Νίκος Πουλαντζάς. Ένας κορυφαίος διανοητής του Μαρξισμού

 

Ο Νίκος Πουλαντζάς θεωρείται σε παγκόσμιο επίπεδο ένας από τους κορυφαίους διανοητές του μαρξισμού, αλλά ταυτόχρονα ήταν μια πολυσχιδής προσωπικότητα που σκέπασε με μυστήριο η αυτοκτονία του στις 3 Οκτωβρίου του 1979. Πέθανε σε ηλικία μόλις 43 ετών, όμως είχε προλάβει να φέρει επανάσταση στην κοινωνική επιστήμη, ενώ θεωρείται εμβληματική μορφή στον πολιτικό χώρο της ανανεωτικής αριστεράς, όπως άλλωστε μαρτυρά σήμερα και η λειτουργία του Ινστιτούτου πολιτικού προβληματισμού, «Νίκος Πουλαντζάς». Ο  Νίκος Πουλαντζάς γεννήθηκε τα 1936 στην Αθήνα. Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος και μεγάλωσε στην οδό Βερανζέρου, όπου τα βιώματα της κατοχής και του εμφυλίου διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην πολιτική του συνείδηση.
Πήγε σχολείο στο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών και παράλληλα στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Άρχισε να αναμειγνύεται ενεργά με την πολιτική κατά τη διάρκειά των σπουδών του στη Νομική, με αφορμή και τα γεγονότα της Κύπρου. Αποφοίτησε με βαθμό άριστα το 1957, αλλά δεν άσκησε ποτέ τη δικηγορία. Συνέχισε τις σπουδές του στη Φιλοσοφία του Δικαίου στα πανεπιστήμια του Μονάχου και της Χαϊδελβέργης και το 1964 ολοκλήρωσε τη διατριβή του στη Σορβόνη με θέμα «Φύση Πραγμάτων και Δίκαιο». Το 1966 παντρεύτηκε τη συγγραφέα και δυναμική εκπρόσωπο του γυναικείου κινήματος στη Γαλλία, Αννί Λεκλέρ, με την οποία απέκτησαν μια κόρη το 1971.

Ο Πουλαντζάς και ο Μάης του ΄68
Ο Νίκος Πουλαντζάς αναδείχτηκε με πρωτοφανή ταχύτητα στο πανεπιστημιακό προσωπικό της Γαλλίας. Προτού συμπληρώσει τα 30 του χρόνια, δίδασκε κοινωνιολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού (Βενσέν). Το 1969, λίγους μήνες μετά την εξέγερση των φοιτητών στο Παρίσι, εξέδωσε το βιβλίο «Πολιτική Εξουσία και Κοινωνικές Τάξεις», το οποίο μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Ήταν η αφορμή για να γίνει γνωστός στον κόσμο της διανόησης σε παγκόσμια κλίμακα. Σε επιστημονικό επίπεδο, πραγματευόταν την έννοια της «σχετικής αυτονομίας» του κράτους, που αμφισβητούσε την παραδοσιακή μαρξιστική αντίληψη ότι το κράτος αποτελεί εργαλείο της άρχουσας τάξης. Πίστευε δηλαδή ότι πέρα από τον οικονομικό παράγοντα, το κράτος επηρεάζεται και από τα άλλα στοιχεία της κοινωνικής δράσης, την πολιτική και την ιδεολογία.
Σε αυτές τις απόψεις είχε επηρεαστεί βαθιά από τον άλλο μεγάλο διανοητή του δομικού μαρξισμού, τον Γάλλο Λουί Αλτουσέρ, ο οποίος κατά σύμπτωση είχε επίσης μια προσωπική τραγική ιστορία. Έπασχε από μανιοκατάθλιψη, στραγγάλισε τη γυναίκα του και νοσηλεύτηκε χρόνια σε ψυχιατρεία.Οι διαλέξεις του Νίκου Πουλαντζά ήταν ελκυστικές στους φοιτητές γιατί πέρα από το ενδιαφέρον που είχε το μάθημά του, το κλίμα στην αίθουσα ήταν άνετο. Επιπλέον, υπήρχε συνέπεια λόγων και έργων, καθώς ο διάσημος καθηγητής που διακήρυττε την αποφασιστική σημασία της πολιτικής, συμμετείχε ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα, ως υπεύθυνος έκδοσης του περιοδικού «Αγώνας». Ήταν ενεργό μέλος του ΚΚΕ Εσωτερικού στο οποίο εντάχθηκε μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ το 1968, ενώ νωρίτερα συμμετείχε στη νεολαία της ΕΔΑ. Για πολλούς, κορυφαία στιγμή του συγγραφικού έργου του Νίκου Πουλαντζά ήταν το βιβλίο «Φασισμός και δικτατορία» στο οποία ερμηνεύει την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη του μεσοπολέμου, ως αποτέλεσμα μιας κρίσης του καπιταλισμού σε ιμπεριαλιστικό περιβάλλον. Τονίζει ότι η εκδήλωση των ναζιστικών μορφωμάτων δεν θα ήταν εφικτή εάν δεν είχε προηγηθεί ο εκφασισμός του κοινωνικού σώματος ως μέσο αντεπανάστασης. Το απροσδόκητο τέλος
Μετά το 1974 έδωσε αγώνα για τη συσπείρωση των αριστερών δυνάμεων. Το 1977 πολιτεύτηκε, αλλά η εκλογική συμμαχία στην οποία συμμετείχε απέτυχε στις κάλπες. Τότε, ο Νίκος Πουλανζτάς μιλούσε για τις ανεπάρκειες του Ευρωκομμουνισμού, αλλά και τις ιδιαιτερότητες που είχε πάντα η Ελλάδα. Όπως ανέφερε: «η ελληνική εργατική τάξη δεν έχει υψηλό επίπεδο συνείδησης. Στην Ελλάδα, δύσκολα θα βρείτε μια οικογένεια που να είναι εργάτες και ο πατέρας και ο γιος. Η κοινωνική κινητικότητα προς τη μικροαστική τάξη είναι πολύ μεγάλη. Ορισμένοι από την εργατική τάξη γίνονται μικροαστοί, μεταναστεύουν και γίνονται πράκτορες της μεγαλοαστικής τάξης. Έρχονται στο Λονδίνο και εργάζονται για τις ναυτιλιακές εταιρείες ή πάνε στην Αμερική. Αυτή η αδυναμία της εργατικής τάξης δεν είναι άσχετη με τις επιτυχίες που σημειώνει σήμερα στην Ελλάδα ο δογματισμός».

«Όταν κανένα τμήμα της κυρίαρχης τάξης δεν μπορεί να επιβάλει την ηγεσία του στο «συνασπισμό της εξουσίας», τότε το φασιστικό κράτος αντικαθιστά το δημοκρατικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα, ως λύση στην κρίση της καπιταλιστικής κοινωνίας, η οποία απειλείται από την οργανωμένη εργατική τάξη»
Βλέποντας τη χρεοκοπία του σταλινισμού και τις αποτυχίες της σοσιαλδημοκρατίας, αφιερώθηκε στη μελέτη του μετασχηματισμού του κράτους και του ρόλου της δημοκρατίας στον σοσιαλισμό της. Τον Απρίλιο του 1977 είχε έρθει στην Ελλάδα να δώσει κάποιες διαλέξεις και είχε δηλώσει: «Θα φτιάξω ένα βιβλίο για το κράτος στο σύγχρονο καπιταλισμό και έπειτα θα κοιτάξω να αλλάξω επάγγελμα γιατί θα τα έχω πει όλα.» Το τελευταίο του βιβλίο είχε τίτλο: «Το κράτος, η εξουσία, ο σοσιαλισμός». Σε αυτό επέμενε στην πάλη κατά του καπιταλισμού με δημοκρατικά μέσα, ως έκφραση των μαζικών κινημάτων. Αυτή η αντίληψη συμπυκνώνεται στην περίφημη φράση του:«ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει».
Παρά τη φήμη που είχε αποκτήσει και τη γοητεία που εξέπεμπε στο εκάστοτε ακροατήριό του, ο Νίκος Πουλαντζάς δεν κατηγορήθηκε για υπεροπτική συμπεριφορά και όπως μαρτυρούσαν συνάδελφοί του, παρέμενε εξαιρετικά επιμελής στις εργασίες του και δεν διεκδικούσε ποτέ το αλάθητο. Όσοι τον γνώριζαν μιλούν για έναν άνθρωπο σχεδόν δισυπόστατο. Ήταν εργασιομανής και μπορούσε να κλείνεται επί ώρες στο γραφείο του μέσα σε στοίβες βιβλίων και σύννεφα καπνού, αφού κάπνιζε αρειμανίως. Ωστόσο, όταν σταματούσε τη δουλειά, ήταν εξωστρεφής, έβλεπε φίλους, έβγαινε βόλτες και άκουγε μουσική. Το βροντερό του χαμόγελο είναι μια ανάμνηση που διατηρούν όλοι οι φίλοι του. Στις 3 Οκτωβρίου του 1979, ο Νίκος Πουλαντζάς πήρε αγκαλιά τα βιβλία του κι πήδηξε από τον 13ο όροφο της πολυκατοικίας που έμενε στο Παρίσι.

Πηγή  : www.ipyxida.gr

«Εντυπωσιακό» αποτέλεσμα στο... άκυρο δημοψήφισμα U

 

Λιγότερο από το 40% του εκλογικού σώματος συμμετείχε στο δημοψήφισμα που διεξήχθη την Κυριακή, στο οποίο οι Ούγγροι πολίτες κλήθηκαν να αποφασίσουν αν δέχονται ή απορρίπτουν το μερίδιο που αντιστοιχεί στη χώρα τους στην αναλογική μετεγκατάσταση αιτούντων άσυλο.  
Μπορεί η συντριπτική πλειοψηφία (περίπου 3,2 εκατ. πολίτες) όσων ψήφισαν να απέρριψε τις ποσοστώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ανακατανομή των προσφύγων (στηρίζοντας τον πρωθυπουργό Βίκτορ Όρμπαν), ωστόσο το χαμηλό ποσοστό συμμετοχής που άγγιξε μόλις το 39,9%, κατέστησε αυτομάτως άκυρο το δημοψήφισμα, καθώς απαιτείτο το 50% συν μία ψήφο προκειμένου να έχει ισχύ. 
Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο Όρμπαν έσπευσε να κάνει λόγο για «εντυπωσιακό» αποτέλεσμα και να κουνήσει το δάχτυλο στην Ε.Ε. για την πολιτική της στο προσφυγικό ζήτημα. 

Οι Βρυξέλλες δεν θα μπορούν να επιβάλλουν τη βούλησή τους στην Ουγγαρία... δεν μπορούν να αγνοούν τη βούληση του 99,2% των ψηφοφόρων. Δεκατρία χρόνια αφότου η ευρεία πλειοψηφία των Ούγγρων ψήφισε σε ένα δημοψήφισμα υπέρ της ένταξης της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σήμερα οι Ούγγροι πολίτες έκαναν τις φωνές τους να ακουστούν ξανά σε ένα ευρωπαϊκό ζήτημα. Πετύχαμε ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα, διότι έχουμε ξεπεράσει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για την ένταξη στην Ε.Ε.

Ο Ούγγρος πρωθυπουργός τόνισε ότι σκοπεύει να καταθέσει σχετική τροπολογία προκειμένου να καταστεί νόμος το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. 
Πολιτικοί αναλυτές υπολογίζουν ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος συνιστά μεγάλη ήττα για τον Όρμπαν, ο οποίος αναμένεται να δεχθεί ισχυρές πιέσεις τόσο από αριστερά του, όσο και από δεξιά. 

Πηγή : www.efsyn.gr

Μετά το μπάζωμα, κόβουν και τα δέντρα

 

Συντάκτης: Τάσος Σαραντής

 

Σφοδρή επίθεση κατά της Περιφέρειας Αττικής, αλλά και κατά του αντιπεριφερειάρχη Νότιου Τομέα Χρήστου Καπάταη, εξαπέλυσε το Δίκτυο Πολιτών για τη Διάσωση του Ρέματος της Πικροδάφνης, ενώ από τα πυρά του δεν ξέφυγε και το πρακτορείο ειδήσεων ΑΠΕ-ΜΠΕ.
Αφορμή για την έντονη αντίδραση του Δικτύου στάθηκαν οι δηλώσεις του κ. Καπάταη στο ΑΠΕ-ΜΠΕ μετά τις αντιδράσεις που προκάλεσε η θετική γνωμοδότηση του Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής στη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) στις 30 Αυγούστου για το έργο «Ανάπλαση Ρέματος Πικροδάφνης-από Λεωφόρο Βουλιαγμένης έως εκβολή», την υλοποίηση του οποίου επιδιώκει η Περιφέρεια.

Πυκνώνουν οι αντιδράσεις

«Σε δεινή θέση έχει βρεθεί η διοίκηση της Περιφέρειας Αττικής, εξαιτίας της επιμονής της να προωθήσει το ρεματοκτόνο έργο. Οσο πυκνώνουν οι αντιδράσεις τόσο μεγαλώνει ο εκνευρισμός στα υψηλά κλιμάκια της Περιφέρειας, με αποτέλεσμα να εκτρέπονται και να οδηγούνται σε παρεμβάσεις που τους εκθέτουν ανεπανόρθωτα.
»Τελευταίο κρούσμα η παρέμβαση του αντιπεριφερειάρχη Νότιου Τομέα κ. Καπάταη, μέσα από τον, πάντα φιλόξενο για τις απόψεις της Περιφέρειας, “δίαυλο” του ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο οποίος προσπάθησε να ανασκευάσει ένα στοιχείο της ΜΠΕ, που δημοσιοποίησε το Δίκτυο Πολιτών για τη Διάσωση του Ρέματος της Πικροδάφνης», αναφέρεται σε ανακοίνωση.
Το επίμαχο στοιχείο της ΜΠΕ που δημοσιοποίησε το Δίκτυο αφορούσε το γεγονός ότι στην περιοχή του ρέματος, εντός των ορίων των έργων διευθέτησής του, μήκους 5 χιλιομέτρων, υπάρχουν περίπου 1.000 δένδρα και ότι το σύνολο των υφιστάμενων δέντρων διατηρούνται στη θέση τους, εκτός από ορισμένα που απομακρύνονται λόγω της διευθέτησης του ρέματος, 776 (!) στον αριθμό, τα οποία θα κοπούν.
Στις δηλώσεις του ο κ. Καπάταης απέδωσε τις αντιδράσεις στο έργο της Περιφέρειας σε καταπατητές και κύκλους που εκπροσωπούν συμφέροντα, για την εμμονή στην υλοποίηση του έργου επικαλέστηκε τους κινδύνους από την πτώση πρανών και από τη μόλυνση του ρέματος και ισχυρίστηκε ότι είναι ψευδής η αναφορά για τα 1.000 δέντρα και ότι ο πραγματικός αριθμός είναι 3.250.
Τέλος, αν και αναγνώρισε ότι τα δέντρα που θα κοπούν είναι 776, ισχυρίστηκε ότι θα αντικατασταθούν από άλλα που θα φυτευτούν (900 δέντρα, 3.150 θάμνοι και άλλα 1.000 δέντρα στη φάση της ανάπλασης).
«Καταπατητές και κύκλοι συμφερόντων» οι αντιστεκόμενοι στο ρεματοκτόνο έργο, σύμφωνα με τον κύριο αντιπεριφερειάρχη. Δηλαδή ο Δήμος Αγίου Δημητρίου, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις και οι έγκριτοι επιστήμονες που αντιδρούν στα σχέδια της Περιφέρειας είναι καταπατητές!
«Ξέρει πολύ καλά ο κ. Καπάταης ότι οι αντιδράσεις στα σχέδια της Περιφέρειας προέρχονται από την κοινωνία των πολιτών και από τους φορείς που την εκπροσωπούν. Ανάμεσά τους ο Δήμος του Αγίου Δημητρίου, περιβαλλοντικές οργανώσεις και έγκριτοι επιστήμονες.
»Ο τόσο κατηγορηματικός στους ισχυρισμούς του κ. Καπάταης δεν έχει παρά να μας επιδείξει, έστω μία, αντίδραση που να υποδηλώνει συμφέρον καταπατητών ή φορέων ύποπτων συμφερόντων. Αλλιώς, είναι ένας κοινός συκοφάντης. Και κάτι ακόμη.
»Τι είναι αυτό που ωφελεί τους καταπατητές; Η “οριοθέτηση του ρέματος στη φυσική του κοίτη, σε συνδυασμό με μέτρα πραγματικής αποκατάστασής του, σαν φυσικού οικοσυστήματος”, που είναι η επιδίωξη των πολιτών και των συλλογικοτήτων τους, ή η συντήρηση της υφιστάμενης κατάστασης που έχει επιλέξει ο σχεδιασμός της Περιφέρειας;» αναφέρει το Δίκτυο.
«Τα σημεία στα οποία παρατηρείται πτώση πρανών και ρύπανση του ρέματος (άλλο ρύπανση, άλλο μόλυνση, κ. Καπάταη) ή άλλες δυσλειτουργίες -που αγνοεί ο κ. Καπάταης- είναι συγκεκριμένα και μετριούνται στα δάχτυλα των χεριών. Οφείλονται, κατά κανόνα, στην αλλοίωση της φυσικής κοίτης του ρέματος και αντιμετωπίζονται με σημειακές παρεμβάσεις.
»Δεν αντιμετωπίζονται με κοπές εκατοντάδων δέντρων και με τη μετατροπή του ρέματος σε εγκιβωτισμένο ανοιχτό οχετό, ούτε αντικαθιστώντας τη φυσική κοίτη του ρέματος με τα γνωστά σαρζανέτια-συρματοκιβώτια σε μήκος πολλών χιλιομέτρων», επισημαίνει.
«Ο κ. Καπάταης χρησιμοποιεί τον συνολικό αριθμό των δέντρων του ρέματος (3.250) για να μειώσει το μέγεθος της καταστροφής. Ομως, η καταγγελία αφορούσε την περιοχή της επέμβασης και σε αυτήν την περιοχή η ΜΠΕ είναι σαφέστατη ότι ο αριθμός των δέντρων είναι 1.000, κάτι που το αποκρύπτει. Η οικολογική συνείδηση του κ. Καπάταη και της Περιφέρειας θεωρεί ασήμαντο μέγεθος την κοπή 776 δέντρων, σε σύνολο 3.250», τονίζεται στην ανακοίνωση.
Επιπλέον, για τις δηλώσεις του κ. Καπάταη το Δίκτυο επισημαίνει: «Για γέλια είναι και ο ισχυρισμός για αντικατάσταση των κομμένων δέντρων με άλλα που θα φυτευτούν. Οχι μόνο γιατί θα χρειαστεί να περάσουν δεκαετίες μέχρι τα νέα δέντρα να φτάσουν να υποκαταστήσουν πραγματικά τα κομμένα, αλλά και γιατί δεν μπορούμε να φανταστούμε πώς θα φυτευτούν τόσα δέντρα και θάμνοι πάνω στα συρματοκιβώτια».
«Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να πληροφορηθούμε την άποψη της Διεύθυνσης Δασών για την κοπή των 776 δέντρων. Αραγε, φαίνονται και σε αυτήν λίγα τα δέντρα;», αναρωτιέται το Δίκτυο Πολιτών για τη Διάσωση του Ρέματος της Πικροδάφνης και κλείνει τη σχετική του ανακοίνωση με το ακόλουθο σχόλιο:
«Από το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων (ΑΠΕ-ΜΠΕ) θα περιμέναμε λιγότερη μεροληψία στην ειδησεογραφική κάλυψη της υπόθεσης. Είπαμε, να προβάλλονται οι θέσεις της Περιφέρειας, αλλά κάπου κάπου να ακούγεται και ο αντίλογος».
Πρέπει να σημειωθεί ότι τον τελικό λόγο για την έγκριση ή την απόρριψη της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του έργου τον έχει η Αποκεντρωμένη Διοίκηση, ενώ αναμένεται και η εκδίκαση στις 5/10/2016 προσφυγής πολιτών κατά της απόφασης έγκρισης των περιβαλλοντικών όρων αντίστοιχου έργου, που αφορά το τμήμα του ρέματος στην Ηλιούπολη (μέχρι τη Λ. Βουλιαγμένης).

Via : www.efsyn.gr

Αμηχανία των Βρυξελλών μπροστά στο δημοψήφισμα της Κυριακής στην Ουγγαρία

 

Με αμηχανία αντιμετωπίζουν οι Βρυξέλλες το δημοψήφισμα στην Ουγγαρία σχετικά με την αποδοχή ή μη της μετεγκατάστασης των προσφύγων. Το αυριανό δημοψήφισμα είναι το τρίτο που διοργανώνεται μέσα στη χρονιά σε κράτος-μέλος, μετά την ψήφο των Βρετανών υπέρ του Brexit και την απόρριψη της εμπορικής συμφωνίας της ΕΕ με την Ουκρανία από τους Ολλανδούς.

«Θέλετε η Ευρωπαϊκή Ένωση να θεσπίσει την υποχρεωτική μετεγκατάσταση των μη-ουγγρικής καταγωγής πολιτών στην Ουγγαρία, χωρίς την έγκριση του Κοινοβουλίου της Ουγγαρίας;» είναι το κάθε άλλο παρά ουδέτερο ερώτημα που αποφάσισε να θέσει ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βικτόρ Ορμπάν, ο οποίος εμφανίζεται πλέον να βάλλει απευθείας κατά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της οποίας πρωτοβουλία ήταν η πρόταση για κατανομή των προσφύγων στα κράτη-μέλη της ΕΕ. Με αυτό το ερώτημα δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν πως το παιχνίδι μπορεί ήδη να είναι χαμένο για τις Βρυξέλλες, υπενθυμίζοντας εκ παραλλήλου ότι τον τελευταίο χρόνο, η ουγγρική κυβέρνηση έχει πολεμήσει με κάθε μέσο το έκτακτο σχήμα μετεγκατάστασης προσφύγων, το οποίο ωστόσο μετά από μια σκληρή αντιπαράθεση μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών εγκρίθηκε από τη Σύνοδο Κορυφής το φθινόπωρο του 2015. Πάντως, η Ουγγαρία -όπως και κάποιες άλλες χώρες- δεν έχει πραγματοποιήσει καμία από τις περίπου 1.300 μετεγκαταστάσεις που της αναλογούν. Παρ΄ όλα αυτά, η Επιτροπή συνεχίζει τις προσπάθειές για κοινή διαχείριση της προσφυγικής κρίσης, προτείνοντας επιπλέον του έκτακτου μηχανισμού και ένα μόνιμο μηχανισμό ποσοστώσεων στην κατανομή των αιτούντων άσυλο, στο πλαίσιο της αναθεώρησης του Κανονισμού του Δουβλίνου.
Σε αυτό το πλαίσιο και σε μια προσπάθεια να σχετικοποιήσει το πολύ πιθανό «όχι» των Ούγγρων, η Επιτροπή φαίνεται να θέτει ως προτεραιότητα τη μη αμφισβήτηση της υπάρχουσας νομοθεσίας. «Τα κράτη-μέλη έχουν τη νομική υποχρέωση της εφαρμογής των αποφάσεων που ελήφθησαν», δήλωσε χαρακτηριστικά αυτή την εβδομάδα ο επίτροπος για τη Μετανάστευση, Δημήτρης Αβραμόπουλος, ενώ κύκλοι της Επιτροπής τονίζουν κατ' επανάληψη ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος μπορεί να αφορά μόνο μελλοντική νομοθεσία.
Ωστόσο, το ενδεχόμενο «όχι» των Ούγγρων, δεν μπορεί παρά να εκληφθεί επί της ουσίας ως πλήγμα για τη νομιμοποίηση των πολιτικών της ΕΕ και την ενότητα των μελών της. Ο πρόεδρος της Επιτροπή, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, είχε εκφράσει τις ανησυχίες του ως προς την απειλή για κάτι τέτοιο, προειδοποιώντας σε ομιλία του το καλοκαίρι πως «εάν καθιερωθούν τα δημοψηφίσματα για κάθε απόφαση των υπουργών και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η ευρωπαϊκή νομοθεσία είναι σε κίνδυνο».
Ενδεικτικά, από την άλλη, του πώς αντιμετωπίζουν τα πράγματα οι κυβερνώντες στην Ουγγαρία είναι ασφαλώς τα όσα ανέφερε πρόσφατα στις Βρυξέλλες ο ευρωβουλευτής Άντρας Γκιγιουρκ, επικεφαλής της ουγγρικής αντιπροσωπείας στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Υπεραμυνόμενος της απόφασης του Ορμπάν να οργανώσει δημοψήφισμα ανέφερε: «Αυτό το δημοψήφισμα αφορά τι είδους Ευρώπη θα έχουμε στο μέλλον. Θέλουμε να επιτραπεί στα θεσμικά όργανα της ΕΕ να σφετεριστούν εξουσίες που δεν τους έχουν δοθεί από τις ιδρυτικές συνθήκες; Βλέπουμε σήμερα μια ΕΕ που αμφισβητείται σοβαρά, και βασικός λόγος γι' αυτό είναι ότι οι ιθύνοντες και οι γραφειοκράτες στις Βρυξέλλες έχουν χάσει την επαφή με τη βούληση των Ευρωπαίων πολιτών. Δίνοντας στους ανθρώπους φωνή σε ένα τόσο σημαντικό θέμα -το δικαίωμα να αποφασίσουν ποιος μπορεί να ζει στη χώρα του- η Ουγγαρία θέλει να στείλει ένα ισχυρό μήνυμα προς την ΕΕ, το οποίο ελπίζουμε ότι θα βοηθήσει την Ένωση να διορθώσει την πορεία της».

Πηγή :  https://left.gr

Τι σημαίνει η αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης από τον Erdogan

 

Του Κώστα Ράπτη

Πότε ήταν περισσότερο ειλικρινής ο Tayyip Erdoğan; Στο μήνυμά του τον περασμένο Ιούλιο για την 93η επέτειο από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης, την οποία χαρακτήριζε αποτύπωση στο επίπεδο του διεθνούς δικαίου της "νίκης” που είχε προηγουμένως πετύχει "το ένδοξο τουρκικό έθνος” στο πεδίο των μαχών "με την πίστη, το κουράγιο και την αποφασιστικότητά του”; Ή χθες Πέμπτη, όταν σε συγκέντρωση τοπικών αιρετών αξιωματούχων υποστήριξε ότι η Συνθήκη της Λωζάννης "επιβλήθηκε” στην τουρκική πλευρά και ότι αυτοί που τότε διαπραγματεύτηκαν για λογαριασμό της "δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων”, με αποτέλεσμα να χαθούν νησιά καταπρόσωπο στις μικρασιατικές ακτές και να κληροδοτηθούν προβλήματα (υφαλοκρηπίδα, εναέρια και θαλάσσια δικαιοδοσία) που ακόμη αντιμετωπίζουν οι σημερινοί ιθύνοντες;
Συμβαίνει βέβαια επικεφαλής της τουρκικής αντιπροσωπείας (που "δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων”) να ήταν στην Διάσκεψη της Λωζάννης, ο Ισμέτ πασάς, μετέπειτα İsmet İnönü, στενός συνεργάτης και διάδοχος του Mustafa Kemal Atatürk, δεύτερος Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας (1938-1950) και αργότερα πρωθυπουργός (1961-1965), μετά το πραξικόπημα που ανέτρεψε την κυβέρνηση Menderes....
Ασφαλώς δεν είναι αμελητέο, σε μια τόσο λεπτή συγκυρία και σε μια τόσο δοκιμαζόμενη περιοχή, να αναπτύσσεται, έστω και εν παρόδω, "αναθεωρητική” φιλολογία για μια συνθήκη, που τερμάτισε υπερδεκαετείς αιματηρές εχθροπραξίες, θεωρήθηκε στον καιρό της υπόδειγμα επίλυσης συγκρούσεων (ακόμη και με την βάρβαρη, για τα σημερινά μας κριτήρια, επιλογή της υποχρεωτικής ανταλλαγής των πληθυσμών) και καθορίζει τα σύνορα που ισχύουν εδώ και εννέα δεκαετίες.
Όμως ο στόχος του Erdoğan δεν είναι η... ανάκτηση των ελληνικών νησιών του Αιγαίου - που άλλωστε εκχωρήθηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία με τη Συνθήκη του Λονδίνου το 1913 και δεν διεκδικήθηκαν από την τουρκική αντιπροσωπεία στη Λωζάνη για προφανείς δημογραφικούς λόγους.
Η πολεμική του Τούρκου προέδρου αποβλέπει στο εσωτερικό και δη στο ξαναγράψιμο της ιστορίας, με "αποκαθήλωση” της γενιάς των ιδρυτών της Τουρκικής Δημοκρατίας και εξύψωση του ιδίου σε ρόλο ηγέτη ενός νέου "Αγώνα Εθνικής Ανεξαρτησίας”, απέναντι σε εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς που απεργάζονται την ανατροπή του και τον διαμελισμό της χώρας.
Πολύ χαρακτηριστικά, η επίμαχη αποστροφή του Τούρκου προέδρου αποτελούσε τμήμα του ευρύτερου επιχειρήματος ότι η αποτυχία του πρόσφατου πραξικοπήματος αποτελεί μια νέα "Ημέρα της Ανεξαρτησίας” και η 15η Ιουλίου θα καθιερωθεί ως επίσημη αργία. Ήδη για τους μαθητές των τουρκικών σχολείων η νέα σχολική χρονιά άρχισε με τη διανομή εγχειριδίου για το αποτυχημένο πραξικόπημα, προλογιζόμενου από τον ίδιο τον Erdoğan.
Στην κρίσιμη μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα συγκυρία κατά την οποία όλες οι πολιτικές συμμαχίες επαναπροσδιορίζονται και ο τουρκικός κρατικός μηχανισμός "κανιβαλίζει” τον εαυτό του, με εκτατεμένες εκκαθαρίσεις, η ανάπτυξη ενός νέου "εθνικού αφηγήματος” επείγει.
Η κεμαλιστική αντιπολίτευση αντιλαμβάνεται το διακύβευμα και αντιδρά αναλόγως. Η βουλευτίνα Αγκύρας του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (και εγγονή του İnönü) Gülsün Bilgehan προέτρεψε τον Erdoğan να μελετήσει την Ιστορία σχετικά με την συνθήκη που αποτελεί την ληξιαρχική πράξη γεννήσεως της Τουρκικής Δημοκρατίας, ενώ ο βουλευτής Κωνσταντινουπόλεως του ίδιου κόμματος Gürsel Tekin έκανε λόγο για "ντροπή” και ο συνάδελφός του από την ίδια περιφέρεια, Mahmut Tanal παρατήρησε ότι η αμφισβήτηση της Λωζάννης συνιστά αποδοχή των διομολογήσεων και της αποικιοκρατίας – δηλ. της μοίρας που ακολούθησαν χώρες σαν τη Συρία, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν.
Όμως ο Erdoğan οραματίζεται μία "νέα Τουρκία” - θα μπορούσε να πει κανείς μια "Δεύτερη Τουρκική Δημοκρατία”, σε αντικατάσταση αυτής που ιδρύθηκε το 1923, αλλά με άρση της ρήξης που προέκυψε τότε με το οθωμανικό παρελθόν. Καθόλου τυχαία, το έτος 2023, όταν η Τουρκική Δημοκρατία θα έχει συμπληρώσει εκατό χρόνια ζωής και το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης μόλις... 21 χρόνια στην εξουσία, προβάλλει ως το μεγάλο ορόσημο και των φαραωνικών κατασκευαστικών έργων που προωθεί ο Τούρκος πρόεδρος.
Κατά τα λοιπά, με τις χθεσινές αναφορές του ο Erdoğan υποδαυλίζει αντιδυτικές φοβίες, όταν υποστηρίζει ότι η συνθήκη της Λωζάννης μπορεί να θεωρείται ως επιτυχία μόνο επειδή είχε προηγηθεί η απείρως δυσμενέστερη για την τουρκική πλευρά Συνθήκη των Σεβρών – και ιδίως όταν κινδυνολογεί ότι μια "νέα και χειρότερη Συνθήκη των Σεβρών” θα ανέμενε την Τουρκία σε περίπτωση νίκης του (προφανώς ξενοκίνητου) πραξικοπήματος. Όμως το σύνδρομο της καχυποψίας απέναντι στις "δυτικές επιβουλές” διακατέχει διαχρονικά τόσο τους "κοσμικούς” όσο και τους "ισλαμιστές” της τουρκικής πολιτικής – που κατά τα λοιπά αλληλοκαταγγέλλονται ως ενεργούμενα των εχθρών του έθνους.
Είναι ενδεικτικό ότι τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί στην γείτονα, κυρίως μέσω Διαδικτύου, μια συνωμοσιολογική παραφιλολογία που θέλει την Συνθήκη της Λωζάnνης να εκπνέει, βάσει μυστικού προσαρτήματος, με την συμπλήρωση εκατό ετών από την υπογραφή της. Για τους κεμαλιστικών τάσεων διακινητές αυτής της φήμης, αυτό θα σημάνει εκτεταμένες απώλειες εδαφών, με δημιουργία ανεξάρτητου Κουρδιστάν και συγκρότηση ενός "Ορθόδοξου Βατικανού” πέριξ του Φαναρίου, με αντάλλαγμα ενδεχομένως την προσάρτηση της Δυτικής Θράκης. Αντίθετα, για τους πιο φιλοκυβερνητικούς η "επικείμενη εκπνοή της Συνθήκης της Λωζάνης” θα ανοίξει τον δρόμο της εκμετάλλευσης των τουρκικών υδρογοναθράκων και της προσάρτησης της Μοσούλης.
Υπενθυμίζεται ότι τα πιο ακανθώδη ζητήματα που ταλάνισαν τη διάσκεψη της Λωζάννης αφορούσαν το μέλλον της Μοσούλης (αξεδιάλυτα συνδεδεμένο με το κουρδικό ζήτημα και τον μονοεθνικό ή πολυεθνικό χαρακτήρα της μελλοντικής Τουρκίας), καθώς και την τύχη των Στενών και την πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα. Από μιαν άποψη, η αναθεωρητική φιλολογία έχει μιαν εξαιρετική επικαιρότητα – τουλάχιστον σε εκείνη την πλευρά των συνόρων όπου καταρρέουν ολόκληρα κράτη και οι τουρκικές δυνάμεις ήδη επιχειρούν εκτός της εθνικής τους επικράτειας...

Πηγή : www.capital.gr

Αίτημα ναι - επιχείρημα όχι...

 

του Βασίλη Πάικου

Είναι πέρα για πέρα λογικό αλλά και αναγκαίο, να αιτείται η προστασία των θέσεων εργασίας, όταν μια επιχείρηση κινδυνεύει. Δεν είναι διόλου λογικό να προβάλλεται η διατήρηση των θέσεων εργασίας, ως λόγος κάλυψης του κάθε επιχειρηματία. Ακόμη και του κατά συρροήν «παραβατικού».
Δε μπορείς, για παράδειγμα, να ζητάς να μην τιμωρηθεί, με προσωρινό λουκέτο, εκείνος που συλλαμβάνεται να μην κόβει αποδείξεις. Επειδή ενδέχεται, ως εξ αυτού, να ζημιωθεί και να απολύσει υπαλλήλους του. Δε μπορείς να ζητάς να μην τιμωρηθεί όποιος κατά σύστημα φοροδιαφεύγει. Επειδή κινδυνεύουν έτσι εργαζόμενοί του. Δε μπορείς να ζητάς να μην επεμβαίνει εισαγγελέας στις επιχειρηματικές δραστηριότητες τις αποδεδειγμένα έκνομες. Επειδή μπορεί να χαθούν έτσι θέσεις εργασίας. Και βέβαια δεν είναι λογικό να ζητάς «να μην κλείσει κανένα κανάλι», προκειμένου για κείνα που τίθενται «εκτός νόμου». Είτε διότι δεν εξασφάλισαν τραπεζική ενημερότητα. Είτε διότι δεν κατέθεσαν το αναγκαίο για τη συνέχιση της λειτουργίας τους αντίτιμο της συχνότητας. Είτε διότι, ως τώρα λειτουργούσαν σε καθεστώς εξόφθαλμης παρανομίας. Μόνο και μόνο επειδή κινδυνεύει κόσμος να μείνει στο δρόμο.
Δε μπορεί, μ' άλλα λόγια, να χρησιμοποιεί ο κάθε επιχειρηματίας τους εργαζόμενους ως ασπίδα προστασίας του έναντι του νόμου, ως επαρκή λόγο ασυλίας του. Κι αυτό να γίνεται αποδεκτό. Η θωράκιση των θέσεων εργασίας είναι, σε κάθε περίπτωση αίτημα. Εύλογο αίτημα, δίκαιο αίτημα, ιερό αίτημα. Δεν είναι όμως, δε μπορεί να είναι επιχείρημα. Επ' ουδενί...
Η Κυβέρνηση υποστηρίζει πως στην ελληνική τηλεοπτική αγορά υπάρχει χώρος για τέσσερα κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας. Και δεν τον εννοεί ως προς την τεχνική διάσταση του πράγματος, αλλά ως προς την οικονομική-εμπορική. Ότι δηλαδή μπορούν τα τέσσερα κανάλια να είναι και να παραμείνουν βιώσιμα. Δίχως να καταφεύγουν, για την επιβίωσή τους, σε πολιτικές, τραπεζικές και φορολογικές «αλχημείες», κατά κανόνα έκνομες. Δίχως να δανείζονται «με αέρα». Δίχως να είναι αναγκασμένα τ' αφεντικά τους να τα χρησιμοποιούν ως μέσο πίεσης. Για να πάρουν δουλειές από το δημόσιο.

Μπορεί να έχει δίκιο η Κυβέρνηση, μπορεί και να μην έχει. Δεν αποκλείεται, αντί για τέσσερα, να «χωρούν» πέντε, έξι, οχτώ κανάλια. Ποιος μπορεί να το πει με βεβαιότητα, αν δεν είναι ειδικός. Ειδικός-ειδικός, όχι ντεμέκ ειδικός, από κείνους που έχουν πλημμυρίσει την πιάτσα. Η αλήθεια είναι πάντως ότι, σε εντελώς ανύποπτο χρόνο, επιφανές στέλεχος της ΝΔ αλλά και καναλάρχης, από τους παραδοσιακούς, έχουν υποστηρίξει δημόσια, πως στη Χώρα μας δε «χωρούν» περισσότερα από δύο-τρία πανελλαδικής εμβέλειας κανάλια.

Αλλά είπαμε, επ' αυτού ο λόγος στους ειδικούς. Εκείνο, το μόνο που δε μπορεί να γίνει σε καμιά περίπτωση, είναι να επιτραπεί η λειτουργία απεριόριστου αριθμού καναλιών. Κι όποιος αντέξει. Στη βάση της λογικής ότι η αγορά θα δώσει τη λύση. Ότι όποιος δε μπορεί να επιβιώσει, απλώς θα κλείσει. Η πρακτική της «αγοράς» εγχώριας και διεθνούς βοά επ' αυτού. Και καταδεικνύει το αντίθετο ακριβώς. Το ίδιο και περισσότερο η δική μας τηλεοπτική αγορά. Όπου σχεδόν κανένα κανάλι δεν ήταν βιώσιμο, και για λογαριασμό κανενός δεν λειτούργησαν οι νόμοι της αγοράς. Κανένα δεν έκλεισε. Αναζητούσαν όλοι (και συνήθως έβρισκαν) ισχυρούς πολιτικούς προστάτες, προκειμένου να εξασφαλίζουν την επιβίωσή τους με περίεργους, και διόλου καθαρούς τρόπους. Είναι εκεί όπου μεγαλούργησε η περίφημη «τριγωνική διαπλοκή», ανάμεσα στην πολιτική εξουσία, στους μιντιάρχες και στις τράπεζες. Όπου εντέλει, η ελληνική τηλεοπτική επιχειρηματικότητα, αποτέλεσε τον ορισμό, την επιτομή της αμαρτωλής κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας.
Ε λοιπόν αυτού του τύπου τις εξόφθαλμες διαμαρτίες επιχειρεί ν' αντιμετωπίσει η υπό διαμόρφωση νέα τηλεοπτική πραγματικότητα. Για να τις ακυρώσει. Θα τα καταφέρει; Θα το δούμε. Το μόνο βέβαιο είναι πως δε θα μπορούσε, με καμιά λογική, να συνεχιστεί το σημερινό καθεστώς της πλήρους ασυδοσίας. Όσο για τις θέσεις εργασίας ναι, είναι πρόβλημα, σοβαρό πρόβλημα. Που απαιτεί λύση. Που, όμως, δεν απαντάται με τη διατήρηση του σημερινού σαθρού καθεστώτος. Αλίμονο...

Πηγή : www.huffingtonpost.gr

Σκουριές: η ώρα της απόφασης

 

Συντάκτης: Ντίνα Δασκαλοπούλου

 

Eνας πολυεθνικός Γολιάθ, αναρίθμητοι αποφασισμένοι Δαβίδ και στο βάθος η πολυαναμενόμενη απόφαση του ΥΠΕΝ για την εξόρυξη χρυσού. Ενώ μαίνεται η πολιτική αντιπαράθεση για το υπερταμείο, πολύ σύντομα η κυβέρνηση θα κληθεί να αποφασίσει για ακόμα μία από τις υποθέσεις και τους αγώνες που έκανε σημαία του ο ΣΥΡΙΖΑ τα χρόνια που ήταν αντιπολίτευση: τις Σκουριές.
Εχουν περάσει σχεδόν τρεις μήνες από τότε που ο Πάνος Σκουρλέτης επέστρεψε για άλλη μια φορά στην «Ελληνικός Χρυσός» την τεχνική μελέτη για τη λειτουργία της μεταλλουργικής μονάδας στον Μαντέμ Λάκκο (στις 5/7 δημοσιεύτηκε στη «Διαύγεια» η απόφαση) και το υπουργείο Περιβάλλοντος εξετάζει πια τον πυρήνα της σύμβασης της εταιρείας με το Ελληνικό Δημόσιο. Οι υπηρεσίες του υπουργείου μελετούν τον νέο φάκελο της εταιρείας και το κίνημα ξαναβγαίνει στον δρόμο με μια μεγάλη συναυλία αύριο στη Θεσσαλονίκη, με τους Γιάννη Αγγελάκα, Σπύρο Γραμμένο, Ματούλα Ζαμάνη, Αλκίνοο Ιωαννίδη, Δημήτρη Μυστακίδη, Θανάση Παπακωνσταντίνου, Παύλο Παυλίδη και τους Χαΐνηδες επί σκηνής.
«Η “Ελληνικός Χρυσός” και η καναδική “Eldorado Gold” -με αποδεδειγμένες παραβιάσεις νόμων και περιβαλλοντικών όρων- συνεχίζουν να εκτελούν το καταστροφικό εξορυκτικό τους πλάνο», σημειώνει το Συντονιστικό Αγώνα της Ιερισσού και συνεχίζει: «Θεωρούμε βασικό στοιχείο της δημοκρατίας, οι κυβερνήσεις να μη διευκολύνουν εταιρικά συμφέροντα σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος και της κοινωνικής ευημερίας, να μη συμβιβάζονται με τετελεσμένα που δημιουργούν οι εταιρείες με παράνομους και παραπλανητικούς τρόπους και να μην εγκλωβίζονται στο δόγμα της μίας και μόνης εναλλακτικής πρότασης που καταστρέφει έναν ολόκληρο τόπο σήμερα και στο διηνεκές. Το εξορυκτικό σχέδιο για τη ΒΑ Χαλκιδική –του οποίου οι καταστροφικές συνέπειες έχουν τεκμηριωθεί επιστημονικά και δεν έχει την κοινωνική συναίνεση (ούτε καν την κοινωνική ανοχή)– δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης, δεν μπορεί να γίνεται αφορμή διώξεων και ποινικοποίησης κοινωνικών αγώνων, δεν μπορεί να εκμεταλλεύεται νομοθετικά κενά και πολιτική διαπλοκή για να προχωρήσει».

Πηγή :  www.efsyn.gr

Πρώην καλόγριες παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο στην Ιταλία

 

Δύο πρώην καλόγριες, οι οποίες γνωρίστηκαν σε μοναστήρι, παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο, σε μία μικρή πόλη στη βόρεια Ιταλία.
Οι δύο γυναίκες- τις οποίες τα ιταλικά ΜΜΕ ανέφεραν μόνο με τα μικρά τους ονόματα- αρχικά υποτίθεται ότι θα παντρεύονταν σε τελετή στην πόλη Πινερόλο την Πέμπτη. Ομως, ανησυχούσαν για την προβολή από τα ΜΜΕ, επειδή η La Stampa δημοσίευσε τα πλάνα τους. Ετσι, αποφάσισαν τελικά να παντρευτούν μία ημέρα νωρίτερα.
Οι δύο γυναίκες, η μία από τη νότια Ιταλία και η άλλη με καταγωγή από τη Νότια Αμερική, ερωτεύτηκαν ενώ δούλευαν σε ένα κέντρο αποτοξίνωσης και αποφάσισαν να απαρνηθούν τον μοναχισμό.

Πηγή: www.iefimerida.gr

Από τις συντάξεις συντηρούνται τα μισά νοικοκυριά

 

Σοκαριστικά είναι τα στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας για το βιοτικό επίπεδο των συνταξιούχων, αφού δείχνουν ότι οι μισοί συνταξιούχοι συντηρούν τις οικογένειές τους από τις συντάξεις τους, ενώ ένας στους δύο ζει κάτω από τα όριο της φτώχειας.
Σύμφωνα με το Ενιαίο Δίκτυο Συνταξιούχων, νέα επιδείνωση στο βιοτικό επίπεδο των συνταξιούχων επιφέρουν τα 11 ψαλίδια του νόμου Κατρούγκαλου. Παράλληλα, ο κίνδυνος και νέων μελλοντικών περικοπών στις συντάξεις είναι σοβαρός, αν δεν υπάρξει οικονομική ανάκαμψη και εισροή νέων πόρων στο ασφαλιστικό σύστημα.
Από τα στοιχεία του Δικτύου προκύπτουν τα εξής:
1. Σήμερα οι 6 στους 10 συνταξιούχους στη χώρα μας παίρνουν σύνταξη κάτω από 700 ευρώ και μάλιστα το 44,8% των συνταξιούχων παίρνει μηναία σύνταξη κάτω από το όριο σχετικής φτώχειας των 665 ευρώ. Σε απόλυτους αριθμούς, 1,2 εκατ. άνθρωποι λαμβάνουν σύνταξη που δεν ξεπερνά το ποσό των 665 ευρώ και η οποία αποτελεί -σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή- το σταθερό όριο σχετικής φτώχειας.
2. Το 52% των λαϊκών νοικοκυριών στη χώρα μας, λόγω της υψηλής ανεργίας και της φτώχειας που προκαλούν τα Μνημόνια, ζει από τις συντάξεις των ηλικιωμένων μελών τους.
3. Από 20% έως και άνω του 50% μειώθηκαν οι συντάξεις των συνταξιούχων μέσα από 13 συνεχείς ειδικές ή άλλες πρόσθετες εισφορές - περικοπές που επιβλήθηκαν από όλες τις κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια, σε σημείο πλέον οι συντάξεις να αποτελούν φιλοδώρημα. Παρότι οι συνταξιούχοι έχουν υποστεί τις 13 μνημονιακές περικοπές, τα ασφαλιστικά ταμεία καταρρέουν από τα ελλείμματα, τα οποία φέτος θα κινηθούν κοντά στα 4 δισ. ευρώ συνολικά.
«Το ανελέητο κυνηγητό των συνταξιούχων συνεχίζεται» τονίζει ο πρόεδρος του Ενιαίου Δικτύου Συνταξιούχων Νίκος Χατζόπουλος.«Η κυβέρνηση όπως και οι προηγούμενες, μας φτωχοποιεί. Και δυστυχώς θα υπάρξει και συνέχεια, ο αυτόματος κόφτης έρχεται. Κάθε χρόνο λόγω των περικοπών όλο και μεγαλύτερος αριθμός συνταξιούχων θα πλησιάζει το όριο της φτώχειας».

Πηγή :  http://news.in.gr

ΔΙΚΤΥΟ Ανανεωτικής Αριστεράς: Και το Νερό; Έως που θα φτάσετε;

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 

Θέμα : Και το Νερό; Έως που θα φτάσετε;

Το ΔΙΚΤΥΟ Ανανεωτικής Αριστεράς θεωρεί το νερό Κοινωνικό Αγαθό.
Το Σύνταγμα έχει γίνει ένα κουρελόχαρτο, που όσοι νέμονται την εξουσία, μπορούν να το καταπατούν.
Οι αυτοαποκαλούμενοι «Αριστεροί» δημιουργούν πρόσφορο έδαφος ώστε να επιτευχθεί συντομότερα η καταστροφή της χώρας.
Δεν θα μπορούσε να το φανταστεί ούτε το πιο νοσηρό μυαλό, ότι από τις εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης το 2014, έως την κατηγορηματική άρνηση του «αριστερού» πρωθυπουργού για την μη ιδιωτικοποίηση του νερού το 2016, τώρα θα υπογράψουν ακριβώς τα αντίθετα.
Μια κυβέρνηση χωρίς σχέδιο για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας, λέει συνεχώς ψέματα για να διατηρηθεί στην εξουσία, καταπατώντας κάθε έννοια αριστερής αντίληψης και ήθους.
Οι ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ ιδιωτικοποιούνται κατά παράβαση του Συντάγματος όπως κρίθηκε και από την απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ 1904/2014, για την ΕΥΔΑΠ.
Στην περίπτωση αυτή τα αποτελέσματα θα είναι ολέθρια για την κοινωνική σταθερότητα και συνοχή, για την κοινωνική δικαιοσύνη και την Δημοκρατία.

• Η εμπορευματοποίηση του Νερού θα καταργήσει στην πράξη την σημασία του ως κοινωνικό αγαθό.
• Σημαντικός αριθμός πολιτών θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον κίνδυνο απώλειας του δικαιώματος για πρόσβαση σε νερό και υγιεινή, όπως αυτό ορίστηκε από τον ΟΗΕ στις 3/8/2010 (A/RES/64/292)
• Θα προκύψει απώλεια ελέγχου του σχεδιασμού της υδατικής πολιτικής της χώρας με δεδομένη την στρατηγική σημασία και την τεχνογνωσία των δύο μεγαλύτερων εταιριών ύδρευσης της χώρας.

Το ΔΙΚΤΥΟ Ανανεωτικής Αριστεράς προσβλέπει σε ένα νέο μοντέλο βιώσιμης οικονομίας με αειφορία, που λαμβάνει υπόψη το οικολογικό και κοινωνικό αποτύπωμα κάθε παραγωγικής διαδικασίας, που οδηγεί σε  αύξηση της ευημερίας της κοινωνίας συνολικά αλλά και του κάθε πολίτη χωριστά.
Θα παλέψουμε ενάντια στο ψέμα και την υποκρισία, για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας, με ήθος και ειλικρίνεια.

Η ιδιωτικοποίηση κοινωνικών αγαθών, είναι επικίνδυνη για την Δημοκρατία.

ΔΙΚΤΥΟ Ανανεωτικής Αριστεράς: Τα ψέματα τελείωσαν! Υπογράψανε τη CETA…

 
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 

 Θέμα : Τα ψέματα τελείωσαν! Υπογράψανε τη CETA…

 Την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου, ο Έλληνας Υπουργός Ανάπτυξης (και Εμπορίου), κ. Σταθάκης  – στην ουσία η ελληνική κυβέρνηση – μαζί με τις άλλες 27 της Ε.Ε. συμφώνησαν στη Μπρατισλάβα να προχωρήσει η συμφωνία CETA – και μάλιστα με άμεση «προσωρινή εφαρμογή».
Οι 27 της ΕΕ αγνόησαν και περιφρόνησαν τις εκδηλώσεις καταγγελίας της  CETA και της δίδυμης αδελφής της TTIP, η οποία φαίνεται ότι δεν θα προχωρήσει. Το πάγωμα των διαπραγματεύσεων για την TTIP είναι απολύτως προσχηματικό, αφού μετά τις εκλογές σε ΗΠΑ, Γερμανία και Γαλλία θα επανέλθει με άλλο όνομα πιθανόν.
Ο κ. Σταθάκης με μια ανακοίνωση για «ενισχυμένη προστασία της ένδειξης φέτα στον Καναδά» προσπαθεί να καλύψει το γεγονός, ότι με τη σύμφωνη γνώμη και της ελληνικής κυβέρνησης, η συμφωνία – κερκόπορτα για την TTIP – οδηγείται προς υπογραφή από τους αρχηγούς των 27 κρατών μελών της ΕΕ στις 27 Οκτωβρίου 2016, ενώ με την υπόμνηση ότι «η Ελλάδα τάσσεται υπέρ της «προσωρινής αναστολής των διαπραγματεύσεων για την TTIP” παραβιάζει ανοικτές θύρες.
Το ΔΙΚΤΥΟ Ανανεωτικής Αριστεράς καταδικάζει αυτή την τακτική της κυβέρνησης, η οποία προκαταλαμβάνει την αποδοχή ή όχι από τη Βουλή της CETA και στην ουσία γελοιοποιεί την κοινοβουλευτική διαδικασία.
Το ΔΙΚΤΥΟ Ανανεωτικής Αριστεράς καταδικάζει την αποδοχή, από την ελληνική κυβέρνηση και τις κυβερνήσεις των 27, της συμφωνίας CETA, η οποία επιβάλλει την πλήρη ασυδοσία των πολυεθνικών εταιρειών στο εμπόριο, στρέφεται ενάντια στη δημοκρατία με εκχώρηση θεσμών στις αγορές, καταστρέφει την οικογενειακή γεωργία και το περιβάλλον, αμφισβητεί το δικαίωμα για την επιλογή της τροφής μας σύμφωνα με τα πρότυπα και τις αξίες που μέχρι τώρα απολαμβάνουμε στην ΕΕ και προσβάλλει τους εργαζόμενους καταστρέφοντας δικαιώματα και υπηρεσίες.
ΚΑΛΟΥΜΕ τους Έλληνες Βουλευτές να αντιδράσουν στην ψήφιση της CETA και να «μπλοκάρουν» με κάθε δυνατό τρόπο την τελική επικύρωσή της.

Πιάστηκε... Samalakas!

 

Συντάκτης: Ευθύμης Ασημακόπουλος

 

Η Πρέμιερ Λιγκ και γενικότερα το αγγλικό ποδόσφαιρο αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για κάθε Λίγκα στον κόσμο. Πολλά χρήματα, οργάνωση και ωραίο θέαμα μπροστά σε εκατομμύρια οπαδούς, τόσο στο γήπεδο όσο και στην τηλεόραση. Σίγουρα, όμως, κάποιο λάκκο θα είχε η... φάβα.
Και τον βρήκε η εφημερίδα Daily Telegraph. Μια ομάδα δημοσιογράφων ξεκίνησε από τον περασμένο Δεκέμβριο μια έρευνα, έπειτα από πληροφορίες ότι διάφοροι παράγοντες και προπονητές στην Αγγλία παίρνουν μίζες για μεταγραφές.
Ολους αυτούς τους μήνες οι συνάδελφοι μάζευαν στοιχεία, αλλά χθες έδωσαν στη δημοσιότητα την κορυφή του παγόβουνου: τις «μυστικές» συζητήσεις του νέου ομοσπονδιακού τεχνικού της Αγγλίας, Σαμ Αλαρντάις. Ο 61χρονος ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 22 Ιουλίου και αμέσως... έπιασε δουλειά. Οχι μόνο με την ομάδα, αλλά και όσον αφορά την προσπάθειά του να εξασφαλίσει περαιτέρω χρήματα, προφανώς γιατί τα 4.000.000 ευρώ, που αναγράφει ετησίως το συμβόλαιό του, δεν του φτάνουν...
Μέσω ενός ατζέντη, ονόματι Σκοτ ΜακΓκάρβεϊ, δύο δημοσιογράφοι της Telegraph προσέγγισαν τον Αλαρντάις, παριστάνοντας τους εκπροσώπους μιας εταιρείας στην Ασία. Ενδιαφέρονταν να μάθουν πώς μπορούν να παρακάμψουν τη νομοθεσία και να συμμετέχουν στις -πανάκριβες- μεταγραφές ως τρίτη εμπλεκόμενη «πλευρά».
Πρόκειται για μια συνηθισμένη διαδικασία στο... παραποδόσφαιρο, που πολλοί τη χαρακτηρίζουν σκλαβιά. Μια εταιρεία διατηρεί ποσοστό των δικαιωμάτων ενός παίκτη και καρπώνεται χρήματα στο πλαίσιο μιας μεταγραφής. Δηλαδή αν η ομάδα Χ πουλήσει έναν ποδοσφαιριστή στην ομάδα Ψ δεν θα πάρει π.χ. τις 100 δραχμές που θα δώσει η «Ψ», αλλά τις 60 ή 70, αφού τα υπόλοιπα ανήκουν στην εταιρεία στην οποία ανήκει ο παίκτης.
Ολο το παραπάνω αλισβερίσι, που στην Αγγλία απαγορεύεται από το 2008, ο Αλαρντάις διαβεβαίωσε πως μπορεί να το φέρει εις πέρας, βοηθώντας με τις συμβουλές του τούς... επενδυτές να παρακάμψουν τους «γελοίους κανονισμούς», όπως τους τόνισε χαρακτηριστικά.
Εγιναν δύο συναντήσεις στο Λονδίνο και το Μάντσεστερ και ο «Μπιγκ Σαμ» είχε μαζί του τόσο τον ατζέντη του όσο και έναν οικονομικό σύμβουλο! Συμφώνησε να εισπράξει 500.000 ευρώ για τις... υπηρεσίες του, ενώ για να δικαιολογήσει τα χρήματα πρότεινε να κάνει ταξίδια σε Σιγκαπούρη και Χονγκ Κονγκ ως «πρέσβης του ποδοσφαίρου»!
Μάλιστα, σαν παράδειγμα επιτυχίας των μελλοντικών του «υπηρεσιών» ανέφερε τη μεταγραφή του Ενέρ Βαλέντσια από το Μεξικό στη Γουέστ Χαμ, όπου τότε ήταν ο ίδιος προπονητής. «Δώσαμε 15 εκατομμύρια ευρώ και πήραμε το 100% του παίκτη, το οποίο κατείχε μια εταιρεία. Σας λέω δεν υπάρχει πρόβλημα. Ξέρω πώς λειτουργεί το σύστημα» είπε ο Αλαρντάις στους συνομιλητές του. Παράλληλα, τους τόνισε στην κουβέντα πως τέτοιες κινήσεις γίνονται κατά συρροήν σε Νότια Αμερική, Πορτογαλία, Ισπανία, Βέλγιο και Αφρική.
Σε δύο συζητήσεις τόσων ωρών ήταν αναμενόμενο η κουβέντα να κινηθεί και σε άλλα ποδοσφαιρικά ζητήματα. Κι εκεί οι ρεπόρτερ έβγαλαν μπόλικα λαβράκια.
Για τον προκάτοχό του, Ρόι Χόντγκσον, ο Αλαρντάις είπε: «Δεν έχει την προσωπικότητα να εμπνεύσει τους παίκτες. Είναι γενικά και αναποφάσιστος», ενώ σε μια στιγμή χαλαρότητας μιμήθηκε και τη φωνή του! Επίσης, είπε τα χειρότερα για τον Γκάρι Νέβιλ, που ήταν βοηθός του Χόντγκσον, «πρέπει να κάθεται κάτω και να το βουλώνει», ενώ η κριτική του αφορούσε και τους νυν εργοδότες του: «Εδωσαν ένα δισεκατομμύριο για να ανακατασκευάσουν το Γουέμπλεϊ, ενώ αν το έφτιαχναν σε άλλη τοποθεσία θα τους κόστιζε τα μισά.
Κάνουν βλακείες και μην ακούτε που λένε ότι είναι η πιο πλούσια ομοσπονδία στον κόσμο»!
Από τα πυρά του... ορεξάτου Αλαρντάις δεν γλίτωσαν ούτε οι πρίγκιπες Ουίλιαμ και Χάρι, μεταξύ πολλών άλλων!
■ ΠΑΡΕΛΘΟΝ αποτελει από την Εθνική Αγγλίας ο Σαμ Αλαρντάις. Ανθρωποι της ομοσπονδίας συναντήθηκαν χθες μαζί του και έλυσαν τη συνεργασία τους. Υπηρεσιακός, ώς το τέλος του χρόνου, θα είναι ο Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ.

Πηγή : www.efsyn.gr

Να διδάσκεται η Ιστορία των Θρησκειών στα Σχολεία

 

του Νότη Μαυρουδή

Ψυχραιμία! Μου αρέσει να παρακολουθώ τη διένεξη μεταξύ Αρχιεπισκόπου κου Ιερώνυμου και Υπουργού Φίλη. Δεν ξέρω, αλλά νιώθω κι εγώ «μέρος» τής διένεξης. Αν μη τι άλλο, η μάχη γίνεται σε ένα πεδίο όπου όλοι μας έχουμε εμπλακεί από διαφορετικά μετερίζια. Η ίδια η χώρα και η αδιαχώρητη σχέση Κράτους-Εκκλησίας, έχει επιφέρει πολλές φορές δυσχέρειες στις μεταξύ τους σχέσεις. Το αιωρούμενο «αίτημα» του διαχωρισμού των δυο μερών, είναι παλαιό και πάγιο σε μεγάλο μέρος τής ελληνικής κοινής γνώμης. Ο Φίλης, δεν έκανε τίποτ’ άλλο από το να το επαναφέρει μέσω του τρόπου διδασκαλίας των θρησκευτικών στα σχολεία της χώρας. Έτσι, με την ευκαιρία αυτή, άρχισαν πάλι να συζητούνται τα προβλήματα που δημιουργούνται απ’ αυτή τη στενή και αρραγή σχέση.
Κάτι μου λέει πως ο Φίλης είναι και αφέθηκε μόνος και απροστάτευτος σε πολιτειακό-κυβερνητικό επίπεδο. Δεν έχω καταλάβει αν έχει μαζί του το πρωθυπουργικό περιβάλλον. Απεναντίας, στις όποιες συναντήσεις τού πρωθυπουργού με τον Αρχιεπίσκοπο, το ρεπορτάζ πλημμυρίζει με αβροφροσύνες, χαμόγελα και τον απαιτούμενο σεβασμό. Αλίμονο. Δεν είναι εξ’ ανάγκης κακό αυτό, αλλά έλα που όλοι γνωρίζουμε πως χρόοοοονια τώρα εκκρεμούν τεράστια προβλήματα μεταξύ των δυο διαφορετικών θεωρήσεων της εξουσίας. Της κοσμικής και της θρησκευτικής.
Ο συγκεκριμένος πρωθυπουργός δεν είδα ως τώρα ούτε να… ακουμπάει καν θέματα βάθους αυτής της άρρωστης πολλές φορές σχέσης, η οποία κωλυσιεργεί και επιβραδύνει τις κοινωνικές εξελίξεις σε επίπεδο δικαιωμάτων και εκσυγχρονιστικής σκέψης. Εάν εξαιρέσουμε το σύμφωνο συμβίωσης, που δικαίως ψηφίστηκε σχεδόν ομόφωνα, η πολιτεία, ακόμα μια φορά, διστάζει να προβάλλει το παλαιόθεν πολιτικό αίτημα περί διαχωρισμού Κράτους-Εκκλησίας το οποίο, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, είναι χρόνια τώρα κεκτημένο. Ο Φίλης υποστηρίζει το πολύ απλό και δίκαιο. Να διδάσκεται η Ιστορία των Θρησκειών στα Σχολεία. Να αντιμετωπισθεί το μάθημα αυτό ως μελέτη μιας από τις πνευματικές διεργασίες τής ανθρώπινης σκέψης με πληροφορίες που έχουν σχέση με τη διαχρονική ιστορία της μεταφυσικής αντίληψης και όχι με τη μονομερή ερμηνεία τής γέννησης και της εξέλιξης του κόσμου, τις μυθολογικής υφής Γραφές ή τις αναχρονιστικές θεωρίες μιας παρακμάζουσας φαντασιακής θρησκοληψίας, η οποία επί αιώνες έχει φωλιάσει στις ψυχές των φοβισμένων και κυρίως φτωχών κοινωνικών στρωμάτων…
Οι γενιές μετά τον πόλεμο γνωρίζουν πολύ καλά τον αναχρονιστικό θεσμό των υποχρεωτικών Κατηχητικών συναθροίσεων, καθώς και τη σκοταδιστική διδασκαλία τού θρησκευτικού μαθήματος, που δεν ήταν παρά μια καθαρή προπαγάνδα τής χριστιανικής θεολογίας … Δεν είναι λίγες οι φορές που ο εριστικός, δήθεν θεοσεβούμενος, λόγος κάποιων Μητροπολιτών, γίνεται θέμα αρνητικών συζητήσεων στις πλατείες και στα καφενεία… Τα παραδείγματα πολλά. Ακόμα και από του άμβωνος, έχουν πολλές φορές κηρύξει τον «λόγο του Θεού» με λόγια μίσους και παίζοντας πολιτικά παιχνίδια με απαράδεκτο τρόπο…
Ο Φίλης, μόνος του, παλεύει να επιβάλλει εκείνο που διακαώς, πολλοί από εμάς (όχι οι περισσότεροι βέβαια), επιθυμούμε εδώ και πολλά χρόνια. Ακόμα και ο αγωνιστής Μανώλης Γλέζος κατακεραυνώνει τον Φίλη, δίχως να κατανοεί πως ένα από τα μεγάλα και ουσιώδη ζητήματα της κοινωνίας μας είναι ο διαχωρισμός τής τοξικής και αναχρονιστικής αυτής σχέσης Κράτους-Εκκλησίας. Αν ο καθόλα εκτιμώμενος Αρχιεπίσκοπος κος Ιερώνυμος επιθυμεί όντως τη βελτίωση και την ουσία τής διδασκαλίας τού μαθήματος των θρησκευτικών στις νέες γενιές, θα έπρεπε να συμμαχήσει με τον Φίλη και να επιδιώξει τον δρόμο της ευρύτερης θρησκευτικής γνώσης, με τη συνείδηση πως σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία, όπως εξελίσσεται η ελληνική, ακόμα και το μάθημα θρησκευτικών θα πρέπει να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα και να μην προβάλλουμε τη «μοναδικότητα», την «ελληνικότητα» και το «περιούσιο Έθνος»! Οι τόσο έντονες διαμαρτυρίες του και τα διαβήματά του στον πρωθυπουργό, σηματοδοτούν ωμή παρέμβαση με στόχο την απόλυση του υπουργού… Θα το δούμε κι αυτό;
Το εάν στις δύσκολες εποχές η εκκλησία έχει να επιδείξει καλές ή κακές στιγμές θα το κρίνει η γενικότερη ιστορία. Ας πάμε όμως παρακάτω. Ας γίνει από όλους αποδεκτό πως οποιοσδήποτε νεωτερισμός τής επιστήμης, των ανακαλύψεων και των καινοτομιών της ανθρωπότητας, ήρθαν σε ευθεία σύγκρουση με το θρησκευτικό ή θεοκρατικό κατεστημένο. Οι καινοτομίες Φίλη στη σχολική εκπαίδευση γύρω από το ζήτημα της θρησκευτικής διδασκαλίας είναι πρωτοβουλία που θα πρέπει να έχει τη συμπαράσταση όλων, ακόμα και εκείνων που εναντιώνονται στο ΣΥΡΙΖΑ, διαφορετικά θα επαναλαμβάνουμε την τυφλή και αδιέξοδη αντιπολιτευτική ανοησία που μας χαρακτηρίζει ως λαό…
Κοντολογίς, για το ζήτημα των θρησκευτικών στα σχολεία, αν δεν υπήρχε ο Φίλης, θα έπρεπε να τον επινοήσουμε…

Πηγή :  https://mavroudistar.wordpress.com

Η Εκκλησία δεν είναι εύκολος αντίπαλος

 

Συντάκτης: Τάσος Παππάς

 

Στην πολιτική δεν φτάνει να έχεις το δίκιο με το μέρος σου για να πετύχεις τον στόχο σου. Μετράνε κι άλλα.
Για παράδειγμα: Είσαι κατάλληλα προετοιμασμένος ακόμη και για μετωπική σύγκρουση;
Εχεις επεξεργαστεί λύσεις διαφυγής στην περίπτωση που η υπόθεση στραβώσει και επιβάλλεται να πας σε συμβιβασμό, διαφορετικά σε περιμένει η πανωλεθρία;
Εχεις υπολογίσει σωστά τους συσχετισμούς δυνάμεων και κυρίως την αποφασιστικότητα του αντιπάλου;
Υπάρχουν σύμμαχοι πρόθυμοι να βάλουν πλάτη; Το δικό σου στρατόπεδο έχει συνοχή;
Χωρίς όλα τα παραπάνω μπορεί η προσπάθειά σου να είναι ηρωική και να αξίζει να γραφτεί στις δέλτους της πολιτικής Ιστορίας, αλλά η θέση της θα είναι στην κατηγορία των «χαμένων μαχών».
Προσφάτως το είδαμε να συμβαίνει αυτό με τη διαπραγμάτευση των πρώτων μηνών του 2015.
Οι διαφωνίες της κυβέρνησης με την ηγεσία της Εκκλησίας για το θέμα του μαθήματος των Θρησκευτικών (και όχι μόνο) είναι σοβαρές.
Αν ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης είναι αποφασισμένος να μη διαπραγματευτεί το καθήκον της Πολιτείας να ορίζει αυτή το πλαίσιο λειτουργίας της Παιδείας, πρέπει να γνωρίζει ότι:
● Η Εκκλησία δεν είναι εύκολος αντίπαλος. Εχει παράδοση επιτυχιών γιατί είναι σε θέση να οικοδομεί συμμαχίες στο πολιτικό επίπεδο -η συντηρητική παράταξη- και το κύρος της στα λαϊκά στρώματα είναι μεγάλο.
Μπορεί να μετατρέψει τους άμβωνες σε «χωνιά» που θα καλούν τους πιστούς να δώσουν τον υπέρ πίστεως αγώνα.
● Οι μηχανισμοί ενημέρωσης δεν πρόκειται να κρατήσουν ουδέτερη στάση.
Λόγω της αντιπαλότητας που έχουν με την κυβέρνηση σε άλλα μέτωπα δεν θα διστάσουν να υιοθετήσουν ακόμη και σκοταδιστικές αντιλήψεις προκειμένου να την βλάψουν.
Τα πρώτα δείγματα γραφής είναι εύγλωττα. Τύποι που έχουν παραβιάσει χωρίς τύψεις τις εννιά από τις δέκα εντολές (το «ου φονεύσεις» έχει γλιτώσει για την ώρα) είναι στα κεραμίδια υπερασπιζόμενοι τον λόγο του Θεού απέναντι στους άθεους Συριζαίους.
● Οι ΑΝ.ΕΛΛ. (κυβερνητικός εταίρος) δεν πρόκειται να υποστηρίξουν καμία πρωτοβουλία που θα βρίσκει αντίθετη την ηγεσία της Εκκλησίας.
● Τα κόμματα της αντιπολίτευσης που έχουν κάθε λόγο να συνδράμουν την κυβέρνηση στο ζήτημα αυτό δεν θα το κάνουν γιατί η σκοπιμότητα της στιγμής θα πρυτανεύσει έναντι των ιδεολογικών αρχών.
Θα ισχύσει η άποψη ότι «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου», ακόμη κι αν είναι θεομπαίχτης και από το στόμα του βγαίνουν κατάρες.
● Οι πρωθυπουργοί όταν διαπιστώσουν ότι η κατάσταση τείνει να γίνει ανεξέλεγκτη και υπάρχει κίνδυνος να πληγεί συνολικά η κυβέρνηση, συνήθως απαλλάσσονται από την «αιτία του κακού».
Το έκανε ο Α. Παπανδρέου με τον Α. Τρίτση.
Ο Ν. Φίλης έχει εξασφαλίσει τη συγκατάθεση του Α. Τσίπρα ή θα υποχρεωθεί να γράψει κι αυτός Ιστορία; Από το σπίτι του...

Πηγή : www.efsyn.gr

Θρησκεία και δημόσιος χώρος

 

Συντάκτης: Γιώργος Γιαννουλόπουλος

 

Τις προάλλες είχα πάει σε υποκατάστημα γνωστής τράπεζας για να κανονίσω κάποια πράγματα σχετικά με τον λογαριασμό μου.
Ο υπάλληλος στο γκισέ μού είπε όταν τελειώσαμε ότι έπρεπε να πάρω μια υπογραφή από τον διευθυντή.
Τον βρήκα μακριά από τους υπόλοιπους, στον δικό του χώρο, διακοσμημένο με ένα αφηρημένο έργο τέχνης, κάτι ανάμεσα σε πίνακα και γλυπτό. Ηταν καθισμένος σε πολυθρόνα με ψηλή ράχη και στο επιβλητικό γραφείο του δέσποζε η οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή.
Οταν τον πλησίασα όμως και του έδωσα το χαρτί πρόσεξα και κάτι άλλο: δίπλα στον υπολογιστή υπήρχε μια εικόνα της Παναγίας, πλαισιωμένη από δύο μικρότερες που δεν μπόρεσα να δω ποιου αγίου ήταν. (Υπάρχει προστάτης άγιος των τραπεζών;)
Δεν έτυχε να επισκεφτώ χώρες με θεοκρατικά καθεστώτα σαν το Ιράν ή τη Σαουδική Αραβία, αλλά έχω ζήσει μερικά χρόνια στην Ιταλία και σας διαβεβαιώνω ότι οι Ιταλοί είναι πολύ πιο βαθιά και έντονα θρησκευόμενοι από εμάς.
Ποτέ όμως δεν είδα τη Μαντόνα σε τράπεζες και άλλους δημόσιους μη θρησκευτικούς χώρους.
Ποτέ δεν είδα στην τηλεόραση ανθρώπους να απευθύνονται σε τηλεοπτικές κάμερες με φόντο ένα εικονοστάσι.
Ούτε πολιτικούς, από βουλευτές μέχρι υπουργούς και προέδρους της Δημοκρατίας, να κάνουν δηλώσεις υπό το βλέμμα της αμώμου παρθένου.
Ακόμα κι εκείνοι που πολιτικά ανήκουν στην παράδοση της Χριστιανοδημοκρατίας.
Ολα αυτά τα έχω δει και συνεχίζω να τα βλέπω στην Ελλάδα.
Και το κυριότερο είναι ότι το εν λόγω σκηνικό θεωρείται πλέον σύνηθες, αναμενόμενο, για να μην πω φυσιολογικό. Κάτι που περνάει ασχολίαστο.
Δυστυχώς δεν ισχύει μόνο για όσους είναι δεδηλωμένα θρησκευόμενοι.
Ο Αλέξης Τσίπρας πριν γίνει πρωθυπουργός επισκέφτηκε το Αγιον Ορος κι έμεινε δέκα λεπτά μόνος του με την εικόνα Αξιον Εστί.
Αν το επέβαλλε το πρωτόκολλο θα το καταλάβαινα. Σύμφωνα όμως με τις πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν στα ΜΜΕ και δεν διαψεύστηκαν, εκείνος το ζήτησε.
Τι μπορεί να περίμενε ένας αριστερός ηγέτης, ο οποίος υποτίθεται ότι δεν θρησκεύεται, να συμβεί;
Να του μιλήσει η Παναγία και να του πει πώς θα σκίσει το Μνημόνιο;
Ας μην τα ρίξουμε όλα στην κρίση που μας έχει ταρακουνήσει συθέμελα και ίσως μας ωθεί να κάνουμε πράγματα ακραία και πρωτόγνωρα μέσα στην απελπισία μας.
Γιατί το κακό είχε αρχίσει πολύ πριν, την παλιά εκείνη καλή εποχή, τότε που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα.
Τότε που το κάθε ψώνιο, ιδίως στον χώρο της διασκέδασης και του θεάματος, είχε και τον δικό του «πνευματικό» ή «γέροντα» (το μεταφυσικό ισοδύναμο της αστακομακαρονάδας).
Τότε που ο Γιώργος Καρατζαφέρης κατέθετε την εικόνα της Παναγίας στα πρακτικά της Βουλής. Το πράγμα έχει όντως μια γελοία διάσταση.
Δεν θα ξεχάσω τον Αγιορείτη μοναχό που γνώρισα κάποτε στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος διέκοψε (ευτυχώς για μένα) την προσπάθειά του να με πείσει ότι όλα τα έχουν πει οι Ησυχαστές και ο Αγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, επειδή χτύπησε το κινητό του.
Κάτι ανάλογο εξωφρενικό συνέβη πριν από μερικούς μήνες. Μια ποδοσφαιρική ομάδα υπέγραψε συμβόλαιο με κάποιον σπόνσορα και στις ειδήσεις έπαιξε η συνέντευξη Τύπου που έδωσαν ο πρόεδρος της ομάδας και ο πρόεδρος της εταιρείας.
Λίγες μέρες μετά, μια άλλη ομάδα έκανε ακριβώς το ίδιο. Αυτή τη φορά όμως, στη συνέντευξη Τύπου συμμετείχαν τρία άτομα.
Ανάμεσα στους δύο προέδρους καθόταν ο μητροπολίτης της περιοχής!
Μήπως υπάρχει και προστάτης άγιος του ποδοσφαίρου;
Για να σοβαρευτούμε, ο κάθε θεσμός προϋποθέτει και ταυτόχρονα κατασκευάζει τα μέλη του.
Σε αντίθεση με την Εκκλησία που μας κατατάσσει ανάλογα με το πόσο πιστοί είμαστε, η δημοκρατική Πολιτεία προϋποθέτει και κατασκευάζει πολίτες.
Δηλαδή υποκείμενα που έχουν δικαιώματα και υποχρεώσεις. Με την έννοια αυτή, η Πολιτεία δεν είναι ούτε υπέρ, ούτε κατά της θρησκείας.
Συνεπώς οι μη ορθόδοξοι και οι άθεοι δεν θα πρέπει να θεωρούνται Ελληνες που τους λείπει κάτι, και τους οποίους οι «φωτισμένοι» χριστανοί –όχι ο Αγιος Καλαβρύτων– τους ανέχονται, δίνοντάς τους το δικαίωμα να αυτοεξαιρεθούν από τον γενικό κανόνα.
Για τη δημοκρατική σύγχρονη κοινωνία τέτοιος κανόνας δεν νοείται, εφόσον η Ελλάδα των Ελλήνων χριστιανών, όπως και η χούντα, εξέπνευσε το 1974.
Και με αφορμή τις πρόσφατες εξελίξεις, ας μιλήσουμε ακόμα πιο καθαρά: Το πώς διδάσκεται το μάθημα των Θρησκευτικών στα σχολεία δεν το καθορίζει η Ιερά Σύνοδος, αλλά ο υπουργός Παιδείας της εκλεγμένης κυβέρνησης.
Και κάτι τελευταίο. Μέσα στην αντάρα της πολιτικής αντιπαράθεσης, όταν οι πολέμιοι του ΣΥΡΙΖΑ δεν τον κοντράρουν απλώς, άλλα τον δαιμονοποιούν, μερικοί ίσως αδράξουν την ευκαιρία να συνταχθούν με την Εκκλησία για να μαζέψουν ψήφους, επικαλούμενοι κατ’ ιδίαν ότι τέτοια και χειρότερα έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ για να πάρει την εξουσία.
Λάθος πελώριο. Και πολιτικό, και λογικό. (Περιμένω να δω πόσο πολιτικά φιλελεύθερος θα αποδειχτεί ο Κυρ. Μητσοτάκης).
Εξάλλου υπάρχουν τόσα άλλα να καταλογίσουν στην κυβέρνηση.
Αντί λοιπόν να σφυρίζουμε αδιάφοροι ή, ακόμα χειρότερα, να τα βάζουμε με τον Νίκο Φίλη επειδή προσπαθεί να εισαγάγει μερικές αυτονόητα ορθές θέσεις που κάνουν τους παπάδες να βγαίνουν απ’ τα ράσα τους, θα πρέπει μάλλον να τον πιέζουμε να τολμήσει περισσότερο.

Πηγή : www.efsyn.gr

«Φωτιά» οι τιμές διάθεσης του πετρελαίου θέρμανσης

 

Με νέα φοροεπιδρομή - έμμεση- έρχονται αντιμέτωπα τα νοικοκυριά σε περίπου 20 μέρες. Ο λόγος για την τσουχτερή τιμή του πετρελαίου θέρμανσης το οποίο ακριβαίνει εξαιτίας του νέου αυξημένου Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης αλλά και του ΦΠΑ.
Πιο συγκεκριμένα το πολύτιμο αγαθό για την επιβίωση των οικογενειών θα πωλείται σε σχέση με την αντίστοιχη εναρκτήρια περίοδο της διάθεσής του κατά 11% ακριβότερο.
Έτσι, τα νοικοκυριά έρχονται αντιμέτωπα με νέα επιβάρυνση στους προϋπολογισμούς τους από τις 15 Οκτωβρίου πέραν των άλλων δαπανών που πρέπει να καλύψουν όπως φόρος εισοδήματος, ΕΝΦΙΑ, έμμεσοι φόροι κ.λπ.
Η «Ημερησία του Σαββάτου» υπολόγισε την τελική τιμή του καυσίμου, σαν να επρόκειτο να ξεκινήσει η πώλησή του στην αγορά από σήμερα, δηλαδή με τις τωρινές τιμές διύλισης και το νέο ΕΦΚ και ΦΠΑ που έχουν ψηφιστεί από τα τέλη του περασμένου Μαΐου. Έτσι, οι καταναλωτές θα το πληρώνουν με τιμή περίπου στο 0,92 ευρώ το λίτρο ή 920 ευρώ τα χίλια λίτρα.
Πέρυσι στις 15 Οκτωβρίου του 2015 το πετρέλαιο, σύμφωνα με τα στοιχεία του Παρατηρητηρίου Τιμών Υγρών Καυσίμων του υπουργείου Ανάπτυξης, είχε κάνει πρεμιέρα στην αγορά, ξεκίνησε δηλαδή να πωλείται με μέση τιμή τα 0,83 ευρώ το λίτρο. Η αύξηση είναι περίπου 9 λεπτά το λίτρο ή σχεδόν 11%.
Το κόστος είναι γίνεται δυσβάσταχτο αν αναλογιστεί κανείς ότι στις 30 Απριλίου του 2016 - οπότε και σταμάτησε για την περασμένη χειμερινή περίοδο η διάθεση του «θέρμανσης» στην αγορά - η μέση τιμή είχε κλείσει στο 0,764 ευρώ το λίτρο. Η διαφορά που προκύπτει σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα είναι της τάξης του 20% ή 0,156 ευρώ το λίτρο.
Η εκτόξευση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης οφείλεται στους νέους υψηλότερους έμμεσους φόρους που θεσπίστηκαν στο τέλος της περασμένης άνοιξης όταν έκλεισε η συμφωνία της κυβέρνησης με τους Θεσμούς για τα πρώτα μέτρα της ολοκλήρωσης της πρώτης αξιολόγησης του δημοσιονομικού προγράμματος της χώρας.
Πιο συγκεκριμένα ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης του πετρελαίου θέρμανσης ανεβαίνει στα 0,28 ευρώ το λίτρο ή 280 ευρώ τα χίλια λίτρα από 0,23 ή 230 ευρώ ανά χίλια λίτρα που ίσχυε μέχρι και την περασμένη χειμερινή σεζόν. Επιπλέον ο ανώτατος ΦΠΑ αναπροσαρμόστηκε στο 24% από 23%, ήτοι κατά μία ποσοστιαία μονάδα με αποτέλεσμα την πρόσθετη επιβάρυνση στην τιμή του πετρελαίου θέρμανσης.
Οι υπολογισμοί
Οι υπολογισμοί της Ημερησία για την εκτίμηση της τιμής του, βασίστηκαν στην τωρινή τιμή διυλιστηρίου για το συγκεκριμένο καύσιμο που είναι στο 0,354 ευρώ ανά λίτρο, στον νέο ΕΦΚ 0,280 ευρώ ανά λίτρο, στο μεικτό περιθώριο κέρδους πρατηρίων και εταιριών εμπορίας πετρελαιοειδών που είναι γύρω στο 0,10 ευρώ το λίτρο.
Σε αυτά τα μεγέθη συνυπολογίζονται επίσης το ανταποδοτικό τέλος υπέρ της ΡΑΕ που είναι 0,21 ευρώ ανά χίλια λίτρα, η εισφορά για τον ειδικό λογαριασμό των πετρελαιοειδών, η οποία προκύπτει με το 1,2% επί της τιμής του διυλιστηρίου και το ειδικό τέλος δικαιωμάτων εκτέλεσης τελωνειακών εργασιών (ΔΕΤΕ) το οποίο προκύπτει από το 0,5% του αθροίσματος της τιμής του διυλιστηρίου και του ΕΦΚ. Σε όλα τα παραπάνω προστίθεται και ο ΦΠΑ 24%.
Αν λοιπόν, υπολογίσει κανείς με μολύβι και χαρτί αναλυτικά τη διαμόρφωση της τελικής τιμής προκύπτει πως το 51% που πληρώνουν τα νοικοκυριά για τη θέρμανσή τους πάει στα ταμεία του Δημοσίου. Και για να γίνει απολύτως αντιληπτό το άθροισμα του ΕΦΚ, του ΦΠΑ και των λοιπών τελών και επιβαρύνσεων είναι στο 0,467 ευρώ το λίτρο, όταν η τελική τιμή είναι στο 0,92 ευρώ το λίτρο.
Σε ό,τι αφορά την πορεία της ζήτησης, είναι πολύ πρόωρο να μιλήσει κανείς, αν και τα στοιχεία δείχνουν πως πολλές οικογένειες έσπευσαν να γεμίσουν τις δεξαμενές τους τον περασμένο Απρίλιο, όταν έκλεινε η περίοδος διάθεσης του καυσίμου, προκειμένου να προλάβουν να γλιτώσουν τις νέες φετινές αυξημένες δαπάνες.

Πηγή :  www.real.gr