000 μετεγκαταστάσεις που είχαν συμφωνηθεί από τις χώρες της Ε.Ε., είχαν πραγματοποιηθεί μόλις 600. Εξ ου και οι δηλώσεις της δημάρχου της Βαρκελώνης Αντα Κολάου, ακριβώς τέτοιον καιρό πέρυσι, με τις οποίες κατήγγελλε δριμύτατα την ισπανική κυβέρνηση, που κωλυσιεργεί συστηματικά, και τα στρατηγεία των Βρυξελλών, που δείχνουν να βολεύονται με τη συμφωνία Ε.Ε. - Τουρκίας, την οποία επικρίνουν όλες οι διεθνούς κύρους μη κυβερνητικές οργανώσεις. Οι διαμαρτυρίες της, όμως, δεν έφεραν αποτέλεσμα. Κι έτσι την 1η Αυγούστου του 2016 στη δημοφιλέστερη παραλία της Βαρκελώνης τοποθετήθηκε ένας ψηφιακός «μετρητής της ντροπής», όπως ονομάστηκε, για να καταγράφει καθημερινά πόσοι χάνονται στη θάλασσα προσπαθώντας να σωθούν από τον πόλεμο ή τη δεινή ανέχεια (στα χρόνια του πολέμου στο Βιετνάμ, σημειωτέον, οι αμερικανικές εφημερίδες είχαν έναν πίνακα απωλειών, όπου πρόσθεταν καθημερινά τους νεκρούς της προηγουμένης).
Αγνωστο αν ο μετρητής λειτούργησε σαν γεννήτρια τύψεων. Σαν εμβρυουλκός ευθύνης, πάντως, δεν αποδείχτηκε αποτελεσματικός. Οταν εγκαινιάστηκε, οι θαλασσοπνιγμένοι ήταν 3.034. Στο τέλος του χρόνου, και με την επίσημη Ευρώπη πάντοτε στον ρόλο του θεατή, είχαν ξεπεράσει τους 5.000. Οσο για τις μετεγκαταστάσεις στην Ισπανία, μετά βίας ξεπερνούν τις χίλιες.
Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η προϊστορία της προχθεσινής παρήγορα μαζικής διαδήλωσης στη Βαρκελώνη. Αν οι άνθρωποι που συμπορεύτηκαν σ’ αυτήν παρακινήθηκαν από τα αισθήματά τους ή από τις ιδέες τους είναι ένα ερώτημα που έχει νόημα μόνο στο ιδιόλεκτο όσων κομπαστών μεταφράζουν τις ιδέες σε «ιδεοληψίες» και εννοούν τα αισθήματα σαν τεκμήρια ανωριμότητας.

Πηγή : www.kathimerini.gr

Ο... μακρύς χειμώνας των αξιολογήσεων

 

Συντάκτης:Αντα Ψαρρά

Η αξιολόγηση καθυστέρησε με αποτέλεσμα οι δανειστές να ζητούν τώρα και νέα μέτρα... Η οικονομία βουλιάζει και η στρατηγική της κωλυσιεργίας έχει προκαλέσει σοβαρή ζημιά...
Αυτές είναι οι αναφορές των πολιτικών και οικονομικών αναλυτών, των ΜΜΕ και κυρίως της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η ιστορία αυτή όμως ούτε νέα είναι ούτε πρωτοφανής.
Από το 2010 μέχρι και σήμερα και οι πέντε συνολικά «αξιολογήσεις» πριν και μετά την εφαρμογή σκληρών μέτρων καθυστερούσαν επί μήνες, ενώ ακόμα κι όταν «έκλειναν», συνοδεύονταν πάντα από κόκκινες και κίτρινες κάρτες των θεσμών (τρόικας) προς τις κυβερνήσεις, με συνεχές σφυροκόπημα και νέα μέτρα. Θυμίζουμε εδώ ότι η αξιολόγηση του 2014 δεν έκλεισε ποτέ.

Το πρώτο «κρούσμα»

Ηταν 19 Μαΐου, έναν μήνα μετά το Καστελόριζο, όταν ο τότε Υπ. Οικ. Γ. Παπακωνσταντίνου παρουσίασε στους ομολόγους του την πορεία υλοποίησης του προγράμματος των πρώτων σκληρών μέτρων που συμφωνήθηκαν με την τρόικα. Η πρώτη αξιολόγηση θα γινόταν τον Ιούλιο προκειμένου να αποφασίσει η τρόικα για την εκταμίευση της δεύτερης δόσης με την πρόβλεψη ότι η τρίτη δόση θα δινόταν στο τέλος του 2010.
«Η διαπραγμάτευση γινόταν σε συνθήκες πανικού και ατζαμοσύνης με νέα μέτρα να μπαίνουν συνεχώς στην ατζέντα. Στο παρασκήνιο εξελισσόταν σφοδρή σύγκρουση του κ. Λοβέρδου με τους επικεφαλής της τρόικας. «Είστε εκτός γραμμής», του έλεγε η τρόικα. «Εσείς είστε εκτός γραμμής.
Δεν συμφωνήσαμε ποτέ τέτοια μέτρα», απαντούσε ο υπουργός. Η συζήτηση έφτασε σε αδιέξοδο. Τελικά τότε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υποχώρησε» («Βήμα» 3/8/2014).
Στις 6 Φεβρουαρίου του 2011 έγινε τελικά η δεύτερη αξιολόγηση από την τρόικα με πολλές ενστάσεις (καθυστέρηση ενίσχυσης φοροεισπρακτικών μηχανισμών, μη προώθηση ενιαίου μισθολογίου και διατήρηση κλειστών επαγγελμάτων) και προοπτική της σύντομης επανεξέτασης. «Μέχρι και τον Μάρτιο του 2011 η κατάσταση είχε βαλτώσει.
Σε αυτό το περιβάλλον επιχείρησε ο Υπ.Οικ. Ευάγγ. Βενιζέλος να αποκαταστήσει την εθνική αξιοπρέπεια διώχνοντας την τρόικα από την Αθήνα στις 2.9.2011, τρεις μήνες μετά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου 2014-2016. Τελικά η τρόικα επέστρεψε έναν μήνα μετά και άμεσα αποφασίστηκε η είσπραξη του έκτακτου χαρατσιού μέσω της ΔΕΗ» («Βήμα» 3/8/2014).
Τον Ιούλιο του 2012 η νέα αξιολόγηση καθυστερεί με τις ίδιες επισημάνσεις. «Η ελληνική οικονομία μένει ουσιαστικά μετεξεταστέα για τον… Σεπτέμβρη. Συνολικά στο… μπλοκάκι της τρόικας έχουν περάσει 20 "κίτρινες κάρτες"» («Πρώτο Θέμα» 27/7/2012).
«Στις διαπραγματεύσεις για να κλείσει το πακέτο των 11,5 δισ. ευρώ ο κ. Τόμσεν επέμενε σε νέες περικοπές των μισθών και των συντάξεων σε τέτοιο ύψος που ο υπουργός Οικονομικών Ι. Στουρνάρας επαναστάτησε αρνούμενος να υπογράψει τέτοια μέτρα. «Μου λες να υποβάλω την παραίτησή μου», είπε με τόση ένταση στον εκπρόσωπο του ΔΝΤ ώστε εκείνος διέκοψε τις συνομιλίες» («Βήμα» 3/8/2014).

Μονόδρομος

Το 2013 οι αναλυτές της Εurobank έγραφαν: «Η θετική αξιολόγηση από την τρόικα αποτελεί "μονόδρομο" για την κυβέρνηση και τη χώρα και αναγκαία προϋπόθεση για τη βελτίωση της αξιοπιστίας της χώρας.
Η μη ολοκλήρωση της αξιολόγησης από την τρόικα μέσα στις επόμενες ημέρες μπορεί να καταστήσει την Ελλάδα πάλι "ειδική περίπτωση" και να επαναφέρει στο προσκήνιο τις συζητήσεις για έξοδο από το ευρώ. Προς το παρόν θεωρούν ότι η πρόοδος της αξιολόγησης δεν είναι σημαντική [...]» («Βήμα» 13/3/2013).
«Το ενδεχόμενο η πέμπτη αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος από την τρόικα να ακολουθήσει σε έκταση και διάρκεια το χρονοδιάγραμμα της τέταρτης αξιολόγησης, που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο 2013 και ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο 2014, άφησε ανοιχτό χθες, Τρίτη, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Βενιζέλος» (άρθρο «Η αξιολόγηση που δεν έκλεισε ποτέ», 7/6/2015 «Καθημερινή»).
«Ηταν για πρώτη φορά (Νοέμβριο του 2014) τόσο σαφές ότι η αξιολόγηση δεν θα έκλεινε, καθώς η τρόικα φαινόταν να σκληραίνει τη στάση της ζητώντας την εφαρμογή όλων των συμφωνηθέντων χωρίς καμία απολύτως ευελιξία [...]
(Π. Τόμσεν: "Ο Παπανδρέου απέτυχε γιατί προστάτευσε τους πελάτες του – το Δημόσιο και τους συνδικαλιστές. Ο Σαμαράς γιατί προστάτευσε ισχυρά συμφέροντα που τον στήριζαν"). Η καθοριστική νύχτα για τον κ. Σαμαρά έρχεται στις αρχές Δεκεμβρίου. Ο τότε πρωθυπουργός είναι προγραμματισμένο να μιλήσει στο Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο.
Εχει ζητήσει από συνεργάτη του να επικοινωνήσει με τον κ. Τόμσεν για να τον βολιδοσκοπήσει σε σχέση με τις τελικές του προθέσεις. Υστερα από ένα δίωρο τηλεφώνημα, το συμπέρασμα ήταν σαφές: το ΔΝΤ θα επέμενε στο μεγάλο δημοσιονομικό κενό, άρα η αξιολόγηση δεν θα έκλεινε. Ο τότε πρωθυπουργός έμαθε τα νέα καθ’ οδόν, μέσα στο αυτοκίνητο» («Καθημερινή»).
Οι εκπρόσωποι των μετέπειτα «θεσμών» –ιδιαίτερα αυτοί του ΔΝΤ– αρνούνται να συμφωνήσουν διότι θεωρούν ότι η κυβέρνηση της Ν.Δ. δεν έχει κάνει ακόμη αποφασιστικά βήματα [...] Η πέμπτη, και «καταραμένη» όπως την έλεγαν στο Μαξίμου, αξιολόγηση δεν θα έκλεινε ποτέ.
Τελικά ενώ το 2016 με το νέο Μνημόνιο και τα συμφωνημένα μέτρα έκλεισε τον Οκτώβριο το δυσκολότερο κομμάτι της αξιολόγησης, σήμερα οι απαιτήσεις διευρύνονται, ενώ ο πρωθυπουργός προσπαθώντας να περιγράψει τη βασανιστική αυτή πορεία για το οριστικό κλείσιμο της αξιολόγησης φέρεται να χρησιμοποίησε ποδοσφαιρικούς όρους λέγοντας: «Μου μετακινούν συνεχώς τα γκολπόστ».
Ευκλείδης Τσακαλώτος στην «ΕΦ.ΣΥΝ.».
Για το θέμα των νέων μέτρων θέσαμε στον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο το εξής ερώτημα:
• Η καθυστέρηση στο κλείσιμο της αξιολόγησης προκάλεσε ή όχι νέες απαιτήσεις των θεσμών και ειδικά του ΔΝΤ για πρόσθετα μέτρα που αφορούν το αφορολόγητο και τις νέες περικοπές στις συντάξεις;
Απάντηση: «Δεν έχει παίξει σε αυτό το θέμα ρόλο η όποια καθυστέρηση. Ηδη από το φθινόπωρο το ΔΝΤ ζητούσε 2% μέτρα διότι εκτιμούσε ότι το 2019 δεν θα φτάσουμε τον στόχο για 3,5% πρωτογενές πλεόνασμα. Από τον Δεκέμβριο, όταν πλέον φαινόταν ότι θα πιάναμε τον στόχο, άλλαξε τροπάριο και ζήτησε μέτρα για μείωση του αφορολογήτου και των συντάξεων με το επιχείρημα ότι αυτά είναι ποιοτικά διαρθρωτικά μέτρα που χρειάζεται η ελληνική οικονομία. Αυτά τα επιχειρήματα συνοδεύτηκαν με την επωδό ότι αν αυτά δεν σας αρέσουν υπάρχουν και άλλα! Πώς είναι λοιπόν δυνατό να μην υπάρχει καθυστέρηση με αυτή την τακτική και με έναν Σόιμπλε που παραμένει σφίγγα σε ό,τι αφορά το χρέος;».

ΔΝΤ: «Διαχρονική... αποτυχία»

Η τελευταία έκθεση του ΔΝΤ αναφέρει: «Τα τελευταία 6 χρόνια στην Ελλάδα καμιά από τις επτά διαφορετικές κυβερνήσεις, από την Κεντροδεξιά μέχρι την Κεντροαριστερά αλλά και τις δύο κυβερνήσεις τεχνοκρατών, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την αναγκαία πολιτική συναίνεση ώστε να υλοποιήσει τα οικονομικά προγράμματα.
»Μόνο 10 από τις συνολικά 24 προγραμματισμένες μεταρρυθμίσεις υλοποιήθηκαν. Η αβεβαιότητα και οι συχνές πολιτικές κρίσεις είτε παρέλυαν τη λήψη αποφάσεων είτε περιόριζαν το εύρος των μεταρρυθμίσεων.
»Με φόντο και το ασταθές εξωτερικό περιβάλλον αυτός ο περιορισμός των μεταρρυθμίσεων πυροδοτούσε περιστασιακά τους φόβους για Grexit οδηγώντας σε κρίσεις εμπιστοσύνης και σε όξυνση της ύφεσης».

Πηγή :www.efsyn.gr

Ευρώπη τριών ταχυτήτων στους κατώτατους μισθούς

 

Εθνικούς κατώτατους μηνιαίους μισθούς που κυμαίνονται από 235 ευρώ έως 2.000 ευρώ έχουν οι 22 από τις 28 χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, o κατώτατος μισθός στην Ελλάδα ανέρχεται στα 684 ευρώ, ενώ από την 1η Ιανουαρίου 2017, 22 από τα 28 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) έχουν εθνικούς κατώτατους μισθούς (εξαιρέσεις αποτελούν η Δανία, η Ιταλία, η Κύπρος, η Αυστρία, η Φινλανδία και η Σουηδία).

Αναφέρεται, δε, πως σε σύγκριση με το 2008, οι εθνικοί κατώτατοι μισθοί αυξήθηκαν σε όλα τα κράτη-μέλη εκτός από την Ελλάδα, όπου μειώθηκαν κατά 14%.

Μεταξύ 2008 και 2017, οι ελάχιστοι μισθοί διπλασιάστηκαν στη Βουλγαρία (+ 109%) και τη Ρουμανία (+ 99%). Επιπλέον σημαντικές αυξήσεις καταγράφηκαν στη Σλοβακία (+ 80%), καθώς και στα τρία κράτη-μέλη της Βαλτικής, την Εσθονία (+ 69%), τη Λετονία (+ 65%) και τη Λιθουανία (+ 64%).
Ειδικότερα, δέκα κράτη μέλη, κυρίως από το ανατολικό τμήμα της ΕΕ, έχουν κατώτατους μισθούς κάτω των 500 ευρώ ανά μήνα:

• Βουλγαρία στα 235 ευρώ
• Ρουμανία στα 275 ευρώ
• Λετονία, Λιθουανία στα 380 ευρώ
• Τσεχία στα 407 ευρώ
• Ουγγαρία στα 412 ευρώ
• Κροατία  στα 433 ευρώ
• Σλοβακία στα 435 ευρώ
• Πολωνία στα 453
• Εσθονία στα 470 ευρώ

Σε πέντε άλλα κράτη-μέλη, που βρίσκονται κυρίως στο νότιο τμήμα της ΕΕ, οι κατώτατοι μισθοί ήταν μεταξύ 500 και 1.000 ευρώ ανά μήνα:

• Πορτογαλία στα 650 ευρώ
• Ελλάδα στα 684 ευρώ
• Μάλτα στα 736 ευρώ
• Σλοβενία στα 805 ευρώ
• Ισπανία στα 826 ευρώ.

Στα υπόλοιπα επτά κράτη μέλη, τα οποία βρίσκονται στα δυτικά και βόρεια της ΕΕ, οι κατώτατοι μισθοί είναι πολύ πάνω από 1.000 ευρώ ανά μήνα:

• Ηνωμένο Βασίλειο  στα 1397 ευρώ
• Γαλλία στα 1 480 ευρώ
• Γερμανία  στα 1.498 ευρώ 
• Βέλγιο  στα 1.532 ευρώ
• Ολλανδία στα 1.552 ευρώ
• Ιρλανδία  στα 1.563 ευρώ
• Λουξεμβούργο στα 1.999 ευρώ.

Προκειμένου να γίνει δυνατή η σύγκριση με τις ΗΠΑ, η Eurostat αναφέρει πως ο κατώτατος μισθός στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Ιανουάριο του 2017 ήταν 1 192 ανά μήνα. Τέλος, υπογραμμίζεται ότι εάν ληφθούν υπόψη οι διαφορές των επιπέδων τιμών (δηλαδή υπολογιστούν σε μονάδες αγοραστικής δύναμης) το εν λόγω χάσμα μειώνεται σε αναλογία περίπου 1 προς 3, (501 ΜΑΔ ανά μήνα στη Βουλγαρία σε 1.659 ΜΑΔ στο Λουξεμβούργο).

Πηγή: www.iefimerida.gr