Είναι ο καπιταλισμός, ανόητε…

του Βασίλη Πάικου

Η Oxfam International είναι συνομοσπονδία 17 οργανώσεων, που δραστηριοποιείται σε 94 χώρες. Ιδρύθηκε το 1942 στη Βρετανία και έκτοτε, με τη δημιουργία πολλών εθνικών παραρτημάτων, αναζητά και μελετά τα δεδομένα των κοινωνικών ανισοτήτων σε παγκόσμια κλίμακα.

 

Στην τελευταία της έκθεση η Oxfam παρουσιάζει μια εικόνα της παγκόσμιας κοινωνικής ανισότητας, που πραγματικά σοκάρει. Σύμφωνα μ’ αυτήν, οι 62 πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη κατέχουν τόσον πλούτο, όσο ο μισός πληθυσμός της Γης. Όσον δηλαδή, συνολικά, 3,6 δισεκατομμύρια άνθρωποι. Μάλιστα, 62 έναντι 3,6 δισεκατομμυρίων. Τόσο απλά, τόσο αποκαλυπτικά, τόσο αποκρουστικά.
Πως γίνεται κάτι τέτοιο; Μα, είναι ο καπιταλισμός, ανόητε. Όπως θάλεγε κι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, αν ήταν από την άλλη μεριά. Ο καπιταλισμός. Αυτός είναι, έτσι λειτουργεί, εκεί οδηγεί.
Περιττό να σημειώσουμε πως η Oxfam, η έκθεσή της και τα συμπεράσματά της, δεν βρήκαν ποτέ θέση παρά στα μονόστηλα κάποιων, λίγων, εφημερίδων. Απαξιώθηκαν στην εντέλεια, λες και δεν υπήρξαν ποτέ. Καλά, για τα κανάλια, ούτε λόγος…
Ο καπιταλισμός λοιπόν, στην πιο άγρια μορφή του. Ή, αλλιώς, η ασύδοτη λειτουργία της λεγόμενης «ελεύθερης οικονομίας». Είναι ακριβώς εκείνη που προκαλεί τις τέτοιες χαώδεις διαφορές, εκείνη που δημιουργεί αυτές τις εκτρωματικές ανισότητες. Η λεγόμενη ελεύθερη και ακηδεμόνευτη αγορά, που μόνο τέτοια δεν είναι. Και που για τους θιασώτες της  είναι, από μόνη της, σε θέση να ρυθμίζει τα πάντα. Στη βάση των κανόνων «της προσφοράς και της ζήτησης», στ’ όνομα των κανόνων του «ελεύθερου ανταγωνισμού». Των κανόνων, ή μάλλον της πλήρους ανυπαρξίας κανόνων, που οδηγεί σ’ αυτά ακριβώς τ’ αποτελέσματα. Στους 62 ανθρώπους που κατέχουν πλούτο τόσον, όσον ο μισός πληθυσμός της γης. Σ’ αυτά τ’ αποτελέσματα.
Εννοείται πως οι 62 υπερπλούσιοι, μαζί με κάποιες εκατοντάδες (ή και χιλιάδες) λιγότερο πλούσιους από τους 62, όμως επίσης υπερπλούσιους μπορούν, αν θέλουν, να καθορίσουν τα πάντα σε πλανητική κλίμακα. Πρόκειται για το σύστημα το γνωστό ως «καπιταλισμός – καζίνο», στην παγκοσμιοποιημένη ρουλέτα του οποίου ποντάρονται χώρες, λαοί, ήπειροι ολόκληρες κι ακόμη τραγωδίες, καταστροφές, χαμένες ζωές. Μέσω των ποικιλώνυμων διεθνών οικονομικών-επιχειρηματικών funds, με προωθημένο εργαλείο τους -ήδη «κακόφημους» – οίκους αξιολόγησης. Και με τους κατά τόπους πολιτικούς ηγέτες που, ακόμη κι αν δεν το συνειδητοποιούν, ακόμη κι αν δεν το θέλουν, βρίσκονται στην υπηρεσία τους. Δεν είναι παρά απλοί διεκπεραιωτές, θλιβεροί διαχειριστές των δικών τους συμφερόντων.
Είναι αυτό που κομψά, διακριτικά (και όλως αθωωτικά…) αποκαλείται φιλελευθερισμός, ελεύθερη αγορά, ιδιωτική οικονομία και τα ρέστα καλολογικά. Ο κατά κακόγουστο ευφημισμό φιλελευθερισμός που δεν είναι, στην πραγματικότητα, παρά ο ακραίος καπιταλισμός του απόλυτου σκότους, του απόλυτου ζόφου.
Και όχι, η πρόσφατη διάσκεψη του Νταβός, δεν ασχολήθηκε μ’ αυτό το πρόβλημα. Με το πρόβλημα των 62 απέναντι στα 3,6 δισεκατομμύρια κόσμου. Δεν ασχολήθηκε καθόλου. Ίσως επειδή δεν το θεωρεί πρόβλημα. Ή, ίσως, όπως κάποιοι υποστηρίζουν, επειδή το Νταβός (το κάθε Νταβός) από τη φύση του, δουλεύει για λογαριασμό τους. Για λογαριασμό των 62.
Όπως και νάναι πάντως, το βέβαιο είναι ότι κάποτε (κάποτε…) η Ιστορία θα μας ζητήσει το λόγο. Θα εγκαλέσει τον κόσμο μας, τις γενιές μας, ότι ανεχόμαστε και συντηρούμε αυτή την ακραία απάνθρωπη κατάσταση. Αυτή τη συγκλονιστική στην τραγικότητά της παγκόσμια ασχημία…

Πηγή  : www.athina984.gr

Παραπομπή για τα «σπάταλα» κτίρια

της Χαράς Τζαναβάρα

 

 Στο «σκαμνί» του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου οδηγείται και πάλι η Ελλάδα, αυτή τη φορά γιατί φέρεται να μην έχει πάρει μέτρα για την εξοικονόμηση ενέργειας στα κτίρια.

Οι Βρυξέλλες εισηγούνται την επιβολή ημερήσιου προστίμου 29.145,6 ευρώ, που θα μετράει από την ημέρα της πρωτόδικης καταδίκης και ώς τη συμμόρφωση με το κοινοτικό δίκαιο.

Με βάση την τελευταία κοινοτική οδηγία, η χώρα μας όφειλε να έχει θεσμοθετήσει ώς την 1η Ιουνίου 2014 επιχειρησιακό πρόγραμμα και κίνητρα με στόχο τη μείωση της κατανάλωσης ενέργειας στον κτιριακό τομέα κατά 20% ώς το 2020.

Εως τώρα δεν έχει ενημερώσει επίσημα τις Βρυξέλλες για τις ενέργειές της, σε έναν τομέα που είναι ιδιαίτερα «σπάταλος» και παρά την οικονομική κρίση εξακολουθεί να απορροφά το 40% του συνόλου των ενεργειακών πόρων.

Η κοινοτική οδηγία αφορά κυρίως τα δημόσια κτίρια (γραφεία υπουργείων, οργανισμών, σχολεία κ.λπ.), που πρέπει να υλοποιήσουν πρόγραμμα παρεμβάσεων για τη μείωση της ενεργειακής κατανάλωσης, ενώ για τις ιδιωτικές οικοδομές προτείνεται η θέσπιση φορολογικών κινήτρων.

Πηγή : www.efsyn.gr

Βόμβα του Τσοβόλα με στοιχεία:Ο Σημίτης υπερχρέωσε την Ελλάδα(αναλυτικός πίνακας)

 

Βόμβα για τα έως σήμερα λεγόμενα περί υπερχρέωσης της χώρας αποτελί το ντοκουμέντο που παρουσιάζει ο πρώην υπουργός των κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου, Δημήτρης Τσοβόλας. Ο πρώην υπουργός οικονομικών παραθέτει στοιχεία από τα οποία φαίνεται ξεκάθαρα ότι το " άλμα " στα χρέη του κράτους έγινε επί κυβερνήσεων Κώστα Σημίτη παρά τον "μύθο" ότι οι παροχές μέχρι το 1989 εκτίναξαν το χρέος.

 Δείτε τι γράφει ο Δημήτρης Τσοβόλας

Πιο κάτω παραθέτω τον πίνακα 6.1 με τίτλο “Σύνθεση Χρέους Κεντρικής Διοίκησης (ποσά σε δισεκ. δρχ)” των ετών από 1987 έως και 1997. Είναι απολογιστικά (οριστικά στοιχεία). Ο πίνακας αυτός της εξέλιξης του χρέους περιλαμβάνεται στην Εισηγητική έκθεση του Προϋπολογισμού έτους 1998 (Κυβέρνηση του κ. Σημίτη), (σελίδα 180) η οποία ψηφίστηκε από την Βουλή και έγινε νόμος του Κράτους:

Από τον πίνακα αυτό προκύπτει χωρίς καμιά αμφιβολία, ότι είναι αναληθές και σκόπιμο, αυτό που επί εικοσιπέντε και πλέον χρόνια υποστήριζε η Ν.Δ. και το δήθεν εκσυγχρονιστικό ΠΑ.ΣΟ.Κ., ότι υπερχρεώθηκε η χώρα μας το 1989, λόγω της κοινωνικής πολιτικής και άλλων παροχών που δόθηκαν στον Ελληνικό λαό την περίοδο 1981-1989. 
Προκύπτει, αντίθετα, ότι μετά το 1989, παρότι πάρθηκαν αντιλαϊκά και αντικοινωνικά μέτρα και εκποιήθηκε μέρος της εθνικής περιουσίας, το δημόσιο χρέος της Κεντρικής Διοίκησης αυξήθηκε σημαντικά και ως ποσοστό στο Α.Ε.Π. και σε απόλυτους αριθμούς.
Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι στις 31-12-1989 (η τότε Κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. παρέδωσε στις 30-6-1989) το χρέος αυτό ανέρχονταν σε 6.699 δισεκ. δρχ., ή σε ποσοστό 61,5% του Α.Ε.Π. 
Στη συνέχεια όμως με Κυβέρνηση Ν.Δ. (και Πρωθυπουργό τον κ. Κων. Μητσοτάκη), το 1993 ανήλθε στο τρομακτικό ποσό των 23.431 δισεκ. δρχ. ή ποσοστό 110,9% του Α.Ε.Π.

Τέλος στην περίοδο 1994 έως 1997 (με κυβέρνηση κ. Σημίτη) ανήλθε στο ποσό των 39.339 δισεκ. δρχ. το 1997 ή σε ποσοστό 120,2% στο Α.Ε.Π. 

Σήμερα δε, παρά τα σκληρά μνημόνια ανέρχεται στο ποσό των 364 δισ. ευρώ  ή σε ποσοστό 180% του Α.Ε.Π..
Ο καθένας ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.
                                Αθήνα, 25-1-2016
                             Δημήτριος Τσοβόλας

Πηγή : www.usay.gr

Γιατί τα σχολεία στη Φινλανδία δεν θα έχουν πια "μαθήματα"

Εδώ και χρόνια, το φινλανδικό μοντέλο στην εκπαίδευση θεωρείται το πιο πετυχημένο στον κόσμο. Τώρα, οι εκπαιδευτικοί σ' αυτή τη χώρα της Βόρειας Ευρώπης πηγαίνουν τη μάθηση ένα βήμα παρακάτω!

Ερευνητές από όλο τον κόσμο προσπαθούν εδώ και δεκαετίες να ανακαλύψουν ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας του συστήματος εκπαίδευσης στη Φινλανδία. Και πάνω που αρχίζουν να το κατανοούν, οι φινλανδοί εκπαιδευτικοί παρουσιάζουν κάτι καινο΄ρυιο και ακόμα πιο πρωτοποριακό. Πλέον στα σχολεία της χώρας τα παιδιά δεν θα διδάσκονται μαθήματα αλλά θέματα.

«Πρόκειται για μια σημαντική αλλαγή και είμαστε ακόμα μόνο στην αρχή», λέει η Liisa Pohjolainen, υπεύθυνη εκπαίδευση νέων και ενηλίκων στο Ελσίνκι. Ο λόγος για τον οποίο οι ειδικοί εκεί έκριναν ότι το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να αλλάξει έχει να κάνει με τη διαμόρφωση νέων αναγκών στο εργασιακό πεδίο. «Οι νέοι σήμερα χρησιμοποιούν ευρέως τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές», σχολιάζει ένας εκ των υπευθύνων του καινούριου προγράμματος. «Παλιότερα, για να δουλέψει κάποιος σε τράπεζα έπρεπε να έχει εκπαιδευτεί να κάνει μαθηματικούς υπολογισμούς, όμως τώρα αυτό έχει αλλάξει. Είναι σημαντικό να κάνουμε εκείνες τις αλλαγές στην εκπαίδευση ώστε να παρέχει τις δεξιότητες που είναι απαραίτητες στην αγορά εργασίας και τη σύγχρονη κοινωνία».

Έτσι, το σύστημα που βασίζεται στα μαθήματα -μια ώρα ιστορία, μια ώρα γεωγραφία κ.λπ.- είναι ήδη παρελθόν στα Λύκεια της Φινλανδίας και έπεται συνέχεια. Τη θέση του πήρε αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν «διδασκαλία φαινομένων» ή θεμάτων. Για παράδειγμα, ένας μαθητής μπορεί να επιλέξει την κατεύθυνση «τουριστικές υπηρεσίες» και να διδάσκεται μαθηματικά, ξένες γλώσσες και δεξιότητες επικοινωνίας, στοιχεία που θα τον βοηθήσουν να κάνει σωστά τη δουλειά του εξυπηρετώντας πελάτες. Κάποιος άλλος που θέλει να συνεχίσει με περισσότερο ακαδημαϊκές σπουδές -π.χ. θέματα Ευρωπαϊκής Ένωσης- θα πρέπει να διδαχτεί οικονομικά, ιστορία, ξένες γλώσσες και γεωγραφία.

Οι αντιδράσεις

Και οι αλλαγές δεν σταματούν εδώ. Οι μαθητές εκεί δεν αντιμετωπίζονται σαν ένα «κοπάδι» που οφείλει να στέκεται παθητικά απέναντι από το δάσκαλο και να ακούει την παράδοση ή να περιμένει πότε θα κληθούν να απαντήσουν σε ερωτήσει. Αντίθετα, το μάθημα γίνεται σε μια λογική αλληλεπίδρασης, με τους μαθητές να δουλεύουν σε μικρές ομάδες για να λύσουν προβλήματα αλλά και να αναπτύξουν τις επικοινωνιακές δεξιότητές τους. «Ο παλιός τρόπος διδασκαλίας εξυπηρετούσε τις ανάγκες του προηγούμενου αιώνα, όμως τα δεδομένα έχουν αλλάξει», σχολιάζει η επικεφαλής της ομάδας που σχεδίασε το νέο σύστημα. Ωστόσο, ακόμα και στην προηγμένη Φινλανδία, οι καινοτομίες αυτές δεν πέρασαν χωρίς αντιρρήσεις. Πολλοί δάσκαλοι αντιδρούν στην προοπτική να πρέπει να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο είχαν μάθει να διδάσκουν. Μάλιστα, προβλέπεται ένα μικρό bonus στο μισθό όσων εκπαιδευτικών συμφωνήσουν να συμμετάσχουν σ' αυτό το νέο πρότυπο διδασκαλίας. Αυτή τη στιγμή, το 70% των καθηγητών γυμνασίου έχουν ολοκληρώσει την εκπαίδευσή τους στο νέο σύστημα. Και σύμφωνα με την εμπειρία όσων συμμετείχαν, πλέον δεν θα επέστρεφαν για κανένα λόγο στο παλιό! Αλλά και οι μαθητές φαίνεται πως ευνοούνται. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν συγκεντρωθεί τα τελευταία δύο χρόνια, όταν άρχισαν σταδιακά οι αλλαγές, τα αποτελέσματα των μαθητών σε εξετάσεις έχουν βελτιωθεί. Στόχος είναι  το καινούριο σύστημα να εφαρμόζεται σε όλα τα σχολεία της χώρας μέχρι το 2020.

Οι αλλαγές στα δημοτικά σχολεία

Στο μεταξύ, ξενικά και στα δημοτικά σχολεία ένα νέο πρωτοποριακό σύστημα, που ονομάζεται Playful Learning Centre. Βασικός άξονάς του είναι η μάθηση μέσω της συζήτησης και των παιχνιδιών σε ηλεκτρονικό υπολογιστή που δίνουν μια πιο διασκεδαστική προσέγγιση στη μάθηση για τα μικρά παιδιά. Στόχος μας είναι η Φινλανδία να γίνει ο πιο πρωτοποριακή χώρα σε ό,τι αφορά το συνδυασμό παιχνιδιού και εκπαίδευσης», λέει ο Olavi Mentanen, διευθυντής του project Playful Learning Centre.

 

Ένα παράδειγμα: Σκεφτείτε ότι βρίσκεστε μέσα σε μια τάξη δημοτικού σχολείου της Φινλανδίας. Στον πίνακα υπάρχει ο χάρτης της Ευρώπης. Οι μαθητές καλούνται να συνδυάσουν διαφορετικά καιρικά φαινόμενα με διαφορετικές χώρες. Π.χ. σήμερα έχει συννεφιά στη Φινλανδία, ηλιοφάνεια στην Ελλάδα και ομίχλη στη Δανία. Με αυτό τον τρόπο διδάσκονται ταυτόχρονα Γλώσσα, Γεωγραφία και Φυσική. «Θέλουμε οι μαθητές να μαθαίνουν με έναν τρόπο που τους δίνει χαρά, έμπνευση και δεν προκαλεί στρες», εξηγεί ο δάσκαλος της τάξης. Την ίδια στιγμή, στο διάδρομο, τα παιδιά μιας άλλης τάξης παίζουν σκάκι ενώ κάποια άλλα τρέχουν από τάξη σε τάξη προσπαθώντας να συλλέξουν πληροφορίες για χώρες της Αφρικής. Οι εκπαιδευτικοί χαρακτηρίζουν αυτό τον τρόπο «χαρούμενη γνώση». Και έχουν δίκιο, έτσι δεν είναι;

Πηγή : www.mamamia.gr 

Au revoir

του Ρήγα Τζαμτζή

Υπάρχει πλέον μια διαπιστωμένη αμφίδρομη άρνηση μεταξύ Ελλάδας και Ευρωπαϊκού πολιτισμού  αφ΄ενός, (του οποίου σημαντικό συστατικό αν όχι γεννήτωρ υπήρξε ο αντίστοιχος ελληνικός) αλλά και μεταξύ Ευρώπης και κλασικών σπουδών αφ΄ετέρου.Ενδιαμέσως υπάρχει μιά άρνηση της Ελλάδας γιά τις κλασικές (της) σπουδές Σχετικά με την πρώτη διαπίστωση, οι αιτίες βρίσκονται στις βαθιά χαραγμένες αντιλήψεις περί μοναδικότητας τής φυλής, περί ανάδελφου έθνους, και Μεσογειακού ταπεραμέντου.                                                             

Αναφορικά με την Ευρώπη, αυτή εντοπίζεται στην προοδευτική χαλάρωση των συνεκτικών δεσμών με την Ελλάδα, ήτοι με τις κλασικές αξίες πού την συνέδεαν με αυτήν.Εν προκειμένω τα σαφή ίχνη κόπωσης και παρακμής  τής γηραιάς ηπείρου, πιθανόν να μην είναι άσχετα   με την επιλογή της αυτή.Είναι όμως εκ μέρους της  μια επιλογή συνειδητή. Η επίκληση τής ανωτερότητας τού Δυτικοευρωπαϊκού πνεύματος, δεν θα μπορούσε να συμβαδίσει με νέες έννοιες όπως αυτές τής “ πολυπολιτισμικής “ κοινωνίας. Εξ΄άλλου η διατήρηση πολιτισμικών στεγανών δεν θα ευνοούσε την εισροή φθηνού εργατικού δυναμικού πού αναμφισβήτητα ωφέλησε τις Δυτικές  οικονομίες     

Τέλος σε επίπεδο ψυχολογικής αποτίμησης, δεν είναι αμελητέα η παράμετρος των πιθανών ενοχών των αποικιοκρατικών εθνών, έναντι των πρώην αποικιών.                       

Συνεπώς  οι Δυτικοευρωπαίοι είχαν τους λόγους τους, είχαν το συμφέρον είχαν και τις ενοχές τους προκειμένου να απομακρυνθούν από τις Ελληνικές κλασικές αξίες

 Η Ελλάδα όμως τι λόγους έχει;  Διαθέτουμε ισχυρότερα συλλογικά αντιστηρίγματα και δεν έχουν υποπέσει στη αντίληψή μας ;     Αυτόχθονες , αμόρφωτοι “εκσυγχρονιστές” ,   “προοδευτικοί “ μπουρδολόγοι, “ αλλήθωροι“ συντηρητικοί, και γενικώς ελλειμματικοί υπεύθυνοι απεμπολούν ισχυρά εθνικά ερείσματα  χωρίς μάλιστα να έχουν νοιώσει την υποχρέωση να απολογηθούν. Όταν λοιπόν υπό αυτές τις συνθήκες  η Ευρώπη έχει για τους προαναφερθέντες λόγους διαρρήξει τις σχέσεις της με τις κλασικές αξίες,  οι πυλώνες οι οποίοι  θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως   εναπομείναντες συνεκτικοί δεσμοί τής Δύσης περιορίζονται  στον εσχάτως  πολυαναφερθέντα  «Δυτικό τρόπο ζωής» και τη θρησκεία  (Χριστιανισμός)  .       

Εξ΄ορισμού  όμως  ακόμη και αυτός ο όρος «Δυτικός»  αντιδιαστέλλεται με κάποιον   άλλο τρόπο ζωής,( τον Νότιο, τον Βόρειο ή τον Ανατολικό).          

 Τίθεται  δηλαδή εκ νέου, ένα πεδίο σύγκρισης  “ημών” και των  “ άλλων” από όπου  τεκμαίρεται ότι είμαστε  υπέρτεροι, και σαφώς  πανίσχυροι .  

 Μέσα σε αυτή την πλάνη, συνέβη το τραγικό κτύπημα τής 13^ης Νοεμβρίου στο Παρίσι και βρίσκει την αλαζόνα  Ευρώπη αδύναμη, κουρασμένη, έρμαια των προβλημάτων της  και τον περιλάλητο  τρόπος ζωής  της ( πού ούτως ή άλλως δεν τον αντιλαμβάνονταν όλοι με τον ίδιο τρόπο και δεν αφορούσε πλέον όλους) να γίνεται  η αχίλλειος πτέρνα της. Αίφνης   διαπιστώνεται ότι το όλο οικοδόμημα κινδυνεύει  να καταρρεύσει ως χάρτινος πύργος.             

 Η Δύση αναγκάζεται από τις συνθήκες να πεί ένα Au revoir στον παγιωμένο τρόπο σκέψης.΄Εχει  ανοίξει πλέον μια σοβαρή συζήτηση για την σκοπιμότητα τού  να έχουν επενδυθεί  τόσα πολλά, σε ένα τόσο επίπλαστο, σαθρό, ελιτίστικο, καταναλωτικό μοντέλο και όχι στη βαθιά πολιτιστική και πνευματική παράδοση της Ευρώπης.                             

Τίθεται πλέον επιτακτικά το πρόβλημα αναζήτησης ταυτότητας.  Μια  επανεκκίνηση τής Ευρώπης, με βάση αρχές ( όπου ο ρόλος τής Ελλάδας θα μπορούσε να είναι πρωταγωνιστικός) δεν είναι μια θεωρητική προσέγγιση  αλλά μια ρεαλιστική αναγκαιότητα. Η Ευρώπη de facto χρειάζεται ένα νέο Διαφωτισμό , που θα λειτουργήσει ως κοινή αποδοχή, ως βάση συνεννόησης, πού θα διατυπώσει  νέο αξιακό κώδικα.                                                                                      

 Για την Ελληνική πολιτεία παρουσιάζεται μια τεράστια ευκαιρία να επαναδιατυπώσει μια οικουμενική πρόταση ανακαλώντας έστω και μηχανικά την τύποις οικεία  και προ πολλού απεμποληθείσα  πολιτιστική παρακαταθήκη. (αφού προηγουμένως βεβαίως η ίδια τη φροντίσει να  την ενστερνισθεί).                                                                                                    

Το ερώτημα όμως πού ανακύπτει είναι, εάν η Ελλάδα φιλοδοξεί να παίξει ένα τέτοιο ρόλο ή θα παραμείνει εγκλωβισμένη σε φοβικά αποτυχημένα ιδεολογήματα εσωστρεφούς  μανιοκαταθλιπτισμού κα αποθέωσης τού μετρίου.                                                                                                                                    

 *  Σε τελευταία ανάλυση ας καταστεί έστω συνείδηση στο εσωτερικό τής χώρας ότι η δυναμική της δεν περιορίζεται στο να πουλά ήλιο, συρτάκι και mousakas. 

Πηγή : www.strogylo-cityview.gr/         

Πλαστικός εφιάλτης για τη Γη

Το ανθρώπινο αποτύπωμα στον πλανήτη είναι τόσο έντονο, ώστε έχει αλλοιώσει ακόμη και τα γεωλογικά χαρακτηριστικά του.

Το πιο «ύπουλο» από τα ανθρώπινα απορρίμματα, το πλαστικό, σε όλες του τις μορφές, έχει κυριολεκτικά κατακλύσει τη Γη, όπως αναφέρει γεωλογική μελέτη που δημοσιεύθηκε στις επιθεωρήσεις Science και Anthropocene, με ανησυχητικά αποτελέσματα. Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της μελέτης, από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα έχει παραχθεί τόσο πλαστικό, που αρκεί για να καλυφθεί ολόκληρος ο πλανήτης με πλαστική μεμβράνη. Η μόλυνση με πλαστικά απορρίμματα έχει φτάσει παντού.
«Τα αποτελέσματα αποτέλεσαν μια πραγματική έκπληξη» λέει ο επικεφαλής της έρευνας, καθηγητής Γιαν Ζαλασίεβιτς, ο οποίος ανήκει στην ομάδα επιστημόνων που εδώ και καιρό υποστηρίζουν πως από το 1950 και μετά έχουμε περάσει σε μια νέα εποχή, την «Ανθρωπόκαινο», που φέρει έντονη τη σφραγίδα του ανθρώπινου παράγοντα στη φύση, αλλά και το μέλλον του πλανήτη.
«Γνωρίζαμε ότι ο άνθρωπος κατασκευάζει τεράστιες ποσότητες διαφόρων ειδών πλαστικού, από τον βακελίτη και τις πλαστικές σακούλες μέχρι το PVC τα τελευταία 70 χρόνια, ωστόσο δεν είχαμε την παραμικρή ιδέα ότι μπορεί να ταξιδέψει σε ολόκληρη τη Γη. Αποδεικνύεται ότι όχι μόνο παρασύρεται στους ωκεανούς, αλλά έχει φτάσει στα βαθύτερα σημεία του πυθμένα των θαλασσών, κάτι που αποτελεί ένδειξη ότι ο πλανήτης μας δεν χαίρει άκρας υγείας».
Τα ευρήματα
Το κεντρικό εύρημα της μελέτης είναι ότι η μεταπολεμική ανθρώπινη δραστηριότητα έχει καταφέρει να αλλοιώσει ακόμη και τη γεωλογική σύσταση της Γης. Ιδιαίτερα τα ραδιενεργά ισότοπα, που εκλύονται από τις πυρηνικές βόμβες και δοκιμές, αφήνουν πίσω τους ένα «μολυσματικό» ίχνος.
Επιπλέον, τα αυξημένα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα στους ωκεανούς, η μαζική παρασκευή τσιμέντου και η διαδεδομένη χρήση αλουμινίου επίσης σηματοδοτούν τη «γέννηση» του Ανθρωπόκαινου. Πρόκειται για τα αποκαλούμενα «τεχνολογικά απολιθώματα»: απομεινάρια πλαστικού, αλουμινίου, τσιμέντου, μόλυβδου και ραδιενέργειας που αλλοιώνουν τη γεωλογική σύσταση του πλανήτη. Ακόμη και τα... ταπεινά πλαστικά, όμως, όπως τονίζει ο κ. Ζαλασίεβιτς, παίζουν πολύ μεγαλύτερο ρόλο στην αλλαγή της Γης από ό,τι πιστεύαμε.
«Αρκεί μόνο να σκεφτούμε τα ψάρια που ζουν στη θάλασσα. Ενα τεράστιο ποσοστό των ψαριών έχει πλαστικό μέσα τους. Αυτό εκκρίνεται και τελικά καταλήγει στον πυθμένα. Σταδιακά ο πλανήτης καλύπτεται από πλαστικό» επισημαίνει ο καθηγητής.
Στη μελέτη με τίτλο «Ο γεωλογικός κύκλος των πλαστικών», αναφέρεται ότι κάθε χρόνο κατασκευάζονται 300 εκατομμύρια τόνοι πλαστικού. Η αύξηση είναι πραγματικά θεαματική από το 1950, καθώς μέχρι σήμερα αναλογεί σε περίπου 5 δισ. τόνους, και μέχρι το τέλος του αιώνα θα έχει αγγίξει τους 30 δισ. τόνους.
Η ιδέα για την έναρξη της νέας εποχής ανήκει στον βραβευμένο με Νόμπελ χημικό, Πολ Κρούτσεν, και αποτελεί σημαντικό πεδίο επιστημονικής αντιπαράθεσης τα τελευταία 16 χρόνια. Η επιτροπή Anthropocene Working Group μελετά από το 2008 το ζήτημα, και τον Αύγουστο θα είναι πλέον σε θέση να καταθέσει προς ψήφιση τις προτάσεις της στο διεθνές γεωλογικό συνέδριο που θα λάβει χώρα στη Νότια Αφρική.
Η άποψή τους, πάντως, φαίνεται πως είναι ήδη σαφής, όπως προκύπτει από τη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Science, με την υπογραφή των δύο τρίτων των μελών της AWG. Το πόρισμά τους καταλήγει ότι όντως μπορούμε να μιλάμε για μια νέα εποχή, σαφώς επηρεασμένη από τον άνθρωπο, καθώς οι αλλαγές που συντελούνται στον πλανήτη είναι τόσο συνταρακτικές όσο εκείνες που συνέβησαν με το τέλος της τελευταίας εποχής των παγετώνων.
ΜΑΡΙΑ ΑΔΑΜΙΔΟΥ

Πηγή : www.ethnos.gr

Ισπανία : Οι Σοσιαλιστές ψάχνουν να τα βρουν με τους Podemos

 

του Απόστολου Ρουμπανη

 Ακόμα πιο περίπλοκο έγινε το πολιτικό σκηνικό στην Ισπανία μετά το πέρας των διαβουλεύσεων του βασιλιά Φιλίππου Στ’ με τους πολιτικούς αρχηγούς.

Ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι πήγε «πάσο» όταν βρέθηκε κοντά στην εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, οι σοσιαλιστές αιφνιδιάστηκαν (αν όχι εκνευρίστηκαν) με την «προσφορά» των Podemos για κυβέρνηση συνεργασίας και το κόμμα του Ιγκλέσιας μοιάζει να ποντάρει στις αδυναμίες του πολιτικού συστήματος: βλέπει ενδεχομένως ότι η επόμενη εκλογική αναμέτρηση -και η δεύτερη θέση- δεν είναι μακριά, ακόμα και αν σχηματιστεί κάποια κυβέρνηση.

Ο Μαριάνο Ραχόι προτίμησε να πετάξει την καυτή πατάτα του σχηματισμού κυβέρνησης στους παραδοσιακούς του πολιτικούς αντιπάλους, τους Σοσιαλιστές.

Ξέρει ότι ο ίδιος δεν έχει συμμάχους για να αυξήσει τις 123 έδρες του Λαϊκού Κόμματος, αλλά θεωρεί ότι δεν θα βρουν συμμάχους ούτε οι αντίπαλοί του.

Έτσι, εκτιμά, ότι η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης θα επιστρέψει σε εκείνον. Άλλωστε αν γίνουν πρόωρες εκλογές, το κόμμα του θα έρθει πάλι πρώτο. Αυτό δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Το πρόβλημα θα το έχουν οι Σοσιαλιστές και ο ηγέτης τους, αφού οι ίδιες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι θα χάσουν τη δεύτερη θέση από τους Podemos.

Φυσικά ο Ραχόι θα μπορούσε και να αποχωρήσει οριστικά από την ηγεσία, ώστε το κόμμα του με ένα άλλο πρόσωπο να πετύχει ευρύτερες συναινέσεις. Για την ώρα, όμως, αυτό δεν είναι στο
τραπέζι.

Ο Πέδρο Σάντσεθ των Σοσιαλιστών (PSOE) βρίσκεται πραγματικά σε δύσκολη θέση. Έτσι κι αλλιώς το αποτέλεσμα της κάλπης της 20ής Δεκεμβρίου ήταν μια τεράστια αποτυχία, αφού το κόμμα μόλις μετά βίας κατάφερε να έρθει δεύτερο. Του το υπενθυμίζει συνεχώς και ο «κακός μπελάς» του που ακούει στο όνομα Podemos.

Ο Σάντσεθ προσπάθησε να αντλήσει έμπνευση από την Πορτογαλία, την οποία επισκέφθηκε πρόσφατα: εκεί οι Σοσιαλιστές έχασαν επίσης τις εκλογές, αλλά κατάφεραν να σχηματίσουν κυβέρνηση με την ανοχή της Αριστεράς και του ΚΚ. Χωρίς απαραίτητα τα δύο αυτά κόμματα να ζητήσουν υπουργεία. Γιατί να μην μπορεί να γίνει το ίδιο και στην Ισπανία;

Οι Podemos ανέλαβαν να τον προσγειώσουν απότομα στην πραγματικότητα με μια κίνηση που από αρκετούς χαρακτηρίστηκε τολμηρή, αλλά και άκομψη.

Χρησιμοποιώντας ουσιαστικά τον βασιλιά ως όχημα, πρότειναν στους Σοσιαλιστές συγκυβέρνηση.
Έχρισαν τον Σάντσεθ πρωθυπουργό με αντιπρόεδρο τον Ιγκλέσιας και μοίρασαν τα υπουργεία.

Με λίγα λόγια του ξεκαθάρισαν ότι η Ισπανία δεν είναι Πορτογαλία και ότι αν οι Σοσιαλιστές θέλουν να επανέλθουν στην εξουσία μετά από 4 χρόνια, αυτό θα συμβεί μόνο αν συνεργαστούν με τους Podemos, κατά σύμπτωση το κόμμα που απειλεί ευθέως την ηγεμονία τους.

Όσο και αν εκνευρίστηκαν από την κίνηση των Podemos, τώρα είναι υποχρεωμένοι να συζητήσουν με τον Ιγκλέσιας την πιθανότητα κυβερνητικής συνεργασίας.

Ακόμα και αν οι διαφορές που υπάρχουν μεταξύ τους (πέρα από την αμοιβαία καχυποψία) είναι μεγάλες, τόσο στην οικονομία όσο και στο μέγα πλέον ζήτημα της Καταλονίας.

Υπενθυμίζεται ότι οι Podemos αν και δεν συμφωνούν με τα σχέδια ανεξαρτησίας που έβαλε μπροστά η νέα καταλανική κυβέρνηση, τάσσονται υπέρ της διεξαγωγής δημοψηφίσματος, αφού προηγηθεί η συνταγματική αναθεώρηση.

Την ερχόμενη Τετάρτη, ο βασιλιάς Φίλιππος Στ' θα συναντηθεί και πάλι με τους πολιτικούς αρχηγούς. Μέχρι τότε, ο Σάντσεθ θα συζητά με τον Ιγκλέσιας και ο Ραχόι θα περιμένει στη γωνία...

Πηγή : www.tovima.gr

Αντόνιο Γκράμσι, ο στοχαστής της πράξης

Του Γεράσιμου Βώκου

 Στις 22 Ιανουαρίου 1891, ο Αντόνιο Γκράμσι, μία από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και ηγετική φυσιογνωμία της Ιταλικής Αριστεράς, ήρθε στη ζωή.

 

Ο Γκράμσι ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που προκαλούν ερμηνείες, τις οποίες το έργο του περιπαίζει. Οι αποκλίσεις του από τη σοβιετική εκδοχή του κομμουνισμού, ήδη το 1926, τον τοποθετούν στο περιθώριο της ορθοδοξίας του κομμουνιστικού κινήματος του Μεσοπολέμου, χωρίς όμως να τον εντάσσουν στο πλήθος εκείνων που διαφώνησαν οριστικά με την Τρίτη Διεθνή και βρέθηκαν αφορισμένοι. Μαρξιστής βεβαίως, αλλά ιδιόρρυθμος, ο Γκράμσι θεωρείται μεγάλος λενινιστής από πολλούς, ενώ οι άλλοι, που δεν είναι λιγότεροι, τον θεωρούν αναθεωρητή. Αγαλμα τώρα πια, ο μεγάλος ιταλός στοχαστής και πολιτικός έχει γίνει αντικείμενο, ίσως και έρμαιο, των θεωρητικών μας ορέξεων. 
Οι απότομες και βαθιές πολιτικές και θεωρητικές ρήξεις που χαρακτηρίζουν την πράξη και τις αναλύσεις του στις διάφορες περιόδους της δράσης του εξακολουθούν να τροφοδοτούν τις συζητήσεις γύρω από την ενότητα της σκέψης του, ενώ η δημοσίευση - ακρωτηριασμένη, σύμφωνα με τους ειδικούς - των περίφημων Γραπτών της φυλακής από τον Παλμίρο Τολιάτι μεταμορφώνει τον Γκράμσι σε πρόδρομο της πολιτικής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας.
Σε παρόμοιες συνθήκες ο θώκος είναι πάντα έτοιμος: λείπει, συνήθως, αυτός που θα τον καταλάβει. Στην προκειμένη περίπτωση η μοίρα διάλεξε τον Γκράμσι: θα γίνει ο θεωρητικός του ιταλικού δρόμου για τον σοσιαλισμό, σχεδόν ο δυτικός προάγγελος του 20ού Συνεδρίου του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Στα τέλη της δεκαετίας του '60 θα αποτελέσει το μήλο της Εριδας ανάμεσα στους θιασώτες και τους αντιπάλους του ιστορικού συμβιβασμού και αργότερα, μέσα στην κρίση του μαρξισμού, θα πρωταγωνιστήσει στη συζήτηση για το τέλος των ιδεολογιών. Με δυο λόγια ο Γκράμσι έγινε ένας από τους οπαδούς του «γκραμσισμού», σε σημείο που είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποσπάσει κανείς το έργο του από τις βαριές ερμηνείες που το συνοδεύουν ή και το εγκλωβίζουν ακόμη. Παρ' όλα αυτά, σημαντικοί μελετητές, στον μόχθο των οποίων μπορούμε να στηριχτούμε, επιχειρούν να εξιχνιάσουν τον πολυσήμαντο αυτόν άνθρωπο και την πολυκύμαντη ζωή του.

Ποιος ήταν ο Γκράμσι;

Η πολιτική δράση του Γκράμσι ξεκίνησε το 1913.Γεννημένος το 1891 στη Σαρδηνία σε φτωχή πολυμελή οικογένεια δημοσίων υπαλλήλων, σπουδάζει, υπότροφος, φιλολογία στο Τορίνο, όπου σχετίζεται με σοσιαλιστικούς κύκλους. Πολέμιος του θετικισμού που κυριαρχεί στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, υπερασπίζεται τη φιλοσοφία της πράξης και στο ρηξικέλευθο άρθρο του Η επανάσταση εναντίον του Κεφαλαίου υμνεί τη δύναμη της συλλογικής βούλησης των μπολσεβίκων και τη «ζωοποιό σκέψη του Μαρξ», τις οποίες αντιπαραθέτει στην αρτηριοσκλήρωση των σχολιαστών του Κεφαλαίου. Ο βολονταρισμός που σφραγίζει τη σκέψη του αυτή την περίοδο τον οδηγεί να ορίσει τον μαρξισμό ως «φιλοσοφία της πράξης», όπου η σκέψη ταυτίζεται με τη δράση και η φιλοσοφία με την ιστορία. Παράλληλα τον βασανίζει η διαπαιδαγώγηση της εργατικής τάξης. Αν ο σοσιαλισμός αποτελεί κοσμοθεωρία και ολοκληρωμένη αντίληψη της ζωής, η διαπαιδαγώγηση του προλεταριάτου δεν μπορεί να είναι έργο του δεσποτισμού των διανοουμένων, αλλά πρέπει να θεμελιωθεί στη βάση της σωκρατικής πρακτικής σύμφωνα με την οποία «εργάτες και διανοούμενοι θα είναι ταυτοχρόνως δάσκαλοι και μαθητές». Από τη σκοπιά αυτή ο σοσιαλισμός αποτελεί ένα είδος αντιχριστιανικής θρησκείας στην οποία θα θεμελιωθούν μια νέα κουλτούρα και ένας νέος πολιτισμός. Το πρότυπο είναι η ρωσική επανάσταση, η οποία είναι κοινωνική και πνευματική επανάσταση, αυθεντικά προλεταριακή, στο μέτρο που ηγέτης του κινήματος είναι το προλεταριάτο, το οποίο επιβάλλει τη δική του αντίληψη για την εξουσία: ενότητα οικονομίας και πολιτικής με θεμέλιο τα σοβιέτ και καταστροφή του κράτους και της αστικής τάξης πραγμάτων.

Η εξομολόγηση στην αδελφή του

Οι αντιλήψεις αυτές, υπεραισιόδοξες και βολονταριστικές, απομονώνουν τον Γκράμσι και τον οδηγούν σε μια προσωπική κρίση, όπως το εξομολογείται στην αδελφή του Γκρατσιέτα το 1916: «Εζησα δύο χρόνια εκτός κόσμου. Κάπως σαν σε όνειρο. Αφησα να σπάσουν ένα ένα τα νήματα που με ένωναν με τον κόσμο και τους ανθρώπους. Επί δύο χρόνια έζησα μόνο για τον εγωισμό μου, για τον εγωιστικό μου πόνο... Αλλά δούλεψα. Ισως πάρα πολύ, περισσότερο από όσο μου το επέτρεπαν οι δυνάμεις μου». Καρπός αυτής της εργασίας το σύνθημα που θα τον συνοδεύει σε όλη του τη ζωή: απαισιοδοξία στη σκέψη, αισιοδοξία στην πράξη. Ταυτοχρόνως η ίδρυση της επιθεώρησης «Ordine Nuovo» και η εγκαθίδρυση των πρώτων εργατικών συμβουλίων στο εργοστάσιο της Φίατ. Τα συμβούλια αυτά είναι για τον Γκράμσι η πραγματική εργατική δημοκρατία, η οποία αποκρούει τόσο τις συνδικαλιστικές συντεχνίες όσο και τη γραφειοκρατία. Οι θέσεις αυτές συναντούν πολυάριθμες και βίαιες αντιδράσεις με αιχμή την αντίθεση ανάμεσα στα εργατικά συμβούλια και τα συνδικάτα. Ο Γκράμσι κατηγορείται για αναρχικές τάσεις και βρίσκεται απομονωμένος στο εσωτερικό του σοσιαλιστικού κινήματος.
Μέσα σε κλίμα πολύπλοκων ιδεολογικών και πολιτικών συγκρούσεων που δεν είναι δυνατόν, για προφανείς λόγους, να αναφερθούν εδώ, ο Γκράμσι αποφασίζει, αλλά δεν είναι πια μόνος του, ότι το εργατικό κίνημα στην Ιταλία πρέπει να αλλάξει βάση. Το 1920 είναι ο κύριος συντάκτης της πρότασης Για την ανανέωση του Σοσιαλιστικού Κόμματος, την οποία θα κάνει αποδεκτή ο Λένιν στο ΙΙ Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Στις 28 και 29 Νοεμβρίου του ίδιου έτους συμμετέχει στην επίσημη ίδρυση της κομμουνιστικής φράξιας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, ενώ στις 21 Ιανουαρίου 1921, μία ημέρα πριν από τα εικοστά του γενέθλια, συμμετέχει στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας, στην κεντρική επιτροπή του οποίου εκλέγεται μέλος, αλλά και εκπρόσωπός του στη Διεθνή.
Πριν αναχωρήσει για τη Μόσχα, ο Γκράμσι είναι ένας από τους ελάχιστους - αν όχι ο μοναδικός -που θεωρεί ότι πρώτιστο πολιτικό καθήκον του κόμματος είναι ο αγώνας εναντίον του φασισμού. Στο άρθρο του Ο Λαός των πιθήκων, στις 2 Ιανουαρίου 1921, υπογραμμίζει την αναγκαιότητα να αντιμετωπισθεί σοβαρά το φασιστικό κίνημα, κοινωνική βάση του οποίου θεωρεί τη μικροαστική τάξη και την ιδεολογία της. Επιπλέον, κρίνει αναγκαία την ενσωμάτωση στην πάλη εναντίον του φασισμού μη κομμουνιστικών δυνάμεων, προβλέποντας έτσι τη στρατηγική του Λαϊκού Μετώπου στη Γαλλία.

Τα γράμματα της φυλακής

Οι τελευταίες δημόσιες πολιτικές θέσεις του Γκράμσι πριν από τη σύλληψη και τη φυλάκισή του τον Νοέμβριο του 1926 σχετίζονται με τις ιδεολογικές συγκρούσεις στο εσωτερικό του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Χωρίς να κρύψει στην αρχή τη συμπάθειά του για τον Τρότσκι, τον οποίο θεωρεί τον πραγματικό εκπρόσωπο της αριστερής τάσης του κόμματος, ο Γκράμσι συντάσσεται τελικά, όχι χωρίς σοβαρούς ενδοιασμούς, με τις θέσεις της σταλινικής πλειοψηφίας, τόσο ως προς τα οργανωτικά προβλήματα (μπολσεβικοποίηση και πάλη εναντίον των τάσεων) όσο και ως προς τα στρατηγικά (οικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μια χώρα).
Ηδη από το 1923 το φασιστικό καθεστώς έχει εκδώσει ένταλμα σύλληψης εναντίον του Γκράμσι που συλλαμβάνεται το 1926 και καταδικάζεται το 1928 σε φυλάκιση 20 ετών, 4 μηνών και 5 ημερών. Αυτό κι αν είναι ακριβοδίκαιη απόφαση! Στη φυλακή, πάντως, παρά τη διαταγή του εισαγγελέα: «αυτό το μυαλό πρέπει να πάψει να δουλεύει για είκοσι χρόνια», ο Αντόνιο Γκράμσι, απότακτος, και σκέφτεται και γράφει. Ισως το σημαντικότερο μέρος του έργου του, Τα γράμματα της φυλακής και τα περίφημα Τετράδια. Γύρω στις 3.000 σελίδες που εφορμούν σε τρεις κατευθύνσεις.
Πρώτα πρώτα στον ιστορικό στοχασμό γύρω από την ιταλική κοινωνία και το τεράστιο βάρος που ασκεί σ' αυτήν η Εκκλησία και το Βατικανό. Στη συνέχεια γύρω από τον μαρξισμό ως φιλοσοφία της πράξης και κοσμοθεωρία της εργατικής τάξης. Τέλος, οι σπαρακτικές σημειώσεις γύρω από τον Μακιαβέλι, η σκιά του οποίου μοιάζει να απαλύνει τον πόνο του κομμουνιστή ηγέτη. Στις σημειώσεις αυτές ο Γκράμσι καλεί το Κομμουνιστικό Κόμμα να εργαστεί ώστε να γίνει ο σύγχρονος Ηγεμόνας που θα θεμελιώσει έναν νέο τύπο κράτους. Ο Αντόνιο Γκράμσι πέθανε από εσωτερική αιμορραγία, τέσσερις μέρες ύστερα από την απελευθέρωσή του, στις 27 Απριλίου 1937.

* Άρθρο του Γεράσιμου Βώκου, καθηγητή Φιλοσοφίας στο ΑΠΘ, από το «Βήμα» 

Πηγή : tvxs.gr