Τα lumpen αστικά κόμματα

 

Του Βασίλη Ρόγγα

Οι μελετητές συμφωνούν πως κατά τη διάρκεια της μετεμφυλιακής περιόδου (1949-1967) το πλέγμα εξουσίας ήταν επιμερισμένο σε τέσσερα μέρη: παλάτι, στρατός, δεξιό κόμμα και αμερικανικός παράγοντας. Μάλιστα αυτό το σχήμα μπορεί στον αντιπροσωπευτικό κόμβο να είχε το δεξιό κόμμα (Συναγερμός ή αργότερα ΕΡΕ), αλλά ο ηγεμονικός παίκτης ήταν πάντα ο στρατός.[1]
Πράγματι οι κύριες αιχμές του πλέγματος εξουσίας ήταν αυτές, όμως η αληθινή εικόνα της κυριαρχίας στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό δεν αποτυπώνονταν επαρκώς. Το οικονομικό κουμάντο που έκανε μια ολιγομελής ελίτ στη Νομισματική Επιτροπή και  οι διαγκωνιζόμενες μερίδες της αστικής τάξης που προσπαθούσαν για πιστώσεις ή ευνοϊκές ρυθμίσεις από αυτήν την επιτροπή είναι το άλλο μισό της πραγματικότητας που μάλιστα όρισε και το οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης της μεταπολεμικής Ελλάδας.
Κι αν αυτά φαντάζουν κάπως απομακρυσμένα από τη σημερινή μνημονιακή δυστοπία, η αλήθεια είναι πως δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε την έλευσή της χωρίς να ασχοληθούμε στα σοβαρά με τη διάσταση του πλέγματος εξουσίας που εγκαθίδρυσε το σύστημα που ονομάστηκε εκσυγχρονισμός, χωρίς να σταματήσουμε να σκαλίζουμε την οικονομική του πλευρά.

ΝΔ και ΠΑΣΟΚ: Τα κόμματα του κράτους
Ένας από τους κόμβους εξουσίας του υποδείγματος που λειτούργησε την περίοδο του εκσυγχρονισμού ήταν τα δυο πρώην μεγάλα κόμματα, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Προοδευτικά, από το 1993 και έπειτα, αλλά με μεγαλύτερη ένταση και βάθος από το 1996, ο «πολωμένος δικομματισμός» μετατρέπεται σε «συγκλίνοντα δικομματισμό»,[2] μιας και το κυβερνόν ΠΑΣΟΚ εφάρμοζε νεοφιλελεύθερες πολιτικές και σταμάτησε την έστω και ρητορική αμφισβήτηση της ΕΟΚ (και έπειτα της ΕΕ) ευθυγραμμιζόμενο με τον μπλερικό Τρίτο Δρόμο.
Ο νομιμοποιημένος νεοφιλελευθερισμός –πλέον και από τα δυο μεγάλα κόμματα– δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την αυξανόμενη κρίση πολιτικής εκπροσώπησης. Με την υπογραφή της συνθήκης του Μάαστριχτ, που έδενε τη χώρα σε συγκεκριμένο γεωπολιτικό και οικονομικό προσανατολισμό ο οποίος, προϊόντος του χρόνου, θα εμβαθύνονταν, οι αναδιαρθρώσεις που τελικά κατίσχυσαν όχι απλώς δεν απαντούσαν θετικά στις προσδοκίες των πολιτών, αλλά συγκροτούσαν τον πυρήνα των πολιτικών που τους φτωχοποιούσαν ή τους διατηρούσαν στο ίδιο βιοτικό επίπεδο υπερχρεώνοντάς τους.
Οι κομματικές ελίτ του δικομματισμού αντιλήφθηκαν σχετικά έγκαιρα την κρίση που οι ίδιες δημιουργούσαν και φρόντισαν να  μετασχηματίσουν τον τρόπο με τον όποιο οργανώνονται[3]. Το φαινόμενο του μετασχηματισμού των μαζικών κομμάτων σε κόμματα καρτέλ είναι η στρατηγική που επέλεξαν για τη διατήρησή τους στην ηγεμονική θέση νομής των οικονομικών και εξουσιαστικών πόρων που απορρέουν από τη διακυβέρνηση του κράτους.
Τα κρατικοποιημένα κόμματα προέκυψαν για μια σειρά από λόγους.
Η έλλειψη συμμετοχής της βάσης τους στις διαδικασίες διαβούλευσης και χάραξης πολιτικής, μιας και οι κομματικές ελίτ είναι αυτονομημένες και δεν λαμβάνουν υπόψη την κομματική δομή. Τα αυξημένα έξοδα προκειμένου να ανταποκριθούν στον εκλογικό ανταγωνισμό. Η πρόσληψη ειδικών στην επικοινωνία για ένα αέναο rebranding του κόμματος έτσι ώστε να είναι «θελκτικό» στην εκλογική πελατεία. Οι αντικειμενικά αμβλυμένες ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές που πλέον μετατοπίζονται στο επίπεδο του πολιτικού στυλ ή της ικανότητας διαχείρισης. Η οικονομική εξάρτηση από την ολοένα αυξανόμενη κρατική επιχορήγηση και ταυτόχρονα από ιδιωτικά κεφάλαια ή/και τραπεζικό δανεισμό. Η πρόνοια για τη δημιουργία ενός κλειστού πεδίου κομματικού ανταγωνισμού. Οι στρατιές υπαλλήλων που έπρεπε να πληρωθούν όχι επειδή ήταν απαραίτητοι, αλλά γιατί το επέβαλε ο εσωκομματικός πελατειακός συσχετισμός κ.ο.κ.

Με τα λόγια των Katz & Mair, που επινόησαν τον όρο του κόμματος καρτέλ:
«Εν ολίγοις, το κράτος, στο οποίο εισβάλλουν τα κόμματα και του οποίου οι κανόνες καθορίζονται από αυτά, μετατρέπεται σε πηγή πόρων διαμέσου των οποίων αυτά τα κόμματα όχι απλώς διασφαλίζουν τη δική τους επιβίωση, αλλά διαστέλλουν την ικανότητα τους να αντιστέκονται σε προκλήσεις από νέες εναλλακτικές πολιτικές κινήσεις. Το κράτος, με αυτή την έννοια, μετατρέπεται σε μια θεσμοποιημένη δομή υποστήριξης, που υποστηρίζει τους εντός και αποκλείει τους εκτός. Τα κόμματα δεν είναι πλέον διαμεσολαβητές μεταξύ της κοινωνίας των πολιτών και του κράτους, αλλά απορροφώνται από το κράτος […]
Υπάρχουν όμως και τα ρίσκα που περιλαμβάνονται σε αυτήν τη στρατηγική και κύριο ανάμεσα τους είναι ότι το κόμμα γίνεται εξαρτημένο από τη συνεχή πρόσβαση σε πηγές που στην ουσία βρίσκονται εκτός του ελέγχου του. Συγκεκριμένα, υπάρχει ο κίνδυνος το κόμμα που αποκλείεται από την κυβέρνηση να αποκλειστεί εξίσου από τους πόρους».
Σε σχέση με τις προεκλογικές εκστρατείες, αναφέρουν αλλού οι δυο μελετητές:
«Με την ανάπτυξη του κόμματος καρτέλ, οι στόχοι της πολιτικής γίνονται αυτοαναφορικοί, επαγγελματικοί και τεχνοκρατικοί. […] Οι προεκλογικές εκστρατείες που διεξάγονται από τα μέρη του καρτέλ είναι εντάσεως κεφαλαίου, επαγγελματοποιημένες και συγκεντρωτικές, ενώ οργανώνονται, με βάση την ισχυρή εξάρτηση από το κράτος για τις οικονομικές επιχορηγήσεις καθώς και άλλες παροχές και προνόμια».^[4]

ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και τράπεζες
Και κάπως έτσι, φτάνουμε στο σημείο που δεν προέβλεψε ποτέ το κλειστό πλέγμα εξουσίας της περιόδου του εκσυγχρονισμού: κανένα από τα δυο πρώην μεγάλα κόμματα δεν κυβερνά και άρα οι πόροι στους οποίους είχαν πρόσβαση πλέον είναι είτε λιγότεροι, είτε δεν υπάρχουν. Βρέθηκαν να χρωστούν στις τράπεζες 400 εκατομμύρια ευρώ, χρήματα που δεν πρόκειται να αποπληρώσουν ποτέ. Χρωστούν δε τόσα πολλά χρήματα διότι είχαν ως μέγιστη πρόνοια  να μπλοκάρουν με τον οικονομικό τους όγκο οποιαδήποτε άλλη κυβερνητική προσπάθεια, μιας και κανένας δεν θα μπορούσε να διαθέσει τόσα χρήματα για να τους ανταγωνιστεί στα ίσια. Βεβαίως, δε μπόρεσαν να συνυπολογίσουν πως οι πολιτικές τους, αυτές που οδήγησαν στη μνημονιακή επιτροπεία των τελευταίων χρόνων, θα τους ανέτρεπαν.
Η Νέα Δημοκρατία, έχει εκχωρήσει την κρατική της χρηματοδότηση σε 3 τράπεζες ταυτόχρονα. Η τριπλή εκχώρηση σε  Αγροτική, Εθνική και Eurobank έγινε παρά το γεγονός ότι το κόμμα είχε συμφωνήσει με την ΑΤΕ ότι δεν θα εκχωρήσει αλλού τη χρηματοδότησή του. Η Τράπεζα Πειραιώς έχει ήδη προχωρήσει σε καταγγελία των τριών λογαριασμών του κόμματος συνολικού ύψους περίπου 200 εκατομμυρίων, ενώ το ίδιο είχε κάνει και η Αγροτική. Το ΠΑΣΟΚ είχε εκχωρήσει την ίδια κρατική του χρηματοδότηση σε 4 τράπεζες ταυτόχρονα  το 2009-2010, και φυσικά τα δάνειά του έχουν καταγγελθεί. Και τα δυο κόμματα έχουν καταφύγει για το δανεισμό τους κυρίως στην Αγροτική Τράπεζα, μια πρώην κρατική τράπεζα που ήλεγχαν πλήρως, και έπειτα και στην κρατική Τράπεζα Αττικής. Με τα λόγια της Ντόρας Μπακογιάννη:
«Γιατί δανείζει η Τράπεζα Αττικής κόμματα που είναι υπερχρεωμένα την ώρα που αρνούνται να δανείσουν οι τράπεζες επιχειρήσεις και αυτές κλείνουν και στέλνουν κόσμο στην ανεργία και χάνονται χιλιάδες θέσεις απασχόλησης»;[5]
Και παρακάτω:
«Αποδεικνύεται ότι ο τραπεζικός δανεισμός των κομμάτων είναι το πιο ακραίο φαινόμενο διαπλοκής όταν οι διορισμένες διοικήσεις των κρατικών τραπεζών δανείζουν τις ηγεσίες των κομμάτων που τους διορίζουν σε βάρος των συμφερόντων των μετόχων και των φορολογούμενων».[6]

Και αστικά και λούμπεν και διαπλεκόμενα
Όπως ακριβώς στην περίπτωση του πλέγματος της μετεμφυλιακής Ελλάδας η μη αναφορά στη Νομισματική Επιτροπή και τις μερίδες της αστικής τάξης συνιστά ερμηνευτική στρέβλωση, έτσι και στην περίπτωση της δόμησης των εξουσιαστικών κόμβων την περίοδο του «εκσυγχρονισμού» και της «επανίδρυσης του κράτους», το οικονομικό μέρος παίζει πολύ μεγάλο ρόλο.
Η κριτική για το σύστημα και το μοντέλο ανάπτυξης που εγκαθίδρυσε η Νομισματική Επιτροπή έχει γίνει από πολλές πλευρές. Ενδεικτικά, η Λούκα Κατσέλη το 1990 έγραφε:
«Η χαμηλή αναλογία κερδών/ περιουσιακών στοιχείων των ελληνικών τραπεζών είναι συνέπεια όχι μόνο των δομικών χαρακτηριστικών του τραπεζικού συστήματος, αλλά των κυρίαρχων τρόπων λειτουργίας σε ένα περιβάλλον κρατικού κορπορατισμού. Η παροχή επιδομάτων ρευστότητας διαμέσου δανείων με αρνητικό επιτόκιο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, η επέκταση του δανεισμού σε μη αποδοτικές εταιρείες που κατέστησαν υπερχρεωμένες, η διαρκής απορρόφηση εργασίας κατά κύριο λόγο από τον δημόσιο τομέα ως πολιτική για την απασχόληση και η απουσία εσωτερικής οικονομικής διαχείρισης κυρίως ως συνέπεια της παντοδυναμίας της Νομισματικής Επιτροπής σε όλες τις οικονομικές αποφάσεις προώθησε ένα μεγάλο, αναποτελεσματικό και αποστρεφόμενο το ρίσκο τραπεζικό σύστημα».^[7]
Ολοκληρωμένη κριτική για την τραπεζική απελευθέρωση της δεκαετίας του 1990 και τις συνέπειες που επέφερε μένει να γίνει. Γιατί ο υποτιθέμενος εκσυγχρονισμός του τραπεζικού συστήματος, η σχεδόν πλήρης ιδιωτικοποίησή του, δημιούργησε ίσως χειρότερες στρεβλώσεις και από αυτές του προηγούμενου υποδείγματος. Η υπερχρέωση επιχειρήσεων και νοικοκυριών ήταν το υλικό της αποτέλεσμα, ενώ στην πραγματικότητα τους τομείς επέκτασης του ελληνικού καπιταλισμού φυσικά δεν τους καθόριζε η αγορά, αλλά η διαμεσολάβηση και η διαπλοκή με τη συνεργασία των δυο κύριων κομματικών φορέων.
Το πολύγωνο της διαπλοκής, που περιλαμβάνει κόμματα, τράπεζες, ΜΜΕ, δικαστικούς λειτουργούς, Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλους παράγοντες, δεν θα ήταν λειτουργικό αν δεν δημιουργούσε τις προϋποθέσεις αναπαραγωγής του. Και τα κατάφερε καλά για πολλά χρόνια, καταστρέφοντας τη χώρα.
Η αναπαραγωγή αυτή δεν ήταν πλέον εφικτή προοδευτικά από το 2010 και έπειτα. Το σύστημα δεν μπόρεσε στην πραγματικότητα να ανανεώσει τη συναίνεση της κοινωνίας μιας και το οικονομικό μοντέλο στο οποίο βασίστηκε, οι μερίδες της αστικής τάξης με τις οποίες επέλεξε να συγκυβερνά, δεν μπορούσαν να ανασυγκροτήσουν το πολιτικό κεφάλαιο που χανόταν από τις πολιτικές λιτότητας. Η απληστία με την οποία εξουσίαζαν στη χώρα αποδεικνύει πως θεωρούσαν ότι θα είναι αιωνίως κουμανταδόροι και γι’ αυτό δεν φρόντισαν να καλύψουν τα ίχνη αυτής της πλεονεξίας για την οποία τώρα είναι κοινωνικά και κάποιες φορές δικαστικά υπόλογοι.
Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιούν ακόμα όλους τους συνωμοτικούς κανόνες μιας εντόπιας ξεπεσμένης μαφίας, όπως φαίνεται από την Εξεταστική Επιτροπή για τα δάνεια κομμάτων και ΜΜΕ της Βουλής. Στην πραγματικότητα, μετατράπηκαν σε λούμπεν αστικά κόμματα, που ο μόνος όρος επιβίωσης τους, ο πιο ζωτικός, είναι να ξανακερδίσουν με κάποιο τρόπο την κρατική εξουσία.

Πηγή :  http://commonality.gr

Και η Παιδεία στο αστυνομικό ρεπορτάζ για την ΕΡΤ;

 

Συντάκτης: Τάσος Τσακίρογλου

 

Η ΕΡΤ του κ. Ταγματάρχη δεν σταματά να μας εκπλήσσει. Απόψε, στο κεντρικό δελτίο, η παρουσίαση του εκπαιδευτικού συλλαλητηρίου έγινε από τον αστυνομικό ρεπόρτερ, ο οποίος, αφού περιέγραψε τα «επεισόδια», ανέφερε παρεμπιπτόντως ότι οι μαθητές διαμαρτυρήθηκαν για τις συνθήκες στα σχολεία. 
Ο δημοκρατικός κόσμος που έδωσε τη μάχη για να μην κλείσει η ΕΡΤ δεν αγωνίστηκε γι' αυτό το είδος της ενημέρωσης που σήμερα μας σερβίρει η δημόσια τηλεόραση.
Σε εκπομπές επανακάμπτουν άνθρωποι «παντός καιρού», υπηρέτες πολλών αφεντάδων, ρεπορτάζ «προστατεύουν» με άγαρμπο τρόπο την κυβέρνηση, το «σέρβις» πάει σύννεφο. 
Η έγκυρη ενημέρωση που επιζητεί ο κόσμος δεν ταυτίζεται ούτε με την ανία των άχρωμων και άοσμων «διδύμων», ούτε με ρεπορτάζ φιλτραρισμένα που θυμίζουν την παλιά κακή ΕΡΤ και το φάντασμα της ΝΕΡΙΤ.
Οι απαιτήσεις από τη δημόσια τηλεόραση επί αριστερής κυβέρνησης είναι μεγάλες και αυτό που εισπράττουμε είναι απογοητευτικό και αποκαρδιωτικό.
Η συνταγή «αυτούς ξέρετε, αυτούς εμπιστεύεστε» οδηγεί μαθηματικά στην απαξίωση και στην αναξιοπιστία.
Με μπαγιάτικα υλικά δεν φτιάχνεις φρέσκια πίτα. Πολύ περισσότερο όταν πολλά απ' αυτά τα υλικά είναι και σάπια. 
Η ανακύκλωση φθαρμένων προσώπων ή πολύ περισσότερο προσώπων ταυτισμένων με το ancien regime του χρεοκοπημένου δικομματισμού και των επιχειρηματικών λόμπι φανερώνει πολιτικό αδιέξοδο και έλλειψη εμπιστοσύνης σε δυνάμεις που έχουν αποδείξει διαχρονικά την ακεραιότητά τους. 
Ο κ. Παππάς τι λέει για όλα αυτά; Εμπιστεύεται ακόμα τον κάθε Ταγματάρχη;
Νοιώθει βολικά με την επανάκαμψη των ίδιων προσώπων που έκαναν τον κόσμο να μισήσει τη δημοσιογραφία και να απαξιώσει τη δημόσια τηλεόραση;
Βρίσκει ελκυστικό το προϊόν που προσφέρει η ΕΡΤ στον ελληνικό λαό;
Ο Καπάκος εκπαραθυρώθηκε, αλλά το πρόβλημα «ενημέρωση» παραμένει. 
Η απόσταση που χωρίζει την ποιοτική, έγκυρη και έντιμη ενημέρωση από τη δημόσια τηλεόραση συνεχίζει να μην έχει γεφυρωθεί, ενώ στιγμές-στιγμές το χάσμα δείχνει να ανοίγει ακόμα περισσότερο και να εξοργίζει ακόμα και εμάς, τους φανατικούς φίλους της ΕΡΤ και του - κατά τ' άλλα - ποιοτικού προγράμματός της. 

Πηγή : www.efsyn.gr

Τα παιδιά στην Ιταλία μόλις γίνουν 18 ετών θα πάρουν 500 ευρώ από το κράτος για έναν πολύ καλό σκοπό

 

Όλοι οι νέοι στην Ιταλία που έχουν τα 18α γενέθλιά τους από τις 3 Νοεμβρίου έως και την τελευταία ημέρα του έτους, μπορούν να διεκδικήσουν 500 ευρώ από το κράτος, για να τα δαπανήσουν με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Εάν δε το αποτέλεσμα αυτού του πειράματος, είναι ικανοποιητικό, η κυβέρνηση φαίνεται αποφασισμένη να το παρατείνει χρονικά ενώ σίγουρα θα επεκταθεί και σε άλλες κοινωνικές ομάδες.
Οι 18άρηδες δικαιούχοι - που μπορούν να διεκδικήσουν το ποσό μέσω της ειδικής εφαρμογής 18app- θα πρέπει να ξοδέψουν τα χρήματα σε πολύ συγκεκριμένα πράγματα και ειδικότερα: σε βιβλία, σε εισιτήρια για συναυλίες, θέατρα, κινηματογράφο, μουσεία, για ταξίδια σε εθνικά πάρκα και για άλλες, αυστηρά όμως πολιτιστικές δραστηριότητες.
Η απόφαση αυτή, σύμφωνα με τον Independent θα κοστίσει στο ιταλικό κράτος 290 εκατ. ευρώ, όπως όμως τονίζει ο Tommaso Nannicini, ο οποίος είναι και ο εμπνευστής αυτού του σχεδίου για να τονώσει το ενδιαφέρον των νέων στις τέχνες, τα γράμματα και γενικότερα τον πολιτισμό, αυτά τα χρήματα δεν θα μπορούσαν να ξοδευτούν για καλύτερο σκοπό.
«Η πρωτοβουλία στέλνει ένα σαφές μήνυμα προς τους νέους, υπενθυμίζοντάς τους ότι ανήκουν σε μια κοινότητα που τους καλωσορίζει κατά την ενηλικίωση τους» είπε χαρακτηριστικά στην Corriere και τόνισε παράλληλα πως πόσο σημαντικό είναι να μάθουν οι νέοι να «καταναλώνουν» προϊόντα του πολιτισμού που τους βοηθούν για την ίδια την εξέλιξη και την πνευματική τους ανάπτυξη και ωρίμάνση.
Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να «κατεβάσουν» την εφαρμογή πριν από το τέλος του έτους ακόμη και εάν τα 18α γενέθλιά τους είναι το 2017 ενώ παρέχονται τυπωμένα και «κατεβασμένα» vouchers από το Υπ.Πολιτισμού.
Σημειώνεται πως του χρόνου σε ένα αντίστοιχο πρόγραμμα, θα διατεθούν από 500 ευρώ σε κάθε δάσκαλο, για να τα δαπανήσει για την περαιτέρω ανάπτυξη της σταδιοδρομίας του. 

 http : www.huffingtonpost.gr

Η Susan Sarandon απαντά στις φεμινίστριες γιατί δεν θα ψηφίσει Κλίντον και αφήνει άφωνο τον παρουσιαστή

 

Η Σούζαν Σαραντον είναι μια από τους πιο πολιτικοποιημένους καλλιτέχνες στις ΗΠΑ και στήριξε δημοσιά και με πάθος τον γερουσιαστή Μπέρνι Σάντερς ο οποίος «κατέβηκε» στην κούρσα των Δημοκρατικών απέναντι στη Χίλαρι Κλίντον, διεκδικώντας το χρίσμα του υποψηφίου για την διεκδίκηση της Προεδρίας των ΗΠΑ στις εκλογές της 8ης Νοεμβρίου.
Ο Σάντερς, αποδεχόμενος την ήττα του κάλεσε όλους τους ψηφοφόρους του να στηρίξουν την υποψήφια του κόμματος Κλίντον που θα έδινε μια σκληρή- όπως άλλωστε αποδείχθηκε μάχη- απέναντι στον υποψήφιο των Ρεπουμπλικάνων, Ντόναλντ Τραμπ. Η Σαράντον όμως επέλεξε να ακολουθήσει ένα διαφορετικό δρόμο δηλώντας ανοιχτά πως δεν πρόκειται να στηρίξει την Χίλαρι.
Η στάση της, ουδόλως ενόχλησε τους υποστηρικτές του Σάντερς καθώς αρκετοί εξ αυτών κάνουν την ίδια σκέψη. Κάποιοι όμως, επέκριναν την ηθοποιό επειδή δεν στηρίζει την υποψηφιότητα της πρώτης γυναίκας στις ΗΠΑ που διεκδικεί με αξιώσεις την Προεδρία.
Έτσι το ερώτημα αυτό, ήταν αδύνατον να μην τεθεί και στην εκπομπή του BBC Νewsnight.
H Σαράντον όμως, που όπως έχει πολλές φορές αποδείξει δεν είναι μια όψιμη φεμινίστρια, έδωσε την πιο ουσιαστική απάντηση που θα μπορούσε να δώσει ποτέ κανείς σε μια τόσο ανόητη ερώτηση.
«Θέλω τη σωστή γυναίκα. Υπάρχουν υπέροχες γυναίκες, τις οποίες θαυμάζω και οι οποίες έχουν ηγηθεί χωρών...Εσείς είχατε γυναίκα (σ.σ. αρχηγό κράτος, το λέει απευθυνόμενη στον παρουσιαστή), δεν ξέρω πως αισθάνεσαι εσύ γι' αυτό αλλά εγώ ξέρεις δεν ψηφίζω με τον κόλπο μου. Όλο αυτό είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο (σ.σ. από την υποστήριξη απλά μιας γυναίκας υποψήφιας) και δεν θέλω να περάσω το χρόνο μου εδώ μιλώντας για τον Τραμπ και την Χίλαρι γιατί δεν είμαι εδώ γι αυτό το λόγο. Όλο αυτό, είναι πολύ μεγαλύτερο από το ποιος θα κερδίσει τις εκλογές».
Η Σαράντον, στην ίδια συνέντευξη υποστήριξε πως η χώρα σήμερα βρίσκεται σε αυτή την τόσο δύσκολη κατάσταση, ακριβώς επειδή οι ψηφοφόροι πάντα καλούνται να επιλέξουν «το μικρότερο από δύο ούτως ή άλλως κακά». Τονίζει την ανάγκη να υπάρχει και ένα τρίτο, ανεξάρτητο κόμμα που θα μπορεί να έχει λόγο στην πολιτική σκηνή στις ΗΠΑ και παρακινεί τους ψηφοφόρους να βοηθήσουν προς αυτή την κατεύθυνση με την ψήφο τους.
Τόνισε δε πως όπως και να έχει η Κλίντον θα είναι αυτή που σχεδόν σίγουρα θα εκλεγεί Πρόεδρος, αφού έχει, όπως ανέφερε, όλα τα media στο πλευρό της ενώ όταν ρωτήθηκε εάν θα νιώσει μεταμέλεια εάν ξυπνήσει την επομένη των εκλογών και έχει εκλεγεί ο Τραμπ απάντησε: «Με απασχολούν οι πόλεμοι, η κατάσταση στη Συρία, όλα αυτά τα πράγματα που έχουν μια αντικειμενική υπόσταση, όπως η ΤΡΡ, το περιβάλλον...Όποιος και να εκλεγεί δεν θα ασχοληθεί με αυτά τα ζητήματα γιατί το χρήμα έχει αλώσει το σύστημα, οπότε όχι για μένα δεν έχει καμία σημασία». 

Πηγή : www.huffingtonpost.gr

Για την Αριστερά ρε γαμώτο!

 

Συντάκτης: Γιώργος Γιαννουλόπουλος

 

Κάθε φορά που γίνονται εκλογές, λίγες ώρες αφού κλείσουν οι κάλπες και φανεί καθαρά ποιος κέρδισε, οι ηττημένοι προσπαθούν να ερμηνεύσουν όσο πιο ευνοϊκά μπορούν το δυσάρεστο αποτέλεσμα προβάλλοντας επιχειρήματα τραβηγμένα απ’ τα μαλλιά ή διογκώνοντας τα «θετικά» για το κόμμα τους.
Ολοι όμως αρχίζουν με την εξής δήλωση, σχεδόν επί λέξει: «Φυσικά σεβόμαστε την ετυμηγορία του ελληνικού λαού...». Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αλλάζουν την πολιτική τους και προσχωρούν στο κόμμα των νικητών. Απλώς ελπίζουν ότι στις επόμενες εκλογές ο κυρίαρχος λαός θα τους προτιμήσει.
Οταν διάβασα την πρώτη αντίδραση από τον γενικό γραμματέα Ενημέρωσης και Επικοινωνίας Λευτέρη Κρέτσο στην απόφαση του ΣτΕ για τον νόμο Παππά, ότι το αποτέλεσμα μας δεσμεύει αλλά δεν το σεβόμαστε, σκέφτηκα ότι πρόκειται μάλλον για ατυχή διατύπωση.
Διότι αν έμενε στο «εμείς διαφωνούμε», κανείς δεν θα τον επέκρινε. Το εν λόγω δικαίωμα είναι αυτονόητο. Στη συνέχεια όμως τα πράγματα πήραν διαφορετική και σαφέστατα ανησυχητική τροπή.
Αναφέρομαι στις δηλώσεις της Ολγας Γεροβασίλη. Περίμενα να μας εξηγήσει, με νομικά επιχειρήματα, γιατί ο συγκεκριμένος νόμος δεν αντιβαίνει στο Σύνταγμα, κατά την άποψη της κυβέρνησης.
Επέλεξε όμως να τον επικρίνει με βάση τις συνέπειες που η ίδια του απέδωσε. Οτι δηλαδή 15.000 χιλιάδες παιδιά θα μείνουν εκτός παιδικών σταθμών, 4.000 νοσηλευτές δεν θα προσληφθούν και ο προϋπολογισμός θα χάσει 225 εκατομμύρια.
Βάζοντας κατά μέρος την ένσταση ότι τα λεφτά θα πήγαιναν στην αποπληρωμή του χρέους, η κ. Γεροβασίλη και ο στενός κύκλος των συμβούλων που κατοικοεδρεύει στο Μαξίμου φαίνεται ότι αγνοούν κάτι που ακόμα και οι φοιτητές της Νομικής γνωρίζουν: ότι το ΣτΕ κλήθηκε να αποφανθεί αν ο νόμος Παππά είναι ή δεν είναι συνταγματικός.
Οχι αν είναι αριστερός ή δεξιός. Τόσο απλά.
Μέσα στην αντάρα της πολιτικής αντιπαράθεσης κυριαρχεί η τάση να εξαντλούμε την επιείκειά μας όταν πρόκειται για τους δικούς μας και την αυστηρότητά μας όταν πρόκειται για τους απέναντι. Ισως είναι το τίμημα που απαιτεί η ενασχόληση με τα κοινά.
Ετσι όμως προσδίδουμε στο κόμμα μια διάσταση μεταφυσική, όπως και στο ποδόσφαιρο, όπου η πίστη στην ομάδα είναι αρχική και απόλυτη. Και για να συνεχίσουμε με την ίδια μεταφορά, από το επίπεδο του φιλάθλου που αγαπάει το άθλημα, δηλαδή του πολιτικοποιημένου, κατεβαίνουμε στο επίπεδο του οπαδού, δηλαδή του κομματικά στρατευμένου, για να καταλήξουμε στον χούλιγκαν, το κομματικό μαντρόσκυλο.
Θα μπορούσαμε όμως, διατηρώντας τα πιστεύω μας, να προβληματιστούμε λίγο και, αντί να περιοριστούμε στην εύκολη καταδίκη, να καταβάλουμε έστω μια προσπάθεια να καταλάβουμε (άλλο κατανόηση και άλλο αποδοχή) τη στάση των αντιπάλων μας και, ακόμα πιο δύσκολο, να εντοπίσουμε τα τυφλά σημεία στη δική μας.
Επί του προκειμένου, να καταλάβουμε γιατί τόσοι άνθρωποι –δεν αναφέρομαι στους μεταστεγασμένους Πασόκους ή στα συνήθη αναρριχητικά– που επί χρόνια ήταν η μαγιά της Αριστεράς στην Ελλάδα φαίνονται σήμερα διατεθειμένοι να αποδεχτούν και να εκλογικεύσουν πράξεις που αντιβαίνουν τόσο στις δικές τους αρχές όσο και στην κοινή λογική.
Νομίζω ότι η στάση τους είναι απόρροια μιας πεποίθησης η οποία δεν δηλώνεται ρητά ή μάλλον παραμένει ανομολόγητη, αλλά διαμορφώνει και κατευθύνει τις αντιδράσεις τους.
Εννοώ το εξής: για λόγους που όλοι ξέρουμε, το γεγονός ότι η Αριστερά ανέλαβε την εξουσία κερδίζοντας τις εκλογές έχει αποκτήσει κολοσσιαίες διαστάσεις, για να μην πω μεταφυσικές, με αποτέλεσμα τα ερωτήματα για το πώς ασκεί την εξουσία όχι μόνο αποθαρρύνονται αλλά ενίοτε θεωρούνται εκ του πονηρού.
Σύμφωνα με τη λογική αυτή, η αποτίμηση της κριτικής που δέχεται η κυβέρνηση δεν γίνεται με κριτήριο το αν είναι ορθή ή λανθασμένη, αλλά το αν συμβάλλει ή δεν συμβάλλει στην προσπάθειά της να στρίψει αριστερά το τιμόνι της χώρας κατατροπώνοντας τη διαπλοκή που κάνει τα πάντα για να την υπονομεύσει και να μετατρέψει το μεγαλειώδες εγχείρημά της σε «αριστερή παρένθεση».
Ή αλλιώς, καλύτερα η Αριστερά του Μπεναρόγια, του Βελουχιώτη και του Μπελογιάννη να κάνει λάθη στην άσκηση της εξουσίας και να τα κουκουλώνουμε, παρά να χάσει τις επόμενες εκλογές. Το μείζον και το έλασσον.
Παραδέχομαι ότι ο συνδυασμός της υποστήριξης με την κριτική είναι κάτι αφάνταστα δύσκολο, σχεδόν αδύνατο, και υπενθυμίζω ότι οι άλλοι, στα λεγόμενα «αστικά κόμματα», δεν διανοούνται καν να θέσουν στον εαυτό τους τέτοια ερωτήματα.
Εχω όμως κατά νου μόνο τους πραγματικά αριστερούς που ψηφίζουν το κόμμα, είναι στελέχη του ή ακόμα και υπουργοί και εξαιρώ τη μικρή ηγετική ομάδα γύρω από τον πρωθυπουργό με προεξάρχοντα τον Νίκο Παππά. Εδώ το σκηνικό αλλάζει.
Αν κρίνουμε από το πώς χειρίστηκαν το θέμα της τηλεόρασης, η στάση τους συνδυάζει την ατζαμοσύνη με τον τσαμπουκά και τον πολιτικό αμοραλισμό. Ατζαμοσύνη επειδή η αντισυνταγματικότητα του νόμου Παππά ήταν προφανέστατη.
Τσαμπουκά επειδή η επιθετικότητα της Ολγας Γεροβασίλη θύμιζε κακομαθημένο παιδί που δεν του έκαναν το χατίρι. Και πολιτικό αμοραλισμό επειδή τι άλλο ήταν η διαπόμπευση του δικαστή και η επιλογή Πολύδωρα, του ανθρώπου που, μεταξύ άλλων, εισηγήθηκε την προσέγγιση της Χρυσής Αυγής;
Μπορώ να φανταστώ τον αντίλογο: όλα αυτά έγιναν στο όνομα του υπέρτατου αγαθού που είναι η προάσπιση μιας αριστερής κυβέρνησης. Για την Αριστερά ρε γαμώτο!
Δεν μπορώ όμως να απαλλαγώ από την αίσθηση ότι οι φερέλπιδες ένοικοι του Μαξίμου μοιάζουν με τα καλόπαιδα της χρηματοπιστωτικής αγοράς. Δεν τους αρέσει να χάνουν γιατί είναι winners.

Πηγή : www.efsyn.gr

Πανάλαφροι στα σοβαρά

 

του Παντελή Μπουκάλα

Καλά κι άγια έκαναν τα κανάλια, κρατικά και ιδιωτικά, που έδειξαν στα δελτία ειδήσεων ένα φιλμάκι με το οποίο η Αστυνομία προειδοποιεί τους αθώους του κόσμου τούτου να βάλουν ένα όριο στην ευπιστία τους. Να μην πιστεύουν όσους τους τηλεφωνούν, παριστάνοντας τους αστυνομικούς, για να τους ανακοινώσουν εμπλοκή συγγενή τους σε τροχαίο και να ζητήσουν πέντε ή δέκα χιλιάρικα ευρώ, ώστε «να τακτοποιήσουν το ζήτημα χωρίς περαιτέρω». Είναι πολλά μέχρι στιγμής τα θύματα της άθλιας πλεκτάνης, που ποντάρει στην πρόκληση υπέρμετρης συγκινησιακής φόρτισης στους ακροατές του αιφνιδιαστικού σκληρού μηνύματος, άρα και στη μείωση του διανοητικού τους ελέγχου, ακόμα και στον μηδενισμό του. Ενας αλαφιασμένος άνθρωπος, με το μυαλό μουδιασμένο από μιαν αναγγελία που ηχεί επίσημη, δεν μπορεί να υποψιαστεί αμέσως τους απατεώνες και να τους διαολοστείλει.
Θα έκαναν όμως ακόμα καλύτερα τη δουλειά τους τα κανάλια, θα τιμούσαν δηλαδή την ευθύνη που οφείλουν απέναντι στο κοινό τους, λόγω του δημόσιου αγαθού που χρησιμοποιούν ή και καταχρώνται, αν έδειχναν και ξανάδειχναν το σποτάκι. Κάθε μέρα. Οχι άπαξ. Και βέβαια σε ώρες υψηλής θεαματικότητας. Οταν υπάρχει αντίκρισμα. Το λέω αυτό γιατί οι ξενύχτηδες γνωρίζουν καλά ότι τα εμπορικά κανάλια συνηθίζουν να προβάλλουν τα (άνευ πληρωμής) κοινωνικού περιεχομένου μηνύματα σε ώρες μεταμεσονύκτιες, όταν ο πολύς κόσμος απλώς κοιμάται. Τα δείχνουν μάλιστα διάσπαρτα ανάμεσα στις πορνοδιαφημίσεις, στις οποίες αρκετά από αυτά έχουν προ πολλού ενδώσει.
Εκεί, και μόνον εκεί, σ’ αυτήν την κοιμωμένη ζώνη, θα δει κανείς τα προτρεπτικά ή παρακλητικά μηνύματα του ΕΚΑΒ, της Πυροσβεστικής, των Ανώνυμων Αλκοολικών, του Χαμόγελου του Παιδιού, των Γιατρών του Κόσμου ή των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, οικολογικών οργανώσεων, ενώσεων αλληλεγγύης σε πάσχοντες από κάποια δύστροπη νόσο, φιλοζωικών ομίλων κτλ. Τα κανάλια δηλαδή τις δείχνουν μόνο και μόνο για να ξεχρεώσουν λογιστικά, όχι κοινωνικά και ηθικά. Απλώς για να μπορούν να απαντήσουν «ορίστε, τα παίξαμε» σε πιθανό έλεγχο. Οχι επειδή όντως νοιάζονται. Μα ποιος θα τα ελέγξει γι’ αυτό, ή μάλλον και γι’ αυτό; Το ΕΣΡ; Αμήν και πότε.
Υπάρχει πάντως ένα ευρύτερο θέμα με τις διαφημίσεις. Ας αφήσουμε στην άκρη το ότι όσες αναζητούν θηράματα στην παιδική αγορά παίζονται οποιαδήποτε ώρα, όχι μόνο στη θεωρητικά προβλεπόμενη. Ας παρακάμψουμε και τον αυτονόητο πια σεξισμό τους, που τον αναθεματίζουμε μόνο κάθε 8 Μαρτίου. Κι ας φέρουμε στον νου μας μια πρόσφατη ρεκλάμα κάποιας μάρκας αυτοκινήτου: Με τον γιωταχή, που άργησε να ξεκινήσει για το ραντεβού του, να γκαζώνει, να χρησιμοποιεί το κινητό του οδηγώντας σε βουνά και λαγκάδια, να ξυρίζεται οδηγώντας, να φωτογραφίζει οδηγώντας, να στέλνει μηνύματα στην καλή του οδηγώντας. Ζώνη; Δεν θυμάμαι αν φορούσε. Αν όμως οδηγούσε έχοντας βάλει ζώνη στο μυαλό του, όλοι θα το θυμόμασταν.

Πηγή :  www.kathimerini.gr

Μία ταπεινωτική ήττα

 

Με την απομάκρυνση του Νίκου Φίλη από το υπ. Παιδείας ο Τσίπρας οδήγησε την κοσμική εξουσία σε συντριπτική ήττα από την εκκλησιαστική. Δεν έχει καν νόημα να αναφερθούμε στα κλισέ περί πρώτης φοράς Αριστερά γιατί η ταπείνωση πλέον υπερβαίνει την ιδεολογική ταυτότητα

του Ανδρέα Πετρουλάκη

 Hταν μία τόσο επίσημη ομολογία ήττας που σε αφήνει άναυδο. Τόσο ξεκάθαρη, τόσο απροσχημάτιστη, τόσο μοιρολατρική. Ο Πρωθυπουργός παρέδωσε στον Αρχιεπίσκοπο την εξουσία όχι μόνο να επεμβαίνει στη χάραξη της εκπαιδευτικής πολιτικής αλλά και να έχει αποφασιστικό λόγο στην επιλογή του προσώπου που θα την εφαρμόζει. Και το έκανε με τρόπο τόσο κραυγαλέο που δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες.

Ο Νίκος Φίλης, με την εξουσία που του έδινε το αξίωμά του, η εμπιστοσύνη του Πρωθυπουργού και η λαική ψήφος, είχε αποφασίσει να προχωρήσει σε αλλαγές στο μάθημα των Θρησκευτικών. Οι αλλαγές αυτές ήσαν σύμφωνες με την κυβερνητική πολιτική και επεξεργασμένες από τις αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου. Aρεσαν ή όχι έγιναν με τον τρόπο που γίνεται η πολιτική ενός υπουργείου στο δημοκρατικό μας σύστημα. Eλα όμως που οι αλλαγές δεν άρεσαν στην Ιερά Σύνοδο, καθώς και μερικά άλλα ενοχλητικά πραγματάκια που έλεγε ο υπουργός για τις προσευχές και τις εικόνες. Και εξέφρασε την αντίθεσή της με τρόπο οξύ, κάποια δε από τα μέλη της με πρωτοφανώς χυδαίο.

Ο Αλέξης Τσίπρας οδήγησε την κοσμική εξουσία σε συντριπτική ήττα από την εκκλησιαστική κάνοντας τα εξής βήματα προς το Βατερλώ:
1ο. Εβαλε τον άσχετο με την ύλη του υπουργείου Παιδείας, αλλά πολύ σχετικό για τη σύνδεση Κυβέρνησης- Ιεραρχίας, κ.Καμμένο να μεσολαβήσει ώστε να καταπραυνθούν τα νεύρα του Αρχιεπισκόπου.
2ο. Δέχθηκε στο γραφείο του τον Αρχιεπίσκοπο και τον κ. Καμμένο μόλις το απαίτησε τελεσιγραφικά ο κ. Ιερώνυμος, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι λίγες ώρες νωρίτερα ο προκαθήμενος της Εκκλησίας είχε εξαπολύσει ανοίκεια επίθεση, όχι μόνο εναντίον του Φίλη αλλά και της Κυβέρνησης και του ίδιου του πολιτεύματος. Δεν καθυστέρησε έστω και μία μέρα τη συνάντηση για λόγους συμβολικούς, για να επισημοποιήσει μία ενόχληση για την προσβολή στο δημοκρατικό μας πολίτευμα-προφανώς δεν ενοχλήθηκε.
3ο. Αναγνώρισε στον Αρχιεπίσκοπο το δικαίωμα να επεμβαίνει στη διδακτέα ύλη του δημόσιου σχολείου και να συναποφασίζει μετά από διάλογο της Εκκλησίας με το αρμόδιο υπουργείο, σε μία χώρα που δεν λέγεται Ιράν. (Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι την εξέλιξη χαιρέτισε ο κ. Μητσοτάκης, άλλος όμηρος του ιεραρχικού επεκτατισμού).

4ο. Εκανε πως δεν άκουσε τον κ. Καμμένο όταν ο ίδιος δήλωσε ότι διαβεβαίωσε κλαίγοντας τον Αρχιεπίσκοπο πως αν του το ζητήσει θα ρίξει την Κυβέρνηση (όχι της Τεχεράνης). Ομοίως έκανε πως δεν άκουσε τον Αρχιεπίσκοπο όταν με υπερηφάνεια και δόση αλαζονείας το επανέλαβε σε τηλεοπτική εκπομπή.
5ο. Εκανε πως δεν άκουσε τον κ.Ιερώνυμο και κάποιους θλιβερούς ιεράρχες που επιτέθηκαν όχι στον υπουργό αλλά τον άνθρωπο Φίλη, με χαρακτηρισμούς βάναυσα προσβλητικούς, και δεν βρήκε μία λέξη να υπερασπιστεί τον υπουργό του.
6ο. Το επιστέγασμα της άτακτης υποχώρησης. Μετά από διαπραγμάτευση με τον Νίκο Φίλη, που προς τμήν του δεν δέχτηκε άλλο υπουργείο, απέπεμψε από την Κυβέρνηση τον απορριφθέντα από την ιεραρχία υπουργό, μολονότι εξ αντικειμένου η υψηλή θέση που είχε κατακτήσει στην ψηφοφορία για την ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε επιβράβευση της πολιτικής του απέναντι στην Εκκλησία, και για έναν κανονικό Πρωθυπουργό θα ήταν δεσμευτική.
Δεν υπάρχει κόμμα, δεν υπάρχει κοσμική εξουσία που πηγάζει από τη λαϊκή κυριαρχία όταν ο αντίπαλος είναι η Εκκλησία της Ελλάδος. Αποφεύγω να χρησιμοποιήσω το κλισέ περί πρώτης φοράς αριστερής Κυβέρνησης γιατί η ταπείνωση υπερβαίνει την ιδεολογική ταυτότητα. Είναι ταπεινωτικό για όλους μας ασχέτως πολιτικών προσήμων, και η ευθύνη για αυτό θα βαραίνει πάντα τον κ. Τσίπρα. Ο οποίος μπορεί να επιφυλάσσει για τον εαυτό του το προνόμιο να δηλώνει άθεος και να μη βαφτίζει τα παιδιά του, αλλά για να μη χάσει ψήφους εμάς μας υποχρεώνει να δεχόμαστε για τα δικά μας παιδιά σχολικά βιβλία και μαθήματα που υπαγορεύει ο Ιερώνυμος.

Πηγή :  www.protagon.gr

Ο Γερμανός επίτροπος, εκλεκτός 2 Ελλήνων Ευρωβουλευτών, σε νέες περιπέτειες

 

του Στέλιου Κούλογλου

«Η Κομισιόν κλείνει τα μάτια στις παρεκτροπές», αστράφτει και βροντά η Le Soir, η μεγαλύτερη εφημερίδα του Βελγίου.
 Και μετά το ηθικό σκάνδαλο Μπαρόζο, του πρώην προέδρου της Κομισιόν που βρήκε ο καημένος επιτέλους δουλειά στη Gloldman Sachs, ποιος είναι υπεύθυνος για τη νέα παρεκτροπή που έβγαλε από τα ρούχα της την συνήθως μετρημένη στα λόγια της εφημερίδα; Mα ο διαβόητος επίτροπος για τη ψηφιακή σύγκλιση Γκύντερ Ετινγκερ. Ναι αυτός που συνεργάζεται με 2 Έλληνες μυστικοσύμβουλους ευρωβουλευτές για να ελέγξει αν η ελληνική κυβέρνηση φιμώνει τα ΜΜΕ και έχει πάρει το δρόμο της απολυταρχίας. 
Την όλη υπόθεση, καθώς και τις παλιότερες απίστευτες δηλώσεις του, με τις οποίες άλλοτε έβγαζε λάδι έναν ναζί δικαστή και άλλες φορές εξέφραζε τη λύπη του «γιατί δεν υπάρχει πια πόλεμος», έχω καταγράψει σε προηγούμενο άρθρο. Αυτή τη φορά τον αχαλίνωτο ρατσισμό του πλήρωσε μια κινεζική αντιπροσωπεία που συνάντησε, «μια ομάδα εννέα πονηρών από το ίδιο κόμμα, άρα όχι δημοκρατία.. που είχαν όλοι βάψει τα μαλλιά τους με βερνίκι παπουτσιών». Στην ίδια ομιλία του διαμαρτυρήθηκε επειδή δίνουν στις γυναίκες οικογενειακές συντάξεις όπως  και για το γάμο ομοφυλοφίλων που«θα επιβληθεί συντόμως» στη Γερμανία. Δεν μπορούσε φυσικά να μη τα βάλει και με τη Βαλλονία, «μια μικροπεριφέρεια που κυβερνάται από τους κομουνιστές και μπλοκάρει όλη την Ευρώπη», αποστροφή που προκάλεσε την αποχώρηση των Βέλγων διπλωματών από την ομιλία του καθώς και την οργή του βελγικού τύπου αλλά και της ομάδας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στο Ευρωκοινοβούλιο. 
Με ανακοίνωση τους, οι τελευταίοι καταγγέλλουν τις απροκάλυπτα ρατσιστικές και ομοφοβικές δηλώσεις και δηλώνουν: «απαιτούμε από την κυρία Μέρκελ και τον κύριο Γιούνκερ να πάρουν θέση. Η ΕΕ δεν μπορεί πλέον να ανέχεται ότι ένας αξιωματούχος της να κάνει τέτοιες απεχθείς και εξωφρενικές δηλώσεις». Κι ενώ η Μέρκελ σιώπησε ως συνήθως, ο Γιούνκερ διά του εκπροσώπου του απέφυγε να σχολιάσει τις δηλώσεις Ετινγκερ, προκαλώντας την αντίδραση της Le Soir. 
Εδώ ακριβώς αρχίζει και το ελληνικό ενδιαφέρον, διότι στην ομάδα των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών ανήκει και ο ευρωβουλευτής του Ποταμιού Μίλτος Κύρκος, ο οποίος μετά την αρθρογραφία μου δήλωσε ευθαρσώς ότι είναι ο ένας από τους 2 ευρωβουλευτές που συνεργάζεται με τον Ετινγκερ. Μάλιστα, μια ανάρτηση στην ιστοσελίδα του (απ όπου και η φωτό παραπάνω) γράφει «κύριε, κύριε ο Γραμματικάκης το έκανε» αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο  ο δεύτερος των ευρωβουλευτών να είναι ο ευρωβουλευτής Γ. Γραμματικάκης, επίσης από από Ποτάμι. Σε συνομιλία που είχα με τον τελευταίο, ο οποίος είναι σοβαρός και προοδευτικός άνθρωπος, μου δήλωσε κατηγορηματικά ότι δεν έχει καμιά σχέση με την υπόθεση ούτε έχει συναντήσει ποτέ τον Ετινγκερ, επομένως παραμένει το ερώτημα ποιος είναι ο δεύτερος(η) Έλληνας ευρωβουλευτής που διατηρεί επαφές και συνεργάζεται με μια τόσο εξέχουσα προσωπικότητα της Γερμανίας και της Ευρώπης για την προάσπιση της δημοκρατίας στην Ελλάδα.
Κατά τα άλλα στην ανάρτηση απάντηση του, ο Μ.Κύρκος προσθέτει, για την αφεντιά μου, ότι «δείχνει να αγνοεί, ότι είναι δουλειά μας να συνεργαζόμαστε στενά με τους Επιτρόπους, για να επιτελέσουμε το έργο μας». Συγχαρητήρια λοιπόν για την επιλογή και τη στενή συνεργασία. 

Πηγή : http://tvxs.gr

Ποδηλατοδρομία για καλό σκοπό από τον ΒΗΜΑ FM και τον Δήμο Π.Φαλήρου

 

Το ποδήλατο ούτως ή άλλως κάνει καλό, στο περιβάλλον, την υγεία και την τσέπη μας. Όταν όμως μία ποδηλατοδρομία διοργανώνεται για την στήριξη παιδιών το όφελος είναι πολλαπλό.
Αυτό τον καλό σκοπό έχει η «Ποδηλατοδρομία Αγάπης» που διοργανώνεται το Σάββατο 5 Νοεμβρίου από τον BHMA FM και τον Δήμο Παλαιού Φαλήρου στις 11 το πρωί.
Σημείο εκκίνησης του ποδηλατικού γύρου είναι η Πλατεία Φλοίσβου (ώρα 11:00) και τερματισμός το πάρκο Φλοίσβου.
Η διαδρομή είναι σχετικά σύντομη και βατή, 7χλμ. -έτσι ώστε να μπορέσουν να κάνουν πετάλι μικροί και μεγάλοι- και θα διαρκέσει περίπου 40 λεπτά.
Το κόστος συμμετοχής είναι 5 ευρώ αλλά είναι για καλό σκοπό. Όλα τα έσοδα θα διατεθούν στη «Στέγη Θηλέων», φορέα που υποστηρίζει κακοποιημένα παιδιά.
Μετά τις… ορθοπεταλιές στην ποδηλατοδρομία έχει και συνέχεια. Θα ακολουθήσει συναυλία από τους Gadjo Dilo, αλλά και κλήρωση για ποδήλατα και άλλα δώρα.

Πηγή :  http://news.in.gr

Ό,τι λάμπει δεν είναι πάντα χρυσός

του Κώστα Βεργόπουλου*

 Όταν η εκτελεστική εξουσία περιέρχεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με την δικαστική, τότε δύσκολα πείθει ότι μάχεται για την τήρηση της νομιμότητος, η οποία αναμφίβολα παραβιαζόταν κατάφωρα στο παρελθόν από τους προκατόχους της. Στη χώρα που η συνταγματική νομιμότητα παραμένει μόνον στα χαρτιά και στην πράξη αποτελεί άγνωστο είδος, ριζοσπαστισμός δεν είναι η άγνοια ή η παράκαμψή της, αλλά αντίθετα η ανάδειξη, προάσπιση και κατοχύρωσή της. Ενόσω για την ρύθμιση του τηλεοπτικού τοπίου απαιτείται ρητά από το Σύνταγμα ευρύτερη διακομματική σύμπραξη, τότε δύσκολα πείθει για τις προθέσεις και την αποτελεσματικότητα της κάθε προσπάθεια που εξαντλείται στην περιορισμένη κυβερνητική πλειοψηφία.
Με τις περιπέτειες των τελευταίων ημερών, τροφοδοτούνται τα πιο περίεργα σενάρια. Ορισμένοι φθάνουν στο σημείο να προεξοφλούν ότι η κυβέρνηση δεν επιδιώκει πραγματική αλλαγή του τοπίου, αφού προωθεί διαδικασίες εκ προοιμίου καταδικασμένες να εκπέσουν. Κάποιοι άλλοι, λιγότερο ευφάνταστοι, αποδίδουν το ατελείωτο τηλεοπτικό σίριαλ σε ελαφρότητα των καθ' ύλην αρμόδιων, που πάντως, εάν αληθεύει, θα ήταν οπωσδήποτε τραγική και ασυγχώρητη. Ο δρόμος προς την κόλαση στρώνεται πάντα με τις καλύτερες των προθέσεων. Υπάρχουν ακόμη και κάποιοι άλλοι που αποδίδουν την ανάδειξη στο προσκήνιο της τηλεοπτικής χιονοστιβάδας σε εγχείρημα αντιπερισπασμού προς απομάκρυνση της κοινής γνώμης από τα καυτά και αδιέξοδα προβλήματα στα οποία παραμένει παγιδευμένη η οικονομία της χώρας.
Τέλος, πόσο σώφρον, κατευναστικό και αποτελεσματικό είναι για την συναινετική διαχείριση του τηλεοπτικού πεδίου η μια πλευρά να προτείνει ως εκπροσώπους της άλλης πρόσωπα που η τελευταία δεν αποδέχεται, δεν την εκπροσωπούν, αλλά και εκτιμά ότι αποσκοπούν στον διεμβολισμό της; Με τέτοιες πρακτικές, η ανομία δεν τείνει να θεραπεύεται, αλλά αντίθετα διαιωνίζεται. Με την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης έναντι εσωτερικών εχθρών, υποβόσκει η προσδοκία ότι θα λησμονούνται έτσι όλα τα άλλα προβλήματα, ότι κάθε κριτική και «μεμψιμοιρία» θα σταματά ή τουλάχιστον θα παύει να ακούγεται.
Η προοδευτική κυβέρνηση θα όφειλε τουλάχιστον, προς εξασφάλιση του κύρους και του άμεμπτου των διαδικασιών που η ίδια προωθεί, να γνωρίζει και να τηρεί τις συνταγματικά κατοχυρωμένες διαδικασίες για την πάταξη της ανομίας στο τηλεοπτικό πεδίο, όπως άλλωστε και για την προαναγγελλόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος. Όταν δεν ενδιαφέρεται τόσο για την αποτελεσματικότητά της, όσο κυρίως για την επίδειξη «πυγμής» κάποιων στελεχών της και ακόμη περισσότερο για να αποδώσει τις ευθύνες για τη δική της αναποτελεσματικότητα στους αντιπάλους, τότε θα μπορεί να επικαλείται ως ελαφρυντικό για την αποτυχία της τον πόλεμο που θα έχουν βεβαίως ανοίξει εναντίον του μεταρρυθμιστικού έργου της τα κάθε είδους μεγάλα συμφέροντα. Και βέβαια, με αυτόν τον τρόπο θα έχει χαθεί η ευκαιρία για σοβαρή και αξιόπιστη ρύθμιση τόσο στο τηλεοπτικό τοπίο όσο και γενικότερα στο Σύνταγμα και στη στήριξη των θεσμών. Αλλά τουλάχιστον θα έχει απομείνει η εντύπωση ότι δόθηκε «σκληρή μάχη» για να μη χαθεί...

Στη χώρα που η συνταγματική νομιμότητα παραμένει μόνον στα χαρτιά και στην πράξη αποτελεί άγνωστο είδος, ριζοσπαστισμός δεν είναι η άγνοια ή η παράκαμψή της, αλλά αντίθετα η ανάδειξη, προάσπιση και κατοχύρωσή της.

Παρόμοια ατελέσφορη διαχείριση καταγράφεται και σε άλλα πεδία, ιδίως σε αυτό της οικονομίας. Μέχρι σήμερα, εκτός από την πολυσυζητημένη προεκλογική ομιλία της Θεσσαλονίκης, η κυβέρνηση παραμένει σε αδυναμία να παρουσιάσει κάποιο ξεκάθαρο δικό της σχέδιο εξόδου της χώρας από την κρίση στην οποία διατηρείται κατά την τελευταία 7ετία. Μοναδικός «οδικός χάρτης» της παραμένει αυτός των δανειστών της χώρας και του κουαρτέτου των ευρωπαϊκών θεσμών. Είναι το μνημονιακό πρόγραμμα για το οποίο η κυβέρνηση έχει επανειλημμένα αναγνωρίσει ότι δεν βγάζει την χώρα από την κρίση, αλλά αντίθετα την εξωθεί βαθύτερα σε αυτήν.
Εν τούτοις, η ίδια δεν ενοχλείται να επικαλείται «επιτυχίες» που υποτίθεται πως προκύπτουν από την πιστή τήρηση του υφεσιακού προγράμματος (πακέτο Γιούνκερ και ΕΣΠΑ, που πάντως δεν προέρχονται από δικές της ενέργειες και δεν αφορούν ειδικά την Ελλάδα, αλλά ολόκληρη την Ευρωζώνη) ούτε να διαβεβαιώνει πως με την διαρκή υπερφορολόγηση και τα πρόσθετα υφεσιακά μέτρα ανοίγει ο δρόμος για την επιστροφή στην ανάπτυξη. Πόσο πειστικός είναι ο λόγος που ονειρεύεται επερχόμενες εισροές σε διαρκώς συρρικνούμενη οικονομία, παρασιωπώντας τα λουκέτα επιχειρήσεων σε βασικά είδη, όπως τρόφιμα, που πολλαπλασιάζονται; Και κατά πόσο η επίσημη διγλωσσία δεν προσλαμβάνεται από την κοινή γνώμη ως εμπαιγμός προκειμένου να συγκαλύπτεται το έλλειμμα δικής της προοπτικής; Εάν η κυβέρνησή αδυνατεί να παρουσιάσει δικό της παράλληλο πρόγραμμα και σχέδιο που να αντισταθμίζει τις αρνητικές επιπτώσεις στην πολιτική που επιβάλλουν δανειστές και εταίροι, σε κάθε περίπτωση η κοινή γνώμη θα εκτιμούσε περισσότερο την ειλικρίνεια για τη σημερινή δυστυχία της από τις φανταστικές αφηγήσεις στις οποίες δεν πιστεύουν ούτε οι διακινητές τους. Φυσικά, εάν η αποτυχία φθάσει σε σημείο που δεν θα μπορεί πλέον να συγκαλύπτεται, τότε οι ευθύνες θα αποδίδονται και πάλι στη «συνωμοσία» των αντιπάλων και των μεγάλων συμφερόντων.
Με την αντίληψη ότι όλα τα ζητήματα είναι μόνο «πολιτικά» και τίποτα άλλο, κάθε αποτυχία εύκολα αποδίδεται στην ισχύ και στρατηγική του αντιπάλου. Ωστόσο, στην ουσία κανένα ζήτημα δεν είναι μόνο πολιτικό, αλλά το καθένα είναι ταυτόχρονα και κάτι άλλο ακόμη: η ρύθμιση του τηλεοπτικού πεδίου, εκτός από πολιτικό ζήτημα, είναι ταυτόχρονα και κατ' εξοχήν συνταγματικό. Η επαναφορά της οικονομίας σε συνθήκες επανεκκίνησης, εκτός από πολιτικό, είναι ταυτόχρονα και κατ' εξοχήν ζήτημα διαφορετικής οικονομικής πολιτικής που μέχρι σήμερα παραμένει ανεύρετη. Εκτός από την ισχύ και τις μηχανορραφίες των αντιπάλων και των μεγάλων συμφερόντων, η κυβέρνηση μπορεί ακόμη να αυτο-υπονομεύεται με τη δική της αλυσιτελή διαχείριση. Και σε αυτή την περίπτωση, δύσκολα θα πείθει ότι για όλα ευθύνονται πάντα όλοι οι άλλοι, εκτός από την ίδια. 

* Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Paris VIII

Ο Καπιταλισμός στην Χωματερή…

 

Από τον Γιώργο Μουργή       
                                    
Την ώρα που σχεδόν 900 εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον πλανήτη μένουν νηστικοί, περίπου 1,5 δισεκατομμύρια τόνοι τροφίμων πετιούνται στις χωματερές. Πρόκειται για το ένα τρίτο του συνολικού αριθμού προϊόντων που παράγονται σε ετήσια βάση, ικανά να θρέψουν τριπλάσιο αριθμό πληθυσμού απ’ αυτόν που σήμερα υποφέρει λιμοκτονώντας από την πείνα. Η επισιτιστική κρίση δείχνει να είναι μέρος μιας τεχνικής στο άξονα της υπερκατανάλωσης που αποφέρει μόνο κέρδη στους παγκόσμιους διατροφικούς κολοσσούς.
Ο Οργανισμός Επισιτισμού και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO) αναλύοντας τα αποτελέσματα της πρώτης ειδικής έκθεσής του, καταδεικνύει τις δραματικές οικονομικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις του φαινομένου.
Στις εύρωστες οικονομικά χώρες  φτάνουν στα σκουπίδια ποσότητες μαγειρεμένου φαγητού σχεδόν ίσες με την καθαρή παραγωγή τροφίμων της Υποσαχάριας Αφρικής, ενώ στα αναπτυσσόμενα κράτη οι απώλειες καταγράφονται  κατά την παραγωγική διαδικασία, εξαιτίας έλλειψης υποδομών ή ανεπαρκών μεθόδων συγκομιδής. Η αξία σε όλο το φάσμα της διατροφικής αλυσίδας που καταλήγει στα σκουπίδια ξεπερνάει τα 750 εκατομμύρια δολάρια, εξαιρώντας τα ψάρια και τα θαλασσινά. Κατά την παραγωγική διαδικασία μάλιστα σπαταλάμε νερό που ισοδυναμεί με την ετήσια ροή του ποταμού Βόλγα της Ρωσίας.
Τραγική είναι η περιβαλλοντικές  επιπτώσεις στην ατμοσφαιρική ρύπανση ή στην ανάπτυξη του φαινομένου του θερμοκηπίου λόγω του εκλυόμενου μεθανίου, καθώς υπολογίζεται ότι από την αποσύνθεση των τροφίμων αυτών παράγονται 3,3 δισεκατομμύρια τόνοι ρυπογόνων αερίων. Σύμφωνα με τα στοιχεία της FAO, το 54% των απόβλητων τροφίμων πετιέται στη διάρκεια παραγωγής, διαχείρισης μετά τη συγκομιδή και αποθήκευσή τους, ενώ το υπόλοιπο 46% στα διάφορα στάδια επεξεργασίας, διανομής και τελικής κατανάλωσης.
Κάθε Ευρωπαίος πετά στα σκουπίδια 180 κιλά τροφίμων άξιας 600 ευρώ ετησίως. Από την παραγωγή μέχρι την τελική κατανάλωση των νοικοκυριών χάνονται έτσι καθημερινά φυσικοί πόροι, ενέργεια αλλά και χημικές ουσίες που απαιτούνται για την παραγωγή και τη διαδικασία τελικής απόρριψής τους, με αδιευκρίνιστες επιπτώσεις στο περιβάλλον των θαλασσών και του υδροφόρου ορίζοντα. Τον περασμένο Μάιο παρόμοια έκθεση στη Γαλλία παρουσίαζε τα αποτελέσματα ερευνών στη χώρα, από το γαλλικό Οργανισμό Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ADEME).
Η δεύτερη οικονομία της ευρωζώνης, λοιπόν, πετά στα σκουπίδια ποσότητες  τροφίμων ικανές να θρέψουν δέκα εκατομμύρια ανθρώπους! Τα συμπεράσματα δείχνουν τον τρόπο και την αντίληψη όχι μόνο πώς παράγουμε αλλά και πώς καταναλώνουμε, καθώς το 13% χάνεται κατά την παραγωγή, το 14% στο στάδιο επεξεργασίας, το 28% στη διανομή και το 45% στην κατανάλωση. Η μελέτη συγκρίνοντας το ύψος των απόβλητων τροφίμων, σε όγκο και σε οικονομικό κόστος κάθε φάσης της διατροφικής αλυσίδας, ανατρέπει το γεγονός ότι βασικός υπεύθυνος για όσα καταλήγουν στα σκουπίδια είναι ο καταναλωτής… Οι καταναλωτικές συνήθειες μπορεί να ευθύνονται για το ένα τρίτο των τροφίμων που πετιούνται στη Γαλλία, όμως το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης το έχουν εστιατόρια και εταιρείες catering. Η έρευνα έδειξε ότι αυτά που πετιούνται περισσότερο είναι φρούτα και λαχανικά, αφού καταστρέφονται ευκολότερα στην παραγωγή ή διαλογή τους καθώς επηρεάζονται από τις οικονομικές μεταβολές των αγορών και της ζήτησης, τρόφιμα ζωικής προέλευσης, σιτάρι που πετιέται στο στάδιο παραγωγής του ψωμιού.
Στη χώρα μας η μνημονιακή κρίση αποσάθρωσε βασικούς πυλώνες της οικονομίας, ενώ μεγάλα τμήματα της κοινωνίας εξωθήθηκαν βίαια στο περιθώριο. Καθημερινές εικόνες συσσιτίων, άστεγων, ανθρώπων να ψάχνουν τροφή στα σκουπίδια, συνθέτουν το παζλ της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας των μνημονίων, την ώρα που μένουν αδιάθετοι τόνοι σοδειών στα χωράφια, εργοστάσια εγκαταλείπουν κάθε παραγωγική διαδικασία και το ένα λουκέτο διαδέχεται το άλλο. Το αυτοοργανωμένο κίνημα και η αλληλεγγύη ανέδειξαν τρόπους διασύνδεσης της κατακερματισμένης κοινωνίας με τη διαχείριση πόρων αναπτύσσοντας συλλογική δράση και καλύπτοντας βασικές ανάγκες με επιτυχία.
Το κίνημα «Χωρίς Μεσάζοντες», τα συνεργατικά σχήματα ή οι συνεταιρισμοί μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών, η αυτοοργάνωση ανέργων για αλληλέγγυα συλλογή ελιάς σε χωράφια που παραχωρήθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους, η διαχείριση αδιάθετων προϊόντων από τα ράφια ή βρώσιμων προϊόντων αγροτικής παράγωγης, όπως το παράδειγμα των κερασοπαραγωγών, τα αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια που επαναλειτουργούν μαζί με τόσες άλλες δράσεις, δείχνουν το δρόμο για το εγχείρημα μιας άλλου τύπου οικονομίας. Μιας οικονομίας με δομικά χαρακτηριστικά που εδράζονται στην κοινωνική αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα της ανθρωπινής ύπαρξης.
Καταρρίπτοντας έτσι το νεοφιλελεύθερο αστικό μύθο του αγοραίου καταναλωτισμού, της κατασπατάλησης πόρων και της αδιαφορίας  προς την οικολογική προστασία του περιβάλλοντος. Μιας οικονομίας που έστω σε μικρογραφία μπορεί να αποτελέσει απάντηση αντίστασης από τα αριστερά, σε όσους ορέχτηκαν την ελπίδα και την αξιοπρέπεια της κοινωνίας κάνοντας πολιτική καριέρα με βάση την απόγνωση και τις ψευτοϋποσχέσεις. Μήπως έφτασε άραγε η ώρα για μια οικονομία που θα εξοικονομεί ανθρωπινούς πόρους, πετώντας στις χωματερές μόνο πολιτικά σκουπίδια και όχι τρόφιμα; Αν απειλείται η ανθρωπινή υπόσταση έναντι της οικονομίας της αγοράς ή της δικής τους «πολιτικής οικονομίας», καιρός είναι τάχιστα να τους πετάξουμε στη χωματερή!

Πηγή : www.nostimonimar.gr

Η νότια Ευρώπη θα γίνει «Σαχάρα» αν αποτύχει η συμφωνία για το κλίμα

Αν η άνοδος της θερμοκρασίας ξεπεράσει τον ενάμιση βαθμό Κελσίου τότε πολλά εδάφη γύρω από τη Μεσόγειο, στη Νότια Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική, κινδυνεύουν με ξηρασία και ερημοποίηση. Τι θα συμβεί στην Ελλάδα;

του Σπύρου Σεραφείμ

 

 Στην περίπτωση που η άνοδος της θερμοκρασίας, εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, έως το τέλος του 2100, ξεπεράσει τον ενάμιση βαθμό Κελσίου -το βέλτιστο όριο που έχει θέσει η διεθνής Συμφωνία του Παρισιού- πολλά εδάφη γύρω από τη Μεσόγειο θα μετατραπούν σε έρημο, όπως προειδοποιεί γαλλική μελέτη στο Science.

Οι ερευνητές της εκτιμούν ότι, αν η θερμοκρασία ανέβει ενάμιση βαθμό, σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα, δεν αποκλείεται να επανεμφανιστούν φαινόμενα στη Μεσόγειο που δεν έχουν υπάρξει εδώ και 10.000 χρόνια. Στο χειρότερο σενάριο, μεγάλες πόλεις της Μεσογείου, όπως η Λισαβόνα και η Σεβίλλη, θα βρίσκονται, πια, στο μέσο μιας ερήμου.

Ηδη οι θερμοκρασίες στη λεκάνη της Μεσογείου είναι περίπου 1,3 βαθμούς Κελσίου μεγαλύτερες από εκείνες της περιόδου 1880-1920, ενώ την ίδια περίοδο η μέση αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας ήταν μικρότερη – περίπου στους 0,85 βαθμούς Κελσίου. Αυτό δείχνει ότι η Μεσόγειος είναι πιο ευαίσθητη και, επομένως, ευάλωτη στην κλιματική αλλαγή.
Οι γάλλοι επιστήμονες μελέτησαν δείγματα γύρης από διαδοχικά γεωλογικά ιζήματα του παρελθόντος, εξάγοντας έτσι συμπεράσματα για την πορεία του μεσογειακού κλίματος και των οικοσυστημάτων κατά τα τελευταία 10.000 χρόνια. Στη συνέχεια, χρησιμοποιώντας υπολογιστικά μοντέλα, έκαναν προβλέψεις για την εξέλιξη των οικοσυστημάτων στο μέλλον, με βάση διάφορα σενάρια. Στην υπόθεση κατά την οποία η άνοδος της θερμοκρασίας φθάσει και ξεπεράσει τους δύο βαθμούς Κελσίου τότε -πέραν του ότι ολόκληρες χώρες θα μετατραπούν σε ερήμους- τα δάση φυλλοβόλων δέντρων θα εξαφανιστούν σταδιακά και θα μετακινούνται σε πιο ορεινά και βόρεια μέρη, ενώ στη θέση τους, σε ένα μεγάλο μέρος της Μεσογειακής λεκάνης, θα εμφανίζονται θαμνώδη φυτά.

Διαβάστε περισσότερα με ένα κλικ ΕΔΩ

Εφ.Συν - ΝΕΑ: Για δουλειές της Μότορ Οϊλ ο Αρτεμίου στο Καράκας

 

Ο Κύπριος δικηγόρος Άρτεμης Αρτεμίου και ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς, αποφάσισαν αίφνης χθες να μιλήσουν και να εξηγήσουν τους λόγους του ταξιδιού τους στην πρωτεύουσα της Βενεζουέλας, το Καράκας, το καλοκαίρι του 2013.
Ο κ. Αρτεμίου, με δήλωσή του στον Ελεύθερο Τύπο, που έβγαλε και το θέμα, σημείωσε ότι σκοπός του ταξιδιού του ήταν «για να πουλήσουμε προϊόντα», όπως για παράδειγμα φασόλια, αντσούγιες, ελιές, λάδι και γενικά προϊόντα μακράς διαρκείας. 
Ο κ. Παππάς επιβεβαίωσε το ταξίδι και όπως είπε στον Real και στο «Ε», κάνοντας λόγο για «διερεύνηση άλλων δυνατοτήτων σε σχέση με αγορά προϊόντων αγροτικών από τα κρατικά σούπερ μάρκετ της Βενεζουέλας εκείνον τον καιρό».    
Εκείνο που δεν λένε όμως ο κ. Αρτεμίου και ο κ. Παππάς και το αποκαλύπτει σήμερα με πρωτοσέλιδό της η Εφ.ΣΥΝ και ο Γιώργος Παπαχρήστος στα ΝΕΑ, είναι ότι σε αντάλλαγμα για τα τρόφιμα η Ελλάδα θα έπαιρνε πετρέλαιο από το κρατικό πρόγραμμα της χώρας της Λατινικής Αμερικής «πετρέλαιο αντί για τρόφιμα» και από τα τεράστια αποθέματα της Βενεζουέλας βορείως του ποταμού Ορινόκο. Άλλωστε ο Μαδούρο «καιγόταν» στην κυριολεξία αφού τα οικονομικά προβλήματα είχαν κάνει ήδη την εμφάνισή τους και οι ελλείψεις στα ράφια άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους ακόμη και πριν πεθάνει ο Ούγκο Τσάβες. 
Για το σκοπό αυτό το γραφείο του τότε προέδρου του ΣΥΝ, Αλέξη Τσίπρα ήρθε σε επαφή με τη Μότορ Οϊλ η οποία διαθέτει και το μόνο καθετοποιημένο διυλιστήριο καυσίμων. Μάλιστα, όπως γράφουν τα ΝΕΑ, αποφασίστηκε η μεταφορά να γίνει από μικροεφοπλιστές (κάτοχοι δύο - τριών καραβιών) για να μη δίνουν στόχο λόγω της έντασης στις σχέσεις των ΗΠΑ με τη Βενεζουέλα του Ν. Μαδούρο που διαδέχθηκε τον Ούγκο Τσάβες ο οποίος απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 2013 (στην κηδεία του είχε παραστεί ο Α. Τσίπρας).  
Όταν είχαν ρυθμιστεί όλα τα παραπάνω έγινε και το επίμαχο ταξίδι στο Καράκας. Ο κ. Αρτεμίου βρέθηκε στην αποστολή εκπροσωπώντας τη Μότορ Οϊλ. Μαζί ήταν ο Ν. Παππάς, ο κ. Ήσυχος (Με άριστες σχέσεις με τα αριστερά κινήματα στη Λατινική Αμερική και σήμερα στέλεχος της ΛΑΕ του Π. Λαφαζάνη), ένα ακόμη στέλεχος του Ομίλου πετρελαιοειδών και καμιά δεκαριά μικροεφοπλιστές. 
Μάλιστα έγινε ένα ακόμη ταξίδι στο Καράκας το 2015 και αφού ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνησης αυτή τη φορά από τον ξάδελφο του πρωθυπουργού Γ. Τσίπρα. Το γιατί τελικά η ανταλλαγή τροφίμων με πετρέλαιο με τη Βενεζουέλα δεν έγινε πράξη το γνωρίζει η κυβέρνηση και οι πρωταγωνιστές της υπόθεσης. Αν δηλαδή δεν τα βρήκαν στην τιμή της αντσούγιας, όπως λέει στον «Ε.Τ» ο κ. Αρτεμίου ή στο δρόμο προέκυψαν άλλα, προφανώς ανυπέρβλητα, προβλήματα.         

Πηγή : www.thetoc.gr

ΕΣΡ: Ποιος δίνει το δικαίωμα στην ΝΔ να μπλοκάρει το Σύνταγμα;

 

του  Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Η ΝΔ περιφέρει το εξαιτίας της νεκρό ΕΣΡ ως εναλλακτική λύση  και το ΣτΕ επιβάλλει την επιστροφή όλων των αρμοδιοτήτων σε μια Αρχή που δεν μπορεί λόγω νομικών κενών να συγκροτηθεί… Ιστορίες νομοθετικής τρέλας και εξ αυτής ζέοντος νομικού αδιεξόδου. 

Το ΣτΕ με απόφασή του θεωρεί αντισυνταγματική την χωρίς άδεια λειτουργία των τηλεοπτικών σταθμών.
Το ΕΣΡ με έγγραφο του από το καλοκαίρι του 2015 δήλωνε αδυναμία να διενεργήσει τον διαγωνισμό. 
Η ΝΔ υπό τον Βαγγέλη Μειμαράκη είχε συμφωνήσει στη συναίνεση για την εκλογή των μελών του ΕΣΡ. 
Μετά την άρνηση της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη να συναινέσει, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να προσθέσει στο νόμο το άρθρο 2Α με το οποίο μεταβιβάσθηκαν οι αρμοδιότητες του ΕΣΡ στον Υπουργό. 
Σήμερα έχουμε αρνητική απόφαση ΣτΕ για την μεταβίβαση αρμοδιοτήτων στο αρμόδιο υπουργείο - αλλά όχι ακόμη το σκεπτικό... όμως εξ αιτίας αυτής της απόφασης επιστρέφονται ήδη από αύριο οι αρμοδιότητες από το υπουργείο στο ΕΣΡ. 
Στο ΕΣΡ που δεν υπάρχει ακόμη λόγω ΝΔ. 
Πιάσε το αυγό και κούρευτο κκ νομοθέτες των ανεξάρτητων αρχών!

Πηγή :  http://tvxs.gr

Η νομαδική κουζίνα του Options Food Lab

 

Συντάκτης: Αφροδίτη Τζιαντζή

 

Eρχομαι από το Χαλέπι. Δραπέτευσα από τον πόλεμο στη Συρία πέρσι. Επειτα από τρεις μήνες στην Τουρκία, πέρασα από το Αιγαίο στην Ελλάδα με μια βάρκα και κατέληξα στην Ειδομένη, όπου βρήκα τα σύνορα κλειστά. Το θεώρησα σημάδι να μείνω και να ξεκινήσω εδώ μια νέα ζωή».
Ετσι μας συστήνεται ο Τάχερ, επαγγελματίας σεφ, που προτού ο εμφύλιος τον οδηγήσει στον δρόμο της προσφυγιάς όπως εκατομμύρια άλλους Σύρους, ήταν υπεύθυνος κουζίνας σε πολυτελές ξενοδοχείο 5 αστέρων και μάνατζερ εστιατορίου στο Χαλέπι.
Σήμερα, εγκλωβισμένος στην Ελλάδα, αφού η αίτησή του για μετεγκατάσταση στη Γερμανία απορρίφθηκε, δεν το βάζει κάτω και δοκιμάζει την τύχη του ξανά ως σεφ, αυτή τη φορά στην Αθήνα.
Ο Τάχερ είναι ένας από τους βασικούς συνεργάτες του Options Food Lab, ενός πρωτότυπου συνεργατικού σχήματος, που σερβίρει τοπικά, αλλά σκέφτεται και δικτυώνεται παγκόσμια.
Ο Τάχερ, μαζί με τον Τζεφ, Ιταλοαμερικανό ταξιδευτή που μένει εδώ και τρία χρόνια στα Εξάρχεια, την Πένυ, που ζει μεταξύ Αθήνας και Σκοτίας, όπου διδάσκει στη σχολή αρχιτεκτονικής του Εδιμβούργου, τη Σενάι από την Ερυθραία, τον Γιακούμπ από την Αλγερία και δεκάδες άλλες και άλλους, πρόσφυγες και μετανάστριες, Ελληνες και ξένους, από το Σουδάν και τη Σενεγάλη ώς την Αίγυπτο και τον Λίβανο, στελεχώνουν το δυναμικό μιας «νομαδικής» κουζίνας, που ξεπηδάει κάθε φορά σε διαφορετικές γωνιές της Αθήνας.
Γνωρίσαμε την παρέα του Οptions Food Lab επί το έργον, στο πρόσφατα ανακαινισμένο υπόγειο του Ωδείου Αθηνών, που παραδόθηκε στο κοινό αφού αναδιαμορφώθηκε από το ίδρυμα ΝΕΟΝ του συλλέκτη και πρώην προέδρου του ΣΕΒ Δημήτρη Δασκαλόπουλου.
Εκεί, για τέσσερα συνεχή βράδια η κολεκτίβα των προσφύγων και μεταναστών σεφ μαζί με τους φίλους τους μαγείρεψαν και σέρβιραν τοπικές συνταγές από διαφορετικές γωνιές του κόσμου: Συρία, Nιγηρία, Αλγερία, Σενεγάλη, Γκάμπια...
Το τραπέζι κάθε βράδυ στρώθηκε για 80 και πλέον άτομα, όσα τα μέλη της αποστολής του Ideas City, ενός μεταφερόμενου «εργαστηρίου ιδεών», που συνδιοργανώθηκε από το New Museum της Νέας Υόρκης και το ΝΕΟΝ.
Ο Τζεφ, που ανήκει στον αρχικό πυρήνα μιας μικρής ομάδας φίλων οι οποίοι εμπνεύστηκαν τη γέννηση του Options Food Lab, μας διηγείται τα πρώτα βήματα του εγχειρήματος:
«Πριν από περίπου δύο χρόνια γνώρισα τη Μαριάννα, κοινωνική λειτουργό στο Κέντρο Ημέρας Βαβέλ στην Κυψέλη, που υποστηρίζει πρόσφυγες και μετανάστες. Μαζί με άλλους φίλους είχαμε την ιδέα να διοργανώνουμε γεύματα σε σπίτια Ελλήνων, όπου θα μαγείρευαν πρόσφυγες και μετανάστες.
»Το σκεπτικό ήταν η πρόσκληση σε γεύμα να φέρει κοντά Ελληνες και ξένους, με το γευστικό ταξίδι στις κουζίνες του κόσμου να είναι ο καταλύτης της γνωριμίας. Θέλαμε να πετύχουμε το ακριβώς αντίθετο της φιλανθρωπίας, οι μετανάστες να μην είναι «λήπτες» βοήθειας, αλλά να κερδίζουν οι ίδιες/οι τα δικά τους χρήματα, εφαρμόζοντας τις πολυσχιδείς δεξιότητες που έχουν».
Οι πρώτες δράσεις είχαν τη μορφή pop up events, βραδιές κουζίνας που μαθαίνονταν στόμα με στόμα με τη βοήθεια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Καταλήψεις, κοινωνικοί χώροι, διαμερίσματα, ακόμα και μια ευαγγελική εκκλησία στα Εξάρχεια, φιλοξένησαν κατά καιρούς τις δράσεις της «μεταφερόμενης κουζίνας».
Η Σενάι από την Ερυθραία ήταν μία από τις πρώτες σεφ των pop up events, που μετά τις επιτυχίες των πρώτων μεγάλων διοργανώσεων, μαγειρεύοντας για 100-200 άτομα, αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με την τροφοδοσία.
Το Options Food Lab έχει επεκτείνει τις δραστηριότητές του αναλαμβάνοντας γευστικές εκδηλώσεις και κέτερινγκ για οργανισμούς.
Τα έσοδα μοιράζονται στους μάγειρες και τις μαγείρισσες, πρόσφυγες και μετανάστες, ενώ διανέμονται μερίδες φαγητού σε καταλήψεις φιλοξενίας προσφύγων.
Η ομάδα αναζητά μόνιμο χώρο για να εγκαταστήσει τον επαγγελματικό εξοπλισμό που έχει ήδη αποκτήσει από δωρεές, με σκοπό να λειτουργήσει ως εργαστήριο μαγειρικής, «θερμοκοιτίδα» για να ξεδιπλώσουν τα γαστριμαργικά τους ταλέντα πρόσφυγες που ζουν στην Ελλάδα.
Επόμενο βήμα η θέσπιση συνεταιρισμού ώστε η νομαδική κουζίνα να αποκτήσει θεσμική υπόσταση, που να συνδέεται με τον κοινωνικό χαρακτήρα των δράσεών της.
Για την επόμενη δράση του Options Food Lab και περισσότερες πληροφορίες, μείνετε συντονισμένοι στην ιστοσελίδα τους: http://options.limited.

Πηγή : www.efsyn.gr