Ανώνυμοι Χρεοκοπημένοι made in Germany

Ένας πτωχευμένος επιχειρηματίας εισήγαγε την ιδέα του group therapy για ‘θύματα’ της χρεωκοπίας, συστήνοντας τους Ανώνυμους Χρεωκοπημένους (κατά τους Ανώνυμους Αλκοολικούς). Τελικά μια ήττα είναι το τέλος του κόσμου ή η αρχή για κάτι καλύτερο;

της Άννας Ρέμπελου

Τι είναι αυτό που ξεχωρίζει τον Άττιλα βον Ούνρουχ; Το γεγονός ότι είναι ένας άνθρωπος που δεν το βάζει κάτω ή το ότι με αφορμή τη δική του εμπειρία ως επιχειρηματίας που κάποτε χρεοκόπησε, έφτιαξε ένα δίκτυο υποστήριξης όσων δεν τα κατάφεραν στον απαιτητικό κόσμο του επιχειρείν, δίνοντάς τους μια άλλη οπτική του συγκεκριμένου θέματος; Οι Ανώνυμοι Χρεοκοπημένοι, κατά το γνωστό Ανώνυμοι Αλκοολικοί, όπως ονομάζεται το δίκτυο υποστήριξης που δημιούργησε ο Άττιλα βον Ούνρουχ το 2007 στην Κολωνία της Γερμανίας, έχει παρόμοια δομή με τους δεύτερους και φιλοδοξεί να επεκταθεί σε πολλές χώρες για να βοηθηθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Ο Άττιλα βον Ούνρουχ γεννήθηκε στη Λίμα, την πρωτεύουσα του Περού, και από μικρός ήταν ξεκάθαρο πως είχε το γονίδιο του επιχειρηματία μέσα του. Κάποια στιγμή η οικογένειά του μετακομίζει στη Γερμανία και παρόλο που ο Άττιλα μπορεί να εισαχθεί σε ένα γερμανικό πανεπιστήμιο με βάση τους βαθμούς του, εκείνος επιλέγει να εργαστεί για ένα μικρό διάστημα ως αεροσυνοδός και αμέσως μετά συστήνει την δική του μικρή επιχείρηση από το σπίτι του στην Κολονία της Γερμανίας, η οποία έχει επίσης σχέση με τα αεροπορικά ταξίδια. Ενώ δεν έχει κλείσει ακόμα τα 25 του χρόνια ξεκινά την δημιουργία μιας αλυσίδας εστιατορίων και εταιριών catering χάρη στις οποίες κερδίζει την οικονομική του ανεξαρτησία και φθάνει την επιτυχία. Το 1995 αποφασίζει να δοκιμάσει την τύχη του σε κάτι διαφορετικό και συστήνει μια εταιρεία μάρκετινγκ και μια εταιρεία οργάνωσης εκδηλώσεων στον τομέα της τεχνολογίας. Το 2000 αποφασίζει να πουλήσει το πλειοψηφικό τους πακέτο και ενώ όλα δείχνουν ιδανικά, έρχεται η χρεοκοπία. Η κατακόρυφη πτώση των παραγγελιών –να θυμίσουμε ότι εκείνη την εποχή έσκασε η «φούσκα» των χιλιάδων dot.coms που είχαν προκύψει από την επανάσταση του Ίντερνετ – σε συνδυασμό με την κακοδιαχείριση των νέων ιδιοκτητών, οδηγεί στο λουκέτο και ο Άττιλα βον Ούνρουχ δηλώνεται αφερέγγυος. Κοινώς, χρεοκοπημένος… Όπως οι περισσότεροι που βρίσκονται σε αυτήν την θέση, βιώνει αρνητικά συναισθήματα. Νιώθει ανάξιος, είναι ταραγμένος και απελπισμένος. Δεν μπορεί να νοικιάσει διαμέρισμα ή να υπογράψει συμβόλαιο κινητής τηλεφωνίας, έχει χάσει όλα τα χρήματα της ιδιωτικής ασφάλισης για την συνταξιοδότησή του και δεν μπορεί να ξεκινήσει τίποτα καινούργιο εάν δεν εξοφλήσει τα χρέη του.

«Ξαφνικά, βρέθηκα να χρωστάω ένα τεράστιο ποσό χρημάτων χωρίς να μπορώ να το πληρώσω. Μετά από πολύ καιρό πάλης και προσπαθειών ώστε να ξεκαθαρίσει η κατάσταση, αναγκάστηκα να δηλώσω πτώχευση και αυτό ήταν πολύ σκληρό για μένα» ομολογεί ο Άττιλα. Η σύζυγός του αρχίζει και εργάζεται με υπερπλήρες ωράριο προκειμένου να συντηρηθεί η οικογένεια και ο Άττιλα αναλαμβάνει τα του οίκου τους. Δηλαδή, τις οικιακές εργασίες, το μαγείρεμα και την φροντίδα της κόρης τους. Μετά από περίπου δυο χρόνια απομόνωσης ο Άττιλα αποφασίζει να κάνει κάτι. Εγγράφεται σε ένα πρόγραμμα επιμόρφωσης, γίνεται πιστοποιημένος σύμβουλος συστημικής και κατόπιν κερδίζει μια υποτροφία που του επιτρέπει να ολοκληρώσει έναν ακόμα κύκλο σπουδών στη συμβουλευτική επιχειρήσεων. Η εμπειρία του αυτή, όμως, ως χρεοκοπημένος, τον έχει ήδη προβληματίσει αρκετά. Είχε πια συνειδητοποιήσει πως ήταν πολλοί εκείνοι που είχαν βρεθεί στην ίδια θέση αλλά απλά το έκρυβαν.

Λουκέτα πολλά

Το 2011 στη Γερμανία περί το ένα εκατομμύριο άνθρωποι ήταν δηλωμένοι ως αφερέγγυοι. Κάθε χρόνο σε αυτούς προστίθεντο άλλοι 140.000. Με βάση τα πιο πρόσφατα στοιχεία, σήμερα στην Γερμανία μπαίνει λουκέτο σε περισσότερες από 30.000 μικρές επιχειρήσεις. Οι περισσότεροι χρεοκοπημένοι μικροεπιχειρηματίες απομονώνονται και πολύ δύσκολα ξεπερνούν αυτό το στίγμα. Στην Γερμανία, εξάλλου, δεν υπάρχει το δίχτυ ασφαλείας που υπάρχει στις ΗΠΑ ή σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η διαδικασία της πτώχευσης είναι αργή και επώδυνη. Ο αφερέγγυος είναι υποχρεωμένος να συμφωνήσει τον διαρκή και αναλυτικό έλεγχο των οικονομικών του (για τουλάχιστον 6 έτη) έως να τακτοποιήσει τα χρέη του.

«Ο αφερέγγυος συνδέεται με πολλή ντροπή. Αποκόβεται κοινωνικά και αυτό είναι πολύ δύσκολο να το αντιμετωπίσει κανείς» υπογραμμίζει ο ΆττΙλα βον Ούνρουχ, ο οποίος όλα αυτά τα χρόνια του μοναχικού ταξιδιού του επαναπροσδιορισμού του έμαθε διάφορες τεχνικές αντιμετώπισης των προκλήσεων μιας χρεοκοπίας. Στην προσωπική έρευνά του είχε βρει 250 ομάδες αυτοβοήθειας αλλά καμία που να αφορά ειδικά όσους είχαν χρεοκοπήσει.  Έτσι, προέκυψε η ιδέα των «Ανώνυμων Χρεοκοπημένων» (AI).

«Με λένε Αττίλα και πτώχευσα»

Ο ‘Αττιλα δημιουργεί την Κολωνία τους «Ανώνυμους Χρεοκοπημένους» κατά το πρότυπο των «Ανώνυμων Αλκοολικών». Σε ένα ασφαλές μέρος, άνθρωποι που συστήνονται με το μικρό τους όνομα μοναχά και που έχουν χρεοκοπήσει ή που βρίσκονται στα πρόθυρα μιας χρεοκοπίας, συναντούνται και μοιράζονται τις ιστορίες τους. Συνειδητοποιούν ότι δεν είναι οι μόνοι που το βιώνουν αυτό. Η ιδέα αυτή του Άττιλα διαδίδεται ταχύτατα σε όλη την χώρα και η ζήτηση είναι τόσο μεγάλη που μέσα σε τρία χρόνια δημιουργούνται ομάδες «Ανώνυμων Χρεοκοπημένων» σε τουλάχιστον 12 πόλεις. Σύντομα, ο Άττιλα συνειδητοποιεί ότι χρειάζεται κάτι περισσότερο από ψυχολογική υποστήριξη. Το επόμενο στάδιο, λοιπόν, είναι η παροχή βοήθειας ώστε να εξισορροπηθούν τα οικονομικά προτού η κατάσταση οδηγήσει στο οριστικό λουκέτο.

Ο 55χρονος Άττιλα βον Ούνρουχ, ο οποίος ουσιαστικά δημιούργησε μια κοινωνική επιχείρηση εμπνεόμενος από την δική του εμπειρία και ήττα, σήμερα εκπαιδεύει μικροεπιχειρηματίες που κάποτε χρεοκόπησαν και τους στέλνει σε άλλους μικροεπιχειρηματίες που απειλούνται με λουκέτο ώστε να τους βοηθήσουν να αποφύγουν το μοιραίο. Εκπαιδεύονται ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν ανθρώπους που βρίσκονται σε κατάσταση κρίσης και που ίσως είναι και επίφοβοι για αυτοκτονία.

Αλλά τα σχέδια αυτού του 55χρονου Γερμανού δεν σταματούν εδώ. Ο ίδιος έχει βάλει ως νέο στόχο την άσκηση πίεσης στον γερμανικό πολιτικό κόσμο ώστε να αλλάξει η σχετική νομοθεσία περί πτωχεύσεων. «Στην Γερμανία κάποιος που δηλώνει πτώχευση μένει έξι χρόνια σε κατάσταση αφερεγγυότητας και για άλλα τρία χρόνια δεν μπορεί να ανοίξει καμία νέα επιχείρηση. Χρειάζεται αυτό να αλλάξει και να μειωθεί το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, όπως την Βρετανία ή την Γαλλία» υποστηρίζει ο Άττιλα.

Έως τώρα, οι «Ανώνυμοι Χρεοκοπημένοι» λειτουργούν χάρη σε δωρεές ενώ έχουν οικονομική υποστήριξη και από οργανισμούς, όπως η μη κυβερνητική οργάνωση Ashoka, η οποία στηρίζει κοινωνικούς επιχειρηματίες με ήθος, όραμα και αποδεδειγμένα βιώσιμα σχήματα παροχής βοήθειας σε ομάδες του κοινωνικού συνόλου που το έχουν ανάγκη. Επίσης, πρώην μέλη των «Ανώνυμων Χρεοκοπημένων»  σπεύδουν να ενισχύσουν αυτό το δίκτυο που τους βοήθησε να σταθούν ξανά τα πόδια τους και κυρίως να βρουν και πάλι την αυτοεκτίμηση και την αξιοπρέπειά τους. Έως σήμερα ο Άττιλα έχει προσφέρει σε 8.000 πτωχεύσαντες την υποδομή, τη συμβουλευτική στήριξη και το δίκτυο που χρειάζονται για να αντιμετωπίσουν τα χρέη τους και να μην βρεθούν ξανά σε κατάσταση πτώχευσης. Άραγε θα υπάρξει και εδώ την Ελλάδα ένας αντίστοιχος Άττιλα;

Πηγή : www.ipyxida.gr

Λάκης Ιορδανόπουλος: "Οι Αυστριακοί δεν θέλουν να ξέρουν από θαλάσσια σύνορα"

 

Ο Λάκης Ιορδανόπουλος, έγκριτος δημοσιογράφος της αυστριακής δημόσιας τηλεόρασης, που ζει και εργάζεται στην Αυστρία από τη δεκαετία του '70, μίλησε στην "Α" για την πολιτική πραγματικότητα στην Αυστρία υπό το φως της εξωθεσμικής διάσκεψης που οργανώθηκε στη Βιέννη για το προσφυγικό.

 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΓΙΑΜΑΛΗ

* Σε ποιο βαθμό θα λέγατε ότι το γεγονός ότι πρωτοστατεί η Αυστρία στο προσφυγικό συνδέεται με τις δημοσκοπήσεις και την άνοδο της Ακροδεξιάς; Είναι αυτό ή διαπιστώνουν ότι έχουν περισσότερους πρόσφυγες από όσους μπορούν να αντέξουν;

Πάντα στην πολιτική υπάρχουν περισσότεροι από ένας λόγοι. Ο ένας είναι οπωσδήποτε το γεγονός ότι Αυστρία έχει δεχθεί έως τώρα περισσότερους από 90.000 πρόσφυγες και θέλει να δεχθεί ακόμη 37.500, θεωρώντας πως μέχρι εκεί αντέχει, διότι οι δομές δεν αρκούν για να γίνει σοβαρή δουλειά για την ένταξή τους. Ο δεύτερος λόγος είναι η άνοδος της Ακροδεξιάς στην Αυστρία, η οποία στα γκάλοπ έχει 31-32% ενώ τα δύο κόμματα που είναι στην κυβέρνηση, το Σοσιαλδημοκρατικό και το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα, έχουν από 22%. Η Ακροδεξιά είναι πρώτο κόμμα, με αυξητικές τάσεις. Αυτό που πρέπει να συμπληρώσει κανείς είναι ότι το λάθος δεν είναι η ανησυχία της αυστριακής κυβέρνησης για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Το λάθος είναι ότι δεν ξέρουν ή δεν θέλουν να ξέρουν από θαλάσσια σύνορα. Είμαι σίγουρος πως αν ο ΥΠΕΞ, ο Σεμπάστιαν Κουρτς, ερχόταν για διακοπές το καλοκαίρι στην Ελλάδα, ξέρει τόσο από θάλασσα που φοβάμαι πως θα πνιγόταν. Δεν έχουν ιδέα από θαλάσσια σύνορα και ζητούν από την Ελλάδα να τα φυλάξει έτσι όπως θα φυλούσαν εκείνοι τα σύνορά τους σε μια πεδιάδα.

* Η ατζέντα της Ακροδεξιάς είναι ρατσιστική, ξενοφοβική, ισλαμοφοβική; Μοιάζει περισσότερο με το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν ή με τη Χρυσή Αυγή;

Είναι πιο κοντά στη Λεπέν. Μου θυμίζει τον Καρατζαφέρη αν θέλετε. Δεν βγαίνουν στους δρόμους να σπάσουν κεφάλια. Είναι αυτό που λένε "η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα σπάει".

* Κοιτώντας τα πράγματα από την Ελλάδα, βλέπουμε μια Αυστρία με δύο πρόσωπα. Από τη μία ο καγκελάριος είναι πιο διαλλακτικός και από την άλλη ο ΥΠΟΙΚ που κινείται στη γραμμή Σόιμπλε. Το ίδιο βλέπουμε και στο μεταναστευτικό. Γιατί υπάρχει αυτός ο δυισμός;

Στην Αυστρία έχουμε μια κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού. Οι εταίροι είναι το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και το Λαϊκό Συντηρητικό Κόμμα. Όταν μιλούν οι υπουργοί που ανήκουν στο Λαϊκό κόμμα έχουν πιο σκληρή γραμμή. Όταν μιλούν οι Σοσιαλδημοκράτες, είναι πιο μετρημένοι. Στο θέμα που έχει προκύψει τώρα, με το πλαφόν των 80 αιτήσεων καθημερινά και των 3.200 αδειών διέλευσης προς Γερμανία, υπάρχει σύμπνοια. Αυτό εκπλήσσει σε ό,τι αφορά τουλάχιστον την τοποθέτηση του καγκελάριου Βέρνερ Φάιμαν, γιατί μέχρι πρότινος ήταν κοντά στην Ελλάδα με τις θέσεις του. Ξαφνικά έκανε "κωλοτούμπα".

Υπάρχει μια βαλκανική δίοδος. Οι Αυστριακοί φοβούνται ότι αν δεν πάρουν τους πρόσφυγες οι Γερμανοί, θα τους μείνουν και μεταφέρουν το πρόβλημα προς τα κάτω με μια λογική "τον τελευταίο ας τον φάνε οι λύκοι" και ο τελευταίος είναι η Ελλάδα. Αυτό είναι κάτι το ανθρώπινο, όπως όταν θες να μπεις στο λεωφορείο και σκουντάς και λες "προχωρήστε" και, όταν μπεις, λες "γέμισε, μη σκουντάτε".

* Η Ευρώπη, όμως, δεν είναι λεωφορείο...

Δεν είναι λεωφορείο, ναι. Από τη στιγμή που η Αυστρία παίρνει τέτοιες πρωτοβουλίες, που φτάνουν στο σημείο μέχρι και να αμφισβητήσουν τα ευρωπαϊκά σύνορα τότε πλέον έχουμε φυγόκεντρες τάσεις και δημιουργούμε μία καινούργια σχολή, η οποία λέει ότι, όταν τα πράγματα σοβαρεύουν, δεν λύνουμε τα προβλήματά μας σαν ευρωπαϊκή κοινότητα, αλλά τα λύνουμε ο καθένας για πάρτη του, με όποιον θέλει κι όπως μπορεί. Αυτό είναι άκρως προβληματικό για το μέλλον της Ευρώπης. Έχω να πω πως ο πρόεδρος της Αυστρίας, ο σοσιαλδημοκράτης Φίσερ, κάλεσε την κυβέρνηση μετά τη διάσκεψη και τους είπε να φροντίσουν να υπάρξει μια αποδυνάμωση της έντασης που έχει προκύψει από αυτές τις πρωτοβουλίες. Σιγά - σιγά η διεξαγωγή της διάσκεψης δημιουργεί προβλήματα και μέσα στην Αυστρία. Επρόκειτο για μια πρωτοβουλία που πάρθηκε κυρίως από την υπουργό Εσωτερικών και τον υπουργό Εξωτερικών. Έχει να κάνει λοιπόν με τη γραμμή του Λαϊκού Κόμματος που φαίνεται ότι δεν οδηγεί τα πράγματα σε ευρωπαϊκές λύσεις. Πιστεύω ότι θα μαζευτούν στο μέλλον.

Πηγή : www.avgi.gr

Κρίσιμες ώρες

του Σωτήρη Βαλντέν *

 

Με το προσφυγικό, η χώρα μας βρίσκεται μπροστά σε μια μείζονα κρίση με διαστάσεις κατάστασης εκτάκτου ανάγκης. Τη στιγμή αυτή προέχει να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας, να αποφύγουμε τις κινήσεις πανικού και να επιστρατεύσουμε τα αποθέματα εθνικής συνοχής αλλά και προσήλωσης στις ανθρωπιστικές αξίες του λαού μας, ώστε να βγούμε από αυτή την κρίση με τη λιγότερη δυνατή ζημιά, με αξιοπρέπεια και με τρόπο αντάξιο των μεγάλων στιγμών της ιστορίας μας.

Το προσφυγικό δεν είναι η αιτία, αλλά σύμπτωμα της κρίσης της Ευρώπης

Η Ευρώπη που χτίσαμε τα τελευταία 70 χρόνια βρίσκεται υπό άμεση απειλή διάλυσης. Το προσφυγικό μπορεί να αποτελέσει την αφορμή, αλλά είναι βέβαια μόνο ένα από τα ζητήματα που την απειλούν. Τα αίτια του προσφυγικού ως υπαρξιακής κρίσης για την Ευρώπη βρίσκονται έξω από το προσφυγικό, στην αδιέξοδη πορεία της ΕΕ κατά την τελευταία εικοσαετία.
Η άφιξη 1-2 εκατομμυρίων προσφύγων και μεταναστών σε μια Ένωση 500 εκατομμυρίων ατόμων, αν και αναμφίβολα σημαντική πρόκληση, δεν θα έπρεπε κανονικά να απειλεί τη συνοχή της και ακόμη λιγότερο την ταυτότητα των λαών της. Αν αυτό συμβαίνει, οφείλεται στην εξαιρετικά ασταθή κατάσταση της σημερινής Ευρώπης. Η Ευρώπη της μαζικής ανεργίας, της ατέλειωτης λιτότητας και ανασφάλειας, των κραυγαλέων ανισοτήτων, της φθοράς και διαφθοράς των πολιτικών ελίτ, του γερμανικού ηγεμονισμού, της διαίρεσης βορρά-νότου, των αποσχιστικών τάσεων, της εγκατάλειψης ή πλήρους διαστροφής της έννοιας της αλληλεγγύης, αποτελεί πρόσφορο έδαφος ώστε το κύμα των προσφύγων, σαν κερασάκι στην τούρτα, να αποσταθεροποιεί τα πολιτικά συστήματα, γιγαντώνοντας την ακροδεξιά και τον ευρωσκεπτικισμό.
Η Ευρώπη και η Δύση έχουν μεγάλο μερτικό ευθύνης και για τις γενεσιουργές αιτίες του μαζικού προσφυγικού/μεταναστευτικού ρεύματος: για τους πολέμους της Συρίας, της Λιβύης και του Ιράκ, για τη διαιώνιση του Παλαιστινιακού, για την άθλια κατάσταση της υποσαχάριας Αφρικής. Και σήμερα ακόμη, η Ευρώπη, όμηρος του υστερικού αντιρωσισμού ορισμένων κρατών-μελών της, φαίνεται ανίκανη να συμβάλει αποτελεσματικά στην ειρήνευση στη Συρία. Μια τέτοια ειρήνευση δεν φαίνεται πιθανή στο προσεχές μέλλον, αλλά και αν ακόμα επέλθει, το προσφυγικό/μεταναστευτικό ζήτημα θα συνεχίσει να υπάρχει, έστω και με μικρότερη οξύτητα.

Η Ελλάδα «αποθήκη ψυχών», με υπαιτιότητα ή ανοχή της Ευρώπης 

Λύση στη σημερινή προσφυγική κρίση δεν φαίνεται πιθανή, στο άμεσο τουλάχιστον μέλλον. Οι ροές δεν είναι πιθανό να ανακοπούν στις πηγές τους. Οι χώρες υποδοχής, πανικόβλητες μπροστά στην άνοδο της ακροδεξιάς, βρίσκονται όλες σε πορεία οικοδόμησης μιας «Ευρώπης φρούριο», οι περισσότερες καταφεύγοντας σε μονομερή εθνικά μέτρα. Η Τουρκία, που φιλοξενεί ήδη 2 εκατομμύρια Σύριους, ως ισχυρή χώρα με πολιτική ατζέντα που διαφέρει αισθητά από την όποια ευρωπαϊκή (Συρία, ένταξη, ελληνο-τουρκικά) ζητεί ανταλλάγματα, πολιτικά και οικονομικά, τα περισσότερα από τα οποία η Ευρώπη δεν είναι διατεθειμένη να δώσει.
Στις συνθήκες αυτές, η γενική τάση είναι προς την επιστροφή στην πιο ωμή πολιτική ισχύος, όπου ο καθένας τραβάει το δρόμο του με βάση τους συσχετισμούς, ενώ οι κανόνες και οι αξίες πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η Ευρώπη καθώς και το διεθνές δίκαιο δεν τηρούνται ούτε για τα προσχήματα. Η Ελλάδα αποτελεί τον ασθενή κρίκο του κατακερματισμένου αυτού οικοδομήματος, λόγω της γεωγραφίας και της γενικότερης αδυναμίας της, με λίγα όπλα στη διάθεσή της για να αμυνθεί.
Η Αυστρία και τα φασιστοειδή καθεστώτα και νοοτροπίες που έχουν εγκαθιδρυθεί σε πολλές από τις πρώην κομμουνιστικές χώρες αρέσκονται να στοχοποιούν την Ελλάδα θέτοντάς την προ του διλήμματος ή να πνίγει τους πρόσφυγες ή να καταστεί η ίδια «αποθήκη ψυχών». Όμως, δυστυχώς δεν πρέπει να αναμένουμε ισχυρή στήριξη ούτε και από πολλούς από όσους σήμερα επικρίνουν τις μονομερείς ενέργειες και τους φράχτες. Διότι και οι ίδιοι, πιεζόμενοι αφόρητα από κοινωνίες και πολιτικά συστήματα που κι αυτοί έχουν συμβάλει στην ξενοφοβική και εθνικιστική τους διαμόρφωση, έχουν αποφασίσει να περιορίσουν ριζικά τις εισροές προσφύγων και ήδη παίρνουν μονομερή μέτρα. Ασφαλώς, προτιμούν τις ευρωπαϊκές λύσεις, καθώς τις θεωρούν –και ορθά– πιο αποτελεσματικές. Όμως, αυτές δεν φαίνονται πιθανές: δεν είναι μόνο το Βίσεγκραντ που αρνείται τον δίκαιο επιμερισμό των βαρών, αλλά και χώρες όπως η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία. Και κανείς βέβαια δεν διανοείται πως η Γερμανία θέλει ή μπορεί να ασκήσει προς τους δορυφόρους της ή, πολλώ μάλλον, προς τους μεγάλους εταίρους, την εκβιαστική πολιτική που άσκησε πέρσι προς την Ελλάδα. Αν μάλιστα αποτύχει και η προσπάθεια συνεργασίας με την Άγκυρα, πράγμα επίσης πιθανό, τι μένει; Μα, όπως ήδη δηλώνουν Γερμανοί αξιωματούχοι, η «καλύτερη προστασία των εξωτερικών μας συνόρων», δηλαδή εν προκειμένω η αυστριακή και κεντροευρωπαϊκή πολιτική προς τη χώρα μας: πνίξτε τους, ή, εφ’ όσον διστάζετε, κρατήστε τους!
Με το προσφυγικό, μπαίνει από το παράθυρο και η βαλκανική γεωπολιτική. Η Αυστρία, που μετά τον πόλεμο κατόρθωσε να αποφύγει την κάθαρση από το ναζισμό, εξακολουθεί να αναπολεί το αυτοκρατορικό της παρελθόν στα Βαλκάνια. Δύο φορές τα τελευταία 25 χρόνια έπαιξε το ρόλο του προβοκάτορα στην περιοχή μας. Και δυστυχώς και τις δυο φορές Βαλκάνιοι διευκόλυναν το έργο της: τότε, η εγκληματική πολιτική του Μιλόσεβιτς για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, σήμερα η από μακρού άφρων πολιτική της χώρας μας στα Βαλκάνια, ιδιαίτερα στο μακεδονικό, που έστρωσε το δρόμο για τη σημερινή μας απομόνωση. Ας μην ξεχνάμε εξάλλου πως, παρά τις όποιες σημερινές διαφορές, πίσω από τη βαλκανική πολιτική της Βιέννης, υπάρχει –όπως και παλιότερα– η σκιά του Βερολίνου. Όσοι σήμερα καταγγέλλουν τη βαλκανική παρασυναγωγή της Βιέννης, ας θυμηθούν πως η διαδικασία αυτή –με τον αποκλεισμό της Ελλάδας και άλλων μη υποταγμένων γειτόνων– άρχισε πριν μερικά χρόνια, με πρωτοβουλία της κυρίας Μέρκελ και την περίφημη «διαδικασία του Βερολίνου».
Βρισκόμαστε συνεπώς στα πρόθυρα μιας μείζονος εθνικής κρίσης. Ασφαλώς δεν μπορούμε να αποκλείσουμε και λιγότερο καταστροφικά σενάρια, όπου λ.χ. θα σημειωθεί κάποια υποχώρηση των «σκληρών» εταίρων, η Τουρκία θα συμβάλει κάπως στον περιορισμό των εισροών και ο πόλεμος στη Συρία θα κοπάσει. Το πιθανότερο όμως είναι οι εξελίξεις να είναι προς την αντίθετη κατεύθυνση, ή, πάντως, τα όποια θετικά μέτρα να μην αρκέσουν για να αποφύγουμε το ρόλο της «αποθήκης ψυχών». Πολλοί εικάζουν πως αν η Ελλάδα καταστεί ένα αδιέξοδο στο βαλκανικό δρόμο, αυτό θα οδηγήσει «αργά ή γρήγορα» στην ανακοπή των ροών και προς εμάς. Όμως αυτό δεν είναι βέβαιο, αλλά ακόμη και αν συμβεί, το πότε θα συμβεί είναι το κρίσιμο. Γιατί, στο μεταξύ, η χώρα μας μπορεί να βρεθεί με εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες.

Τι κάνουμε;

Στις συνθήκες αυτές, τι κάνουμε;
Πρώτον, η κοινωνία και το κράτος μας πρέπει να ετοιμαστούν ψυχολογικά, πολιτικά και επιχειρησιακά για την επερχόμενη δοκιμασία. Προφανώς οι κραυγές απόγνωσης και ο πανικός δεν οδηγούν πουθενά. Η χώρα μας έχει επιβιώσει και από χειρότερες καταστάσεις και θα επιβιώσει και σήμερα. Οι πρόσφυγες είναι φυσικά μια μείζων πρόκληση, δεν είναι όμως δαίμονες, ούτε όργανα σατανικών σχεδίων. Η κοινωνία μας, και ακόμη περισσότερο η εθνική μας ταυτότητα, δεν απειλείται από αυτούς.
Δεύτερον, πρέπει να αντισταθούμε στον πειρασμό της εγκατάλειψης των ανθρωπιστικών μας αξιών. Σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει να φορτώσουμε στους ανυπεράσπιστους πρόσφυγες το βάρος που άλλοι φορτώνουν σε μας, να κάνουμε δηλαδή αυτό που μας ζητούν οι ξενόφοβοι «εταίροι». Και αυτό, όχι μόνο επειδή εμμένουμε στις ανθρωπιστικές αξίες και το διεθνές δίκαιο, αλλά και επειδή το «ηθικό πλεονέκτημα» είναι το ισχυρότερό μας όπλο στην Ευρώπη.
Τρίτον, πρέπει να δώσουμε τη μάχη στην Ευρώπη με όλα τα πρόσφορα μέσα, θεσμικά και διπλωματικά, με πανεθνική δημοκρατική συσπείρωση, για να υπερασπιστούμε τη χώρα μας και να συμβάλουμε στην αντίσταση στο κύμα εθνικισμού και ευρωσκεπτικισμού στην Ευρώπη. Κανένα μέτρο δεν πρέπει να αποκλείεται (και ορθά το διακήρυξε αυτό η κυβέρνηση), προσέχοντας εννοείται τα όποια μέτρα να ενισχύουν και όχι να εξασθενούν τη θέση μας.
Στη μάχη στην Ευρώπη, κρίσιμο είναι το ζήτημα των συμμαχιών. Δεν υποτιμώ τη μέχρι σήμερα θαρραλέα στάση της κυρίας Μέρκελ στο προσφυγικό, σε ένα εξόχως εχθρικό γερμανικό και ευρωπαϊκό περιβάλλον. Οι δηλώσεις και διαβεβαιώσεις της (όπως και των ευρωπαϊκών θεσμών) έχουν βέβαια την αξία τους. Δυστυχώς όμως δεν μπορούμε να στηριχθούμε σ’ αυτές. Το γερμανικό και ευρωπαϊκό τέρας που δημιουργήθηκε με κρίσιμη τη συμβολή του Βερολίνου και των υποτελών Βρυξελλών, ετοιμάζεται να κατασπαράξει την Γερμανή καγκελάριο και είναι πολύ πιθανό αυτή να αναδιπλωθεί. Ήδη έχει φανεί ότι πολλές από τις διαβεβαιώσεις προς εμάς είναι έπεα πτερόεντα.
Χρειαζόμαστε στέρεες συμμαχίες στη βάση κοινών συμφερόντων και προσανατολισμών, όχι μόνο στο προσφυγικό, αλλά και για το παρόν και το μέλλον της Ευρώπης. Η προσέγγιση με την Ιταλία φαίνεται ιδιαίτερα αναγκαία. Και στο πολιτικό επίπεδο, ο προνομιούχος χώρος για τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ευρώπη είναι, πιστεύω, οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές. Δεν είναι απαραίτητη η ταύτιση ή η προσχώρηση σ’ αυτή την πολιτική οικογένεια. Είναι όμως περισσότερο από απαραίτητη η σύγκλιση μ’ αυτήν, γιατί αν υπάρχει ακόμη κάποια ελπίδα η Ευρώπη να αλλάξει και να διασωθεί, αυτό θα κριθεί εν πολλοίς από τον προσανατολισμό αυτού του πολιτικού χώρου. Όπως είπε ο Ρέντζι, τους χρειαζόμαστε και μας χρειάζονται.
Τέταρτον, πρέπει να αποφύγουμε οπωσδήποτε τη μετατροπή της προσφυγικής κρίσης σε κρίση με τους γείτονές μας. Όσον αφορά τους βόρειους γείτονες, να μην ξεχνάμε πως οι κινήσεις τους είναι σχεδόν αναπόφευκτη συνέπεια των μέτρων των δικών τους βορείων γειτόνων. Επί πλέον, όσο κι αν αυτό δυσαρεστεί μιαν ορισμένη εθνική ομοψυχία που μας οδήγησε στην περιπέτεια του μακεδονικού, ας μη περιμένουμε χείρα βοήθειας από χώρες που, όταν εμείς βρισκόμασταν σε θέση ισχύος, τους είχαμε φερθεί εχθρικά και με αλαζονεία. Πρέπει να ξαναχτίσουμε κοπιαστικά μια σχέση εμπιστοσύνης μ’ αυτές, παρακάμπτοντας τον σκόπελο του προσφυγικού.
Πιο σύνθετο είναι το ζήτημα της Τουρκίας. Θεωρώ πιθανό, στο πλαίσιο των παζαριών της με την Ευρώπη, μια εύκολη ευρωπαϊκή παραχώρηση (σε σχέση με πρόσθετα χρήματα, προώθηση της τουρκικής ένταξης, ή εισβολή στη Συρία) να είναι η αποδοχή από το ΝΑΤΟ τουρκικών θέσεων σε θέματα εθνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο. Οι γραπτές διατυπώσεις της Συμμαχίας, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο αυτό. Ελπίζω το ζήτημα να έχει αντιμετωπιστεί εξ αρχής, γιατί αν προκύψει στη φάση της υλοποίησης της ΝΑΤΟϊκής επιχείρησης, θα βρεθούμε προ τετελεσμένων γεγονότων ή θα πρέπει εμείς να εμφανισθούμε ως οι υπονομευτές της επιχείρησης, πυροβολώντας δηλαδή τα πόδια μας.

Η υπό διάλυση Ευρώπη και εμείς

Η προσφυγική κρίση και η αντιμετώπισή της στην Ευρώπη οδηγεί σε ορισμένες σκέψεις για την Ευρώπη και τη στάση μας:
Στη χώρα μας υπάρχουν βέβαια και κάποιοι λίγοι που διατείνονται πως η προσφυγική κρίση στην Ευρώπη είναι καρπός της πολιτικής της «Τασίας που έκλεισε την Αμυγδαλέζα». Είναι όμως μάλλον γραφικοί (θα έλεγα και αφελείς, αν δεν φοβόμουν τη μήνυση κάποιας μνημονιακής Αρεοπαγίτισσας). Οι υπόλοιποι βλέπουμε μιαν Ευρώπη ανίκανη να αντιμετωπίσει το προσφυγικό και έτοιμη να δημιουργήσει ή να ανεχτεί μιαν ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα. Η εικόνα της Ευρώπης ως καλόβουλου πατέρα που βοηθά και, όταν πρέπει, τιμωρεί τον άσωτο γιο της, καταρρέει ακόμη και στα μάτια των πιο ευρωλάγνων. Ο «πατέρας» είναι αδύναμος και παράλυτος και καταλήγει να υποκύπτει στα πιο μοχθηρά μεγάλα του παιδιά. Βλέπουμε την Ευρώπη να κινείται ραγδαία προς την εθνική αναδίπλωση, την ξενοφοβία και τον ρατσισμό. Όσοι μας έλεγαν πως η νεοφιλελεύθερη Ευρώπη της ακραίας λιτότητας είναι η μόνη, η «υπαρκτή» Ευρώπη και όποιος την αμφισβητεί είναι αντι-Ευρωπαίος, ας σκεφθούν τώρα αν είναι αντι-Ευρωπαίος και όποιος αμφισβητεί την Ευρώπη των φραχτών και της ανθρωπιστικής κρίσης στην Ελλάδα και αλλού. Ας σκεφθούν πως η Ευρώπη των φραχτών είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της Ευρώπης της λιτότητας και του εθνικιστικού ηγεμονισμού. Όχι! Αυτή την Ευρώπη δεν την θέλουμε, επειδή ακριβώς είμαστε ευρωπαϊστές. Και όταν, δια πράξεων ή παραλείψεων, αυτή η Ευρώπη απειλεί να μας καταστρέψει –με φράχτες ή με μνημόνια–, ορθώς την καταγγέλλουμε, αμυνόμαστε και επιδιώκουμε την αλλαγή της.
Όμως το προσφυγικό μας θυμίζει επίσης πως λύσεις στα μεγάλα ελληνικά προβλήματα δύσκολα βρίσκονται στο εθνικό επίπεδο. Αν κάποιοι είχαν την αυταπάτη πως η αναδίπλωση στη δραχμή θα αποτελούσε διέξοδο στην οικονομική μας κρίση, φαντάζομαι να συμφωνούν τώρα ότι η εθνική αναδίπλωση σε τίποτε δεν θα μας βοηθούσε στο προσφυγικό. Τι μπορούμε να κάνουμε, εθνικά, εκτός από το να αρχίσουμε να πυροβολούμε τους πρόσφυγες; Αν υπάρχει έστω και μια ελπίδα αντιμετώπισης του προβλήματος, μόνο με ευρωπαϊκές πολιτικές είναι αυτό δυνατό. Το προσφυγικό υπογραμμίζει ότι, ως χώρα και ως Αριστερά, τη μάχη πρέπει να τη δώσουμε πρώτιστα στην Ευρώπη.
Το οριακό σημείο όπου έχει φθάσει η Ευρώπη επιβάλλει πάντως και μιαν ακόμη σκέψη: όσο και αν για μας το προνομιακό πεδίο είναι το ευρωπαϊκό, όσο και αν για την Ελλάδα, περισσότερο από τις περισσότερες άλλες χώρες, η εθνική αναδίπλωση δεν αποτελεί λύση, είμαστε υποχρεωμένοι να δούμε την πραγματικότητα κατάματα και να συνειδητοποιήσουμε πως είναι όλο και πιο πιθανό να βρεθούμε σύντομα χωρίς Ευρώπη, ή χωρίς κρίσιμα μέρη της (Σένγκεν, ευρώ). Σε μια τέτοια κατάσταση, η χώρα μας θα είναι από τις πιο ευάλωτες. Γι’ αυτό και πρέπει να προετοιμασθούμε για τέτοια ενδεχόμενα, να επεξεργασθούμε Plan B και Plan C. Η προετοιμασία δεν μπορεί να είναι μόνο τεχνική. Χρειάζεται και πολιτική και ψυχολογική προετοιμασία.
Εθνική ενότητα με σεβασμό της λαϊκής ετυμηγορίας 
Είναι νομίζω προφανές πως η αντιμετώπιση της κρίσης που δημιουργείται στη χώρα μας από τη στάση ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών και την απραξία της Ευρώπης στο προσφυγικό απαιτεί τη μεγαλύτερη δυνατή ενότητα για την υπεράσπιση του εθνικού συμφέροντος με παράλληλη εμμονή στις ανθρωπιστικές αξίες. Φαίνεται πως τελευταία υπάρχει ευτυχώς η συναίσθηση αυτή, αν κρίνει κανείς από πρόσφατες κινήσεις και της αξιωματικής αντιπολίτευσης και την προγραμματιζόμενη συνάντηση των πολιτικών αρχηγών.
Όμως η εθνική ενότητα υπονομεύεται από τη συνεχιζόμενη γενικότερη στάση της αντιπολίτευσης, μείζονος και ελάσσονος. Η αντιπολίτευση θα πρέπει να συμβιβαστεί με το γεγονός πως είναι αντιπολίτευση και πως σε τρεις πρόσφατες διαδοχικές λαϊκές ετυμηγορίες οι Έλληνες πολίτες την τοποθέτησαν εκεί. Με άλλα λόγια θα πρέπει να επιστρέψει σε μια αντιπολιτευτική κανονικότητα. Ενόσω συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν πεισματάρικο παιδί που του πήραν το παιχνίδι, ενόσω συνεχίζει να «ποντάρει» στην αποσταθεροποίηση και γρήγορη πτώση της κυβέρνησης, ενόσω συνεχίζει να θέτει ως προαπαιτούμενο κάθε συνεννόησης την αυτοαναίρεση της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης, με οικουμενικές κυβερνήσεις ή ακύρωση της πολιτικής της (απόσυρση ασφαλιστικού, ΜΜΕ, κλπ.), όχι μόνο υπονομεύει την απαραίτητη εθνική συνοχή και συνεννόηση, αλλά καθίσταται και παράγοντας ανωμαλίας.
Από τη Δεξιά και από όσους έγιναν Δεξιά στη διάρκεια της κρίσης δεν περιμένει βέβαια κανείς ούτε να συμφωνήσουν με τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε να τον αγαπήσουν. Περιμένει κανείς όμως να σεβαστούν τη δημοκρατική βούληση του λαού, όπως εκφράστηκε στις εκλογές και να καταλάβουν πως στις ετυμηγορίες αυτές οι πολίτες απέρριψαν την πολιτική τους, καθώς και τη φθορά και διαφθορά του παλιού πολιτικού συστήματος. Θα πρέπει να αναγνώσουν ορθά το μήνυμα των εκλογών του περασμένου Σεπτεμβρίου, ότι δηλαδή η πλειοψηφία των πολιτών δεν βλέπει τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις του Τσίπρα ως κόλπα ενός ψεύτη, αλλά πρώτιστα ως αναγκαστική επιλογή που του επιβλήθηκε κάτω από πραξικοπηματικού τύπου εκβιασμούς και ύστερα από έναν γενναίο αγώνα στον οποίο αυτοί, η αντιπολίτευση, αγωνίστηκαν με την άλλη πλευρά. Γι’ αυτό ακριβώς η προσδοκία της αντιπολίτευσης να «πετύχει», μιμούμενη τον «λαϊκισμό του Τσίπρα», μόνο καγχασμό (και οργή) προκαλεί. Οι όποιες υπερβολές και στραβοτιμονιές του Τσίπρα ήταν στο πλαίσιο μιας γενικής κατεύθυνσης που εγκρίναμε και πάλι τον Σεπτέμβρη. Οι σημερινές μαξιμαλιστικές κραυγές του κ. Μητσοτάκη και των συμμάχων του καθώς και των ιδιωτικών καναλιών που φίλα πρόσκεινται προς αυτούς αποτελούν το άκρον άωτον της υποκρισίας και, φυσικά, της ανευθυνότητας. Όταν ακούμε τη ΝΔ ή τον κ. Πρετεντέρη να υποστηρίζουν τα αιτήματα των αγροτών ή να καταγγέλλουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ «έφερε το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο», θαυμάζει κανείς πόσο υποτιμούν τη νοημοσύνη μας.
Ιδιαίτερα εξωφρενικά ηχούν οι κατηγορίες για νεποτισμό και ρουσφετολογία του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και ο υπέρ πάντων αγών τους να περισώσουν τα κανάλια της διαπλοκής. Είναι δυνατόν να μιλούν για νεποτισμό τα κόμματα του Μητσοτάκη, του Καραμανλή, της Γεννηματά και των Παπανδρέου; Έλεος! Είναι δυνατόν αυτοί που έφεραν το μαύρο στην ΕΡΤ, αυτοί που ωφελήθηκαν και εξακολουθούν να ωφελούνται σκανδαλωδώς και έξω από κάθε δεοντολογία και νομιμότητα από τα ιδιωτικά κανάλια να το παίζουν υπερασπιστές της δημοκρατίας στα ΜΜΕ; Και μάλιστα μπλοκάροντας τη λειτουργία των συναινετικών θεσμών; Το πρόβλημα με την κυβέρνηση δεν είναι πως προχωράει, αλλά πως καθυστερεί να προχωρήσει στην κάθαρση αυτής της απαράδεκτης κατάστασης.
Όσον αφορά το τμήμα εκείνο της δημοκρατικής αντιπολίτευσης που συνεχίζει να έχει αναφορά στην αριστερά και την κεντροαριστερά (και εννοώ κυρίως το ΠΑΣΟΚ), είναι νομίζω καιρός να ξεπεράσει τις πικρίες και τα πείσματα και να εγκαταλείψει τις φρούδες ελπίδες πως θα ανακτήσει την παλιά ηγεμονική της θέση στη χώρα. Είναι καιρός να δει ότι ως σοσιαλιστικό/σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, και κοιτάζοντας προς τα μπρος, λίγα το χωρίζουν πια από τον ΣΥΡΙΖΑ και ασφαλώς πολύ λιγότερα απ’ ότι από τη ΝΔ, εφόσον δεν επιθυμεί να επιβεβαιωθεί ως κόμμα της δεξιάς με κεντρώα ταμπέλα. Ας ακούσει επ’ αυτού τους Ευρωπαίους συντρόφους του, όπως τον Ρέντζι, τον Νταλέμα και τον Πιτέλα (και πολλούς άλλους που τα λένε κατ’ ιδίαν). Μια πορεία συνεργασίας και σύγκλισης προς τον ΣΥΡΙΖΑ και κριτικής υποστήριξης της κυβέρνησης θα ωφελήσει και τους δύο, αλλά και την Αριστερά και τη χώρα. Ειδικότερα, η κυβερνητική πείρα του ΠΑΣΟΚ, απαλλαγμένη από τον καθεστωτισμό του, θα αποτελούσε χρήσιμη συμβολή σε μια κυβέρνηση που είναι εμφανώς (αλλά και αναπόφευκτα) άπειρη. Είναι φανερό πως ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε και κάνει ανοίγματα προς αυτή την κατεύθυνση. Καλά θα κάνει να τα συνεχίσει. Είναι όμως επείγον και η όποια κεντροαριστερά να ανταποκριθεί.

* (Πρώην στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής)

Πηγή : http://chronosmag.eu

Μάχη Τσίπρα - Ψυχάρη μέχρις… εσχάτων

 

Tην αποφασιστικότητα του πρωθυπουργού να φτάσει τη μάχη με τον εκδότη του ΔΟΛ, Σταύρο Ψυχάρη, «μέχρι τέλους» επισημαίνουν, μιλώντας στο matrix24.gr, υψηλόβαθμοι κυβερνητικοί παράγοντες, υποστηρίζοντας ότι «τελείωσαν οι μέρες που οι πρώην ισχυροί εκδότες ανεβοκατέβαζαν κυβερνήσεις».
Μετά το δημοσίευμα το «Βήματος» για τις συναντήσεις Ψυχάρη-Τσίπρα και την… γάτα Ιμαλαΐων, το Μαξίμου και η Μιχαλακοπούλου εισέρχονται σε περίοδο σφοδρής σύγκρουσης –κι όποιος αντέξει. Ήδη, ο ΔΟΛ εδώ και μία εβδομάδα έχει υψώσει το λάβαρο της αντιπολίτευσης κατά της κυβέρνησης, με κυβερνητικούς παράγοντες να συνδέουν ευθέως την στάση του ΔΟΛ και του ιδιοκτήτη του με την ποινική δίωξη που ασκήθηκε σε βάρος του για το προσωπικό δάνειο 57 εκατομμυρίων ευρώ, αλλά και τα γενικότερα «μπλεξίματα» που έχει με την Δικαιοσύνη. Μάλιστα, είναι χαρακτηριστικό ότι την περασμένη εβδομάδα, η εφημερίδα «Τα Νέα», έφτασε στο σημείο να έχει ως κεντρικό τίτλο στην πρώτη σελίδα της την φράση «Στα τέσσερα η κυβέρνηση», κάτι που έκανε, ευλόγως, αλγεινή εντύπωση στο Μέγαρο Μαξίμου για λόγους πολιτικούς, αλλά και… αισθητικούς.
«Τα παίζει όλα»
Χθες, το «φωτογραφικό» δημοσίευμα για την συνάντηση ενός… «ιστορικού εκδότη» με έναν αρχηγό αξιωματικής αντιπολίτευσης, που εμφανίζει τον δεύτερο να υπόσχεται «διευκολύνσεις» στον πρώτο με αντάλλαγμα την στήριξή του, κατέστησε σαφές ότι η μάχη μεταξύ των δύο πλευρών έχει ξεφύγει από τα όρια και καθίσταται μάχη επιβίωσης. Μάλιστα, κυβερνητικοί παράγοντες υποστηρίζουν ότι ο μεγαλομέτοχος του ΔΟΛ «τα παίζει όλα για όλα» και εκτιμούν ότι «για πρώτη φορά στην ιστορία του, ο ΔΟΛ και ο ιδιοκτήτης του είναι στριμωγμένοι και ενδέχεται να μην την βγάλουν καθαρή».
Σε κάθε περίπτωση, η απόφαση του Μαξίμου να απαντήσει στο «φωτογραφικό» δημοσίευμα (αφού σ’ αυτό δεν αναφέρονταν ονόματα και κόμματα) και, μάλιστα, με οξύ τρόπο, δείχνει την αποφασιστικότητα του Αλέξη Τσίπρα να φτάσει τη σύγκρουση μέχρι τέλους: «Το κεντρικό δημοσίευμα της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ είναι άκρως αποκαλυπτικό. Φανερώνει ότι ο εκδότης Στ. Ψυχάρης ζητούσε επίμονα από τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ πολύ πριν τις εκλογές του Γενάρη του 2015,τη διαγραφή των δανείων του καθώς και πολιτική διαμεσολάβηση για την απόκτηση της συνολικής ιδιοκτησίας του MEGA. Όπως άπαντες αντιλαμβάνονται κανένα από τα δυο αιτήματα δεν έγινε δεκτό», σημείωσε το Μαξίμου, για να προσθέσει: «Ο Πρωθυπουργός δεσμεύτηκε στον Ελληνικό λαό να μη χαριστεί σε κανέναν και δεν χαρίζεται σε κανέναν. Η δικαιοσύνη ενεργεί απερίσπαστη και τα Τηλεοπτικά Μέσα θα αδειοδοτηθούν για πρώτη φορά με ανοιχτό και αδιάβλητο διεθνή διαγωνισμό».
Αναμένεται το… επόμενο επεισόδιο
Σε κάθε περίπτωση, με δεδομένο ότι ο ΔΟΛ, στη δική του ανακοίνωση, αναφέρεται στον «χρυσό νόμο της δημοσιογραφίας» περί.. «εφεδρειών», στο Μαξίμου αναμένουν αν ο εκδότης θα χτυπήσει ξανά και με ποιον τρόπο. Ταυτόχρονα, πληροφορίες αναφέρουν ότι ο κλοιός της Δικαιοσύνης θα σφίξει τις επόμενες ημέρες-εβδομάδες και… όποιος αντέξει. Σημειωτέον, πάντως, ότι για την απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να οδηγήσει την σύγκρουση στα άκρα, μέτρησε και το επιχείρημα ότι μία κυβέρνηση που εφαρμόζει Μνημόνιο, πρέπει να βρει άλλα μέτωπα για να αποδείξει ότι δεν είναι «ίδια με τις προηγούμενες». Και, όπως λέει και υψηλόβαθμος παράγοντας του Μαξίμου, «μία επιχείρηση καθαρά χέρια είναι ιδανική ευκαιρία για κάτι τέτοιο»…

Πηγή : www.matrix24.gr

Η Πρόταση της Σύγχρονης Αριστεράς

του Δημήτρη Σούρδη

 

Η Σύγχρονη Αριστερά οφείλει να απευθυνθεί στην κοινωνία με την δική της διακριτή πρόταση. Μια πρόταση που θα διατηρεί τον στόχο για μια κοινωνία με ισότητα και ελευθερία και για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Οι κρατικοκεντρικές αντιλήψεις της παραδοσιακής αριστεράς και η χωρίς περιεχόμενο νεοφιλελεύθερη εκδοχή της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας, δεν μπορεί να αποτελούν βάση για την σύγχρονη Αριστερά. Απαιτείται ένας εκ βάθρων επαναπροσανατολισμός και μια νέα πρόταση, που δεν θα δεσμεύεται από τα καθιερωμένα μοντέλα αλλά θα διατηρεί το όραμα για κοινωνική δικαιοσύνη και για μια ριζική αναδιαμόρφωση της πολιτικής και της παραγωγής.
Η ιδιαίτερη κατάσταση που έχει περιέλθει η οικονομία της χώρας και οι δραματικές συνέπειες που υφίσταται η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών, καθιστούν άμεση προτεραιότητα την επεξεργασία ενός προγράμματος για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Προϋποθέσεις για την επιτυχία ενός τέτοιου προγράμματος είναι:
 Να καταστήσουμε σαφές ότι υπάρχει εναλλακτική. Το δόγμα του «μονόδρομου» και της «μη ύπαρξης εναλλακτικών» που κυριαρχεί αυτή την στιγμή στην οικονομική πολιτική, είναι ανιστόρητο και διαψεύδεται από την πραγματικότητα. Οι χώρες με τα καλλίτερα οικονομικά αποτελέσματα είναι αυτές που εναντιώθηκαν και δεν το ακολούθησαν. Επίσης όλες οι μεγάλες κρίσεις μέχρι τώρα αντιμετωπίστηκαν μόνο με την ενεργή συμμετοχή του δημόσιου τομέα. Το ζητούμενο επομένως είναι μια αποτελεσματική παρέμβαση του δημοσίου, με ένα πρόγραμμα που συνδυάζει την κοινωνική συνοχή και την ενσωμάτωση και με διατήρηση της οικονομικής ευελιξίας.
 Για την αντιστροφή του κλίματος είναι απαραίτητη η κινητοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας. Η έξοδος από την κρίση θα είναι εφικτή μόνον με την συμμετοχή του κόσμου της εργασίας στην διαμόρφωση της παραγωγής και στην πολιτική εξουσία. Η πρόταση πρέπει να είναι τέτοια ώστε να δίνεται στον καθένα η δυνατότητα να συμβάλλει στην δημιουργία της. Άμεσα μέτρα που απαιτούνται είναι:
• Η διοχέτευση όλων των διαθέσιμων πόρων για την καταπολέμηση της ανεργίας, στην δημιουργία νέων μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων με κριτήρια την υψηλή προστιθέμενη αξία, τον προσανατολισμό στην οικονομία της γνώσης και την καινοτομία, τις εξαγωγές και την υποκατάσταση εισαγωγών.
• Η δημιουργία μιας παράλληλης χρηματαγοράς με την συμμετοχή του δημοσίου που θα εξυπηρετεί την παραγωγική οικονομία, με προτεραιότητα στις μικρές, συνεργατικές και καινοτόμες επιχειρήσεις, έτσι ώστε να έχει άμεσο αποτέλεσμα στην μείωση της ανεργίας και στην καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού. Δεν πρόκειται για μια πολιτική επιδοτήσεων αλλά για μια διαφορετική αγορά που θα λειτουργεί περίπου με τα κριτήρια κεφαλαίων επιχειρηματικού κινδύνου.
• Ο εκδημοκρατισμός των αγορών έτσι ώστε να διευκολύνεται η πρόσβαση αντί να τίθενται εμπόδια όπως συμβαίνει σήμερα, είναι ένα δεύτερο βήμα. Για τον σκοπό αυτό απαιτούνται θεσμικές παρεμβάσεις πέραν από τις συνηθισμένες. Εκτός από την δημόσια και την ιδιωτική ιδιοκτησία είναι δυνατόν να υπάρξουν και άλλες μορφές ιδιοκτησίας. Διάφορες συλλογικότητες μπορούν να αναπτύξουν οικονομικές δραστηριότητες και απαιτείται η θέσμιση επιπλέον αγορών για διευκόλυνση της παραγωγής.
Η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες για ισότητα και συμμετοχή στην εξουσία. Η κοινωνία παραμένει ταξική και ιεραρχικά δομημένη, με πολύ άνισα επίπεδα πρόσβασης στην οικονομική και πολιτική εξουσία. Η σύγκρουση αξιοκρατίας και διατήρησης κληρονομούμενων προνομίων και πλεονεκτημάτων είναι άνιση. Οι ελάχιστοι που καταφέρνουν και ανέρχονται στην κοινωνική ιεραρχία γρήγορα αφομοιώνονται και συνήθως γίνονται οι πλέον ενθουσιώδεις υπερασπιστές των κυρίαρχων συμφερόντων. Η μόνη πολιτική που μπορεί να ανατρέψει την κατάσταση είναι η εμβάθυνση της δημοκρατίας και η πραγματική παροχή ίσων ευκαιριών. Οι θεσμικές αλλαγές που απαιτούνται για αυτό είναι:
 Ένας συνδυασμός αποκέντρωσης και εισαγωγής στοιχείων άμεσης δημοκρατίας μπορεί να λειτουργήσει στην κατεύθυνση της κινητοποίησης των πολιτών για συμμετοχή στην άσκηση πολιτικής εξουσίας.
 Η αυξημένη φορολόγηση της μεγάλης κληρονομιάς και η δεσμευμένη χρήση αυτών των πόρων για την εισαγωγή της κοινωνικής κληρονομιάς καθώς και η παροχή της καλλίτερης δυνατής εκπαίδευσης.
 Η μεγαλύτερη ισότητα δεν είναι αυτοσκοπός αλλά η προϋπόθεση για να μπορέσει το κάθε άτομο να ξεδιπλώσει την δημιουργικότητά του και να συμβάλλει στην παραγωγή πλούτου. Ο συνδυασμός κατάλληλης εκπαίδευσης και παροχής ελεύθερου πεδίου για δημιουργικότητα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη μιας σύγχρονης οικονομίας της γνώσης αλλά και για μια κοινωνία με ελευθερία και ισότητα.
Η επιδίωξη της διασφάλισης από την ακραία φτώχεια είναι μεν σημαντική και ζητούμενο σήμερα, δεν μπορεί όμως να αποτελεί τον μοναδικό και απώτερο στόχο της αριστεράς.
Η παροχή δυνατότητας στους νέους για την δημιουργία μικρών και μεσαίων συνεργατικών επιχειρήσεων με υψηλή προστιθέμενη αξία, η αποκέντρωση της πολιτικής εξουσίας και η συμπλήρωσή της με στοιχεία άμεσης δημοκρατίας, όπου αυτό είναι εφικτό, καθώς και η προώθηση ενός είδους «τοπικοποίησης» είναι οι κύριοι άξονες για την επεξεργασία ενός εξειδικευμένου οικονομικού και πολιτικού προγράμματος. Το πρόγραμμα αυτό θα αφορά στο θεσμικό πλαίσιο και στις κατευθυντήριες γραμμές. Θα αποτελεί κατά κάποιο τρόπο το εθνικό σχέδιο όπου ο καθένας ανάλογα με τις τοπικές ιδιαιτερότητες και τις επικρατούσες συνθήκες θα μπορεί να συμβάλλει στην δημιουργία του.
Ένα τελευταίο στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι η επανάκαμψη των εθνικισμών. Από ισχυρή μετασχηματιστική δύναμη, ο εθνικισμός έχει καταλήξει να είναι σήμερα μια επικίνδυνη απόκλιση. Παρά την άμβλυνση των πραγματικών διαφορών μεταξύ των εθνών η θέληση για διαφορετικότητα ενισχύθηκε. Όσο περισσότερο μοιάζει κανείς με τον διπλανό του επιχειρεί να αναδείξει την διαφορετικότητά του. Οι συλλογικές ταυτότητες όμως που έχουν διατηρηθεί και καλλιεργηθεί επί σειρά ετών δεν είναι συγκεκριμένες, αλλά αποτελούν ένα είδος πίστης και καθίστανται ως εκ τούτου επικίνδυνες. Απέναντι σε αυτήν την απόκλιση θα πρέπει να αντιτάξουμε την παροχή ευκαιριών για την δημιουργία πραγματικής διαφοράς. Η κατάλληλη εκμετάλλευση της ιδιαιτερότητας της χώρας μας στον χώρο και κυρίως στον χρόνο καθιστά ευκολότερα πραγματοποιήσιμη την δημιουργία πραγματικών διαφορών.

Κουτόχορτο

του Τάσου Παππά

Θυμάστε πώς αντιδρούσαν η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και οι ηγέτες των χωρών-μελών της ευρωζώνης κάθε φορά που, την περίοδο της επτάμηνης διαπραγμάτευσης, η ελληνική κυβέρνηση έθετε διάφορα ζητήματα για το Σύμφωνο Σταθερότητας και τα προγράμματα διάσωσης;
Η απάντηση ήταν κατηγορηματική: «Οι συμφωνίες είναι ιερές και πρέπει να τις εφαρμόσετε, δεν έχουμε το περιθώριο ούτε όμως και την πρόθεση (αυτό δεν το έλεγαν αλλά προέκυπτε από τα συμφραζόμενα) να κάνουμε τροποποιήσεις γιατί θα λογοδοτήσουμε στους λαούς και τα κοινοβούλια μας».  
Ταυτοχρόνως εκτόξευαν απειλές -άλλοτε απευθείας, άλλοτε μέσω των γνωστών διαύλων ενημέρωσης- ότι αν δεν υλοποιηθεί κανονικά το πρόγραμμα η χώρα θα βρεθεί σε αδιέξοδο.
Όταν μάλιστα η ελληνική κυβέρνηση έκανε την αποκοτιά να τραβήξει τις διαπραγματεύσεις μέχρι τα άκρα ή, ακόμη χειρότερα γι' αυτήν, προέβη στο «απονενοημένο» διάβημα του δημοψηφίσματος, έδειξαν τα δόντια τους και πέρασαν από το στάδιο του εκφοβισμού στο στάδιο της τιμωρίας, οργανώνοντας καθεστώς οικονομικής ασφυξίας (κλείσιμο της στρόφιγγας της ΕΚΤ, capital controls).
Πολλοί τότε στην Ελλάδα κατηγόρησαν την κυβέρνηση ότι πορεύτηκε με ερασιτεχνισμό, έχοντας άγνοια του κινδύνου. Όφειλε να γνωρίζει, υποστήριζαν, ότι στην Ευρώπη οι κανόνες δεν αλλάζουν και οι συμφωνίες δεν παραβιάζονται επειδή μία χώρα διατυπώνει ενστάσεις.
Αυτή είναι η Ευρώπη και σ' όποιον αρέσει, διατυμπάνιζαν, έμπλεοι ενθουσιασμού για την ήττα και τη συνθηκολόγηση του Τσίπρα.
Σήμερα, και με αφορμή το προσφυγικό η αμηχανία τους είναι έκδηλη. Κάποιοι επιχειρούν να φορτώσουν τις ευθύνες στην κυβέρνηση, οι πιο σοβαροί πάντως έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους.
Λογικό. Πώς να δικαιολογήσουν το γεγονός ότι χώρες που έχουν δεσμευτεί με την υπογραφή τους να βοηθήσουν με υλικά μέσα για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα έχουν κάνει ελάχιστα κι αυτά βαρυγκωμώντας;
Ποια απάντηση να δώσουν στο ερώτημα αν συνάδει με την ευρωπαϊκή αντίληψη η πρακτική ορισμένων κυβερνήσεων να αρνούνται να πράξουν όσα έχουν συμφωνήσει στο θέμα της απορρόφησης των προσφύγων;
Τι έχουν να πουν για την περίεργη ανοχή που δείχνουν οι Βρυξέλλες απέναντι σε κυβερνήσεις που προχωρούν σε μονομερείς ενέργειες στο προσφυγικό -επιλογή που όταν επιχείρησε για πολύ μικρότερης σημασίας ζητήματα να κάνει η ελληνική κυβέρνηση, συνάντησε τη σφοδρή αντίδραση των εταίρων;
Γιατί το όπλο των κυρώσεων, που τόσο πολύ χρησιμοποιήθηκε εναντίον της Ελλάδας, σήμερα δεν βγαίνει από τη θήκη των φρουρών της νομιμότητας;
Μα, γιατί ηλίθιε (που θα έλεγε και ο δόκτωρ Σόιμπλε) όλα όσα λέγονται περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης είναι παχυλές ανοησίες. Κοινώς, κουτόχορτο.

Πηγή : www.efsyn.gr

Η 'όπερα' της Βιέννης

του Χρήστου Μαχαίρα

 

Η στάση του Σεμπάστιαν Κουρτς δεν προσβάλλει μόνο τις ευρωπαϊκές αξίες. Θίγει τον ευρωπαϊκό νομικό πολιτισμό, αντιβαίνει σε συμφωνίες και συμβάσεις και απειλεί κάθε έννοια κοινοτικής συνοχής.

Η Ελλάδα βρίσκεται απέναντι στο πρόβλημα της έκρηξης των μεταναστευτικών ροών ή, μήπως, είναι η ίδια το πρόβλημα; Μία ομάδα ευρωπαϊκών κρατών, κυρίως οι χώρες του Βίσεγκραντ και η Αυστρία, φαίνεται πως πιστεύουν το δεύτερο. Και επειδή το πιστεύουν, συνασπίζονται με τους Βαλκάνιους γείτονες, κλείνουν τα σύνορα και εγκλωβίζουν δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες στο ελληνικό έδαφος.
Ο Αυστριακός υπουργός Εξωτερικών Σεμπάστιαν Κουρτς, μέσα στον κυνισμό του, είναι ειλικρινής: γι αυτόν η Ελλάδα πρέπει να αποκλειστεί – ή, ακριβέστερα, να τιμωρηθεί – επειδή όχι μόνο αρνείται να ανασχέσει τις προσφυγικές ροές, αλλά και επειδή θεωρεί ότι αυτές θα πρέπει να κατευθυνθούν προς τη Δυτική Ευρώπη.
Ας δούμε λίγο το επιχείρημα του Κουρτς όχι υπό το πρίσμα της υποχρέωσης αλληλεγγύης, όπως συνηθίζουμε, αλλά επί τη βάσει του διεθνούς δικαίου και των αποφάσεων των ευρωπαϊκών θεσμών.
Η Ελλάδα, πέραν των αρρυθμιών που για ένα μεγάλο διάστημα επέδειξε στον τομέα της καταγραφής και ταυτοποίησης των μεταναστών και προσφύγων, αρρυθμιών που η ίδια η Κομισιόν θεωρεί πως έχουν πλέον θεραπευτεί σε σημαντικό βαθμό, δεν κάνει τίποτα περισσότερο από τα νομικώς επιβαλλόμενα.
Η Σύμβαση της Γενεύης, ο καταστατικός χάρτης του προσφυγικού, ορίζει από το 1951 με τον πλέον σαφή και κατηγορηματικό τρόπο ότι απαγορεύονται οι επιστροφές ή οι επαναπροωθήσεις προσφύγων. Στην περίπτωσή μας, δηλαδή, το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι το περίφημο “pushback” είναι απαράδεκτο από ανθρωπιστικής άποψης, αλλά ότι απαγορεύεται ρητά από τη σύμβαση που έχουν επικυρώσει όλες οι ευρωπαϊκές χώρες και συνιστά κομμάτι του ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού.
Η μοναδική χώρα της ευρύτερης περιοχής που δεν την έχει επικυρώσει – ή για να ακριβολογούμε την έχει επικυρώσει με τρόπο που την ακυρώνει – είναι η Τουρκία, η οποία αποδέχεται τη Σύμβαση με «γεωγραφικό περιορισμό». Αποδέχεται ως πρόσφυγες, με άλλα λόγια, μόνο τους προερχόμενους από τη Δύση και όχι τους προερχόμενους από τη Συρία, το Ιράκ ή το Αφγανιστάν! Το αποτέλεσμα είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες που καταφεύγουν στην Τουρκία να μην απολαμβάνουν των προνομίων που τους αναγνωρίζει το διεθνές δίκαιο (δικαίωμα στην εκπαίδευση, την απασχόληση κ.α.) και να ωθούνται, αντικειμενικά, προς την Ελλάδα.
Εκεί, λοιπόν, που οι Ευρωπαίοι εταίροι θα όφειλαν να πιέζουν την Τουρκία να συγκρατήσει στο έδαφός της έναν αριθμό προσφύγων ή έστω να τους αναγνωρίζει το προσφυγικό καθεστώς και να μην τους παραδίδει βορά στους διακινητές, ανακαλύπτεται ως εύκολη λύση η στοχοποίηση της Ελλάδας και αποσιωπάται ότι η χώρα μας απαγορεύεται να επαναπροωθήσει πρόσφυγες από τη στιγμή που υποβάλουν αίτημα ασύλου.
Για τον Κουρτς, βέβαια, όλα αυτά είναι απλές λεπτομέρειες. Όπως λεπτομέρεια φαίνεται να είναι ότι τη διασπορά των προσφύγων και τον διαμοιρασμό τους σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες (relocation) δεν την αποφάσισε η «απρόθυμη να φυλάξει τα ευρωπαϊκά σύνορα» Ελλάδα, αλλά η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αξιοσημείωτο είναι, μάλιστα, ότι, λόγω των εξαιρετικά αυξημένων ροών, τα κοινοτικά όργανα δέχθηκαν να μετακινούνται οι πρόσφυγες μαζικά και να μη καταθέτουν αίτηση ασύλου στη χώρα πρώτης υποδοχής, γεγονός που πιστοποιεί η ίδια η απόφαση της διασποράς τους σε όλη την Ευρώπη.
Υπό αυτή την έννοια, η στάση του Κουρτς και όσων συμμερίζονται τις ξενοφοβικές προκαταλήψεις του, δεν προσβάλλει μόνο τις ευρωπαϊκές αξίες, όπως είναι η αλληλεγγύη και ο ανθρωπισμός. Θίγει τον ευρωπαϊκό νομικό πολιτισμό, αντιβαίνει σε συμφωνίες και συμβάσεις και απειλεί ευθέως κάθε έννοια κοινοτικής συνοχής. Θα απαντήσει η Ευρώπη, άραγε, δημοκρατικά και οργανωμένα, σ’ αυτή την εκ των έσω προσπάθεια υπονόμευσής της ή θα ανεχτεί τη νεκρανάσταση των πιο μολυσματικών ιδεοληψιών. Οι μέρες που έρχονται θα δείξουν…
*Ο Χρήστος Μαχαίρας είναι δημοσιογράφος

Πηγή : http://news247.gr

Η ΑΛΛΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ ΤΗΣ

του Νίκου Γραικούση

 

Η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 δημιούργησε σε παγκόσμια εμβέλεια τις πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες ώστε να ειδωθεί το οικονομικό και πολιτικό μοντέλου του σύγχρονου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού μέσα από μια άλλη οπτική γωνία.
Η οπτική αυτή γωνία δείχνει καθαρά ότι ο ανεξέλεγκτος χαρακτήρας του παγκοσμιοποιημένου πλέον χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού οδηγεί σε κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, δημιουργεί δυστυχία και ισχυρές κρίσεις στα θεμέλια των κοινωνιών.
Με λίγα λόγια οπισθοδρομεί θεσμικά και πολιτισμικά τις κοινωνίες, εξαϋλώνει τις σχέσεις αλληλεγγύης που υπάρχουν σε αυτές, επιβάλλοντας το νόμο της ζούγκλας σε κάθε είδους σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.
Τη ‘’λύση’’ στην κρίση του 2008 την έδωσε η ‘’σοσιαλδημοκρατία’’, αφού οι κυβερνήσεις των μεγάλων τουλάχιστον χωρών ανέλαβαν άμεσα να δημιουργήσουν ικανά αντίβαρα τέτοιου είδους και μεγέθους, ώστε να αποφευχθεί η κατάρρευση του συστήματος, η οποία βρισκόταν προ των πυλών.
Οι οπαδοί του άκρατου οικονομικού φιλελευθερισμού, είδαν τον κόσμο να φεύγει κάτω από τα πόδια τους και μουδιασμένοι ξέχασαν τις θεωρίες τους για την πλήρη ελευθερία της αγοράς από το κράτος και τον περιττό και αντιαναπτυξιακό ρόλο του σε αυτή.
Μόλις όμως το σύστημα ορθοπόδησε στοιχειωδώς και ο κίνδυνος απομακρύνθηκε, οι φωνές αυτών που δημιούργησαν την κρίση αντήχησαν εκ νέου, προβάλλοντας το νεοφιλελεύθερο μοντέλο ως την μόνη λύση των κοινωνιών.
Και το εκπληκτικό είναι ότι σύσσωμες οι πολιτικές ηγεσίες της Δύσης και όχι μόνο, που διέσωσαν το υπό κατάρρευση σύστημα συναινούν στην αντίληψη ότι ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός είναι μονόδρομος , αφού όπως αποδείχτηκε υπάρχουν ‘’λύσεις’’ ακόμα και σε περιόδους επικίνδυνης κρίσης.
Το Θατσερικό σύνθημα πως ‘’δεν υπάρχει εναλλακτική’’ κατόρθωσε να επιβιώσει και μάλιστα να επιβληθεί εκ νέου, αμέσως μετά από την κρίση που το ίδιο δημιούργησε!
Και αυτό δεν προβάλλεται μόνο από τα δεξιά, συνήθως από τα χριστιανοδημοκρατικά κόμματα όπως αυτό της Γερμανίδας καγκελαρίου κας Μέρκελ, αλλά και από τα λεγόμενα ‘’αριστερά – σοσιαλιστικά’’ κόμματα όπως αυτό του κ. Ολάντ.
Το συμπέρασμα το οποίο προκύπτει αβίαστα είναι πως ο πάλαι ποτέ λεγόμενος τρίτος δρόμος για το σοσιαλισμό, ο δρόμος της σοσιαλδημοκρατίας, δεν είναι πλέον τίποτα περισσότερο από έναν μηχανισμό του νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου, ο οποίος το χρησιμοποιεί για να ρυθμίζει και να ισορροπεί τις αντιφάσεις που προκύπτουν κάθε φορά από τις νομοτελειακά αναμενόμενες κρίσεις του υπάρχοντος συστήματος.
Φυσικά ο τρίτος δρόμος προς το σοσιαλισμό δεν ξεκίνησε με αυτή τη προοπτική, αλλά κατέληξε έτσι γιατί έκανε ένα μεγάλο λάθος.
Δέχτηκε να παίξει το παιχνίδι της κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής, στο πολιτικό γήπεδο της έμμεσης αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.
Στο γήπεδο του αντιπάλου δηλαδή.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι η επανάσταση της αστικής τάξης επέβαλε το πολιτικό σύστημα στο οποίο ζούμε σήμερα και στο ιστορικό διάβα του το σύστημα αυτό έχει αναπτυχθεί, προσαρμοστεί και ταυτιστεί απόλυτα με τις ανάγκες και τις προοπτικές των συμφερόντων που εξυπηρετεί.
Ζούμε σε μια ‘’δημοκρατία,’’ στην οποία οι αποφάσεις παίρνονται από μια ελίτ, τα στελέχη της οποίας ανήκουν τόσο στον οικονομικό όσο και στον πολιτικό χώρο, τόσο τέλεια αναμεμιγμένα όσο και τα συμφέροντα που εκπροσωπούν.
Η Δημοκρατία των ελίτ όμως, ενώ γνωρίζει πολύ καλά να ισορροπεί το σύστημα και να εκφράζει τα αντίρροπα οικονομικά συμφέροντα της, αδυνατεί να δώσει λύσεις στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας.
Η ψευδαίσθηση εκ μέρους όσων δεν ανήκουν σε αυτήν ότι η εκλογική διαδικασία εντός αυτού του συστήματος, με την ανάδειξη ριζοσπαστικών αριστερών πολιτικών φορέων και συλλογικοτήτων, θα φέρει την πολιτική και κοινωνική αλλαγή είναι μια ιδέα σαφώς ξαναζεσταμένη και ιστορικά αποτυχημένη.
Είναι η ιστορία της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας με το γνωστό σημερινό κατάντημά της.
Κάθε Αριστερός, σήμερα στις αρχές του 21ου αιώνα, αν θέλει να συμμετέχει σε κάτι νέο, ελπιδοφόρο και συνεπή με τις Αρχές και τις Αξίες της αριστερής διανόησης, οφείλει να ξεκόψει κάθε δεσμό με την πολιτική φιλοσοφία της σοσιαλδημοκρατίας και κάθε ελπίδα ότι το πολιτικό σύστημα της έμμεσης αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας όπως το βιώνουμε σήμερα, μπορεί να παρέχει σε όλους πραγματική Δημοκρατία και βιώσιμες λύσεις στα κοινωνικά προβλήματα.
Η συνειδητοποίηση αυτή είναι απαραίτητη προϋπόθεση, αν και όχι μοναδική, ώστε με ξεκάθαρο μυαλό να αρχίσουμε να δουλεύουμε το σχέδιο για μια κατ’ ουσία κοινωνική και οικονομική αλλαγή.


Πηγή : www.ipyxida.gr

WSJ: Το plan b της ΕΕ για το προσφυγικό: Εγκλωβισμός των προσφύγων στην Ελλάδα

 

Για «plan b» της ΕΕ στο θέμα της αντιμετώπισης του προσφυγικού κάνει λόγο σε δημοσίευμα της η Wall Street Journal, το οποίο περιλαμβάνει εγκλωβισμό των προσφύγων στην Ελλάδα, κάτι που είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσει ανθρωπιστική κρίση στη χώρα μας.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ανώτεροι αξιωματούχοι της ΕΕ, κάνουν σκέψεις εγκλωβισμού των προσφύγων στην Ελλάδα, ούτως ώστε η διαχείριση του προσφυγικού να γίνει για την Ευρώπη πιο διαχειρίσιμη. Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, το «plan b» δείχνει ουσιαστικά την εξασθένιση της εμπιστοσύνης στις άλλες πολιτικές της ΕΕ για την αντιμετώπιση του προσφυγικού και κυρίως στο σχέδιο της γερμανίδας καγκελάριου Άνγκελα Μέρκελ το οποίο περιελάμβανε την συμμετοχή της Τουρκίας.
Όπως αναφέρει η WSJ, τέσσερις ανώτεροι αξιωματούχοι της ΕΕ, υπογράμμισαν, ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να λάβει περισσότερη χρηματοδότηση από την Ευρώπη, για να αντιμετωπίσει το προσφυγικό, καθώς στις γειτονικές χώρες των Βαλκανίων η ύπαρξη μεταναστών θα μπορούσε να φουντώσει τις εθνοτικές συγκρούσεις ανά πάσα στιγμή.
Μάλιστα εκτιμούν ότι μόλις οι πρόσφυγες αντιληφθούν ότι θα παραμένουν κολλημένοι στην Ελλάδα τότε θα ανακοπεί και η ροή τους από την Τουρκία προς τη χώρα μας.
Το δημοσίευμα αναφέρει επίσης ότι ορισμένοι ευρωπαίοι αξιωματούχοι αναζητούν στη Σύνοδο Κορυφής στις 7 του Μάρτη μία τελευταία ευκαιρία ώστε η συνεργασία με την Τουρκία και το ΝΑΤΟ να αποδώσει καρπούς. Σε διαφορετική περίπτωση εξετάζουν ακριβώς το σενάριο αυτό. Δηλαδή, τον εγκλωβισμό των μεταναστών στην Ελλάδα και την παροχή συνδρομής για την αντιμετώπιση μιας ανθρωπιστικής κρίσης έκτακτης ανάγκης.
«Η Ελλάδα δεν θα ήταν και το χειρότερο μέρος για να έχουμε μία ανθρωπιστική κρίση για μερικούς μήνες» ανέφερε ευρωπαίος αξιωματούχος και υπογράμμισε πως ο ελληνικός πληθυσμός ήταν πολύ πιο φιλικός προς τους υπόλοιπους πρόσφυγες σε σχέση με τους κατοίκους των άλλων Βαλκανικών χωρών και της Ανατολικής Ευρώπης.
Ωστόσο κάτι τέτοιο θα ερχόταν σε αντίθεση με την διακήρυξη της ισότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μεταξύ των 28 χωρών – μελών της ΕΕ. Μάλιστα ορισμένες ευρωπαϊκές κυβέρνησης όπως αυτή του Βελγίου είναι αντίθετες σε κάτι τέτοιο.
Η προσφορά Γιούνκερ σε Τσίπρα
Το δημοσίευμα κάνει επίσης λόγο για ένα πακέτο ύψους 500 εκατ. ευρώ το οποίο πρόσφερε ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ στον έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα την περασμένη εβδομάδα προκειμένου να αντιμετωπίσει το πρoσφυγικό. Σύμφωνα μάλιστα με τον κ. Μουζάλα εάν οι πρόσφυγες παγιδεύονταν στην Ελλάδα τότε το κόστος θα άγγιζε το 1 δισ. ευρώ.
Η εκπρόσωπος της Κομισιόν, Νατάσα Μπερτό, επιβεβαίωσε εμμέσως ότι η Επιτροπή ψάχνει τρόπους να αντλήσει χρήματα για να βοηθήσει στην Ελλάδα, δίχως ωστόσο να αναφέρει ποσά, υπογραμμίζεται στο δημοσίευμα.

Πηγή :  www.huffingtonpost.gr

Προσφυγικό: Τραβά το χαρτί του βέτο το Μαξίμου, σε συνεννόηση με το Βερολίνο

 

Προς την οικοδόμηση εθνικής συναίνεσης και «εθνικής γραμμής» στο προσφυγικό οδηγείται το πολιτικό σύστημα, παρά τις επιμέρους συγκρούσεις μεταξύ όλων των κομμάτων σε όλα τα… άλλα θέματα.
Πριν την Σύνοδο Κορυφής Ε.Ε.-Τουρκίας θα διεξαχθεί το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών, υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Παρότι χθες η εικόνα της συνεδρίασης στη Βουλή δεν παρέπεμπε σε οικοδόμηση συναινετικού κλίματος, οι εξελίξεις στο προσφυγικό τείνουν να γίνουν δραματικές και θεωρείται δεδομένο ότι αυτές θα «σπρώξουν» το πολιτικό σύστημα προς μία «εθνική γραμμή», προκειμένου η χώρα μας να μη μεταβληθεί σε ένα απέραντο «hot spot» προσφύγων, όπως ήδη κινδυνεύει να γίνει.
Ρίσκο με βέτο
Ο πρωθυπουργός, χθες, είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ενώ άκουσε και δημοσίως τον πρόεδρο της ΝΔ να ζητεί την σύγκληση του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών, μετά την Φώφη Γεννηματά και τον Βασίλη Λεβέντη. Ως εκ τούτου, στο Μέγαρο Μαξίμου έκριναν ότι αφ’ ης στιγμής τρεις πολιτικοί αρχηγοί ζητούν να συνέλθει το εν λόγω Συμβούλιο, ο πρωθυπουργός δεν έχει κανέναν λόγο να εμφανιστεί να αποφεύγει τον διάλογο. Έτσι, χθες, στη Βουλή, ο Αλέξης Τσίπρας προανήγγειλε ότι το Συμβούλιο θα διεξαχθεί πριν την Σύνοδο Κορυφής της 7ης Μαρτίου, ενώ άνοιξε και τα χαρτιά του ως προς την ατζέντα της συζήτησης: κάλεσε, δηλαδή, τα κόμματα, να συμφωνήσουν σε μία «σκληρή» γραμμή, δηλαδή στο ενδεχόμενο να ασκηθεί βέτο εκ μέρους της Ελλάδας στην απόφαση της Συνόδου, αν οι Βρυξέλλες δεν αντιδράσουν στις μονομερείς ενέργειες της Αυστρίας που οδηγούν στον αποκλεισμό του λεγόμενου «βαλκανικού δρόμου» για τους πρόσφυγες. Μάλιστα ο κ. Τσίπρας σήκωσε κι άλλο τον πήχυ των προσδοκιών, αφού ανέφερε ότι η Ελλάδα θα επιμείνει στο βέτο, αν δεν υπάρξει εκ μέρους όλων των κρατών-μελών της Ε.Ε. απόφαση και δέσμευση για relocation και resettlement των προσφύγων, δηλαδή για την μετεγκατάστασή τους αναλογικά σε όλες τις χώρες της Ένωσης. «Η Ελλάδα δεν πρόκειται να συναινέσει σε συμφωνίες εάν δεν κατοχυρωθεί ο υποχρεωτικός επιμερισμός βαρών κατ αναλογία στα κράτη μέλη», τόνισε χαρακτηριστικά, για να προσθέσει πως «θα τηρήσουμε όλες τις δεσμεύσεις μας αλλά δεν πρόκειται να αποδεχθούμε την μετατροπή της χώρας μας σε σύγχρονη αποθήκη ψυχών».
Συνεννόηση με Βερολίνο
Πάντως, αξίζει να σημειωθεί πως ο πρωθυπουργός είπε χθες όσα είπε, έχοντας πρώτα συνομιλήσει τηλεφωνικά με την γερμανίδα καγκελάριο, Άνγκελα Μέρκελ. Κατά πληροφορίες, μάλιστα, η σκλήρυνση της στάσης της κυβέρνησης δεν είναι άσχετη με τα όσα συζήτησαν Τσίπρας-Μέρκελ, αφού το Βερολίνο φαίνεται να στηρίζει ακόμη και ένα ελληνικό βέτο, ως μοχλό άσκησης πίεσης προς την Αυστρία και άλλες χώρες, προκειμένου να δεχθούν πρόσφυγες και να σταματήσουν τις μονομερείς ενέργειες. Συν τοις άλλοις, κατά πληροφορίες, στο τραπέζι παραμένει και μία σειρά «διευκολύνσεων» στις οποίες θα συμβάλει το Βερολίνο και οι οποίες σχετίζονται με την αξιολόγηση και τις εν εξελίξει συζητήσεις με τους εκπροσώπους των δανειστών.

Πηγή  : www.matrix24.gr

Πολιτικοί χωρίς πολιτική

της Αγγελικής Σπανού

Θα γίνουν εκλογές, ανασχηματισμός ή ανασχηματισμός και μετά εκλογές; Θα ζητήσει ο πρωθυπουργός συναίνεση της φιλοευρωπαϊκής αντιπολίτευσης για να ψηφιστούν τα μέτρα απειλώντας πως, διαφορετικά, θα στηθούν κάλπες σε συνθήκες αποσταθεροποίησης για τη χώρα και τι θα κάνουν τότε οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί; Θα περιμένουν ένα σήμα για την απομείωση του χρέους ώστε να έχουν άλλοθι οι βουλευτές της συμπολίτευσης να πάρουν πάνω τους το νέο ασφαλιστικό ή θα προτάξουν ότι δεν αντέχει η χώρα το σύρσιμο μέχρι το το καλοκαίρι; Συνεργάζονται με την ΕΕ στο προσφυγικό για να διεκδικήσουν δημοσιονομική χαλάρωση ή το εννοούν και αν δεν πάρουν αυτό που θέλουν, τότε τι θα κάνουν; Πιστεύουν στην πολιτική λύση μέσα από διαπραγμάτευση κορυφής ή επιμένουν για επικοινωνιακούς λόγους; Οι ΚΟ των κομμάτων που συγκυβερνούν θα διατηρήσουν τη συνοχή τους για ιδεολογικούς/αξιακούς λόγους ή χάρη στην αγωνία των μονάδων για την έδρα; Θα επιχειρηθεί η αλλαγή του εκλογικού νόμου επειδή ο τωρινός είναι ανορθολογικός και άδικος ή για λόγους εκλογικής σκοπιμότητας; Αυτοί που ζητούν οικουμενική, θέλουν οικουμενική ή απλώς δεν θέλουν εκλογές;

Τίποτα από όλα όσα συμβαίνουν δεν συνδέεται με την πολιτική. Παρακολουθούμε τακτικισμούς, επικοινωνιακά παιχνίδια και ελιγμούς, που δεν έχουν βάθος, ενώ το περιεχόμενό τους εξαντλείται στις εντυπώσεις και στις τρικλοποδιές μήπως και πέσει πρώτα ο αντίπαλος. Σε μια στιγμή που υπάρχει απόλυτη ανάγκη για σκέψη, κόμματα και ηγεσίες καθορίζουν τη συμπεριφορά τους με βάση τις δημοσκοπήσεις, τους τηλεοπτικούς κανόνες, τις απαιτήσεις των μηχανισμών, τις οδηγίες των υπερκείμενων συστημάτων.

Δεν ακούς μια πρωτογενή ιδέα, μια σοβαρά επεξεργασμένη πρόταση, ένα ολοκληρωμένο νόημα, έστω μια ειλικρινή περιγραφή της πραγματικότητας. Δεν ακούς κάτι που να εκφέρεται με τρόπο φυσικό, όλα είναι κάπως ψεύτικα, σαν να ακούς κασέτα, ρομπότ ή ηθοποιό που υποδύεται τον πολιτικό. Ξέρουν πώς να στηθούν στην κάμερα, ποια ατάκα θα “παίξει”, τι θα κάνει θόρυβο και τι θα περάσει στα ψιλά και επιλέγουν με βάση τον αντίκτυπο της μιας μέρας ή της μιας ώρας, ακόμη και για τη δημοσιότητα των πέντε λεπτών. Κερδίζει το εφήμερο, το ρηχό και το τίποτα που χωράει στα κυρίαρχα σχήματα.

Ο κόσμος αλλάζει τόσο γρήγορα, γίνεται όλο και πιο άγριος. Ζούμε σε μια εποχή παράξενη και σκληρή, παράξενα σκληρή, γιατί δεν εξελίσσεται ένας συμβατικός πόλεμος με νικητές και ηττημένους, όμως υπάρχουν πάρα πολλά θύματα και μεγάλη δυστυχία από μια βία χωρίς όνομα. Δεν υπάρχουν πια καλοί στην ιστορία μας, και οι έξω και οι μέσα κάνουν το χειρότερο δυνατό, είτε με τη δράση είτε με την αδράνειά τους, έτσι παγιδευόμαστε στην αγωνία των ατομικών λύσεων που κι αυτές είναι πια τόσο δύσκολο να βρεθούν. Οσο περνά ο καιρός τόσο πιο φανερό γίνεται ότι η επιβίωση καταλήγει ιδεώδες, η αξιοπρεπής ζωή κάτι ανάμεσα σε χίμαιρα και ουτοπία.

Μέσα σε όλα αυτά η αποτυχία του δημοκρατικού πολιτικού συστήματος να συνεννοηθεί στα βασικά, να πει πέντε αλήθειες και να υλοποιήσει δέκα μεταρρυθμίσεις, αποκτά στοιχεία τραγικότητας. Πώς γίνεται να είναι τόσο μικροί όταν το διακύβευμα είναι τόσο μεγάλο, γιατί να είναι τόσο λίγοι όταν παίζονται τόσο πολλά.

Ο Ρουπακιάς αποφυλακίζεται και δεν μας φταίει κανένα μνημόνιο, καμία τρόικα, ούτε ο νεοφιλελευθερισμός. Ετσι λειτουργεί ο θεσμός της Δικαιοσύνης, έτσι στήθηκε πριν από το ξέσπασμα της κρίσης, έτσι τον μάθαμε και τον αντεχτήκαμε. Στην καρέκλα του υπουργού Δικαιοσύνης κάθισαν πολλοί, ανάμεσά τους μορφωμένοι και προοδευτικοί, κανείς δεν κατάφερε να λύσει τον κόμπο, είτε γιατί δεν είχε τις ικανότητες, είτε γιατί τον μπλόκαρε το κόμμα του ή κάποιο ισχυρό παρασύστημα. Γεγονός είναι ότι μαθαίνουμε τα νέα για τον δολοφόνο του Παύλου Φύσσα και πέφτουμε για πολλοστή φορά από τα σύννεφα. Αντιδρούμε, όπως συνήθως, με πικρόχολα σχόλια, μορφασμούς θλίψης, τς-τς-τς, και τα γνωστά κουνήματα του κεφαλιού που δείχνουν ότι όχι απλώς είμαστε προετοιμασμένοι για το επόμενο γκρεμοτσάκισμα αλλά σχεδόν απορούμε που ακόμη κρατιόμαστε.

Πηγή : metarithmisi.gr

Εισαγγελική παρέμβαση για να διαλυθούν τα αγροτικά μπλόκα

 

Την παρέμβαση της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου προκάλεσαν τα μπλόκα των αγροτών και οι αποκλεισμοί των δρόμων. Η Ευτέρπη Κουτζαμάνη με παραγγελία της προς τους εισαγγελείς Εφετών και Πρωτοδικών της χώρας ζητεί να εφαρμοστεί η αυτόφωρη διαδικασία για όσους κλείνουν τους δρόμους διαπράττοντας το αδίκημα της παρακώλυσης συγκοινωνιών.
Όπως αναφέρει, χαρακτηριστικά , η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου απευθυνόμενη στους εισαγγελείς: «Θεωρώ υποχρέωσή μου» να υπομνήσω σε εσάς το αυτονόητο καθήκον σας για παρέμβασή σας, με τη συνδρομή των αστυνομικών αρχών, με σκοπό, αφενός τη βεβαίωση του πιο πάνω εγκλήματος, ενδεχομένως δε και άλλων εγκλημάτων, και αφετέρου την εξακρίβωση των στοιχείων των δραστών και τη δίωξή τους.
Ολόκληρη η παραγγελία της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου έχει ως εξής:
Προς
τους κ.κ. Εισαγγελείς Εφετών της Χώρας και
δι' αυτών στους κ.κ. Εισαγγελείς Πρωτοδικών της περιφερείας τους
​ Το τελευταίο διάστημα, παρατηρείται το φαινόμενο του αποκλεισμού της κυκλοφορίας σε δημόσιες οδούς από τους συμμετέχοντες κλπ. στις κινητοποιήσεις των αγροτών. Η συμπεριφορά αυτή, όπως γνωρίζετε, συνιστά κατ' αρχάς την αξιόποινη πράξη της παρακώλυσης συγκοινωνιών (άρθρο 292 ΠΚ, όπως ισχύει). Η πρόβλεψη του εγκλήματος αυτού, το οποίο διώκεται αυτεπαγγέλτως, έγινε για την προστασία της εύρυθμης λειτουργίας των κάθε είδους συγκοινωνιακών εγκαταστάσεων, που προορίζονται για κοινή χρήση, ενδιαφέρουν το κοινωνικό σύνολο και θεωρούνται κοινωνικά αγαθά σημαντικής αξίας.
​Θεωρώ υποχρέωσή μου, να υπομνήσω σε εσάς το αυτονόητο καθήκον σας για παρέμβασή σας, με τη συνδρομή των αστυνομικών αρχών, με σκοπό, αφενός τη βεβαίωση του πιο πάνω εγκλήματος, ενδεχομένως δε και άλλων εγκλημάτων, και αφετέρου την εξακρίβωση των στοιχείων των δραστών και τη δίωξή τους.
Η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου

Πηγή : www.newsbeast.gr

Ο μεγάλος πόλεμος μόλις άρχισε…

 

Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε, η διαπλοκή απέκτησε ονοματεπώνυμο και ποινικές διώξεις και η κυβέρνηση, σε μια εξαιρετικά κρίσιμη συγκυρία, κάνει την επιλογή της τελικής ρήξης με το παλαιό σύστημα και τη διαφθορά.
Το timing είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο, με ανοιχτά τρία σκληρά μέτωπα – εθνικό, οικονομικό και κοινωνικό. Η αξιολόγηση είναι ακόμη μετέωρη, οι αγρότες δυναμώνουν σταθερά τις σπίθες της κοινωνικής έντασης και η προσφυγική κρίση κορυφώνεται με όμηρο την Ελλάδα.
Σ’ αυτό το σκηνικό, ένας ακόμη «πόλεμος» θα μπορούσε να συνιστά και πολυτέλεια, στο Μαξίμου όμως ο κύβος έχει ήδη ριφθεί. Και η στρατηγική επιλογή είναι «να δοθούν όλες οι μάχες μαζί» - εξ ου και εδόθη το σύνθημα για την τελική αναμέτρηση με τη διαπλοκή και τη διαφθορά.
Είναι ένα σύνθημα που κατά την αντιπολίτευση και τα θιγόμενα media αποτελεί «επικοινωνιακό αντιπερισπασμό» και συνοδεύει τη μάχη των 4 τηλεοπτικών αδειών και της – κατά τη ΝΔ – συγκρότησης της «νέας διαπλοκής».
«Είναι απλώς μια ρητή δέσμευση προς την κοινωνία που πρέπει να τηρηθεί» απαντούν κυβερνητικές πηγές, προσθέτοντας: «Μπορεί να αργήσαμε, αλλά τώρα πια δεν θα κάνουμε πίσω».
Πάνω σ’ αυτή τη γραμμή, δε, η μάχη δίνεται ήδη και θα κλιμακωθεί σε τρία επίπεδα: Στη λεγόμενη «υψηλή διαπλοκή», στη μεσαία αλλά διάχυτη διαφθορά και στην μεγάλη φοροδιαφυγή με όπλο τις περίφημες - και αναξιοποίητες μέχρι σήμερα – λίστες Μπόργιανς και Λαγκάρντ.
Η δίωξη κατά Ψυχάρη
Στο μέτωπο της «υψηλής» διαπλοκής η ποινική δίωξη κατά του εκδότη (ΔΟΛ) Σταύρου Ψυχάρη είναι η πιο ηχηρή έως τώρα κίνηση.
Η δίωξη ασκήθηκε μετά από παραγγελία του εισαγγελέα οικονομικού εγκλήματος Παναγιώτη Αθανασίου, αφορά προσωπικό δάνειο – της γνωστής κατηγορίας των λεγόμενων «θαλασσοδανείων» - ύψους 57 εκατομμυρίων ευρώ που φέρεται να είχε δοθεί χωρίς εγγυήσεις και επεκτείνεται και σε στελέχη της Alpha Bank που χορήγησαν τις εν λόγω πιστώσεις.
Απαντώντας ο ΔΟΛ υποστήριξε ότι πρόκειται για «χρηματοδότηση που χορηγήθηκε νομίμως» και «εξυπηρετείται κανονικά», έκανε λόγο για «προαναγγελθείσα δίωξη» και κατήγγειλε «σκοπιμότητες».
Από την πλευρά τους κυβερνητικές πηγές σημείωναν ότι «ο λόγος ανήκει αποκλειστικά και μόνον στη Δικαιοσύνη» - το γεγονός όμως ότι η δίωξη έρχεται μετά τα σφοδρά πρωτοσέλιδα πυρά για τις τηλεοπτικές άδειες και τον εντοπισμό δεκαετούς μαύρης τρύπας στα «Πόθεν Έσχες» του Σταύρου Ψυχάρη, πιστοποιεί ότι ο πόλεμος μαίνεται και μπαίνει στην τελική του φάση.
Το κύκλωμα των εκβιαστών
Εξίσου θερμές αναμένονται οι επόμενες πράξεις και στην υπόθεση με τον εκδότη και τους δημοσιογράφους που φέρονται να εμπλέκονται στην υπόθεση των εκβιασμών.
Με την άκρη του νήματος να ξεκινά από την ΕΥΔΑΠ και την δικογραφία να αποκαλύπτει ήδη πολυσχιδή δραστηριότητα των τριών συλληφθέντων, η υπόθεση δείχνει να ανοίγει ρωγμή σε μια πραγματικότητα που ήταν χρόνια γνωστή αλλά, περιέργως και παγίως, καλυπτόταν από άγραφους νόμους σιωπής: Την πραγματικότητα των ωμών εκβιασμών με την οποία μικρότερα ή μεγαλύτερα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης αποσπούσαν διαφήμιση είτε από κρατικούς φορείς, είτε από τράπεζες και ιδιωτικές εταιρίες – διαφήμιση, που κατά κανόνα ήταν δυσανάλογα υψηλότερη της κυκλοφορίας ή της επισκεψιμότητάς τους.
Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι τις επόμενες ημέρες θα ακολουθήσουν και νέες συλλήψεις δημοσιογράφων και υπευθύνων ιστοσελίδων, καθώς η δικογραφία βρίθει στοιχείων για υπόγειες συναλλαγές, ενώ το δικό της ιδιαίτερο νόημα έχει και η χθεσινή παρέμβαση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη με αποδέκτη τις τράπεζες.
Σε ανακοίνωση της αντιπροεδρίας τονίζεται ότι «με αφορμή την υπόθεση του φερόμενου ως κυκλώματος δημοσιογράφων - εκβιαστών, ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης καλεί, για μία ακόμη φορά, τις διοικήσεις των τραπεζών και των υπόλοιπων φορέων του χρηματοπιστωτικού τομέα να αναρτούν δημόσια όλες τις δαπάνες τους για χορηγίες και διαφημίσεις μέχρι το επίπεδο του τελικού αποδέκτη.
Σε κάθε περίπτωση, η Κυβέρνηση προχωρά με ταχείς ρυθμούς στη σύνταξη σχεδίου νόμου που θα προάγει τη διαφάνεια και τη διαύγεια στο χρηματοπιστωτικό τομέα».
Οι λίστες των φοροφυγάδων
Το τρίτο μέτωπο της ρήξης με τη διαφθορά εντοπίζεται από την κυβέρνηση στις λίστες Μπόργιανς και Λαγκάρντ και στα στοιχεία που περιέχουν για τους μεγαλοκαταθέτες του εξωτερικού.
Το Μαξίμου θα επιμείνει στις αποκαλύψεις για την απροθυμία της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου να αξιοποιήσουν τα στοιχεία από τις λίστες, ενώ ταυτόχρονα κυβερνητικές πηγές διαβεβαιώνουν ότι πλέον θα διερευνηθούν τα πάντα.
Οι ίδιες πηγές λένε πως πολύ σύντομα θα δοθούν και επίσημα στοιχεία για τα ποσά που ήδη έχουν μπει στα δημόσια ταμεία απ’ όσους εντοπίστηκαν να έχουν μη φορολογημένες καταθέσεις στο εξωτερικό, στα πρότυπα της περίπτωσης Παπασταύρου.
Ο στενός συνεργάτης του Αντώνη Σαμαρά, παρ’ ότι επέμεινε πως οι καταθέσεις που βρέθηκαν στο όνομά του στη λίστα Λαγκάρντ δεν ήταν δικές του, κατέβαλε τελικά πρόστιμο 3,3 εκατομμυρίων ευρώ για να μην αντιμετωπίσει την ποινική δίωξη.

Πηγή :  http://tvxs.gr