ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ του Δικτύου Ανανεωτικής Αριστεράς

Απευθυνόμαστε σε όλους όσους είναι πεπεισμένοι ότι:

·      Το όραμα για μια σοσιαλιστική κοινωνία με Ελευθερία και Ισότητα παραμένει επίκαιρο και ότι η πραγμάτωσή του είναι εφικτή.

·      Η παραδοσιακή Αριστερά ηττήθηκε και στις δύο εκδοχές της, επαναστατική και μεταρρυθμιστική και ότι οι βασικές τους παραδοχές και επιλογές είναι πλέον ξεπερασμένες.

·      Υπάρχει ανάγκη για μια Σύγχρονη Αριστερά που διατηρώντας το όραμα και τους στόχους, θα παρουσιάζει εφι­κτές προτάσεις απαλλαγμένες από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, ικανές να αντιμετωπίσουν τις δύο κύριες σύγχρονες προκλήσεις, την κοινωνική και οικολογική κρίση.

και τους καλούμε να συμβάλλουν σε κάθε προσπάθεια προς αυτήν την κατεύθυνση.

Διαβάστε τη Διακήρυξη με ένα κλίκ ΕΔΩ 

Το παρελθόν σαν άλλοθι

του Παντελή Μπουκάλα

Στην πολιτική, το «κοίτα ποιος μιλάει» δεν είχε ποτέ την αξία αποστομωτικού επιχειρήματος. Δικαίωμα να ασκήσουν κριτική (έστω κι αν σαν κριτική εννοείται συνήθως η εκτόξευση αφορισμών και αναπόδεικτων κατηγοριών) έχουν και οι αμαρτήσαντες. Υποτίθεται άλλωστε ότι ακριβώς λόγω των αμαρτιών τους τιμωρήθηκαν από τη λαϊκή ψήφο, που ψαλίδισε την εξουσία τους και τους υποβίβασε στη χαλαρότητα της αντιπολίτευσης, για να ξανασκεφτούν τα πράγματα, να δουν πού λάθεψαν και πιθανόν να αναπροσανατολιστούν. Στο κάτω κάτω, γι’ αυτό αλλάζουν αρχηγό τα κόμματα, ενίοτε δε και τίτλο ή σύμβολα: για να απαλλαγούν (στο επίπεδο του φαίνεσθαι και μόνο) από ένα μέρος τουλάχιστον των ευθυνών τους, με την τεχνική του αποδιοπομπαίου τράγου, του ταγού τους δηλαδή που χάνει ξαφνικά όλα του τα γαλόνια και όλους τους κόλακές του. Και για να δείξουν ότι έβαλαν νου και γνώση. Και ας προκαλούν χλεύη μάλλον παρά συμπάθεια.
Δικαιούνται λοιπόν και οι της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ να κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ για σφάλματα πολιτικής, οικονομικής ή και ηθικής φύσεως, στα οποία υπέπεσαν οι ίδιοι με ενθουσιασμό, κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση. Δικαιούνται, ποντάροντας και στην καταπόνηση της κοινωνικής μνήμης ή και στη μεγαθυμία της, να καταγγέλλουν την κυβέρνηση για νεποτισμό, ρουσφετολογική δράση, εξουσιολαγνία. Το αντεπιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ όμως δεν μπορεί να είναι το στιγματισμένο παρελθόν των αντιπάλων του. Η φαυλότητά τους, μαρτυρημένη όπως είπαμε και εκλογικά τιμωρημένη, δεν αποτελεί πειστήριο της δικής του ενάρετης πολιτείας ούτε και άλλοθί του. Στη ζυγαριά του καθημερινού δικαστηρίου (που συχνά επηρεάζεται καθοριστικά από τα Μέσα, αν δεν σκηνοθετείται), δεν βαραίνουν καθόλου οι ισχυρισμοί τού είδους «Το δικό σας αμάρτημα ήταν θανάσιμο, το δικό μας όσο πατάει η γάτα». Ισα ίσα, σε εκθέτουν στον κίνδυνο του σαρκασμού.
Το παρελθόν των άλλων, όσο ανάξιο, δεν αρκεί για να σε καταξιώσει. Αλλά ούτε και το δικό σου παρελθόν και το παρελθόν των εξ αίματος και εκ πνεύματος συγγενών σου, όσο ενάρετο, αρκεί για να πιστοποιήσει την ηθική σου υπεροχή. Η αρετή, δυστυχώς, δεν κληροδοτείται, και μάλιστα ακέραιη. Διδάσκεται όμως. Το ξέρουμε και από τον Σωκράτη, το ξέρουμε και από την παροιμία, «μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις» κτλ. Αυτό σημαίνει ότι αν ενηλικιώνεσαι σε περιβάλλον που σέβεται τέσσερα-πέντε πράγματα, λ.χ. το κοινό καλό, έτσι γενικά κι αόριστα, έχεις πολύ περισσότερες πιθανότητες να σέβεσαι κάποτε κι εσύ τα δύο από αυτά ή τα τρία απ’ όσες έχει όποιος μεγαλώνει ακούγοντας συνεχώς παραινέσεις φιλοτομαρισμού. Μόνο που αυτό σου τον σεβασμό πρέπει να τον αποδεικνύεις καθημερινά.
Οντας στην εξουσία, η άμαθη και ανεκπαίδευτη Αριστερά βάλλεται. Τίποτε φυσικότερο. Η απάντησή της στις βολές, δίκαιες και άδικες, στοιχειοθετημένες ή συκοφαντικές, δεν μπορεί παρά να είναι το παρόν της. Οχι το παρελθόν της ή το παρελθόν των άλλων.

Πηγή : www.kathimerini.gr

Μεγάλη κινητικότητα και στην Αριστερά

 
Έντονη κινητικότητα παρατηρείται στο χώρο της Αριστεράς. Στον αντίποδα δράσεων που συντελούνται στον Κεντρώο και Φιλελεύθερο χώρο, στελέχη της Αριστεράς δημιούργησαν το «Δίκτυο Ανανεωτικής Αριστεράς» με στόχο την συνεννόηση και συνεργασία με άλλα στελέχη, και γενικότερα προβληματισμένους πολίτες από τον χώρο της αριστεράς και της οικολογίας αλλά και την συσπείρωση γύρω από την Διακήρυξη που παρουσιάστηκε στην χθεσινή εκδήλωση.
Σε φιλόξενο χώρο, στο κτίριο του «Ρομάντσο» σε φιλικό κλίμα, πραγματοποιήθηκε η πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση από τα στελέχη του «Δικτύου Ανανεωτικής Αριστεράς» μέσω της οποίας καλούνται τις προοδευτικές Αριστερές δυνάμεις της χώρας «….να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να συμφωνήσουν πάνω σε ένα σχέδιο εξόδου από τα αδιέξοδα που έχουν δημιουργήσει τα παλαιά κόμματα και η σημερινή κυβερνώσα εκδοχή της Αριστεράς».
Έντονα ήταν τα στοιχεία αυτοκριτικής.
Ο κεντρικός ομιλητής ο κ. Θ. Φωτεινός ανέφερε: «Η παραδοσιακή Αριστερά ηττήθηκε και στις δύο εκδοχές της, επαναστατική και μεταρρυθμιστική και οι βασικές τους παραδοχές και επιλογές είναι πλέον ξεπερασμένες. Υπάρχει ανάγκη για μια Σύγχρονη Αριστερά που διατηρώντας το όραμα και τους στόχους, θα παρουσιάζει εφι¬κτές προτάσεις απαλλαγμένες από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, ικανές να αντιμετωπίσουν τις δύο κύριες σύγχρονες προκλήσεις, την κοινωνική και οικολογική κρίση. Δυστυχώς, για όλους μας, το πολιτικό σύστημα στο σύνολο του, δεν εκσυγχρονίστηκε και ενώ η κοινωνία αναζητά λύσεις για τα προβλήματα της, δεν φαίνεται να τις έχει ούτε η σημερινή κυβέρνηση που αυτο-προσδιορίζεται ως Αριστερή. Είναι φανερό, μετά από 41 χρόνια μεταπολίτευσης, η Αριστερά δεν φρόντισε να εκσυγχρονιστεί. Δεν ήταν έτοιμη να έχει ένα σχέδιο διεξόδου από την σημερινή κρίση. Δεν αρκεί να αυτο-προσδιορίζεσαι ως Αριστερός και να μην έχεις την δυνατότητα, όταν σε καλεί η χώρα και η κοινωνία, να προτάξεις το δικό σου πολιτικό σχέδιο διεξόδου από την κρίση – αλλά και συγκεκριμένη πρόταση διακυβέρνησης».
Επίσης παρουσιάστηκαν οι γενικές κατευθύνσεις της πρότασης για το Συνταξιοδοτικό, από τον κ. Δ. Σούρδη: «…μπροστά σε αυτή την κατάσταση το Δίκτυο Ανανεωτικής Αριστεράς αναλαμβάνει τις ευθύνες του απέναντι στην κοινωνία και διατυπώνει, από την πρώτη μέρα της ύπαρξής του, μία νέα προσέγγιση ώστε να διασφαλιστεί ο δημόσιος και κοινωνικός χαρακτήρας της κοινωνικής ασφάλισης και το συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας να καταστεί βιώσιμο» και συνέχισε με προτάσεις «… που αποδεικνύουν τον νέο τρόπο αριστερής οπτικής και σκέψης» όπως:
• Την καθιέρωση ενιαίου ασφαλιστικού καθεστώτος για όλους τους πολίτες
• Το διαχωρισμό του συνταξιοδοτικού από την υγεία
• Την καθιέρωση ενιαίου ύψους κρατικής σύνταξης
• Κατάργηση των ασφαλιστικών εισφορών
• Καθιέρωση ειδικού συνταξιοδοτικού τέλους συνδεδεμένου με την προοδευτική φορολόγηση των εισοδημάτων
Σε άλλο σημείο η κα. Χ. Κωλλέτη ανέφερε: «επιδιώκουμε μέσα από μια δυναμική αλληλεπίδραση την αναζωογόνηση της κοινωνικής δυναμικής για δίκαιες, ορθολογικές και βαθιές αλλαγές, καθώς και τη συγκρότηση ενός νέου πολιτικού χώρου που θα δράσει ως καταλύτης για τις αναγκαίες αλλαγές. Επιδιώκουμε να εκφράσουμε την σύγχρονη Ανανεωτική Αριστερά».
Ενώ ο κ. Θ. Κωτσίδης κάλεσε τις υπόλοιπες δυνάμεις λέγοντας «…επιβάλλεται η άμεση συνεννόηση και συνεργασία όλων των δημιουργικών και παραγωγικών δυνάμεων. Να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες για την Συγκρότηση, εκ νέου, της χώρας. Η Ανανεωτική Αριστερά στον 21ο αιώνα δε μπορεί παρά να είναι ανανεούμενη και να υπερβαίνει τα πολιτικά σχέδια που δοκιμάστηκαν από την Αριστερά τον 20ο αιώνα (σοσιαλιστική, σοσιαλδημοκρατική, κομμουνιστική εκδοχή) και να απαντά με πειστικότητα στα νέα δεδομένα».
Στην εκδήλωση συμμετείχαν ενεργά και στελέχη από τον χώρο των Πρασίνων όπως ο Ν. Χρυσόγελος.
Στο Δίκτυο συμμετέχουν πολλά ακόμη στελέχη όπως οι Σ. Ρωμανός, Α. Τσουκνίδας, Σ. Ανδριοπούλου, Α. Βλαχοπουλιώτη, Π. Κύρτσης, Σ. Μπούρπουλας,Μ. Μαρκάκης, Σ. Κάλλος, Μ. Βλάχος, Π. Μαστρογιάννης, Ν. Γραικούσης, Η. Μηλιώτης, Ν. Φώτου, Δ. Καριώρης, Α. Μαλτέζη κ.ά.

Οταν πάλιωσε το νέο

της Αγγελικής Σπανού

Σε αρκετές περιπτώσεις το μέσο είναι το μήνυμα: Κάποια πράγματα λέγονται μόνο και μόνο για να δικαιωθεί το κανάλι που προσκάλεσε τον βουλευτή, για να αυξηθεί η ζήτηση, για τα πέντε λεπτά διασημότητας, για την απόλαυση του παραγοντισμού. Η βόλτα στα ΜΜΕ για αρκετούς, πολλούς ή και τους περισσότερους, είναι ευχάριστη, σχεδόν μεθυστική. Αυτός που καλείται να σχολιάσει τις πολιτικές εξελίξεις, να κάνει ανάλυση και εκτιμήσεις, μπορεί σύντομα να ζαλιστεί. Ζητούν την άποψή του, τον πολιορκούν, χτυπάει συνέχεια το τηλέφωνο, τον σταματούν στο δρόμο για να τον χαιρετίσουν, “σας είδα στην τηλεόραση”, αναπτύσσεται μια παράξενη οικειότητα με τους εκπροσώπους του συστήματος, γίνεται μέλος μια παρέας που ξεχωρίζει, που εξαιρείται, που κοιτάζει από ψηλά τους κάτω.

Δεν θέλει και πολύ για να νομίσει ο βουλευτής ότι το χρωστάει στην ιστορία να μιλήσει, ότι οφείλει στη χώρα και στο λαό να βγει μπροστά, ότι έχει δικαίωμα και υποχρέωση να πρωταγωνιστήσει, να τα πει. Ο βουλευτής του Ποταμιού Ι. Φωτήλας ξέσπασε στο Μέγκα, αφού δεν μπορούσε να κρατηθεί μέχρι την επόμενη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, έτσι το κόμμα του έμαθε τα νέα μαζί το πρωινό τηλεοπτικό κοινό. Ο κ. Φωτήλας βρήκε τη λύση που ψάχνουν όλοι στον ενδιάμεσο χώρο που πιέζεται από τη σκλήρυνση του διπολισμού. Να πάει, λέει, το Ποτάμι στη ΝΔ, στη βάση προγραμματικής συμφωνίας. Το σκεπτικό του κρυστάλλινο: ”Πρέπει να τον βοηθήσουμε και να τον ενισχύσουμε τον Κυριάκο, όχι να γίνουμε άλλο ένα ανάχωμα. Αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν» είπε και χάρισε τη θέση του αντιπροέδρου της φαντασιακά διευρυμένης ΝΔ στον επικεφαλής του Ποταμιού Σταύρου Θεοδωράκη.

Ολα αυτά τα είπε χωρίς να έχει αναλάβει κάποια πρωτοβουλία συνεργασίας ο νέος πρόεδρος της ΝΔ, τον οποίο και πρόλαβε ο Ι. Φωτήλας (!), χωρίς να έχει επιχειρηθεί κανένα άνοιγμα στο κέντρο από την αξιωματική αντιπολίτευση με όρους ιδεολογικούς/αξιακούς, χωρίς να έχουν προκηρυχθεί εκλογές, χωρίς να σηκώνεται κύμα από τη βάση προς αυτή την κατεύθυνση, ενώ ο πολύ κοντινός στον Κ. Μητσοτάκη Λ. Αυγενάκης είναι ο άνθρωπος που οδήγησε στο εδώλιο τον Γερμανό ιστορικό Χ. Ρίχτερ, ο προερχόμενος από τον ΛΑΟΣ Αδ. Γεωργιάδης είναι αντιπρόεδρος της ΝΔ και δεν ξεχνιέται ότι μόλις 19 από τους 75 βουλευτές της ΝΔ υπερψήφισαν το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια.

Αλλά τι σημασία έχουν αυτά μπροστά στην αιωνιότητα που θα κρατήσει κάποια 24ωρα για τον βουλευτή Ι. Φωτήλα που εξελέγη για να εκφράσει το “νέο” και κατέληξε τόσο “παλιός” που δίκιο έχει, τίποτα δεν τον χωρίζει από εκεί που θέλει να πάει, απλώς θα πρέπει να στριμωχτεί γιατί οι πρόθυμοι είναι περισσότεροι από τους διαθέσιμους ρόλους.

Πηγή : www.metarithmisi.gr

Να μην τρελαθούμε κι' όλας!

 

του Θάνου Οικονομόπουλου

 Κάποιοι σ' αυτήν την κοινωνία διαθέτουν ακόμη και μνήμη και κρίση. Και ακούγοντας χθες τον εκπρόσωπο Τύπου της ΝΔ κ. Γιώργο Κουμουτσάκο να κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ ότι έχει ξεκινήσει “επιχείρηση κατάληψης του κράτους”, στην καλύτερη περίπτωση γέλασαν ειρωνικά. Στην χειρότερη, έγιναν έξαλλοι και βγήκαν απ' τα ρούχα τους...

“Κοίτα ποιος μιλάει...”! Επί δεξιάς στην εξουσία, δεν είχε μείνει “δικό μας παιδί” που να μην βολευτεί “κάπου” στο δημόσιο. Και το ευκλεές αυτό “κεκτημένο” το διατήρησε και το ΠΑΣΟΚ της “αλλαγής” (ποιος ξεχνάει τους “πρασινοφρουρούς”, την τοποθέτηση της Μιμής ως διευθύντριας του πολιτικού γραφείου του πρωθυπουργού Αντρέα, τον διορισμό του... θείου της κ. Λιάνη ως πρέσβη εκ προσωπικοτήτων στο Τόκιο) και έκτοτε το “τιμούσαν” με σεβασμό όλες οι αλληλοδιαδεχόμενες κυβερνήσεις του πάλαι ποτέ κραταιού δικομματισμού.

Όπως και επί συγκυβέρνησης, όχι μόνο δεν διασαλεύτηκαν τα “καλώς κείμενα” της κομματικό-οικογενειακής ευνοιοκρατίας, αλλά με την συμμετοχή για κάμποσους μήνες της ΔΗΜΑΡ στο γκουβέρνο, διευρύνθηκαν με... αναλογικό τρόπο! Α, να μην ξεχάσουμε και τον επί...23 ώρες Πρόεδρο της Βουλής, νεοδημοκράτη Βύρωνα Πολύδωρα, που μέσα σε τόσο... στενά χρονικά περιθώρια κατάφερε να διορίσει την κόρη του ως υπάλληλο στο Κοινοβούλιο!

Αιδώς Αργείοι, δηλαδή.

Αλλά, το ζήτημα δεν είναι (μόνο) ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίσθηκε από τον κόσμο για να ΜΗΝ κάνει ότι και οι προηγούμενοι (κρατώ μια επιφύλαξη για τους εκ ΠΑΣΟΚ προερχόμενους ψηφοφόρους και συνδικαλοστελέχη...) και αποδεικνύεται... ίδιος και βελτιωμένα χειρότερος από δαύτους. Δεν έγκειται καν στο γεγονός ότι για (πολύ περιορισμένες) συγκεκριμένες πολιτικές “θέσεις απολύτου εμπιστοσύνης”, μπορεί κανείς να δεχθεί, ακόμη και να δικαιολογήσει τις προσλήψεις στενών συγγενών και απολύτως έμπιστων κομματικών στελεχών. Η έλλειψη φιλότιμου (αυτού που οι παλιότεροι λέγαμε “τσίπα”!), είναι αυτό που κατά κύριο λόγο ενοχλεί και εξοργίζει...

Γιατί, ως να μην έφθαναν οι διορισμοί... συζύγων, συντρόφων, αδελφοξαδέλφων, δεσμών, γκόμενων (νυν, πρώην και... επομένων!) που διατρέχουν όλη την κομματική νομενκλατούρα, τώρα ήρθε η ώρα να προκύψει και το μομέντουμ της... αναδρομικής απονομής τιμής και “αποζημίωσης” στους απογόνους των θυμάτων του εμφυλίου! Με βόλεμα στο δημόσιο! Έστω, για όσο...

Αλλά, άντε με περίσσευμα καρδίας να δεχθείς ότι και αυτό το φαινόμενο, εμπίπτει στην σφαίρα της ανθρώπινης συναισθηματικής αδυναμίας. Στο πλαίσιο της οποίας, ο Γραμματέας της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, ο φέρελπις 28χρονος Ιάσων Σχινάς- Παπαδόπουλος, θεώρησε πολύ καλή ευκαιρία να βολέψει την μητέρα του (στο υπουργείο υγείας), την φιλεναδίτσα του, αλλά και τον αδελφό του ως σύμβουλο του κ. Τσίπρα.

Το μέγα ζήτημα, δεν δημιουργήθηκε από τον καιροσκοπικό ιδεολογικό-κομματισμό του κ. Ιάσονα Σχινά- Παπαδόπουλου, ούτε καν από τους καλούς συντρόφους του που έσπευσαν να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις για τα βολέματα των “δικών μας”! Το τεράστιο ζήτημα πολιτικής τάξεως προέκυψε από τον τρόπο με τον οποίο αντέδρασε ο γραμματέας της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, όταν δημοσιοποιήθηκαν τα ρουσφέτια του! Βγήκε φόρα παρτίδα, κι' αφού κατακεραύνωσε τους “ρουφιάνους”που αποκάλυψαν τα ρουσφέτια, με ύφος προκλητικό, αναιδές, και εμφυλιοπολεμικό, άρχισε να... τεκμηριώνει το δικαίωμά του στον ρουσφετολογικό κομματικό καιροσκοπισμό, ανατρέχοντας στην ηρωική, μαχητική, γεμάτη θυσίες και πόνο αριστερή ιστορία της οικογένειάς του!

Με “μαρκίζα” το... σύνθημα “πάντα για το κόμμα, μόνο για το κόμμα!”, ο γραμματέας της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, εξήγησε με συγκινητικές λεπτομέρειες γιατί “δικαιούται δια να διορίζει”: αντάρτισσα η γιαγιά, μπαρουτοκαπνισμένος ο ένας θείος (και δικαστής του ΕΑΜ), νεκρός ο άλλος θείος, αποφασισμένοι αγωνιστές και οι παππούδες, ο (διορισθείς παρά τον Τσίπρα) αδερφός δυο μήνες κατάκοιτος από υπερκόπωση λόγω... κατάληψης στην ΑΣΟΕΕ (πριν πέσει στο κρεβάτι του αγόραζε βιβλία του Μαρξ, μας αποκάλυψε...)-ας μην σας συγκινήσω κι' άλλο με πρόσθετες λεπτομέρειες...

Θέλετε κι' άλλο περίσσευμα καρδιάς και κατανόησης; Άντε να δικαιολογήσουμε ότι το “παιδί”(όπως απεκάλεσε τον 28χρονο κ. Σχινά η εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ κ. Σβίγκου) αντέδρασε “εφηβικά”, οργισμένα, υπό το κράτος μιας κατάστασης που εξέλαβε ως “αδικία”. Εντάξει. Αλλά, δεν βρέθηκε ένας σοβαρός άνθρωπος μέσα στο κομματικό-κυβερνών συνονθύλευμα να του πει “τι πράγματα είναι αυτά;” και να τον εξαναγκάσει σε παραίτηση, επειδή με τις “παιδικότητες” του κάνει κακό στην... “πρώτο-δεύτερη φορά αριστερή” εξουσία, ότι την εκθέτει;

Και πέρα από αυτή την “παράλειψη”, ποια ήταν η ανάγκη να βγουν (σχεδόν) όλα τα κομματικά και κυβερνητικά στελέχη (φυσικά και ο κ. Σκουρλέτης, της... “ταξικής συνείδησης”, βεβαιότατα και ο Καμμένος),αλλά και βουλευτές(άκουσα τον κ. Βερναρδάκη...) ,με δηλώσεις τους να “στηρίξουν” τον κ. Σχινά αντάμα με τις ιδέες και το έκθυμο της αντίδρασής του;

Φαντάζεσθε τις θετικές εντυπώσεις που θα δημιουργούσε στον κόσμο μια πανηγυρική αποπομπή, μετά την προπέτεια του, του γραμματέα της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ; Αλλά, για να μπορείς να εκμεταλλευθείς μια εναντίον σου κατάσταση και να την μετατρέψεις σε υπέρ σου, χρειάζεται μυαλό χωρίς ιδεοληπτικά κολλήματα, αποκλειστικά στραμμένο στο πώς θα πειστεί το σκληρό εσωκομματικό ακροατήριο ότι “είμαστε ακόμη αριστεροί...”! 

Πηγή : www.iefimerida.gr

Οι 62 πλουσιότεροι άνθρωποι έχουν όσα χρήματα ο μισός πληθυσμός της Γης

 

Ο πλούτος των 62 πλουσιότερων ανθρώπων στον κόσμο έχει αυξηθεί κατά 44% από το 2010, ενώ ο πλούτος των φτωχότερων 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων μειώθηκε κατά 41%, σύμφωνα με την Oxfam. 
Οι 62 πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη σήμερα έχουν τόσο πλούτο όσο ο μισός πληθυσμός της Γης -περίπου 3,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι- καθώς οι υπερπλούσιοι έχουν γίνει πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, σύμφωνα με διεθνή ΜΚΟ.
Ο πλούτος των 62 πλουσιότερων ανθρώπων στον κόσμο έχει αυξηθεί κατά 44% από το 2010, ενώ ο πλούτος των φτωχότερων 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων μειώθηκε κατά 41%, είπε η Oxfam σε μια έκθεση που δημοσιοποίησε λίγες μέρες πριν την ετήσια συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας, όπως μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ.
Σχεδόν οι μισοί υπερπλούσιοι είναι από τις Ηνωμένες Πολιτείες, 17 από την Ευρώπη, και οι υπόλοιποι από χώρες που περιλαμβάνουν την Κίνα, τη Βραζιλία, το Μεξικό, την Ιαπωνία και τη Σαουδική Αραβία.
"Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να επιτρέπουμε εκατοντάδες εκατομμυρίων ανθρώπων να πεινάνε, όταν οι πόροι που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να τους βοηθήσουν απορροφώνται από αυτούς στην κορυφή", είπε η διευθύντρια της Oxfam International, Γουίνι Μπιάνιμα.
Περίπου 7,6 τρισεκατομμύρια δολάρια από προσωπικό πλούτο βρίσκονται σε εξωχώριους φορολογικούς παραδείσους, και αν πληρωνόταν φόρος στο εισόδημα που παράγει αυτός ο πλούτος, ένα ποσό της τάξης των 190 δισ. δολαρίων θα ήταν διαθέσιμα σε κυβερνήσεις σε ετήσια βάση, σύμφωνα με υπολογισμούς του Γκάμπριελ Ζάκμαν, λέκτορα στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ.
Αναφερόμενη στην εργασία του καθηγητή, η Oxfam είπε ότι 30% όλου του χρηματικού πλούτου της Αφρικής βρίσκεται σε εξωχώριους λογαριασμούς, φέρνοντας απώλειες της τάξης των 14 δισ. δολαρίων τον χρόνο σε χαμένες φοροεισπράξεις. Τα χρήματα αυτά θα αρκούσαν για την υγεία και περίθαλψη 4 εκατομμυρίων παιδιών τον χρόνο και για την πρόσληψη αρκετών δασκάλων να εγγυηθούν ότι κάθε παιδί της Αφρικής μπορεί να πάει σχολείο, είπε στην έκθεσή της η οργάνωση.
"Οι πολυεθνικές εταιρείες και οι πλούσιοι ελίτ παίζουν με διαφορετικούς όρους παιχνιδιού από όλους τους άλλους, αρνούμενοι να πληρώσουν τους φόρους που χρειάζεται η κοινωνία για να λειτουργήσει. Το γεγονός ότι 188 από τις 201 κορυφαίες επιχειρήσεις έχουν παρουσία σε τουλάχιστον έναν φορολογικό παράδεισο δείχνει ότι έχει έρθει η ώρα για πράξη", είπε η Μπιάνιμα.
Ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν σε μεγάλη φτώχεια έχει πέσει κατά 650 εκατομμύρια από το 1981, παρότι ο πληθυσμός του κόσμου παγκόσμια αυξήθηκε κατά 2 εκατομμύρια στο ίδιο διάστημα, σύμφωνα με τον Οργανισμό Οικονοµικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ). Το μεγαλύτερο ποσοστό της αλλαγής οφείλεται στην άνοδο της Κίνας, όπου μισό δισεκατομμύριο ανθρώπων βγήκαν από την ακραία φτώχεια.
Οι περισσότεροι φτωχοί δεν ζουν πια στις φτωχότερες χώρες, αλλά σε χώρες με μέσο εισόδημα όπως η Ινδία, είπε ο οργανισμός σε πρόσφατη έκθεσή του.
Οι ανισότητες οφείλονται εν μέρει στις διαφορές εισοδήματος, ιδιαίτερα μεταξύ μεγαλουπόλεων και αγροτικών περιοχών, αλλά επίσης και σε διαφορές στην πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας και περίθαλψης, στην παιδεία και σε θέσεις απασχόλησης. Σύμφωνα με τον οικονομολόγο Όουεν Μπάρντερ, που αναφέρεται στην έκθεση, "Οι αριθμοί φαίνεται να δείχνουν ότι οι μεγαλύτερες αιτίες της φτώχειας είναι (...) η πολιτική, οικονομική και κοινωνική περιθωριοποίηση συγκεκριμένων ομάδων σε χώρες που κατά τα άλλα τα πάνε μια χαρά".
Παρότι οι φόροι και οι διαβιβάσεις βοηθούν να μειωθεί η εισοδηματική ανισότητα στις ανεπτυγμένες χώρες, τα συστήματα αυτά είναι λιγότερο εύρωστα σε πολλές αναπτυσσόµενες χώρες, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, με εξαίρεση τη Βραζιλία, η οποία προσφέρει επιδόματα σε περισσότερες από 13,3 εκατομμύρια φτωχές οικογένειες αρκεί να εγγράψουν τα παιδιά τους σε σχολεία και να συμμετάσχουν σε προγράμματα υγείας. "Αυτό έχει βοηθήσει να μειωθούν τα ποσοστά και της παιδικής φτώχειας και της ανισότητας", τόνισε η έκθεση.

Πηγή : www.euro2day.gr

Πολύ ακριβή η διάσωση των πορτογαλικών τραπεζών

 

Συνολικά τέσσερις τράπεζες αναγκάστηκε να διασώσει το πορτογαλικό δημόσιο την τελευταία δεκαετία. Πιο πρόσφατη ήταν η σωτηρία της BΑNIF με κόστος περίπου 3 δισεκατομμύρια ευρώ. Η τράπεζα είχε χορηγήσει πλήθος δάνεια χωρίς να διασφαλίσει εγγυήσεις, ενώ παράλληλα κατηγορείται και για κερδοσκοπία. Ο καθηγητής Οικονομικών Φρανσίσκο Λούσια από το Πανεπιστήμιο Λισαβόνας ISEG θεωρεί ότι η υπόθεση της τράπεζας BANIF μοιάζει με πολλές άλλες πορτογαλικών τραπεζών: «Όλες οι ευρωπαϊκές τράπεζες -και οι πορτογαλικές- ήταν πριν την κρίση επιπόλαιες και υιοθέτησαν κερδοσκοπική τακτική».

Παράνομες δραστηριότητες, επικίνδυνες σχέσεις

Παρά το γεγονός ότι πολλά πήγαιναν στραβά στις εν λόγω τράπεζες, δεν υπήρχε προφανώς έλεγχος. Η Τράπεζα της Πορτογαλίας, που εποπτεύει τις τράπεζες της χώρας, απέτυχε, εκτιμά ο πορτογάλος καθηγητής και αναφέρει το παράδειγμα της τράπεζας BPN, η οποία βρέθηκε αναμεμειγμένη ακόμα σε υποθέσεις ξεπλύματος μαύρου χρήματος και φορολογικής απάτης. Η χρεοκοπία της το 2008 στοίχισε το πορτογαλικό δημόσιο περίπου πέντε δισεκατομμύρια ευρώ. Ο σήμερα αντιπρόεδρος της ΕΚΤ και τότε διοικητής της Τράπεζας της Πορτογαλίας υποστηρίζει ότι τότε δεν υπήρχε κανένας λόγος να παρέμβει.

Παράλληλα ο καθηγητής Λούσια επικρίνει τις υπερβολικά στενές σχέσεις πολιτικής και οικονομίας, που έχουν παράδοση στην Πορτογαλία: «Οι τραπεζίτες περνούν στην πολιτική και οι πολιτικοί στις τράπεζες, χωρίς να κάνει κάτι κανείς για αυτό». Παρά το γεγονός ότι υπήρχαν ενδείξεις, η Τράπεζα της Πορτογαλίας δεν πήρε στην ουσία κανένα μέτρο και έτσι το πορτογαλικό δημόσιο επωμίστηκε το 2014 το κόστος για τη διάσωση της Espirito Santο καταβάλλοντας περίπου τέσσερα δισεκατομμύρια ευρώ.

Αδύναμη ή αδιάφορη εποπτική αρχή;

Όπως αναφέρει η Deutsche Welle, η εποπτική αρχή, δηλαδή η Τράπεζα της Πορτογαλίας, αποτελεί μέρος του προβλήματος, λέει ο πορτογάλος καθηγητής, μιας και δίνει υπερβολικά μεγάλες ελευθερίες στις τράπεζες. Πρόκειται για ένα πρόβλημα νοοτροπίας, προσθέτει ο Φρανσίσκο Λούσια: «Η Τράπεζα της Πορτογαλίας θα μπορούσε, αν ήθελε, να αντικαταστήσει την ηγεσία μιας ιδιωτικής τράπεζας. Προφανώς όμως δεν το επεδίωξε ποτέ».

Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι τραπεζίτες που θεωρούν ότι οι τράπεζες θα έπρεπε να διαθέτουν ανεξάρτητο επενδυτικό τμήμα. Όμως ούτε οι τράπεζες ούτε οι πολιτικοί της χώρας είχαν συμφέρον από μια τέτοια απόφαση. Καλές σχέσεις σημαίνουν επωφελή… συνεργασία και για τις δύο πλευρές. Παράδειγμα η τράπεζα BPN, η οποία πούλησε στον μετέπειτα πρόεδρο της χώρας Καβάκο Σίλβα σε καλή τιμή προνομιούχες μετοχές, την εποχή που δεν κατείχε πολιτικό αξίωμα. Λίγο αργότερο ο πορτογάλος πολιτικός πούλησε τις μετοχές με σημαντικό κέρδος.

Ας σημειωθεί ότι τίμημα που πληρώνει ακόμα και σήμερα το πορτογαλικό δημόσιο για τη διάσωση των τραπεζών δεν αποκλείεται να αυξηθεί ακόμα περισσότερο στο μέλλον, μιας και το κράτος έχει αναλάβει εγγυήσεις για τις προβληματικές τράπεζες, που ξεπερνούν τα 30 δισεκατομμύρια ευρώ. Σε περίπτωση λοιπόν που χρειαστεί οι πορτογάλοι φορολογούμενοι θα βάλουν για μια ακόμα φορά το χέρι στην τσέπη.

Πηγή : www.sofokleous

Για τον κρατισμό– και όχι μόνο

Από ανάρτηση του Δημήτρη Γιατζόγλου στο facebook

 

1. Σύμπασα η αντιπολίτευση έσπευσε να χρεώσει τις εξελίξεις με την Eldorado Gold -και την επαπειλούμενη ακύρωση της επένδυσης- στον κρατισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι η πρώτη φορά που εκδηλώνεται μια τέτοιου είδους σύμπτωση. Από το 2010 και μετά, με συντεταγμένες τον «κρατισμό» και τον «λαϊκισμό», ορίστηκε το πεδίο μιας οργανικά συγκλίνουσας κριτικής προς τον ΣΥΡΙΖΑ από τους χώρους της δεξιάς και της κεντροαριστεράς.
2. Δεν πρόκειται μόνο για ένα στερεότυπο πολεμικής. Ο κρατισμός ( μαζί με τον λαϊκισμό), αποτελεί το κατ' εξοχήν ερμηνευτικό πασπαρτού του (νεο)φιλελεύθερου Λόγου για τις παθογένειες και την κρίση της ελληνικής κοινωνίας. Χρησιμοποιείται ως έννοια (χωρίς ιδιαίτερες αναλυτικές αξιώσεις) για να περιγράψει ένα διαταξικό και διακομματικό σύνολο αδρανών δυνάμεων που μπλοκάρει τον εκσυγχρονισμό και την πρόοδο και που απέναντί του πρέπει να οριοθετηθεί και να αντιπαρατεθεί το (μυστηριώδες) σύνολο των «ζωντανών» κοινωνικών δυνάμεων.
3. Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση που δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Το αδιάλλακτο μέτωπο εναντίον του κρατισμού επιτελεί μια συστημική λειτουργία στην πάλη για τη διαμόρφωση της «κοινής γνώμης», δηλαδή για την κατάκτηση της ιδεολογικής ηγεμονίας. Διότι η νεοφιλελεύθερη ηγεμονία προϋποθέτει τη μαζική αποδοχή ενός βασικού δόγματος :
<< Οι επιταγές της οικονομίας είναι πάνω από κάθε πολιτική, περιβαλλοντική και ηθική δέσμευση. Οι μηχανισμοί πολιτικής ρύθμισης της οικονομίας, τόσο στα πλαίσια του κομμουνιστικού όσο και του παραδοσιακού σοσιαλδημοκρατικού «παραδείγματος», όχι μόνο απέτυχαν ιστορικά, αλλά αποτελούν σήμερα άχρηστα κατάλοιπα. Η ελεύθερη αγορά έχει τις δυνατότητες να αυτορρυθμίζεται, να διαμορφώνει και να παράγει οικονομικές επιλογές ( και όχι μόνο να τις δοκιμάζει και να τις αποτιμά ). Είναι ο εγγυητής του οικονομικού ορθολογισμού. Το κράτος και η πολιτική το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να διευκολύνουν αυτή την αυτορρύθμιση. Οποιαδήποτε άλλη παρέμβαση συνιστά πρακτική αναχρονιστικού κρατισμού >>.
Ο νεοφιλελεύθερος αντικρατισμός είναι συστατική σταθερά αυτού του αγοραίου οικονομισμού, που στην περίπτωση των Σκουριών και της συστηματικής περιβαλλοντικής καταστροφής που συντελείται εκεί, εκφράζεται στα ΜΜΕ και αλλού με τον κυνισμό τοποθετήσεων του τύπου « τώρα που θέλουμε δουλειές με την Καρέτα-Καρέτα θ’ ασχολούμαστε ;»
4. Βεβαίως ο νεοφιλελεύθερος αντικρατισμός είναι αντικρατισμός αλα-κάρτ. Σε τυπικά νεοφιλελεύθερες οικονομίες (ΗΠΑ, Βρετανία κ.α.), με το ξέσπασμα της μεγάλης κρίσης, ήταν «το κράτος- δυνάστης» αυτό που παρενέβη, διοχετεύοντας δισεκατομμύρια, προκειμένου να στηριχθούν ιδιωτικές επιχειρήσεις και βιομηχανικοί κλάδοι υπό κατάρρευση, ή τράπεζες, ακόμα και με την κρατικοποίησή τους. Το ζήτημα όμως δεν είναι οι μεμονωμένες παρεμβάσεις, σε κάποιες έκτακτες συνθήκες.
5. Παρά τη σχετική μυθολογία περί «λιγότερου» κράτους, που επικεντρώνεται στο ζήτημα του μεγέθους, το κράτος του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού είναι άκρως παρεμβατικό. Η (ανα)συγκρότηση και οι λειτουργίες του συνοψίζουν την αναδιοργάνωση της σχέσης οικονομίας-πολιτικής (κεφαλαίου- εργασίας), ώστε να εξασφαλιστεί η επικυριαρχία της πρώτης πάνω στη δεύτερη. Αυτό επιχειρείται και στη χώρα μας ήδη από την προηγούμενη δεκαετία και επιταχύνεται στη διάρκεια της πενταετίας της κρίσης. Οι παρεμβάσεις είναι μονοσήμαντες και επιλεκτικές. Το νέο εργασιακό τοπίο ( μισθοί, εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα ) διαμορφώνεται όχι με την κλασσική διαπραγμάτευση των κοινωνικών εταίρων, αλλά με τις ισχυρές παρεμβάσεις της εκτελεστικής εξουσίας και του κράτους, προκειμένου να επανεκκινήσει η κεφαλαιακή συσσώρευση. Η καταγγελία της κρατικής γραφειοκρατίας γίνεται το όχημα για την απ’ ευθείας, «ευέλικτη» σχέση πολιτικών προσώπων με τα οικονομικά συμφέροντα, χωρίς περιττές διαμεσολαβήσεις της δημόσιας διοίκησης. Το κράτος αποσύρεται από το πεδίο της προστασίας της μισθωτής εργασίας, αλλά είναι παρόν σε κάθε διεργασία αναπαραγωγής των κοινωνικών ανισοτήτων.
Ο διαρκής βερμπαλισμός εναντίον του κρατισμού της αριστεράς επιχειρεί να αποκρύψει τον αδυσώπητο νεοφιλελεύθερο κρατισμό εναντίον των υποτελών τάξεων.
6. Εν τούτοις, όπως συνέβη και με την υπόθεση Eldorado, συλλογικότητες και πρόσωπα της κεντροαριστεράς έχουν προσχωρήσει ενθουσιωδώς στο «αντικρατικιστικό» μέτωπο. Το εξέφρασε, για παράδειγμα, ο Ευ. Βεζινέλος το 2014 ως αδήριτη αναγκαιότητα, με μια «θεωρητική απόφανση αυθεντικού… πρακτικού πραγματισμού» : <<Τα περιθώρια για σοσιαλδημοκρατικές ιδεολογικές και αξιακές επιλογές στην οικονομία δεν υπάρχουν >>. Το εκφράζουν επίσης και άλλοι που θεωρούν την αγορά μοναδική πηγή ελευθερίας στο σύγχρονο κόσμο. Και πολλοί προχωρούν τολμηρά ένα βήμα παραπάνω, επικαλούμενοι την κριτική που άσκησε στον κρατισμό η ανανεωτική αριστερά. Μόνο που τα πράγματα δεν είναι έτσι.
7. Ο ευρωκομμουνισμός και η ανανεωτική αριστερά άσκησαν κριτική στον κρατιστική παράδοση από μια ριζικά διαφορετική σκοπιά, απορρίπτοντας τον δογματισμό του κράτους-εργαλείου, αλλά και την αντίληψη του πολιτικού φιλελευθερισμού που θεωρεί το κράτος μια υλική εξωτερικότητα σε σχέση με την κοινωνία. Η απόρριψη του κρατισμού για την αυταρχική επιβολή μετασχηματισμών μέσω μιας γραφειοκρατικής αποξένωσης της κοινωνίας από την πολιτική, εντάσσεται στην ανάγκη μιας ανανεωμένης στρατηγικής για τη σοσιαλιστική μετάβαση και όχι στην επιλογή ποσαρμογής στις απαιτήσεις του άγριου καπιταλισμού. Η εναλλακτική στον κρατισμό δεν είναι η αγορά, εκτός κάθε προσπάθειας μιας δημοκρατικής πολιτικής διεύθυνσης, αλλά «η τιθάσευση του αγοραίου οικονομικού πράττειν με πολιτικά και ηθικά μέσα»(Γ.Βούλγαρης),μέσω ενός προγραμματικού, πολιτικού και κοινωνικού αγώνα, εμπνευσμένου από την προοπτική της ολόπλευρης χειραφέτησης.
Ο δυτικός μαρξισμός έχει υποδείξει δύσκολα σημεία, που η αριστερά τα παρακάμπτει με εύκολες παραδοχές, προκειμένου να αποκτήσει εύσημα μοντερνισμού. Ο Χομπσμπάουμ, για παράδειγμα, επιμένει ότι << η «βιώσιμη ανάπτυξη» δεν μπορεί να λειτουργήσει μέσω της ελεύθερης αγοράς, αλλά πρέπει να λειτουργήσει εναντίον της. Δεν μπορεί να αφεθεί στην ελεύθερη επιλογή της κατανάλωσης αλλά απαιτεί σχεδιασμό >>. Δεν επαναφέρει αυτό την ιδέα των δημόσιων παρεμβάσεων και ρυθμίσεων σε περιοχές της οικονομίας ; Δεν επιβάλλει να σκεφτούμε σοβαρά πάνω στο στερεότυπο του «παραγωγισμού» το οποίο η αριστερά παρακάμπτει αμήχανα, στο όνομα της οικονομικής μεγέθυνσης ;
9. Η υστερία λοιπόν εναντίον του «κρατισμού» και η σταυροφορία στην οποία μας προσκαλεί ο αρχηγός της Ν.Δ. δεν συνιστά δρόμο για τη μεταμνημονιακή ανασυγκρότηση της οικονομίας και της κοινωνίας. Ο πραγματισμός με τον οποίο ο κεντροαριστερός χώρος σπεύδει να δηλώσει συμμετοχή πιστοποιεί τα αδιέξοδα της χρόνιας υπαγωγής του σε μια ατζέντα εχθρική στα λαϊκά στρώματα και απολύτως ασύμβατη με όλες τις συνιστώσες της αριστερής ιστορικότητας.
10. Το ανοιχτό ζήτημα για την αριστερά στο νέο ιστορικό κύκλο που αρχίζει να διαγράφεται και πρωτίστως για τον ΣΥΡΙΖΑ (εκ των πραγμάτων) είναι, αν θα μπορέσει να συγκροτηθεί ένα ευρύ, προγραμματικό, πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο – φορέας ενός ισχυρού και συνεκτικού αριστερού μεταρρυθμισμού. Που θα αποδείξει ότι η αλληλεγγύη και η συλλογικότητα μπορούν να εμπνεύσουν και να υλοποιήσουν ένα υπόδειγμα ανάπτυξης εναλλακτικό στην επαγγελία της εξατομικευμένης σωτηρίας των άξιων .

Πηγή :  https://www.facebook.com/giatznas/posts/894478517332413

Σκουριές – Ρόσια Μοντάνα, Βίοι παράλληλοι

 

Την ώρα που στις Σκουριές η καναδική εταιρία εξόρυξης χρυσού “απειλεί” να εγκαταλείψει την “επένδυση” και να αποχωρήσει, ύστερα από τα πρόστιμα που της έχουν επιβληθεί για μια σειρά παραβάσεων, στη Ρόσια Μοντάνα η αντίστοιχη εταιρία δέχεται το ένα πλήγμα μετά το άλλο.
Η Ρόσια Μοντάνα είναι μια περιοχή στις Τρανσιλβανικές Άλπεις (Νότια Καρπάθια) στη Ρουμανία όπου εδώ και 10 περίπου χρόνια η τοπική κοινωνία και ένα κίνημα υποστήριξης που έχει αναπτυχθεί σε ολόκληρη τη χώρα αγωνίζεται να τη σώσει από την καταστροφή.
Από την αρχαιότητα στην περιοχή υπήρχαν μεταλλεία χρυσού. Ακόμη και σήμερα θεωρείται ως η περιοχή με τα πλουσιότερα αποθέματα χρυσού στην Ευρώπη. Τα αποθέματα αυτά θέλησε να εκμεταλλευτεί η καναδική εταιρία Gabriel Resources, η οποία όμως ήρθε αντιμέτωπη με το μεγαλύτερο κίνημα πολιτών της Ρουμανίας. Η εταιρία σχεδίαζε την κατασκευή του μεγαλύτερου ανοιχτού ορυχείου στην Ευρώπη κάτι που θα είχε δυσμενείς επιπτώσεις στο περιβάλλον. Ύστερα από μια σειρά νίκες του κινήματος, που μεταφράστηκαν ακόμη και σε ψηφοφορίες στο κοινοβούλιο εναντίον της εξόρυξης, ήρθε ακόμη μια, αυτή τη φορά από το υπουργείο Πολιτισμού.
Η εταιρία δέχτηκε ένα ισχυρό χτύπημα αφού το υπουργείο κατέταξε τη Ρόσια Μοντάνα στο κατάλογο των περιοχών με μεγάλη ιστορική και εθνική σημασία. Η ανακοίνωση έγινε από τον ίδιο τον υπουργό Πολιτισμού, Βλαντ Αλεξαντρέσκου διαμέσω επιστολής που διαβίβασε προς τον καθηγητή, Ιοάν Πίσο. Ο υπουργός διαβεβαιώνει για την απόλυτη στήριξή του στην προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας και ζητά από τον καθηγητή να βοηθήσει “ώστε να εξευρεθούν οι καλύτερες λύσεις για την προστασία των ανεκτίμητων θησαυρών στη Ρόσια Μοντάνα”.
Όπως σημειώνει ο κ. Αλεξαντρέσκου στην επιστολή του, η περιοχή της Ρόσια Μοντάνα βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός του από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε το υπουργείο και ζητά από τον καθηγητή να συνδράμει με την πολύτιμη εμπειρία του.
Ο κ. Πίσο είναι καθηγητής αρχαίας ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Μπάμπες Μπόιαϊ του Κλουζ-Ναπόκα.
Σύμφωνα με την απόφαση του υπουργού, η οποία δημοσιεύτηκε στη Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, προστατεύεται ολόκληρο το χωριό μαζί με την περιοχή η οποία επεκτείνεται σε ακτίνα 2 χιλιομέτρων.
                                                                                                                                                                                                                                                                           Στράτος Κερσανίδης

Πηγή : https://kersanidis.wordpress.com

Ο βουλευτής

Του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη

 

 Γνωστό: ο βουλευτής έχει παραμορφωθεί σε μια εκδοχή ανώτερου δημοσίου υπαλλήλου, που πρέπει να «τρέχει υποθέσεις» οι οποίες σκοντάφτουν στη Δημόσια Διοίκηση. Είναι ένα είδος χόνδρου που παρεμβάλλεται ανάμεσα σε κόκαλα με οστεοπόρωση, ανάμεσα δηλαδή σε υπηρεσίες και υπηρεσιακούς παράγοντες. Ωραία δουλειά. Όταν έξω υπάρχουν αφανισμένοι, άνθρωποι - σκιές, το σύστημα που έχει διαμορφώσει η χώρα μας φρενάρει, αργεί, ακινητεί. Δεν είναι δυσλειτουργία, είναι αυτοτέρψη, αυταρέσκεια ενός αυτονομημένου όντος. Η Διοίκηση αποτελεί μια τερατώδη πολιτιστική παρόξυνση.

«Ο Φόυερμπαχ έχει μείνει στην Ιστορία για την περίφημη φράση του: Ο άνθρωπος είναι αυτό που τρώει. Κατά μία τραγική ειρωνεία ο Φόυερμπαχ (...) αναπαράγει αυτό ακριβώς που η Βίβλος λέει για τον άνθρωπο. (...) Ο άνθρωπος πάνω απ' όλα είναι μια πεινασμένη και διψασμένη ύπαρξη που μεταποιεί τον κόσμο σε δική της ζωή» γράφει ο Σμέμανⁱ αναπτύσσοντας μια αντίστιξη υλιστικής και χριστιανικής θεώρησης.

Παραφράζοντας θα μπορούσα να δω στην αντίστιξη που αναπτύσσει ο Σμέμαν να φωτίζονται τα κατασπαραχτικά χαρακτηριστικά αυτής της διευρυμένης τερατότητας, του διοικητικού χώρου. Γιατί όμως η Ελλάδα συμπίεσε όλα τα ρευστά της και τις δυνατότητές της διαμορφώνοντας έναν διοικητικό χώρο που την πνίγει; Πιθανόν γιατί χρειάστηκε ένα συλλογικό, αόριστο και πανταχού παρόν υποκατάστατο της παραγωγικής καχεξίας, του πειρατικού, αυτοσχεδιαστικού χαρακτήρα της οικονομίας της, αλλά και του φατριαστικού χαρακτήρα των κοινωνικών συνομαδώσεων.

Και σε άλλες χώρες υπάρχει γραφειοκρατία (στις Βρυξέλλες πρωτίστως), αλλά συγχρόνως υπάρχει και μια παραγωγική ορμή που καταφέρνει να συνεπιβληθεί και να μορφοποιήσει τη διοικητική λειτουργία. Εδώ τίποτα. Παραγωγή είναι ό,τι ξεφεύγει από τη γραφειοκρατία. Ό,τι κατά λάθος περνάει μέσα από τις γραμμές και τα παραλειπόμενα εγκυκλίων.

Η κυβέρνηση πληρώνει ακριβά τον ανταγωνισμό της με τη γραφειοκρατία. Όπως όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Το θέμα είναι ότι, όπως η παραγωγή, έτσι και η πολιτική συναρθρώνεται, νομοθετεί, νοεί σε πλήρη εξάρτηση με τη γραφειοκρατία. Η διοικητική γραφειοκρατία είναι πολιτική και παραγωγή, είναι ο αυτοτελής γρίφος που κουρελιάζει όχι μόνο κάθε διοικητική, αλλά και κάθε ερμηνευτική απόπειρα. Πηγαίνω συνεχώς σε υπουργεία, υπηρεσίες, διευθύνσεις, στελέχη. Αδιέξοδο. Ούτε που καταλαβαίνει κανείς τα βασικά χαρακτηριστικά του μηχανισμού που υπηρετεί. Άλλοι απαντούν φοβισμένα, φροντίζουν να μην πουν την παραπάνω κουβέντα, εκτεθούν ή κινδυνεύσουν. Ολόκληρος ο έξω κόσμος αποτελεί κίνδυνο στα μάτια τους.

Άλλοι απαντούν αμυντικά. Με παραγράφους και θωρακισμένες παραπομπές: «Δεν το λέω εγώ, το λέει ο νόμος, κύριέ μου». Το ζητούμενο είναι να τη γλιτώσει. Συχνά αμυνόμενος κάνει τέλεια αντιστροφή: σε ενοχοποιεί για να γλιστρήσει. Είναι δε ο ίδιος ο υπάλληλος φορέας και πληττόμενος από τις απίστευτες διαμεσολαβήσεις. Όσο αντιδρά, τόσο βυθίζεται στην κινούμενη διοικητική άμμο. Οι ταλαντούχοι πιο δραματικά. Ο πολίτης καταλήγει στον μεσσία. Κάποιο εργαλείο υπέρβασης του αδιεξόδου. Τον βουλευτή ως πολυεργαλείο εκλείανσης όλων των ματαιώσεων. Πρόκειται για μια καταστροφική ανάθεση. Απολίτικη, εργαλειακή, φονξιοναλιστική, στο βάθος αυτοπεριφρονητική. Αναγκαστική όμως και παραλυτική.

«Η μεσσιανική ιδέα έχει τη αδυναμία του προδρομικού, του προσωρινού, του ανολοκλήρωτου. Γι'αυτό και δεν στάθηκε μόνο πηγή παρηγορίας και ελπίδας. Όλες οι απόπειρες να πραγματοποιηθεί διάνοιξαν αβύσσους. (...) Στην ελπίδα υπάρχει συγχρόνως κάτι το μεγάλο και το βαθιά πλασματικό» καταλήγει σχεδόν σκληρά ο Gershom Scholem.ⁱⁱ

 ⁱ Αλέξανδρος Σμέμαν, «Έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος» εκδ., Εν πλω, Αθήνα, 2004

ⁱⁱ Gershom Scholem, «Ο Ιουδαϊκός Μεσσιανισμός», εκδ. Έρασμος

Πηγή : www.avgi.gr

Ερευνα: Ενα στα δύο νοικοκυριά συντηρείται από τις συντάξεις

Είναι η τραγική πραγματικότητα των τελευταίων ετών, που πλέον την επιβεβαιώνουν και οι αριθμοί. Ενα στα δύο νοικοκυριά στην Ελλάδα συντηρείται από τη σύνταξη.

Αυτό προκύπτει από τα στοιχεία της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδος, σύμφωνα με τα οποία τα νοικοκυριά που συντηρούνται κυρίως από συντάξεις είναι περίπου 15% περισσότερα από εκείνα που συντηρούνται από τους μισθούς.

Το Ινστιτούτο Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων της ΓΣΕΒΕΕ διεξάγει από το 2012 έρευνες εισοδήματος σε ετήσια βάση, σε αντιπροσωπευτικό δείγμα 1.000 νοικοκυριών. Ενα από τα σημαντικότερα ευρήματα, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύει το «Βήμα», είναι η τάση που άρχισε να διαμορφώνεται το 2012 και παγιώνεται σήμερα σε ποσοστά άνω του 50%, σχετικά με τον κυρίαρχο ρόλο που διαδραματίζουν οι συντάξεις ως μέσο ενίσχυσης του οικογενειακού προϋπολογισμού.

Το γενικότερο συμπέρασμα, είναι ότι οι συντάξεις αποτελούν την κυριότερη πηγή εισοδήματος σε για το 52% των νοικοκυριών. Πιο συγκεκριμένα, οι μισθοί ως κύρια πηγή εισοδήματος των νοικοκυριών από το 2012 έως το 2015- αφού «βούτηξαν» το 2014 στο 32,1%- παρουσιάζουν μικρή μείωση, μόλις 0,3%, ενώ αντιθέτως το ποσοστό των συντάξεων ως κύριας πηγής εισοδήματος από 42,3% του 2012 έφτασε πέρυσι στο 51,8%. Αντίστροφη πορεία ακολουθούν τα επιχειρηματικά κέρδη, καθώς από το 12,6% των νοικοκυριών που τα είχε ως κύρια πηγή εισοδήματος το 2012, το ποσοστό μειώθηκε στο 6,1%.

Πηγή : www.iefimerida.gr

Πρόσκληση του Δικτύου Ανανεωτικής Αριστεράς