Το ΔΙΚΤΥΟ Ανανεωτικής Αριστεράς συμμετέχει σε δημόσια δράση ενάντια στην επικύρωση της CETA

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


 Θέμα : Συμμετέχουμε σε δημόσια δράση ενάντια στην επικύρωση της CETA

Την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου, ο Έλληνας Υπουργός Ανάπτυξης (και Εμπορίου), κ. Σταθάκης  – στην ουσία η ελληνική κυβέρνηση – μαζί με τις άλλες 27 της Ε.Ε. συμφώνησαν στη Μπρατισλάβα να προχωρήσει η συμφωνία CETA – και μάλιστα με άμεση «προσωρινή εφαρμογή».
Οι 27 της ΕΕ αγνόησαν και περιφρόνησαν τις εκδηλώσεις καταγγελίας της  CETA και της δίδυμης αδελφής της TTIP, η οποία φαίνεται ότι δεν θα προχωρήσει. Το πάγωμα των διαπραγματεύσεων για την TTIP είναι απολύτως προσχηματικό, αφού μετά τις εκλογές σε ΗΠΑ, Γερμανία και Γαλλία θα επανέλθει με άλλο όνομα πιθανόν.

 ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ότι συμμετέχουμε στη  δημόσια δράση,
που διοργανώνει το Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2016,
στις 12 το μεσημέρι στο Σύνταγμα, Ερμού και Νίκης,
η Ελληνική Πρωτοβουλία STOP TTIP CETA TiSA,
στο πλαίσιο της Πανευρωπαϊκής Φθινοπωρινής Εκστρατείας Last Days of CETA,
με αίτημα:

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ /  ΕΠΙΚΥΡΩΣΕΙ
ΤΗ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ CETA

Το ΔΙΚΤΥΟ Ανανεωτικής Αριστεράς καταδικάζει την αποδοχή, από την ελληνική κυβέρνηση και τις κυβερνήσεις των 27, της συμφωνίας CETA, η οποία επιβάλλει την πλήρη ασυδοσία των πολυεθνικών εταιρειών στο εμπόριο, στρέφεται ενάντια στη δημοκρατία με εκχώρηση θεσμών στις αγορές, καταστρέφει την οικογενειακή γεωργία και το περιβάλλον, αμφισβητεί το δικαίωμα για την επιλογή της τροφής μας σύμφωνα με τα πρότυπα και τις αξίες που μέχρι τώρα απολαμβάνουμε στην ΕΕ και προσβάλλει τους εργαζόμενους καταστρέφοντας δικαιώματα και υπηρεσίες.
ΚΑΛΟΥΜΕ τους Έλληνες Βουλευτές να αντιδράσουν στην ψήφιση της CETA και να «μπλοκάρουν» με κάθε δυνατό τρόπο την τελική επικύρωσή της.

Δημοψήφισμα για τους μισθούς των ιερέων;

 

Μιλώντας χθες στη σύνοδο της ιεραρχίας, ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος έριξε εμμέσως πλην σαφώς το «γάντι» του δημοψηφίσματος για το διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας στην κυβέρνηση, ανεβάζοντας και άλλο το θερμόμετρο στις σχέσεις του με το Μαξίμου. Η απάντηση δεν άργησε να έλθει: "Καλοδεχούμενο λοιπόν ένα Δημοψήφισμα" αλλά με ....άλλο ερώτημα-βόμβα!

Να θυμηθούμε όμως τι είπε ο αρχιεπίσκοπος. Κατ' αρχήν εξαπέλυσε επίθεση κατά της Αριστεράς αλλά και των "νεοφιλελεύθερων κομμάτων" σημειώνοντας:

«Τα κόμματα της Αριστεράς με τη γνωστή φιλοσοφικο-κοινωνική βιοκοσμοθεωρία του κομμουνιστικού κοσμοειδώλου, όπως γνώρισε τον χωρισμό αυτό ο καταρρεύσας υπαρκτός σοσιαλισμός στο ανατολικό μπλοκ -που στην ουσία ήταν ο διωγμός της θρησκευτικής πίστεως- ελαύνονται από αποτυχημένα αθεϊστικά ιδεολογήματα και συναντώνται με τα υπόλοιπα κόμματα του νεοφιλελεύθερου χώρου κάτω από τις ντιρεκτίβες της νέας εποχής και της νέας τάξεως»

«Μιλούν για χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους επικαλούμενοι δήθεν προοδευτικά συνθήματα. Οι αντιλήψεις, όμως, περί χωρισμού είναι του περασμένου αιώνα που γεννήθηκαν κάτω από μισαλλόδοξο αντιθρησκευτικό και αντικληρικαλιστικό λαϊκιστικό πνεύμα που δεν συμβιβάζεται με τις σημερινές πολιτειακές και θρησκευτικές αντιλήψεις», πρόσθεσε ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος δανειζόμενος, όπως είπε, «τις σκέψεις του αγαπητού αδελφού, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ».

«Η προσωπική μου άποψη», είπε στη συνέχεια, «είναι ότι η Πολιτεία ούτε θέλει αλλά ούτε μπορεί, πράγματι, να χωριστεί από την Εκκλησία με όρους κοινωνίας, όπως δεν μπορεί να χωρισθεί από οποιαδήποτε "γνωστή θρησκεία". Η Πολιτεία, εάν το θελήσει, και έχει τη συγκατάθεση αυτού του λαού ας το επιχειρήσει τηρώντας, βεβαίως τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει έναντι της Εκκλησίας και τις σχετικές συμβάσεις».

Βεβαίως, τη λέξη "δημοψήφισμα" δεν την ανέφερε. Πράγμα που εντόπισε ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών, Χριστόφορος Βερναρδάκης, ο οποίος έγραψε αργά τη νύχτα στο FaceBook σε μήνυμά του που ανακάλυψε πρώτο το Matrix24:

"Διαβάζουμε διάφορα για τη δήλωση του Ιερώνυμου περί δημοψηφίσματος και πρέπει να διευκρινιστούν τα ακόλουθα:

1. Ο Αρχιεπίσκοπος δεν μίλησε για Δημοψήφισμα περί χωρισμού Κράτους - Εκκλησίας. Είναι πολύ πιο έξυπνη η αναφορά του περί "χωρισμού Λαού - Εκκλησίας", που αν είναι να γίνει θα γίνει με καταφυγή στο λαό και με πρωτοβουλία των "άλλων", δηλαδή των "αντικληρικαλικών".

2. Με τον τρόπο αυτό: α) δεν ταυτίζεται ευθέως και γραμμικά με την "πρωτοβουλία Χριστόδουλου" στις αρχές του '00 (ταυτότητες), δηλαδή δεν εμφανίζεται αυτός και η Εκκλησία σε θέση "επιτιθέμενων" και, β) επιχειρεί μέσω της υπόνοιας "δημοψηφίσματος" να μετατοπίσει τον αυτονόητο διοικητικό διαχωρισμό Κράτους / Εκκλησίας σε συνολικό και μείζον εθνικό ιδεολογικό ζήτημα, στηριζόμενος, όπως νομίζει, στην κινητοποίηση του συντηρητικού κόσμου και της Δεξιάς".

Και αμέσως μετά, ο υπουργός, αρμόδιος και για τα ειδικά μισθολόγια τα οποία οι θεσμοί απαιτούν να καταργηθούν "εδώ και τώρα" και στα οποία περιλαμβάνονται οι μισθοί των ιερέων, έριξε τη βόμβα:

"Καλοδεχούμενο λοιπόν ένα Δημοψήφισμα. Οχι όμως με γενικά και αόριστα ερωτήματα που θα επιτρέψουν μια "λαϊκιστική" μετάθεση (κατά πως θα λέγανε και οι νεοφιλελεύθεροι), αλλά με ένα συγκεκριμένο και κομβικό ερώτημα:
Συμφωνείτε οι μισθοί των 10.000 ιερέων να καταβάλλονται από το κράτος, ΝΑΙ ή ΟΧΙ;".

Πηγή : www.matrix24.gr

Ανατολική Γερμανία vs Δυτική Γερμανία, 26 χρόνια μετά την επανένωση

 

Ήταν 3 Οκτωβρίου 1990 όταν οι δυο Γερμανίες επανενώθηκαν. Τότε σίγουρα διέφεραν πολύ. Τι γίνεται όμως σήμερα, 26 χρόνια μετά την επανένωση; 

Εισόδημα, μόρφωση, ικανοποίηση από τη ζωή είναι τρεις τομείς στους οποίους η πρώην ανατολική Γερμανία έχει καλύψει την απόσταση που την χώριζε από τα δυτικά κρατίδια. Υστερεί όμως ακόμα σημαντικά σε άλλους τομείς. 
Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει από τα στοιχεία της Γερμανικής Στατιστικής Υπηρεσίας τα οποία δημοσιεύει σε σχετικό αφιέρωμα η γερμανική εφημερίδα Suddeutsche Zeitung.
Οι ομοιότητες 
Προσδόκιμο ζωής. Είναι πλέον το ίδιο για τις γυναίκες, δηλαδή 83,1 χρόνια. Για τους άνδρες στα ανατολικά αυξήθηκε από τα 70 στα 77,1, δηλαδή πάνω από 7 χρόνια, ενώ στα δυτικά από 73 στα 78,4. 
Ποσοστό γεννήσεων. Στα λεγόμενα νέα κρατίδια το ποσοστό είναι 1,54 παιδιά ανά γυναίκα, ενώ πριν την ενοποίηση ήταν 1. Αυτό το ποσοστό είναι πλέον υψηλότερο από τα δυτικά κρατίδια όπου αντιστοιχούν 1,47 παιδιά ανά γυναίκα. 
Εσωτερική μετανάστευση. Η μαζική μετακίνηση από τα ανατολικά προς τα δυτικά κρατίδια έχει πλέον σταματήσει ενώ παρατηρείται πλέον και μετακίνηση από τα δυτικά προς τα ανατολικά καθώς τα κρατίδια αυτά έχουν γίνει ελκυστικά από οικονομικής άποψης. 
Μόρφωση - εκπαίδευση. Εδώ οι Ανατολικογερμανοί βρίσκονται πιο ψηλά στην κλίμακα ικανοποίησης (μετράται από το 1 έως το 10), ενώ το Βερολίνο και τα δυτικά κρατίδια σαφώς πιο κάτω. 
Ποιότητα ζωής. Η ποιότητα περιβάλλοντος και κατοικίας είναι υψηλότερη στην ανατολική από ότι στη δυτική Γερμανία. 
Υγεία. Δεν υπάρχει πια σημαντική διαφορά μεταξύ ανατολής και δύσης. Η θνησιμότητα σε όλα τα κρατίδια είναι περίπου η ίδια.
Οι διαφορές
Ικανοποίηση από τη ζωή. Σε μια κλίμακα από το 1 έως το 10 οι Ανατολικογερμανοί βρίσκονται στο 5 από πλευράς ικανοποίησης από τη ζωή τους, ενώ οι Δυτικογερμανοί στο 6 - 7.
Ανεργία. Η ανεργία είναι σαφώς μεγαλύτερη στην ανατολική Γερμανία. Πάντως τα βορειοδυτικά κρατίδια Σλέσβιχ - Χόλσταιν και Αμβούργο είναι στο ίδιο επίπεδο με την ανατολική Θουριγγία. 
Σε γενικές γραμμές, ωστόσο, η διαφορά στην ανεργία δεν έγκειται και τόσο στο δίπολο Ανατολή - Δύση αλλά κυρίως στο δίπολο Βορράς - Νότος. Η Έσση, η Ρηνανία - Παλατινάτο, η Βάδη Βυρτεμβέργη και η Βαυαρία που είναι νότια κρατίδια έχουν λιγότερους ανέργους σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα, είτε βόρεια, είτε ανατολικά. 
Εισόδημα. Σε ό,τι αφορά το εισόδημα η ανατολή υπολείπεται κατά μέσο όρο σαφώς της δύσης, με μόνη εξαίρεση το Βερολίνο. Μεγάλη διαφορά υπάρχει όμως και μεταξύ των πολύ πλούσιων νότιων και των φτωχότερων βόρειων κρατιδίων. 
Κατά κεφαλήν εισόδημα. Έχει αυξηθεί στα ανατολικά θεαματικά από το 1991. Από το περίπου 43% που ήταν έφτασε στο 72,5% του εισοδήματος της δύσης. Η διαφορά, ωστόσο, συνεχίζει να είναι μεγάλη, της τάξης του 27,5%. Η αγοραστική δύναμη των πολιτών στα ανατολικά κρατίδια είναι σαφώς χαμηλότερη. 
Ξενοφοβία. Στη Γερμανία σημειώνεται συχνά ότι παρά το γεγονός ότι στην ανατολική Γερμανία υπάρχουν λιγότεροι αλλοδαποί, οι ακροδεξιές βιαιότητες εναντίον τους είναι πολύ περισσότερες. Τα ανατολικά κρατίδια έχουν ποσοστά αλλοδαπών έως 4% (εξαιρείται το Βερολίνο με 15,5%) ενώ στα δυτικά το ποσοστό κυμαίνεται από 6,3% έως 15,2%. 

Πηγή : http://tvxs.gr

Ο Ερντογάν, η Λωζάνη και το σύνδρομο των Σεβρών

της Μαρίας Γιαννακάκη
 

 

Μία δήλωση του Ερντογάν την προηγούμενη εβδομάδα ήταν αρκετή για να αρχίσουν οι γνωστοί κύκλοι σε Ελλάδα, αλλά και Κύπρο, να πλέκουν την φανέλα του στρατιώτη.
 Κοντά σε αυτούς στοιχήθηκαν και ψύχραιμοι, μέχρι σήμερα, αναλυτές και δημοσιολογούντες κινούμενοι από κεκτημένη αντιπολιτευτική διάθεση, ξεχνώντας ότι τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής δεν θα έπρεπε να είναι πρόσφορο έδαφος εύκολης αντιπολιτευτικής ρητορικής.
Αντανακλά όμως η δήλωση Ερντογάν μία νέα φάση αναθεωρητισμού; Ανοίγει ζητήματα αμφισβήτησης της Συνθήκης της Λωζάνης, η οποία, ας ξεπεράσουμε έστω στιγμιαία τον ελληνοκεντρισμό μας, καθόριζε και τα νότια και νοτιοανατολικά σύνορα της γείτονος, άρα αφορά και στις σχέσεις της με τους Κούρδους;
Την απάντηση μας τη δίνει το δεύτερο μέρος της δήλωσης που αναφέρεται στη Συνθήκη των Σεβρών. Μία προσεκτική ματιά στην επικοινωνιακή στρατηγική των Τούρκων πολιτικών εδώ και δεκαετίες δείχνει ότι η επίκληση στην ταπεινωτική Συνθήκη των Σεβρών (σηματοδότησε τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την είσοδο των Δυτικών στη χώρα και την κηδεμονία του σουλτάνου) είναι ένα σίγουρο μέσο, προκειμένου να απελευθερωθεί ο αντιδυτικισμός των τούρκων. Οι κακοί Δυτικοί, οι οποίοι, διαχρονικά, απεργάζονται την καταστροφή του Τουρκικού έθνους και εποφθαλμιούν τα εδάφη της Τουρκίας. Μία σχεδόν ξεχασμένη συνθήκη στην Ευρώπη που όμως στην Τουρκία η θύμησή της προκαλεί εθνικιστικό παραλήρημα, ένας φόβος που ενώνει φιλελεύθερους και εθνικιστές και που, από τον περασμένο Ιούλιο, λειτουργεί ως πρώτης ποιότητας λίπασμα στις θεωρίες συνωμοσίας που ανθίζουν στη χώρα. Μία Συνθήκη, εύθραυστη όσο και οι πορσελάνες που κατασκευάζονταν στο εργοστάσιο όπου υπεγράφη, που, επιπλέον, προέβλεπε κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις δημιουργία κατ’ αρχήν αυτόνομου Κουρδικού Κράτους και την οποία, ακόμη και σήμερα επικαλούνται οι Κούρδοι.
Το «σύνδρομο των Σεβρών» προσπαθεί να ανακαλέσει στη συλλογική μνήμη των Τούρκων ο Ερντογάν όταν συνδέει, στο τέλος της δήλωσης, την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου με τη Δύση και σημειώνει ότι. αν είχε επιτύχει, οι συνέπειες για την Τουρκία θα ήταν δυσμενέστερες απ’ ό,τι αυτές των Σεβρών. Επίσης, προσπαθεί να διασκεδάσει τις ανησυχίες των συμπολιτών του για την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που παρατείνεται και την περιστολή βασικών ελευθεριών ως προϊόντα μηχανορραφιών του δυτικού κόσμου και του ευρωπαϊκού Τύπου.
Όμως αυτό δεν του είναι αρκετό: η επίκληση της Συνθήκης των Σεβρών και η ενεργοποίηση του αντίστοιχου συνδρόμου, φέρνει μοιραία στο μυαλό του μέσου Τούρκου τον λυτρωτή από αυτή την ταπείνωση: τον Κεμάλ Ατατούρκ και τον Πρωθυπουργό του Ινονού, ο οποίος υπέγραψε την Συνθήκη της Λωζάνης: ο σημερινός πόλεμος του Ερντογάν είναι διμέτωπος: Γκιουλενικοί και κεμαλιστές. Και σε αυτούς τους τελευταίους και τον κεμαλισμό επιτίθεται, λέγοντας ότι δεν υπερασπίστηκαν ως έπρεπε τα δίκαια της χώρας.
Η συνθήκη της Λωζάνης υπήρξε η ιστορική αφετηρία της σύγχρονης Τουρκίας, που σφραγίστηκε ιδεολογικά από τον κεμαλισμό, ο οποίος έχει πολύ βαθιές ρίζες στην τουρκική κοινωνία οριζόντια, ακόμη και μέσα στο ΑΚΡ. Στον κεμαλισμό επιτίθεται και όχι στην Ελλάδα, τον σπόρο της αμφιβολίας για την ευθυκρισία, τον πατριωτισμό και τις ικανότητες των ηρώων τους θέλει να σπείρει στην τουρκική κοινωνία και να θέσει εν αμφιβόλω τις αξίες πάνω στις οποίες χτίστηκε η κεμαλική Τουρκία.
Πόσο μακρινό φαντάζει σήμερα το δόγμα Νταβούτογλου, η θεωρία των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες και το «στρατηγικό βάθος» στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. Αντί για φιλικές σχέσεις με τις γύρω χώρες, και τους συμμάχους, η σύγχρονη Τουρκία έχει ανοίξει μέτωπα παντού και με όλους (η νεόκοπη φιλία με τον Πούτιν με συγκολλητική ουσία τον αντιευρωπαϊσμό και τον αντιδυτικισμό ιστορικά είναι εξαιρετικά επισφαλής) και από παράγοντας σταθερότητας στην Μέση Ανατολή, έχει γίνει μέρος του προβλήματος.
Τα 15 χρόνια της πρωτοκαθεδρίας του AKP έχουν δείξει, όμως, ότι ο περίφημος αυθορμητισμός και το απρόβλεπτο του Τούρκου ηγέτη έχουν ένα βαθιά ελεγχόμενο σκληρό πυρήνα ιεράρχησης των προβλημάτων που αντιμετωπίζει. Και σήμερα, τα προβλήματά του είναι πολύ μακριά από την Ελλάδα.

Πηγή :  http://tvxs.gr

Νίκος Πουλαντζάς. Ένας κορυφαίος διανοητής του Μαρξισμού

 

Ο Νίκος Πουλαντζάς θεωρείται σε παγκόσμιο επίπεδο ένας από τους κορυφαίους διανοητές του μαρξισμού, αλλά ταυτόχρονα ήταν μια πολυσχιδής προσωπικότητα που σκέπασε με μυστήριο η αυτοκτονία του στις 3 Οκτωβρίου του 1979. Πέθανε σε ηλικία μόλις 43 ετών, όμως είχε προλάβει να φέρει επανάσταση στην κοινωνική επιστήμη, ενώ θεωρείται εμβληματική μορφή στον πολιτικό χώρο της ανανεωτικής αριστεράς, όπως άλλωστε μαρτυρά σήμερα και η λειτουργία του Ινστιτούτου πολιτικού προβληματισμού, «Νίκος Πουλαντζάς». Ο  Νίκος Πουλαντζάς γεννήθηκε τα 1936 στην Αθήνα. Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος και μεγάλωσε στην οδό Βερανζέρου, όπου τα βιώματα της κατοχής και του εμφυλίου διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην πολιτική του συνείδηση.
Πήγε σχολείο στο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών και παράλληλα στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Άρχισε να αναμειγνύεται ενεργά με την πολιτική κατά τη διάρκειά των σπουδών του στη Νομική, με αφορμή και τα γεγονότα της Κύπρου. Αποφοίτησε με βαθμό άριστα το 1957, αλλά δεν άσκησε ποτέ τη δικηγορία. Συνέχισε τις σπουδές του στη Φιλοσοφία του Δικαίου στα πανεπιστήμια του Μονάχου και της Χαϊδελβέργης και το 1964 ολοκλήρωσε τη διατριβή του στη Σορβόνη με θέμα «Φύση Πραγμάτων και Δίκαιο». Το 1966 παντρεύτηκε τη συγγραφέα και δυναμική εκπρόσωπο του γυναικείου κινήματος στη Γαλλία, Αννί Λεκλέρ, με την οποία απέκτησαν μια κόρη το 1971.

Ο Πουλαντζάς και ο Μάης του ΄68
Ο Νίκος Πουλαντζάς αναδείχτηκε με πρωτοφανή ταχύτητα στο πανεπιστημιακό προσωπικό της Γαλλίας. Προτού συμπληρώσει τα 30 του χρόνια, δίδασκε κοινωνιολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού (Βενσέν). Το 1969, λίγους μήνες μετά την εξέγερση των φοιτητών στο Παρίσι, εξέδωσε το βιβλίο «Πολιτική Εξουσία και Κοινωνικές Τάξεις», το οποίο μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Ήταν η αφορμή για να γίνει γνωστός στον κόσμο της διανόησης σε παγκόσμια κλίμακα. Σε επιστημονικό επίπεδο, πραγματευόταν την έννοια της «σχετικής αυτονομίας» του κράτους, που αμφισβητούσε την παραδοσιακή μαρξιστική αντίληψη ότι το κράτος αποτελεί εργαλείο της άρχουσας τάξης. Πίστευε δηλαδή ότι πέρα από τον οικονομικό παράγοντα, το κράτος επηρεάζεται και από τα άλλα στοιχεία της κοινωνικής δράσης, την πολιτική και την ιδεολογία.
Σε αυτές τις απόψεις είχε επηρεαστεί βαθιά από τον άλλο μεγάλο διανοητή του δομικού μαρξισμού, τον Γάλλο Λουί Αλτουσέρ, ο οποίος κατά σύμπτωση είχε επίσης μια προσωπική τραγική ιστορία. Έπασχε από μανιοκατάθλιψη, στραγγάλισε τη γυναίκα του και νοσηλεύτηκε χρόνια σε ψυχιατρεία.Οι διαλέξεις του Νίκου Πουλαντζά ήταν ελκυστικές στους φοιτητές γιατί πέρα από το ενδιαφέρον που είχε το μάθημά του, το κλίμα στην αίθουσα ήταν άνετο. Επιπλέον, υπήρχε συνέπεια λόγων και έργων, καθώς ο διάσημος καθηγητής που διακήρυττε την αποφασιστική σημασία της πολιτικής, συμμετείχε ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα, ως υπεύθυνος έκδοσης του περιοδικού «Αγώνας». Ήταν ενεργό μέλος του ΚΚΕ Εσωτερικού στο οποίο εντάχθηκε μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ το 1968, ενώ νωρίτερα συμμετείχε στη νεολαία της ΕΔΑ. Για πολλούς, κορυφαία στιγμή του συγγραφικού έργου του Νίκου Πουλαντζά ήταν το βιβλίο «Φασισμός και δικτατορία» στο οποία ερμηνεύει την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη του μεσοπολέμου, ως αποτέλεσμα μιας κρίσης του καπιταλισμού σε ιμπεριαλιστικό περιβάλλον. Τονίζει ότι η εκδήλωση των ναζιστικών μορφωμάτων δεν θα ήταν εφικτή εάν δεν είχε προηγηθεί ο εκφασισμός του κοινωνικού σώματος ως μέσο αντεπανάστασης. Το απροσδόκητο τέλος
Μετά το 1974 έδωσε αγώνα για τη συσπείρωση των αριστερών δυνάμεων. Το 1977 πολιτεύτηκε, αλλά η εκλογική συμμαχία στην οποία συμμετείχε απέτυχε στις κάλπες. Τότε, ο Νίκος Πουλανζτάς μιλούσε για τις ανεπάρκειες του Ευρωκομμουνισμού, αλλά και τις ιδιαιτερότητες που είχε πάντα η Ελλάδα. Όπως ανέφερε: «η ελληνική εργατική τάξη δεν έχει υψηλό επίπεδο συνείδησης. Στην Ελλάδα, δύσκολα θα βρείτε μια οικογένεια που να είναι εργάτες και ο πατέρας και ο γιος. Η κοινωνική κινητικότητα προς τη μικροαστική τάξη είναι πολύ μεγάλη. Ορισμένοι από την εργατική τάξη γίνονται μικροαστοί, μεταναστεύουν και γίνονται πράκτορες της μεγαλοαστικής τάξης. Έρχονται στο Λονδίνο και εργάζονται για τις ναυτιλιακές εταιρείες ή πάνε στην Αμερική. Αυτή η αδυναμία της εργατικής τάξης δεν είναι άσχετη με τις επιτυχίες που σημειώνει σήμερα στην Ελλάδα ο δογματισμός».

«Όταν κανένα τμήμα της κυρίαρχης τάξης δεν μπορεί να επιβάλει την ηγεσία του στο «συνασπισμό της εξουσίας», τότε το φασιστικό κράτος αντικαθιστά το δημοκρατικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα, ως λύση στην κρίση της καπιταλιστικής κοινωνίας, η οποία απειλείται από την οργανωμένη εργατική τάξη»
Βλέποντας τη χρεοκοπία του σταλινισμού και τις αποτυχίες της σοσιαλδημοκρατίας, αφιερώθηκε στη μελέτη του μετασχηματισμού του κράτους και του ρόλου της δημοκρατίας στον σοσιαλισμό της. Τον Απρίλιο του 1977 είχε έρθει στην Ελλάδα να δώσει κάποιες διαλέξεις και είχε δηλώσει: «Θα φτιάξω ένα βιβλίο για το κράτος στο σύγχρονο καπιταλισμό και έπειτα θα κοιτάξω να αλλάξω επάγγελμα γιατί θα τα έχω πει όλα.» Το τελευταίο του βιβλίο είχε τίτλο: «Το κράτος, η εξουσία, ο σοσιαλισμός». Σε αυτό επέμενε στην πάλη κατά του καπιταλισμού με δημοκρατικά μέσα, ως έκφραση των μαζικών κινημάτων. Αυτή η αντίληψη συμπυκνώνεται στην περίφημη φράση του:«ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει».
Παρά τη φήμη που είχε αποκτήσει και τη γοητεία που εξέπεμπε στο εκάστοτε ακροατήριό του, ο Νίκος Πουλαντζάς δεν κατηγορήθηκε για υπεροπτική συμπεριφορά και όπως μαρτυρούσαν συνάδελφοί του, παρέμενε εξαιρετικά επιμελής στις εργασίες του και δεν διεκδικούσε ποτέ το αλάθητο. Όσοι τον γνώριζαν μιλούν για έναν άνθρωπο σχεδόν δισυπόστατο. Ήταν εργασιομανής και μπορούσε να κλείνεται επί ώρες στο γραφείο του μέσα σε στοίβες βιβλίων και σύννεφα καπνού, αφού κάπνιζε αρειμανίως. Ωστόσο, όταν σταματούσε τη δουλειά, ήταν εξωστρεφής, έβλεπε φίλους, έβγαινε βόλτες και άκουγε μουσική. Το βροντερό του χαμόγελο είναι μια ανάμνηση που διατηρούν όλοι οι φίλοι του. Στις 3 Οκτωβρίου του 1979, ο Νίκος Πουλαντζάς πήρε αγκαλιά τα βιβλία του κι πήδηξε από τον 13ο όροφο της πολυκατοικίας που έμενε στο Παρίσι.

Πηγή  : www.ipyxida.gr

«Εντυπωσιακό» αποτέλεσμα στο... άκυρο δημοψήφισμα U

 

Λιγότερο από το 40% του εκλογικού σώματος συμμετείχε στο δημοψήφισμα που διεξήχθη την Κυριακή, στο οποίο οι Ούγγροι πολίτες κλήθηκαν να αποφασίσουν αν δέχονται ή απορρίπτουν το μερίδιο που αντιστοιχεί στη χώρα τους στην αναλογική μετεγκατάσταση αιτούντων άσυλο.  
Μπορεί η συντριπτική πλειοψηφία (περίπου 3,2 εκατ. πολίτες) όσων ψήφισαν να απέρριψε τις ποσοστώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ανακατανομή των προσφύγων (στηρίζοντας τον πρωθυπουργό Βίκτορ Όρμπαν), ωστόσο το χαμηλό ποσοστό συμμετοχής που άγγιξε μόλις το 39,9%, κατέστησε αυτομάτως άκυρο το δημοψήφισμα, καθώς απαιτείτο το 50% συν μία ψήφο προκειμένου να έχει ισχύ. 
Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο Όρμπαν έσπευσε να κάνει λόγο για «εντυπωσιακό» αποτέλεσμα και να κουνήσει το δάχτυλο στην Ε.Ε. για την πολιτική της στο προσφυγικό ζήτημα. 

Οι Βρυξέλλες δεν θα μπορούν να επιβάλλουν τη βούλησή τους στην Ουγγαρία... δεν μπορούν να αγνοούν τη βούληση του 99,2% των ψηφοφόρων. Δεκατρία χρόνια αφότου η ευρεία πλειοψηφία των Ούγγρων ψήφισε σε ένα δημοψήφισμα υπέρ της ένταξης της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σήμερα οι Ούγγροι πολίτες έκαναν τις φωνές τους να ακουστούν ξανά σε ένα ευρωπαϊκό ζήτημα. Πετύχαμε ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα, διότι έχουμε ξεπεράσει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για την ένταξη στην Ε.Ε.

Ο Ούγγρος πρωθυπουργός τόνισε ότι σκοπεύει να καταθέσει σχετική τροπολογία προκειμένου να καταστεί νόμος το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. 
Πολιτικοί αναλυτές υπολογίζουν ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος συνιστά μεγάλη ήττα για τον Όρμπαν, ο οποίος αναμένεται να δεχθεί ισχυρές πιέσεις τόσο από αριστερά του, όσο και από δεξιά. 

Πηγή : www.efsyn.gr

Μετά το μπάζωμα, κόβουν και τα δέντρα

 

Συντάκτης: Τάσος Σαραντής

 

Σφοδρή επίθεση κατά της Περιφέρειας Αττικής, αλλά και κατά του αντιπεριφερειάρχη Νότιου Τομέα Χρήστου Καπάταη, εξαπέλυσε το Δίκτυο Πολιτών για τη Διάσωση του Ρέματος της Πικροδάφνης, ενώ από τα πυρά του δεν ξέφυγε και το πρακτορείο ειδήσεων ΑΠΕ-ΜΠΕ.
Αφορμή για την έντονη αντίδραση του Δικτύου στάθηκαν οι δηλώσεις του κ. Καπάταη στο ΑΠΕ-ΜΠΕ μετά τις αντιδράσεις που προκάλεσε η θετική γνωμοδότηση του Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής στη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) στις 30 Αυγούστου για το έργο «Ανάπλαση Ρέματος Πικροδάφνης-από Λεωφόρο Βουλιαγμένης έως εκβολή», την υλοποίηση του οποίου επιδιώκει η Περιφέρεια.

Πυκνώνουν οι αντιδράσεις

«Σε δεινή θέση έχει βρεθεί η διοίκηση της Περιφέρειας Αττικής, εξαιτίας της επιμονής της να προωθήσει το ρεματοκτόνο έργο. Οσο πυκνώνουν οι αντιδράσεις τόσο μεγαλώνει ο εκνευρισμός στα υψηλά κλιμάκια της Περιφέρειας, με αποτέλεσμα να εκτρέπονται και να οδηγούνται σε παρεμβάσεις που τους εκθέτουν ανεπανόρθωτα.
»Τελευταίο κρούσμα η παρέμβαση του αντιπεριφερειάρχη Νότιου Τομέα κ. Καπάταη, μέσα από τον, πάντα φιλόξενο για τις απόψεις της Περιφέρειας, “δίαυλο” του ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο οποίος προσπάθησε να ανασκευάσει ένα στοιχείο της ΜΠΕ, που δημοσιοποίησε το Δίκτυο Πολιτών για τη Διάσωση του Ρέματος της Πικροδάφνης», αναφέρεται σε ανακοίνωση.
Το επίμαχο στοιχείο της ΜΠΕ που δημοσιοποίησε το Δίκτυο αφορούσε το γεγονός ότι στην περιοχή του ρέματος, εντός των ορίων των έργων διευθέτησής του, μήκους 5 χιλιομέτρων, υπάρχουν περίπου 1.000 δένδρα και ότι το σύνολο των υφιστάμενων δέντρων διατηρούνται στη θέση τους, εκτός από ορισμένα που απομακρύνονται λόγω της διευθέτησης του ρέματος, 776 (!) στον αριθμό, τα οποία θα κοπούν.
Στις δηλώσεις του ο κ. Καπάταης απέδωσε τις αντιδράσεις στο έργο της Περιφέρειας σε καταπατητές και κύκλους που εκπροσωπούν συμφέροντα, για την εμμονή στην υλοποίηση του έργου επικαλέστηκε τους κινδύνους από την πτώση πρανών και από τη μόλυνση του ρέματος και ισχυρίστηκε ότι είναι ψευδής η αναφορά για τα 1.000 δέντρα και ότι ο πραγματικός αριθμός είναι 3.250.
Τέλος, αν και αναγνώρισε ότι τα δέντρα που θα κοπούν είναι 776, ισχυρίστηκε ότι θα αντικατασταθούν από άλλα που θα φυτευτούν (900 δέντρα, 3.150 θάμνοι και άλλα 1.000 δέντρα στη φάση της ανάπλασης).
«Καταπατητές και κύκλοι συμφερόντων» οι αντιστεκόμενοι στο ρεματοκτόνο έργο, σύμφωνα με τον κύριο αντιπεριφερειάρχη. Δηλαδή ο Δήμος Αγίου Δημητρίου, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις και οι έγκριτοι επιστήμονες που αντιδρούν στα σχέδια της Περιφέρειας είναι καταπατητές!
«Ξέρει πολύ καλά ο κ. Καπάταης ότι οι αντιδράσεις στα σχέδια της Περιφέρειας προέρχονται από την κοινωνία των πολιτών και από τους φορείς που την εκπροσωπούν. Ανάμεσά τους ο Δήμος του Αγίου Δημητρίου, περιβαλλοντικές οργανώσεις και έγκριτοι επιστήμονες.
»Ο τόσο κατηγορηματικός στους ισχυρισμούς του κ. Καπάταης δεν έχει παρά να μας επιδείξει, έστω μία, αντίδραση που να υποδηλώνει συμφέρον καταπατητών ή φορέων ύποπτων συμφερόντων. Αλλιώς, είναι ένας κοινός συκοφάντης. Και κάτι ακόμη.
»Τι είναι αυτό που ωφελεί τους καταπατητές; Η “οριοθέτηση του ρέματος στη φυσική του κοίτη, σε συνδυασμό με μέτρα πραγματικής αποκατάστασής του, σαν φυσικού οικοσυστήματος”, που είναι η επιδίωξη των πολιτών και των συλλογικοτήτων τους, ή η συντήρηση της υφιστάμενης κατάστασης που έχει επιλέξει ο σχεδιασμός της Περιφέρειας;» αναφέρει το Δίκτυο.
«Τα σημεία στα οποία παρατηρείται πτώση πρανών και ρύπανση του ρέματος (άλλο ρύπανση, άλλο μόλυνση, κ. Καπάταη) ή άλλες δυσλειτουργίες -που αγνοεί ο κ. Καπάταης- είναι συγκεκριμένα και μετριούνται στα δάχτυλα των χεριών. Οφείλονται, κατά κανόνα, στην αλλοίωση της φυσικής κοίτης του ρέματος και αντιμετωπίζονται με σημειακές παρεμβάσεις.
»Δεν αντιμετωπίζονται με κοπές εκατοντάδων δέντρων και με τη μετατροπή του ρέματος σε εγκιβωτισμένο ανοιχτό οχετό, ούτε αντικαθιστώντας τη φυσική κοίτη του ρέματος με τα γνωστά σαρζανέτια-συρματοκιβώτια σε μήκος πολλών χιλιομέτρων», επισημαίνει.
«Ο κ. Καπάταης χρησιμοποιεί τον συνολικό αριθμό των δέντρων του ρέματος (3.250) για να μειώσει το μέγεθος της καταστροφής. Ομως, η καταγγελία αφορούσε την περιοχή της επέμβασης και σε αυτήν την περιοχή η ΜΠΕ είναι σαφέστατη ότι ο αριθμός των δέντρων είναι 1.000, κάτι που το αποκρύπτει. Η οικολογική συνείδηση του κ. Καπάταη και της Περιφέρειας θεωρεί ασήμαντο μέγεθος την κοπή 776 δέντρων, σε σύνολο 3.250», τονίζεται στην ανακοίνωση.
Επιπλέον, για τις δηλώσεις του κ. Καπάταη το Δίκτυο επισημαίνει: «Για γέλια είναι και ο ισχυρισμός για αντικατάσταση των κομμένων δέντρων με άλλα που θα φυτευτούν. Οχι μόνο γιατί θα χρειαστεί να περάσουν δεκαετίες μέχρι τα νέα δέντρα να φτάσουν να υποκαταστήσουν πραγματικά τα κομμένα, αλλά και γιατί δεν μπορούμε να φανταστούμε πώς θα φυτευτούν τόσα δέντρα και θάμνοι πάνω στα συρματοκιβώτια».
«Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να πληροφορηθούμε την άποψη της Διεύθυνσης Δασών για την κοπή των 776 δέντρων. Αραγε, φαίνονται και σε αυτήν λίγα τα δέντρα;», αναρωτιέται το Δίκτυο Πολιτών για τη Διάσωση του Ρέματος της Πικροδάφνης και κλείνει τη σχετική του ανακοίνωση με το ακόλουθο σχόλιο:
«Από το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων (ΑΠΕ-ΜΠΕ) θα περιμέναμε λιγότερη μεροληψία στην ειδησεογραφική κάλυψη της υπόθεσης. Είπαμε, να προβάλλονται οι θέσεις της Περιφέρειας, αλλά κάπου κάπου να ακούγεται και ο αντίλογος».
Πρέπει να σημειωθεί ότι τον τελικό λόγο για την έγκριση ή την απόρριψη της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του έργου τον έχει η Αποκεντρωμένη Διοίκηση, ενώ αναμένεται και η εκδίκαση στις 5/10/2016 προσφυγής πολιτών κατά της απόφασης έγκρισης των περιβαλλοντικών όρων αντίστοιχου έργου, που αφορά το τμήμα του ρέματος στην Ηλιούπολη (μέχρι τη Λ. Βουλιαγμένης).

Via : www.efsyn.gr

Αμηχανία των Βρυξελλών μπροστά στο δημοψήφισμα της Κυριακής στην Ουγγαρία

 

Με αμηχανία αντιμετωπίζουν οι Βρυξέλλες το δημοψήφισμα στην Ουγγαρία σχετικά με την αποδοχή ή μη της μετεγκατάστασης των προσφύγων. Το αυριανό δημοψήφισμα είναι το τρίτο που διοργανώνεται μέσα στη χρονιά σε κράτος-μέλος, μετά την ψήφο των Βρετανών υπέρ του Brexit και την απόρριψη της εμπορικής συμφωνίας της ΕΕ με την Ουκρανία από τους Ολλανδούς.

«Θέλετε η Ευρωπαϊκή Ένωση να θεσπίσει την υποχρεωτική μετεγκατάσταση των μη-ουγγρικής καταγωγής πολιτών στην Ουγγαρία, χωρίς την έγκριση του Κοινοβουλίου της Ουγγαρίας;» είναι το κάθε άλλο παρά ουδέτερο ερώτημα που αποφάσισε να θέσει ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βικτόρ Ορμπάν, ο οποίος εμφανίζεται πλέον να βάλλει απευθείας κατά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της οποίας πρωτοβουλία ήταν η πρόταση για κατανομή των προσφύγων στα κράτη-μέλη της ΕΕ. Με αυτό το ερώτημα δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν πως το παιχνίδι μπορεί ήδη να είναι χαμένο για τις Βρυξέλλες, υπενθυμίζοντας εκ παραλλήλου ότι τον τελευταίο χρόνο, η ουγγρική κυβέρνηση έχει πολεμήσει με κάθε μέσο το έκτακτο σχήμα μετεγκατάστασης προσφύγων, το οποίο ωστόσο μετά από μια σκληρή αντιπαράθεση μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών εγκρίθηκε από τη Σύνοδο Κορυφής το φθινόπωρο του 2015. Πάντως, η Ουγγαρία -όπως και κάποιες άλλες χώρες- δεν έχει πραγματοποιήσει καμία από τις περίπου 1.300 μετεγκαταστάσεις που της αναλογούν. Παρ΄ όλα αυτά, η Επιτροπή συνεχίζει τις προσπάθειές για κοινή διαχείριση της προσφυγικής κρίσης, προτείνοντας επιπλέον του έκτακτου μηχανισμού και ένα μόνιμο μηχανισμό ποσοστώσεων στην κατανομή των αιτούντων άσυλο, στο πλαίσιο της αναθεώρησης του Κανονισμού του Δουβλίνου.
Σε αυτό το πλαίσιο και σε μια προσπάθεια να σχετικοποιήσει το πολύ πιθανό «όχι» των Ούγγρων, η Επιτροπή φαίνεται να θέτει ως προτεραιότητα τη μη αμφισβήτηση της υπάρχουσας νομοθεσίας. «Τα κράτη-μέλη έχουν τη νομική υποχρέωση της εφαρμογής των αποφάσεων που ελήφθησαν», δήλωσε χαρακτηριστικά αυτή την εβδομάδα ο επίτροπος για τη Μετανάστευση, Δημήτρης Αβραμόπουλος, ενώ κύκλοι της Επιτροπής τονίζουν κατ' επανάληψη ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος μπορεί να αφορά μόνο μελλοντική νομοθεσία.
Ωστόσο, το ενδεχόμενο «όχι» των Ούγγρων, δεν μπορεί παρά να εκληφθεί επί της ουσίας ως πλήγμα για τη νομιμοποίηση των πολιτικών της ΕΕ και την ενότητα των μελών της. Ο πρόεδρος της Επιτροπή, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, είχε εκφράσει τις ανησυχίες του ως προς την απειλή για κάτι τέτοιο, προειδοποιώντας σε ομιλία του το καλοκαίρι πως «εάν καθιερωθούν τα δημοψηφίσματα για κάθε απόφαση των υπουργών και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η ευρωπαϊκή νομοθεσία είναι σε κίνδυνο».
Ενδεικτικά, από την άλλη, του πώς αντιμετωπίζουν τα πράγματα οι κυβερνώντες στην Ουγγαρία είναι ασφαλώς τα όσα ανέφερε πρόσφατα στις Βρυξέλλες ο ευρωβουλευτής Άντρας Γκιγιουρκ, επικεφαλής της ουγγρικής αντιπροσωπείας στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Υπεραμυνόμενος της απόφασης του Ορμπάν να οργανώσει δημοψήφισμα ανέφερε: «Αυτό το δημοψήφισμα αφορά τι είδους Ευρώπη θα έχουμε στο μέλλον. Θέλουμε να επιτραπεί στα θεσμικά όργανα της ΕΕ να σφετεριστούν εξουσίες που δεν τους έχουν δοθεί από τις ιδρυτικές συνθήκες; Βλέπουμε σήμερα μια ΕΕ που αμφισβητείται σοβαρά, και βασικός λόγος γι' αυτό είναι ότι οι ιθύνοντες και οι γραφειοκράτες στις Βρυξέλλες έχουν χάσει την επαφή με τη βούληση των Ευρωπαίων πολιτών. Δίνοντας στους ανθρώπους φωνή σε ένα τόσο σημαντικό θέμα -το δικαίωμα να αποφασίσουν ποιος μπορεί να ζει στη χώρα του- η Ουγγαρία θέλει να στείλει ένα ισχυρό μήνυμα προς την ΕΕ, το οποίο ελπίζουμε ότι θα βοηθήσει την Ένωση να διορθώσει την πορεία της».

Πηγή :  https://left.gr

Τι σημαίνει η αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης από τον Erdogan

 

Του Κώστα Ράπτη

Πότε ήταν περισσότερο ειλικρινής ο Tayyip Erdoğan; Στο μήνυμά του τον περασμένο Ιούλιο για την 93η επέτειο από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης, την οποία χαρακτήριζε αποτύπωση στο επίπεδο του διεθνούς δικαίου της "νίκης” που είχε προηγουμένως πετύχει "το ένδοξο τουρκικό έθνος” στο πεδίο των μαχών "με την πίστη, το κουράγιο και την αποφασιστικότητά του”; Ή χθες Πέμπτη, όταν σε συγκέντρωση τοπικών αιρετών αξιωματούχων υποστήριξε ότι η Συνθήκη της Λωζάννης "επιβλήθηκε” στην τουρκική πλευρά και ότι αυτοί που τότε διαπραγματεύτηκαν για λογαριασμό της "δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων”, με αποτέλεσμα να χαθούν νησιά καταπρόσωπο στις μικρασιατικές ακτές και να κληροδοτηθούν προβλήματα (υφαλοκρηπίδα, εναέρια και θαλάσσια δικαιοδοσία) που ακόμη αντιμετωπίζουν οι σημερινοί ιθύνοντες;
Συμβαίνει βέβαια επικεφαλής της τουρκικής αντιπροσωπείας (που "δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων”) να ήταν στην Διάσκεψη της Λωζάννης, ο Ισμέτ πασάς, μετέπειτα İsmet İnönü, στενός συνεργάτης και διάδοχος του Mustafa Kemal Atatürk, δεύτερος Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας (1938-1950) και αργότερα πρωθυπουργός (1961-1965), μετά το πραξικόπημα που ανέτρεψε την κυβέρνηση Menderes....
Ασφαλώς δεν είναι αμελητέο, σε μια τόσο λεπτή συγκυρία και σε μια τόσο δοκιμαζόμενη περιοχή, να αναπτύσσεται, έστω και εν παρόδω, "αναθεωρητική” φιλολογία για μια συνθήκη, που τερμάτισε υπερδεκαετείς αιματηρές εχθροπραξίες, θεωρήθηκε στον καιρό της υπόδειγμα επίλυσης συγκρούσεων (ακόμη και με την βάρβαρη, για τα σημερινά μας κριτήρια, επιλογή της υποχρεωτικής ανταλλαγής των πληθυσμών) και καθορίζει τα σύνορα που ισχύουν εδώ και εννέα δεκαετίες.
Όμως ο στόχος του Erdoğan δεν είναι η... ανάκτηση των ελληνικών νησιών του Αιγαίου - που άλλωστε εκχωρήθηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία με τη Συνθήκη του Λονδίνου το 1913 και δεν διεκδικήθηκαν από την τουρκική αντιπροσωπεία στη Λωζάνη για προφανείς δημογραφικούς λόγους.
Η πολεμική του Τούρκου προέδρου αποβλέπει στο εσωτερικό και δη στο ξαναγράψιμο της ιστορίας, με "αποκαθήλωση” της γενιάς των ιδρυτών της Τουρκικής Δημοκρατίας και εξύψωση του ιδίου σε ρόλο ηγέτη ενός νέου "Αγώνα Εθνικής Ανεξαρτησίας”, απέναντι σε εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς που απεργάζονται την ανατροπή του και τον διαμελισμό της χώρας.
Πολύ χαρακτηριστικά, η επίμαχη αποστροφή του Τούρκου προέδρου αποτελούσε τμήμα του ευρύτερου επιχειρήματος ότι η αποτυχία του πρόσφατου πραξικοπήματος αποτελεί μια νέα "Ημέρα της Ανεξαρτησίας” και η 15η Ιουλίου θα καθιερωθεί ως επίσημη αργία. Ήδη για τους μαθητές των τουρκικών σχολείων η νέα σχολική χρονιά άρχισε με τη διανομή εγχειριδίου για το αποτυχημένο πραξικόπημα, προλογιζόμενου από τον ίδιο τον Erdoğan.
Στην κρίσιμη μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα συγκυρία κατά την οποία όλες οι πολιτικές συμμαχίες επαναπροσδιορίζονται και ο τουρκικός κρατικός μηχανισμός "κανιβαλίζει” τον εαυτό του, με εκτατεμένες εκκαθαρίσεις, η ανάπτυξη ενός νέου "εθνικού αφηγήματος” επείγει.
Η κεμαλιστική αντιπολίτευση αντιλαμβάνεται το διακύβευμα και αντιδρά αναλόγως. Η βουλευτίνα Αγκύρας του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (και εγγονή του İnönü) Gülsün Bilgehan προέτρεψε τον Erdoğan να μελετήσει την Ιστορία σχετικά με την συνθήκη που αποτελεί την ληξιαρχική πράξη γεννήσεως της Τουρκικής Δημοκρατίας, ενώ ο βουλευτής Κωνσταντινουπόλεως του ίδιου κόμματος Gürsel Tekin έκανε λόγο για "ντροπή” και ο συνάδελφός του από την ίδια περιφέρεια, Mahmut Tanal παρατήρησε ότι η αμφισβήτηση της Λωζάννης συνιστά αποδοχή των διομολογήσεων και της αποικιοκρατίας – δηλ. της μοίρας που ακολούθησαν χώρες σαν τη Συρία, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν.
Όμως ο Erdoğan οραματίζεται μία "νέα Τουρκία” - θα μπορούσε να πει κανείς μια "Δεύτερη Τουρκική Δημοκρατία”, σε αντικατάσταση αυτής που ιδρύθηκε το 1923, αλλά με άρση της ρήξης που προέκυψε τότε με το οθωμανικό παρελθόν. Καθόλου τυχαία, το έτος 2023, όταν η Τουρκική Δημοκρατία θα έχει συμπληρώσει εκατό χρόνια ζωής και το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης μόλις... 21 χρόνια στην εξουσία, προβάλλει ως το μεγάλο ορόσημο και των φαραωνικών κατασκευαστικών έργων που προωθεί ο Τούρκος πρόεδρος.
Κατά τα λοιπά, με τις χθεσινές αναφορές του ο Erdoğan υποδαυλίζει αντιδυτικές φοβίες, όταν υποστηρίζει ότι η συνθήκη της Λωζάννης μπορεί να θεωρείται ως επιτυχία μόνο επειδή είχε προηγηθεί η απείρως δυσμενέστερη για την τουρκική πλευρά Συνθήκη των Σεβρών – και ιδίως όταν κινδυνολογεί ότι μια "νέα και χειρότερη Συνθήκη των Σεβρών” θα ανέμενε την Τουρκία σε περίπτωση νίκης του (προφανώς ξενοκίνητου) πραξικοπήματος. Όμως το σύνδρομο της καχυποψίας απέναντι στις "δυτικές επιβουλές” διακατέχει διαχρονικά τόσο τους "κοσμικούς” όσο και τους "ισλαμιστές” της τουρκικής πολιτικής – που κατά τα λοιπά αλληλοκαταγγέλλονται ως ενεργούμενα των εχθρών του έθνους.
Είναι ενδεικτικό ότι τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί στην γείτονα, κυρίως μέσω Διαδικτύου, μια συνωμοσιολογική παραφιλολογία που θέλει την Συνθήκη της Λωζάnνης να εκπνέει, βάσει μυστικού προσαρτήματος, με την συμπλήρωση εκατό ετών από την υπογραφή της. Για τους κεμαλιστικών τάσεων διακινητές αυτής της φήμης, αυτό θα σημάνει εκτεταμένες απώλειες εδαφών, με δημιουργία ανεξάρτητου Κουρδιστάν και συγκρότηση ενός "Ορθόδοξου Βατικανού” πέριξ του Φαναρίου, με αντάλλαγμα ενδεχομένως την προσάρτηση της Δυτικής Θράκης. Αντίθετα, για τους πιο φιλοκυβερνητικούς η "επικείμενη εκπνοή της Συνθήκης της Λωζάνης” θα ανοίξει τον δρόμο της εκμετάλλευσης των τουρκικών υδρογοναθράκων και της προσάρτησης της Μοσούλης.
Υπενθυμίζεται ότι τα πιο ακανθώδη ζητήματα που ταλάνισαν τη διάσκεψη της Λωζάννης αφορούσαν το μέλλον της Μοσούλης (αξεδιάλυτα συνδεδεμένο με το κουρδικό ζήτημα και τον μονοεθνικό ή πολυεθνικό χαρακτήρα της μελλοντικής Τουρκίας), καθώς και την τύχη των Στενών και την πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα. Από μιαν άποψη, η αναθεωρητική φιλολογία έχει μιαν εξαιρετική επικαιρότητα – τουλάχιστον σε εκείνη την πλευρά των συνόρων όπου καταρρέουν ολόκληρα κράτη και οι τουρκικές δυνάμεις ήδη επιχειρούν εκτός της εθνικής τους επικράτειας...

Πηγή : www.capital.gr