Κοίτα ποιος μιλάει!

του Τάσου Τσακίρογλου

Δυνατότητες ανανέωσης της Ν.Δ, ώθηση στον μεταρρυθμισμό και στις τολμηρές αλλαγές βλέπουν κατεστημένα ΜΜΕ και κέντρα του εσωτερικού και του εξωτερικού με αφορμή την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην προεδρία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Η υπαρξιακή κρίση της Ν.Δ. φαίνεται ότι την οδηγεί στο άλλο άκρο του εκκρεμούς. Από τη συντηρητική, εθνικιστική, ακροδεξιά και θρησκόληπτη εκδοχή της σαμαρικής διακυβέρνησης σε μια παραλλαγή ακραίου νεοφιλελευθερισμού, απολύτως φιλικού στις μεγάλες επιχειρήσεις και στα ιδιωτικά συμφέροντα. Ενός απενοχοποιημένου νεοφιλελευθερισμού που διά στόματος του Κυριάκου Μητσοτάκη δηλώνει περήφανος για την απόλυση των καθαριστριών και έτοιμος να το επαναλάβει στη λογική «πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι».

Ενός νεοφιλελευθερισμού συμφιλιωμένου ακόμα και με τις πιο ακραίες απαιτήσεις των δανειστών και τις επιταγές των μνημονίων. Ενός νεοφιλελευθερισμού αρκούντως καιροσκοπικού, ώστε να μη διστάζει να συμμαχήσει με τις δυνάμεις που κατήγγειλε: ένα μέρος του σαμαρικού επιτελείου που τον στήριξε στον δεύτερο γύρο της εσωκομματικής εκλογής.

Η μεγάλη πολιτική επιτυχία του νεοφιλελευθερισμού διεθνώς συνίσταται σ’ ένα πολιτικό παράδοξο: ενώ είναι αυτός που τα τελευταία τριάντα χρόνια οδήγησε την ανθρωπότητα στα σημερινά της χάλια, κατόρθωσε να παραμένει ένα ισχυρό ρεύμα που κινεί τα νήματα από το παρασκήνιο. Είναι αυτό το παράδοξο που συνόψισε ο Κόλιν Κράουτς στο βιβλίο του «Ο περίεργος μη θάνατος του νεοφιλελευθερισμού» (εκδόσεις Εκκρεμές).

Πώς το κατόρθωσε αυτό; Απελευθέρωσε τις αγορές (από τον πολιτικό και κοινωνικό έλεγχο), ιδιωτικοποίησε τα δημόσια αγαθά και ανάγκασε τους πολίτες να πληρώνουν αδρά γι’ αυτά, συνέτριψε κάθε εργασιακό δικαίωμα (στο όνομα της «ελευθερίας της εργασίας»), γιγάντωσε τις τράπεζες (χρυσώνοντάς τες με το δόγμα too big to fail), δημιούργησε ένα ζάπλουτο προνομιούχο στρώμα (στο όνομα μιας δήθεν αξιοκρατίας), εξαθλίωσε δισεκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο (με την εξάπλωση της φτώχειας και τη διανομή της μιζέριας) και υποβίβασε το δημοκρατικό καθεστώς σε έναν πρόθυμο υπηρέτη των πιο ιδιοτελών συμφερόντων των ολίγων (99% versus 1%, σύμφωνα με το κίνημα «Occupy Wall Street»). Τελευταίο, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, διέλυσε την κοινωνική συνοχή και ενοχοποίησε την έννοια της αλληλεγγύης, φορτώνοντας το βάρος της ύπαρξης στη λεγόμενη «ατομική ευθύνη».

Αυτές τις «καινοτομίες» και τις «μεταρρυθμίσεις» έρχεται να υπηρετήσει ο νέος πρόεδρος της Ν.Δ., ένα πρόσωπο σαρξ εκ της σαρκός ενός πρωτόγονου συστήματος οικογενειοκρατίας, κυριαρχίας πολιτικών τζακιών, ασύστολου πελατειασμού, προσωπικών εκλογικών μηχανισμών και πολιτικής διαφθοράς σε όλες της τις εκφάνσεις. Ο νεοφιλελευθερισμός στην Ελλάδα έχει δημιουργήσει ρίζες οριζόντια στο φάσμα Αριστερά - Κεντροαριστερά - Κεντροδεξιά, εξ ου και η δυσκολία πολιτικής και ιδεολογικής ήττας του.

Η Νέα Δημοκρατία (σε αγαστή σύμπνοια με το ΠΑΣΟΚ) έχει εφαρμόσει στα μνημονιακά χρόνια την πλέον ταξική πολιτική στο οικονομικό πεδίο, ανεξάρτητα από το πολιτικό προσωπείο: συντηρητικό-ακροδεξιό ή (νεο)φιλελεύθερο μεταρρυθμιστικό. Σήμερα η εκλογή Μητσοτάκη προσφέρει τη δυνατότητα ξαναμοιράσματος της τράπουλας στο δεύτερο στρατόπεδο, αφού στελέχη τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και του Ποταμιού εμφανίζονται πρόθυμα για νέες συνεργασίες και μεταπηδήσεις.

Και πάντα βέβαια στο όνομα της πάλης κατά του «λαϊκισμού». Οπως είπε ο ίδιος, «ας μην ελπίζει η κυβέρνηση σε συναίνεση, γιατί αποτελεί το τελευταίο κεφάλαιο του λαϊκισμού και του πολιτικού αμοραλισμού. Αυτό το κεφάλαιο θα το κλείσουμε». Εμείς απλά λέμε «κοίτα ποιος μιλάει!».

Πηγή : www.efsyn.gr

Εξαιρετικής συναισθηματικής αξίας…

Του Γιάννη Παντελάκη

 

 Οι Δανοί έδειξαν «ανεκτικοί». Οι 3.000 κορώνες έγιναν 10.000 κορώνες. Το θέμα συζητήθηκε για περισσότερο από ένα μήνα και τελικά βρέθηκε η χρυσή τομή. Το ποσό ανέβηκε και το σχετικό νομοσχέδιο είναι έτοιμο. Οι Φιλελεύθεροι με τους δεξιούς και ακραίους δεξιούς κυβερνητικούς εταίρους διεύρυναν τη συμφωνία τους και με τους σοσιαλδημοκράτες. Και ολοι μαζί (σχεδόν διακομματικά δηλαδή) ομονόησαν σ' ένα κοινό στόχο. Ο οποίος, ωστόσο, είναι αποκρουστικός, ιδιαίτερα για μια ευρωπαϊκή χώρα του 2016.

Το νομοσχέδιο στο οποίο συμφώνησαν προβλέπει πως θα κατάσχεται οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο έχουν οι πρόσφυγες που φτάνουν στη χώρα τους, ώστε να καλύπτονται με τον τρόπο αυτό τα εξοδα φιλοξενίας τους! Έβαλαν δυο προϋποθέσεις. Η κατάσχεση θ' αφορά χρηματικά ποσά που ξεπερνάνε τις 10.000 κορώνες (1340,27 ευρώ) και θα εξαιρούνται από την κατάσχεση «τα κοσμήματα, τα οικογενειακά πορτραίτα ή τυχόν αναμνηστικά που μπορούν να έχουν μαζί τους, παρά μόνο εάν έχουν μεγάλη χρηματική αξία». Όπως γράφει το σχετικό νομοσχέδιο, εξαιρούνται τα είδη «εξαιρετικής συναισθηματική αξίας». Πόσο ειρωνικό ακούγεται. Το αρχικό ποσό επάνω από το οποίο θα πραγματοποιούντο οι κατασχέσεις ήταν 3.000 κορώνες (402,08 ευρώ).

Όταν τον περασμένο Δεκέμβριο ακούστηκε αυτή η πρόταση (που φέρεται να ήταν ιδέα ενός ακροδεξιού βουλευτή), ένας ευρωβουλευτής του κεντροδεξιού κόμματος, ο Γενς Ρόχντε, παραιτήθηκε από το κόμμα του, εκφράζοντας απορία και ανησυχια, «καθώς οι Δανοί πολίτες δεν έχουν αντιδράσει και τόσο οργισμένα». Πράγματι, οι αρχικές τουλάχιστον αντιδράσεις περιορίστηκαν σε λίγες χιλιάδες υπογραφές που μαζεύτηκαν από πολίτες, παρ' ότι η πρόταση αυτή, όπως επεσήμαιναν αρκετοί, έμοιαζε με τη μεταχείριση που επεφύλασσαν οι ναζί όταν κυνηγούσαν τις μειονότητες. Να υπογραμμίσουμε πως η Δανία δεν είναι από τις χώρες που υποδέχτηκαν τα μεγαλύτερα κύματα προσφύγων. Υπολογίζεται ότι μέχρι το τέλος Οκτωβρίου η Δανία είχε δεχτεί περίπου 13.000 πρόσφυγες, ενώ η γειτονική Σουηδία 190.000.

Η Δανία είναι η χώρα που πήρε μια τόσο αποκρουστική απόφαση, αλλά δεν είναι η μοναδική χώρα που εδειξε μια ακραία επιφυλακτική στάση απέναντι στις στρατιές των απελπισμένων, ανθρώπων που για αντικειμενικούς λόγους (πόλεμοι, οικονομική ανέχεια) αναζήτησαν μια καλύτερη τύχη σε κάποια χώρα της Ευρώπης. Της Ευρώπης, που δεν είναι αμέτοχη για εστίες πολέμου και όχι μόνο. Ήδη εχουν στηθεί φράκτες για ν' αποτρέψουν την είσοδό των προσφύγων (σύνορα Ουγγαρίας - Σερβίας, Βουλγαρίας - Τουρκίας, στους Ισπανικούς θύλακες Θέουτα και Μελίγια με το Μαρόκο κ.α.), ενώ συχνά οι πρόσφυγες πέφτουν θύματα είτε κερδοσκόπων, είτε ακροδεξιών.

Η Ευρώπη εμφανίστηκε για μια ακόμα φορά διχασμένη στη διαχείριση αυτού του πραγματικά τεράστιου προβλήματος. Οι όποιες αποφάσεις σε συλλογικό επίπεδο απέτυχαν. Οι πρόσφυγες έρχονται κατά χιλιάδες και όσοι δεν πνίγονται στα παγωμένα νερά του Αιγαίου αντιμετωπίζουν μια διαφορετική πραγματικότητα σε κάθε χώρα. Η μοναδική λογική στην οποία οι περισσότερες χώρες ομονοούν είναι αυτή που λέει «ας δώσουμε μερικά χρήματα παραπάνω, για να μείνει το πρόβλημα μακρυά από μας». Και όταν το «πρόβλημα» δεν μένει μακρυά, υπάρχει η Δανία για να δείξει τον δικό της δρόμο. Ευτυχώς που κάνει μια εξαίρεση. Εξαιρεί από τις κατασχέσεις τα αντικείμενα «εξαιρετικής συναισθηματικής αξίας»! Προφανώς θεωρεί πως έτσι διασώζει την τιμή της…

Πηγή : www.liberal.gr

Ιστορική δικαστική απόφαση: Καμία ιδιοκτησία της Μ. Βατοπεδίου στη Βιστωνίδα

 

Σε τελεσίδικη απόφαση έφτασε η πολύκροτη υπόθεση των διεκδικήσεων της Μονής Βατοπεδίου για τη Λίμνη Βιστωνίδα, μετά από 12 και πλέον χρόνια και έτσι κλείνει ένα τεράστιο κεφάλαιο του γνωστού σκανδάλου.
Σύμφωνα με αποκλειστικό ρεπορτάζ του XanthiPress.gr από το Τριμελές Εφετείο Κομοτηνής εκδόθηκε η απόφαση σε δεύτερο βαθμό για την αγωγή της Μονής Βατοπεδίου που διεκδικούσε τις παραλίμνιες εκτάσεις της Βιστωνίδας, συνολικού εμβαδού 27.000 στρεμμάτων. Εκδόθηκε με ημερομηνία 29-12-2015 η με αριθμό 197/2015 απόφαση, η οποία δέχθηκε την έφεση του Ελληνικού Δημοσίου, απέρριψε την έφεση της Μονής Βατοπεδίου και τις παρεμβάσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου, της Εκκλησίας της Ελλάδος, της Ιεράς Κοινότητας του Αγίου Όρους και της Ιερού Κοινού του Παναγίου Τάφου και απέρριψε στο σύνολό της την αρχική αγωγή της Μονής Βατοπεδίου κατά του Ελληνικού Δημοσίου.
Με βαση την πρωτόδικη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ροδόπης, που εκδόθηκε με καθυστέρηση αρκετών ετών λόγων του σκανδάλου που είχε ξεσπάσει, η αγωγή της Μονής Βατοπεδίυ είχε γίνει δεκτή εν μέρει και μόνο για 3.000 από τα 27.000 στρέμματα που διεκδικούσε με βάση αυτοκρατορικά χρυσόβουλα ενώ με την τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου, δικαιώνεται πλήρως το Δημόσιο που διατηρεί όλες τις εκτάσεις της Λίμνης. Από την πλευρά του το Πατριαρχείο, ο Πανάγιος Τάφος και η Κοινότητα του Αγίου Όρους είχαν παρέμβει υπέρ της Μονής προκειμένου να μην διαταραχθεί το κύρος των χρυσοβούλων, μετά οποία κατέχουν άλλες εκτάσεις. Πρόεδρος της σύνθεσης του Εφετείου ήταν ο Χρήστος Τζανερίκος, εισηγήτρια η Μυρσίνη Παπαχίου και μέλος ο Μιχάλης Κακαμανούδης
Πως ξεκίνησε το σκάνδαλο της Μονής και οι «ιερές» ανταλλαγές.
Η υπόθεση σε πρώτο βαθμό είχε συζητηθεί 5.11.2003 και η απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ροδόπης (87/2008) και δεν δημοσιεύθηκε μετά τη διάσκεψη των δικαστών, καθώς υπήρξε ο γνωστός συμβιβασμός μεταξύ του Δημοσίου και της Μονής. Στη συνέχεια ακολούθησε παρέμβαση του τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γιώργου Σανιδά και του τότε επιθεωρητή δικαστηρίων και αντιπροέδρου του Α.Π. Ιωάννη Παπανικολάου, με αποτέλεσμα να δημοσιευθεί η επίμαχη απόφαση με καθυστέρηση τεσσάρων ετών.
Η αρχική αυτή αγωγή ήταν η «ρίζα» του τεράστιου σκανδάλου της Μονής Βατοπεδίου καθώς, μετά τις αντιδράσεις κατοίκων και δικηγορικών συλλόγων Ξάνθης και Ροδόπης όταν ξέσπασε η υπόθεση το 2003, η Κυβέρνηση Καραμανλή ειχε προχωρήσει στις περιβόητες ανταλλαγές με άλλα ακίνητα-φιλέτα του Δημοσίου στην υπόλοιπη χώρα. ΄Εκτοτε, και μετά την αποκάλυψη, ακολούθησαν ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις και διώξεις για πολιτικούς, μοναχούς, δικαστικούς και άλλους παράγοντες επί Πρωθυπουργίας Καραμανλή καθώς το σκάνδαλο ξεκίνησε από αυτή την απόφαση.
Κομβικής σημασίας για την τύχη των ανταλλαγών
Σε ποινικό επίπεδο η υπόθεση βρίσκεται στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Αθήνας ενώ για την τύχη των ανταλλαγών μετά από αυτή την απόφαση (κατά της οποίας αναμένεται να ασκηθεί αίτηση αναίρεσης στον Άρειο Πάγο) η υπόθεση περιπλέκεται έντονα. Θεωρείται κομβική καθώς τίθεται σε νέα βάση τη τύχη των ανταλλαγών που έγιναν στη βάση του συμβιβασμού του Δημοσίου με τη Μονή.

Πηγή : www.presspublica.gr

Το Δίκτυο Ανανεωτικής Αριστεράς για το Ασφαλιστικό

Δίκτυο Ανανεωτικής Αριστεράς

Δελτίο Τύπου – 12/1/16
Θέμα: Για το Ασφαλιστικό

Το προτεινόμενο, από την κυβέρνηση σχέδιο για το ασφαλιστικό προσεγγίζει το θέμα αποκλειστικά εισπρακτικά και δεν δείχνει ικανό να λύσει το πρόβλημα των ελλειμμάτων των ταμείων.
Η αύξηση των εισφορών εργαζομένων και εργοδοτών, το πιθανότερο είναι να οδηγήσει σε αύξηση της αδήλωτης εργασίας παρά σε αύξηση των εσόδων των ταμείων.
Επιπλέον ο προσδιορισμός των εισφορών ελεύθερων επαγγελματιών, σε ποσοστό 20% επί του εισοδήματος τους, σε συνδυασμό με την υπερβολική φορολόγηση, δημιουργεί ένα ασφυκτικό πλαίσιο αφήνοντας στην καλύτερη περίπτωση ελάχιστο πραγματικό εισόδημα για την επιβίωση αυτών και των οικογενειών τους.
Αυτά τα ανερμάτιστα μέτρα προτείνονται την ώρα που οι οφειλόμενες εισφορές στα ταμεία είναι ήδη υψηλές.
Γεννώνται εύλογα πολιτικά ερωτήματα στην «Αριστερή Κυβέρνηση»:
• Με ποιο τρόπο το νομοσχέδιο εισάγει την κοινωνική δικαιοσύνη και την ισότητα, με ποιο τρόπο αντιμετωπίζει τις πιέσεις ισχυρών συντεχνιακών ομάδων, όταν διατηρεί τα διαφορετικά ποσοστά αναπλήρωσης ανά κλάδο;
• Με ποιο τρόπο καταργεί την πολιτική πατρωνία και τη συναλλαγή όταν διατηρεί τα κεκτημένα συγκεκριμένων επαγγελματικών ομάδων;
• Με ποιο τρόπο καταργεί το μωσαϊκό ρυθμίσεων και αντιφατικών καταστάσεων (230 διαφορετικοί τρόποι υπολογισμού σύνταξης) που αποτελούν την βάση των προβλημάτων του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας;
• Με ποιο τρόπο θα επιτευχθεί η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας ώστε να αυξηθούν τα έσοδα των ταμείων, όταν μειώνει ακόμη περισσότερο το διαθέσιμο εισόδημα του κόσμου της εργασίας;
• Με ποιο τρόπο προστατεύονται οι νέοι επαγγελματίες που χάνουν εντελώς το προνόμιο μειωμένων ασφαλιστικών εισφορών για την πρώτη πενταετία του εργασιακού τους βίου, καθιστώντας έτσι απέλπιδα κάθε προσπάθεια δημιουργίας νέας επιχείρησης;
• Ποιο εφικτό πρακτικό τρόπο προτείνει αυτό το νομοσχέδιο για την είσπραξη των οφειλόμενων ασφαλιστικών εισφορών;
• Με ποιο τρόπο επιτυγχάνεται η ισορροπία μεταξύ συνταξιούχων και ενεργών ασφαλισμένων όταν επιχειρείται να διατηρηθούν τα κεκτημένα των σημερινών συνταξιούχων εις βάρος των μελλοντικών γενεών;

Οι αναγκαίες αλλαγές και ο κίνδυνος της μετάβασης

του Σάββα Ρομπόλη *

 

Οι μνημονιακές επιλογές των δανειστών μετά το 2010 στην Ελλάδα στο Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΣΚΑ) επέβαλαν, μεταξύ άλλων, την αλλαγή του κοινωνικο-ασφαλιστικού συστήματος από το σύστημα Βίσμαρκ [αναπλήρωση εισοδήματος] που, κατά κύριο λόγο, επικρατεί κατά τους δύο τελευταίους αιώνες στις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο σύστημα Μπέβεριτζ [εθνική σύνταξη για την καταπολέμηση της φτώχειας των συνταξιούχων και αναλογική σύνταξη -προσδιορισμένων παροχών- (Ευρώπη) ή προσδιορισμένων εισφορών (Ελλάδα) με αναλογικότητα εισφορών - παροχών].

Όμως, παρ' όλα αυτά, η ασκούμενη κοινωνικο-ασφαλιστική πολιτική από το 2010 μέχρι σήμερα, καθώς και η πρόσφατη πρόταση του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, επιτυγχάνει τη χορήγηση κύριας σύνταξης πάνω από το όριο της φτώχειας (655 ευρώ τον μήνα) με μηνιαίο μισθό 700 ευρώ κατά μέσο όρο του συνόλου του εργασιακού και ασφαλιστικού βίου έπειτα από 36 έτη ασφάλισης. Με μηνιαίο μισθό 1.000 ευρώ κατά μέσο όρο του συνόλου του ασφαλιστικού βίου μετά 27 έτη ασφάλισης και με μηνιαίο μισθό 1.300 ευρώ κατά μέσο όρο του συνόλου του ασφαλιστικού βίου μετά 24 χρόνια ασφάλισης.

Η αξιολόγηση αυτή σημαίνει ότι στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, η κοινωνικο-ασφαλιστική πολιτική κατά την τρέχουσα δεκαετία συμβάλλει, μεταξύ των άλλων, στη δημιουργία μίας νέας κατηγορίας συνταξιούχων, τους αποκαλούμενους φτωχούς συνταξιούχους. Η παρατήρηση αυτή, σε συνδυασμό με τις μειώσεις του επιπέδου των συντάξεων των νέων συνταξιούχων μετά τα 25 έτη ασφάλισης (πρόβλεψη αποτροπής τους με τον μηχανισμό της προσωπικής διαφοράς, καθώς και με τον μηχανισμό μεταβολής του ΑΕΠ και του δείκτη τιμών καταναλωτή), καθώς και το υψηλό επίπεδο των εισφορών που προβλέπει η νέα πρόταση του ασφαλιστικού για τους ελεύθερους επαγγελματίες και τους αγρότες, συνηγορεί στην επανεξέταση των συντελεστών αναπλήρωσης.

Η επανεξέταση αυτή θα πρέπει να συντελεστεί σε βαθμό που να εξασφαλίζεται (σύστημα Μπέβεριτζ) τόσο η ανταποδοτικότητα των εισφορών ή η αναλογικότητα εισφορών - παροχών, σε βαθμό που να μη δημιουργείται αντικίνητρο για συνέχιση της ασφάλισης και προσφυγή, με διάφορους τρόπους, στην εισφοροδιαφυγή - εισφοροαποφυγή και τη μαύρη εργασία, όσο και η αντιμετώπιση του φαινομένου των φτωχών συνταξιούχων με λιγότερα από 36 ή 27 ή 24 έτη ασφάλισης.

Από την άποψη αυτή, σημειώνεται ότι αποτελεί σοβαρή εσωτερική αντίφαση στο σύστημα Μπέβεριτζ η αδυναμία αντιμετώπισης της φτώχειας των συνταξιούχων, η μείωση της ανταποδοτικότητας των εισφορών όσο περισσότερο αυξάνονται οι αποδοχές του ασφαλισμένου και η μεγαλύτερη μείωση των συντελεστών αναπλήρωσης όσο αυξάνονται τα έτη ασφάλισης.

Παράλληλα, η πρόταση της οργανωτικο-λειτουργικής συγκρότησης του ΣΚΑ από δεκατρία σε ένα ασφαλιστικό ταμείο - "μαμούθ" εγκυμονεί τον κίνδυνο, στο πλαίσιο των σοβαρών και των συσσωρευμένων παθογενειών της Διοίκησης, να μετεξελιχθεί σε γραφειοκρατικό, δυσλειτουργικό και άκαμπτο διοικητικό μηχανισμό που θα αδυνατεί να εξυπηρετεί έγκαιρα και έγκυρα τους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους.

Αντιθέτως, η πρόταση μετάβασης από τα δεκατρία ταμεία σε τρία ασφαλιστικά ταμεία (Μισθωτών, Ελεύθερων Επαγγελματιών, Αγροτών) είναι περισσότερο εφικτή και ρεαλιστική, στο πλαίσιο των παθογενειών της Διοίκησης, καθώς και λειτουργική στην κατεύθυνση της αποτελεσματικής εξυπηρέτησης των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων.

 * Ο Σάββας Γ. Ρομπόλης είναι ομότιμος καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου

Πηγή : www.avgi.gr

Το δικαίωμα του να είσαι γυναίκα

 

του Στράτου Κερσανίδη *

Το αυτονόητο δεν είναι παντού τέτοιο, αφού υπόκειται σε κοινωνικούς, θρησκευτικούς, πολιτισμικούς ακόμη και γεωγραφικούς περιορισμούς. Γι’ αυτό παρατηρούμε μεγάλες αποκλίσεις, που μπορεί να μας φαίνονται ακόμη κι αδιανόητες, ανάμεσα στον τρόπο που αντιμετωπίζονται οι γυναίκες σε χώρες του κόσμου οι οποίες έχουν εντελώς διαφορετικά κοινωνικά, θρησκευτικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά από ό,τι η Ευρώπη.
Ό,τι, λοιπόν θεωρείται περίπου αυτονόητο για μια γυναίκα στο δυτικό κόσμο δεν είναι το ίδιο και για μια που ζει στο Ιράν. Μια χώρα στην οποία ισχύουν εντελώς διαφορετικά δεδομένα όπου οι κοινωνικές σχέσεις είναι εν πολλοίς εξαρτημένες από την επικρατούσα θρησκεία.
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει μια διαζευγμένη μητέρα στο Ιράν, αφηγείται στην ταινία της «Η ιστορία της Ναχίντ» (Nahid), η Ίντα Παναχαντέχ.
Η Ναχίντ, ζει με το γιο της σε μια πόλη του Ιράν, έχοντας την επιμέλειά του μετά από το διαζύγιο που έχει πάρει. Βέβαια σύμφωνα με το νόμο, σε περίπτωση διαζυγίου η επιμέλεια των παιδιών περνά στον πατέρα, εκτός εάν η σύζυγος δεν πρόκειται να ξαναπαντρευτεί. Με αυτόν τον όρο η Ναχίντ έχει πάρει την επιμέλεια και αγωνίζεται να τα βγάλει πέρα μέσα από τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει. Στο μεταξύ όμως, γνωρίζεται με έναν επίσης διαζευγμένο άνδρα, το Μασούντ, ο οποίος ζει με τη μικρή του κόρη. Εάν η Ναχίντ παντρευτεί το Μασούντ θα χάσει την επιμέλεια του γιου της. Για να δοκιμάσει τις αντοχές της θα επιλέξει το δοκιμαστικό γάμο –μια πρακτική που συνηθίζεται στο Ιράν- ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει προβλήματα και με την οικογένειά της. Και βέβαια έρχεται αντιμέτωπη και την κοινωνική κατακραυγή παρά το γεγονός πως ό,τι κάνει βρίσκεται μέσα σε νόμιμο πλαίσιο. Η Ναχίντ νιώθει εγκλωβισμένη και αναζητά διέξοδο ώστε να μπορέσει να συνεχίσει τη ζωή της.
Η Ίντα Παναχαντέχ καταπιάνεται με το λεπτό ζήτημα των σχέσεων. Σε μια βαθιά συντηρητική κοινωνία όπως είναι η ιρανική, τέτοια θέματα αποτελούν συνήθως ταμπού. Η σκηνοθέτιδα όμως φαίνεται αποφασισμένη να αναδείξει ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν χιλιάδες γυναίκες στην πατρίδα της. Και το κάνει χρησιμοποιώντας μια άμεση και εντελώς ρεαλιστική κινηματογράφηση για να αφηγηθεί μια καθημερινή ιστορία. Με ματιά καθαρή, στεγνή και όσο γίνεται αποστασιοποιημένη, η σκηνοθέτιδα επικεντρώνεται στο προσωπικό δράμα της Ναχίντ το οποίο είναι το δράμα μιας μητέρας που δε θέλει να χάσει το παιδί της, το δράμα μιας ερωτευμένης γυναίκας που λαχταρά να ζήσει, το δράμα μιας εργαζόμενης διαζευγμένης γυναίκας που αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα, αν τέλει το δράμα μιας γυναίκας στο Ιράν. Κι αν πολλά από αυτά μοιάζουν να είναι κοινά με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κάθε γυναίκα είτε ζει στο Ιράν είτε ζει στην Ευρώπη, μη βιαστείτε να τα ταυτίσετε. Μπορεί να μοιάζουν αλλά δεν είναι της ιδίας τάξεως. Και νομίζω πως δε χρειάζεται να σας εξηγήσω τους λόγους, οι οποίοι είναι προφανείς.
Συγκλονιστική ερμηνεία της Σαρέχ Μπαγιάτ, που είχαμε δει και στην ταινία «Ένας χωρισμός».

*Ο Στράτος Κερσανίδης είναι κριτικός κινηματογράφου

Πηγή :  https://kersanidis.wordpress.com

Κανάλια: 4 άδειες και μετά καραμπόλες

Σφοδρές αναμένεται να είναι οι συγκρούσεις καναλαρχών τόσο μεταξύ τους όσο και με την κυβέρνηση το προσεχές χρονικό διάστημα καθώς κορυφώνονται οι διεργασίες για τη ρύθμιση του τηλεοπτικού τοπίου μέσω της δημοπράτησης των τηλεοπτικών αδειών πανελλαδικής εμβέλειας. Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές η κυβέρνηση σκοπεύει να δημοπρατήσει τέσσρις άδειες, που συνεπάγεται ότι θα δυο από τους υπάρχοντες τηλεοπτικούς σταθμούς θα μείνουν εκτός. Αν και τα κριτήρια συμμετοχής στο διαγωνισμό δεν έχουν γίνει ακόμα γνωστά, εν τούτοις όλα δείχνουν ότι η κυβέρνηση σκοπεύει να απαιτήσει ισχυρές δεσμύσεις όσον αφορά το προσωπικό, την οικονομική βιωσιμότητα και την ανεξαρτησία των εταιριών που θα τις αναλάβουν.
Σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες το σκηνικό που δημιουγείται δεν αποκλείεται να οδηγήσει σε συμπράξεις πολλών επιχειρηματιών υπό το πρίσμα του αποκλεισμού από την επόμενη ημέρα. Συζητήσεις υπάρχουν σε όλα τα επίπεδα, χωρίς ωστόσο να οδηγούν κάπου, καθώς απαντες αναμένουν τις κινήσεις της κυβέρνησης.
Η κυβέρνηση, δια στόματος του, υπουργού Επικρατείας, Νίκου Παππά αλλά και του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα έχει διαμηνύσει ότι αν χρειαστεί θα δημιουργήσει νέο φορέα -εκτός του ΕΣΡ- τη σύσταση του οποίου μπλοκάρει η αντιπολίτευση.
Ενδεικτική τον προθέσεων της κυβέρνησης ήταν και η τοποθέτηση του αντιπροέδρου, Γιάννη Δραγασάκη, ο οποίος έθεσε θέμα διαφάνειας στις σχέσεις τραπεζών-media τόσο σε επίπεδο διαφημιστικών budget όσο και σε επίπεδο χρηματοδοτήσεων.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι τράπεζεςέσπευσαν να αναδιαρθρώσουν τα δάνεια του Τηλέτυπου (Mega Channel), εισάγοντας και την καινοφανή ρήτρα που παραιτούνται από το δικαίωμα μετατροπής του ομολογιακού σε μετοχές.
Η διαδικασία
Σε πρώτη φάση, σύμφωνα με τελευταίες πληροφορίες, απαιτείται η συγκρότηση του νέου ΕΣΡ και αυτό αναμένεται να πραγματοποιηθεί μετά την 10 Ιανουαρίου, αφού δηλαδή υπάρξει νέος πρόεδρος στη ΝΔ. Όπως γίνεται γνωστό υπάρχει μια καταρχήν συμφωνία το κλίμα που διαμορφώθηκε στη συνεδρίαση της Διάσκεψης των Προέδρων ήταν συναινετικό, καθώς είχαν προηγηθεί συζητήσεις με τους εκπροσώπους των κομμάτων, με στόχο την εξεύρεση κοινού τόπου, οι οποίες φαίνεται πως απέδωσαν καρπούς.
Στο πλαίσιο αυτό, εκτιμάται ότι δεν θα χρειαστεί να προσφύγει η κυβέρνηση σε νομοθετική ρύθμιση για το θέμα των αδειών στους τηλεοπτικούς σταθμούς, όπως προβλέπει ο νόμος που ψηφίστηκε πρόσφατα από τη Βουλή.
Όσο πλησιάζει πάντως η ώρα της κρίσης τόσο οι διεκδικητές θα ρίχνουν όλα τα «όπλα» στη μάχη και μένει να αποδειχθεί ποιοι τελικά θα είναι αυτοί που θα πρωταγωνιστήσουν στο νέο τηλεοπτικό τοπίο που θα διαμορφωθεί. Πάντως το μόνο σίγουρο είναι πως το μοίρασμα της πίτας θα είναι απόρροια της διαμόρφωσης των επιχειρηματικών ισορροπιών. 
Παράγοντες που γνωρίζουν καλά τα τελευταία δρώμενα στον χώρο των media αναφέρουν πως τα κανάλιαSTAR, ALPHA και ANT1 είναι οι βασικοί παίκτες που θα λάβουν τελικά την πολυπόθητη άδεια ενώ μια "θέση στον ήλιο" διεκδικούν Mega, SKAI και «Ε».
Σε επιμέρους στοιχεία οι πληροφορίες αναφέρουν πως το STAR, συμφερόντων της οικογένειας Βαρδινογιάννη θα στηρίξει το επιχειρηματικό εγχείρημα το οποίο φέρεται ικανό να καλύψει τις απαιτήσεις του νέου νόμου. Ενδεικτική άλλωστε είναι η στροφή στην ποιοτικότερη ειδησεογραφική ενημέρωση, ενώ υπενθυμίζεται και η απόκτηση επιπλέον δημοσιογραφικού δυναμικού (κυρίως από το Mega) το τελευταίο διάστημα. 
Ο ΑΝΤ1 επίσης φαίνεται ότι θα παραμείνει στο παιχνίδι, με την οικογένεια Κυριακού να έχει αποκαταστήσει σε μεγάλο βαθμό τη σχέση της με το Μαξίμου, ενώ παράλληλα έχει προχωρήσει σε εξυγίανση του σταθμού, με σημαντική περικοπή του κόστους. Ο όμιλος ANT1 θεωρείται εξάλλου, όλα αυτά τα χρόνια, ως ο κατεξοχήν μιντιακός όμιλος με επενδύσεις κατα καιρούς που η διοίκηση καλείται να στηρίξει και να καλύψει αν χρειαστεί ώστε να έχει θέση στην νέα εποχή στο τηλεοπτικό τοπίο, βάσει των αυστηρότερων κανόνων που θα λάβουν χώρα. 
Σε ό,τι αφορά στον ΑLPHA του Δημήτρη Κοντομηνά, παρά τα όσα σχετίζονται με τις εκκρεμείς φορολογικές του υποθέσεις, οι πληροφορίες υποστηρίζουν πως θα λάβει άδεια.
Μάχη αναμένεται να δώσουν MEGA, SKAI και «E» με την υπόθεση του "Μεγάλου Καναλιού" να έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ερωτηματικό αποτελεί το τι θα γίνει με τα δάνεια του ΔΟΛ και του Πήγασου, εταιριών συμφερόντων Ψυχάρη και Μπόμπολα, και βεβαίως εάν και υπό ποιες προϋποθέσεις οι βασικοί μέτοχοι θα καλύψουν την αύξηση κεφαλαίου.
Αξίζει να σημειωθεί πάντως πως υπάρχει έντονη κινητικότητα σε οικονομικό επίπεδο το τελευταίο διάστημα και πληροφορίες αναφέρουν πως όσον αφορά διάφορες υποχρεώσεις του ΔΟΛ αναμένεται να πληρωθούν εντός της εβδομάδας μισθοί και εκκρεμότητες των δανείων που υπάρχουν. Σε επικοινωνιακό επίπεδο, η αντιπαράθεση ήταν γνωστή με κορυφαία εκείνη της κυβερνητικής εκπροσώπου, Όλγας Γεροβασίλη στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων. 
Σχετικά με το SKAI είναι γνωστό πως μεταξύ της κυβέρνησης και του Γιάννη Αλαφούζου υπάρχει κόντρα, με το κανάλι του Φαλήρου να έχει παίξει μονομερώς, όχι μόνο από την εποχή του δημοψηφίσματος, αλλά και συνολικά κατά του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Γιάννης Αλαφούζος πάντως εμφανίζεται να διαθέτει ρευστότητα τελευταία, προσλαμβάνει κόσμο, κάνει νέες εκπομπές και φέρνει πανάκριβες παραγωγές, όπως το X FACTOR. 
Τέλος για το «E» του Φίλιππου Βρυώνη, αξίζει να αναφερθεί πως είναι ο μόνος κερδοφόρος τηλεοπτικός σταθμός, τον οποίο, όπως λέγεται καλοβλέπουν οι βαρόνοι των media, διότι θα μπορούσε να γίνει εναλλακτικά στη θέση του Mega, ένα καινούριο Mega. Δηλαδή ένα κανάλι με άξονα την ειδησεογραφία, που ταυτόχρονα δεν θα κουβαλάει τα βάρη και τις υποχρεώσεις της Τηλέτυπος Α.Ε.
Σε κάθε περίπτωση, το επόμενο διάστημα αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον με το κυβερνητικό επιτελείο να θέλει να κινηθεί σε δυο βασικούς άξονες: Η τήρηση της ευρωπαϊκής και εθνικής νομοθεσίας και η εισροή σημαντικών εσόδων για το δημόσιο.  
Τέλος, υπενθυμίζεται πως ενδιαφέρον για την απόκτηση τηλεοπτικής άδειας φέρεται να είχε εκδηλώσει και η πλευρά της Γιάννας Αγγελοπούλου. Όπως επισημαίνεται τέλος χώρος υπάρχει για όλους και για νέους παίκτες εφόσον πράγματι τηρούν τις προϋποθέσεις. «Δεν μπορεί να διεκδικούν άδεια σταθμοί που βρίσκονται σε καθεστώς αρνητικών ιδίων κεφαλαίων, ήταν η αποστροφή κορυφαίου παράγοντα»...  

Πηγή : www.sofokleousin.gr

του Παντελή Μπουκάλα

 

 Οσο παραμένουμε μια χώρα που της περισσεύουν πολλά, δικαιούμαστε να μην πανικοβαλλόμαστε κάθε φορά που αναγγέλλεται η συντέλεια του κόσμου. Και δεν εννοώ την περίσσεια ήλιου, ακρογιαλιών, δειλινών και αρχαιοτήτων, με τα οποία μας προίκισαν η φύση και ο χρόνος, για να ’χουμε να πορευόμαστε εσαεί, όσο σκορποχέρηδες κι αν είμαστε. Εννοώ άλλου είδους αγαθά, χειροπιαστά όσο μια δεσμίδα ευρώ, που, έτσι λαρτζ όπως είμαστε, ξεχνάμε και την ύπαρξή τους ακόμα. Τρανταχτό παράδειγμα τα δεκαπέντε εκατομμύρια ευρώ, που τα βρήκαν λησμονημένα τα καημένα οι ορκωτοί λογιστές στο χρηματοκιβώτιο του ΠΑΣΟΚ. Τους είχε αναθέσει η Εισαγγελία Πρωτοδικών να διερευνήσουν τα οικονομικά του κόμματος την περίοδο 2004-2012, μήπως και βρεθεί εξήγηση για το πώς το χρέος του υψώθηκε στα 140 εκατομμύρια ευρώ.
Για ένα κόμμα που ανεμοσκόρπισε την Ελλάδα, όχι μόνο του είναι η αλήθεια, τα δεκαπέντε εκατομμύρια είναι αστείο ποσόν. Εύκολο είναι να ξεχαστεί σε μιαν άκρη. Επίσης εύκολο είναι όμως να μας δώσει αυτή η λιμνάζουσα μικρή περιουσία πληροφορίες για το πώς διαχειρίζονταν τα του οίκου τους όσοι κρατούσαν στα χέρια τους τη μοίρα όλης της χώρας. Καθώς και για το πώς ένα ξεχασιάρικο κόμμα μπορεί, όταν βουλιάξει οικονομικά, να καταντήσει δέσμιο των τραπεζών που θα το δανείσουν ή των ευπατριδών που θα το ενισχύσουν λάθρα. Συμβαίνουν όμως αυτά. Οταν ο νους σου όλος και η ψυχή σου είναι προσηλωμένα στο Χρέος προς την Πατρίδα, δεν περισσεύει ούτε μυαλό ούτε χρόνος για να νοιαστείς για τα δικά σου ασήμαντα μικροχρέη. Κι όταν ίπτασαι πανευτυχής και περήφανος στα υψηλά και στα μεγάλα, δεν γίνεται να ξεπέσεις από τη μια στιγμή στην άλλη και να ασχοληθείς με τα παρακατιανά. Κάτι τέτοιο συνέβη και με τους Ολυμπιακούς του 2004, «τους καλύτερους Ολυμπιακούς όλων των εποχών» όπως μας έλεγαν τότε, για να καταπιούμε αγόγγυστα τη φαραωνική σπατάλη στην οποία είχε επιδοθεί η ματαιοδοξία, ζευγαρωμένη με έναν εθνικιστολαϊκιστικό πολιτικαντισμό. Φουντωμένο από την επιτυχία το μυαλό, βαρέθηκε να καταπιαστεί με τα τετριμμένα, «άδοξα που ’ναι». Και παράτησε την «ολυμπιακή κληρονομιά» στη δικαιοδοσία της φθοράς, παρότι εξήγγειλε μια ντουζίνα φορές την άμεση αξιοποίησή της. Προς τη λήξη λοιπόν του 2015, στις αποθήκες του Ολυμπιακού Κέντρου στα Ανω Λιόσια βρέθηκε αραχνιασμένο υλικό του 2004, αξίας πολλών εκατομμυρίων ευρώ, όσο είχε διασωθεί από τη λεηλασία. Λογικό. Και η γραφική ύλη περισσεύει στα σχολεία μας και ο ρουχισμός στους νεόφτωχούς μας και το αθλητικό υλικό στα γυμναστήριά μας. Κι ύστερα, όλα αυτά δεν είχαν αγοραστεί για να χρησιμοποιηθούν, αλλά μόνο και μόνο για να πληρωθούν, σε «ολυμπιακές τιμές» βέβαια. Για να δοθεί ένα μπόνους φιλοπατρίας στους προμηθευτές του Δημοσίου, επιλεγμένους πάντα με τα γνωστά αντικειμενικά κριτήρια.
Με τέτοια περισσεύματα λοιπόν, ποιος ο λόγος να απορούμε ή να ανησυχούμε για τα ελλείμματα;

Πηγή : www.kathimerini.gr

Αναβίωση προβληματικών επιχειρήσεων

του Βασίλη Γεώργα

Τιτάνιο έργο από την κυβέρνηση σε επίπεδο νομοθετικών ρυθμίσεων, αλλά και ενεργό συμμετοχή των τραπεζών στο μέτωπο της διαχείρισης των «κόκκινων» δανείων προϋποθέτει το φιλόδοξο πρόγραμμα που επιδιώκει να υλοποιήσει ο ΣΥΡΙΖΑ για την αναβίωση και επαναλειτουργία δεκάδων κλειστών εργοστασίων σε όλη τη χώρα.

Στην κυβέρνηση εμφανίζονται να έχουν πάρει «ζεστά» το θέμα της αναβίωσης «μάχιμων» βιομηχανικών μονάδων που θα αποτελέσει μοντέλο και για επιχειρήσεις οι οποίες βρίσκονται κοντά στο «λουκέτο», με την αρμόδια υφυπουργό Βιομηχανίας Θεοδώρα Τζάκρη να συνεχίζει στα βήματα που ξεκίνησε ο πρώην γενικός γραμματέας Γ. Τόλιος, ο οποίος πρωτοασχολήθηκε με τις δυνατότητες επαναλειτουργίας της Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας και της βιομηχανίας ξυλείας Shelman.

Αναγνωρίζουν, ωστόσο, πως η προετοιμασία βρίσκεται ακόμη σε εμβρυακό στάδιο και θα χρειαστεί ακόμη πολύς χρόνος μέχρι να ετοιμαστεί το κατάλληλο θεσμικό πλαίσιο που θα διευκολύνει την επαναλειτουργία κλειστών επιχειρήσεων είτε μέσω της απευθείας πώλησής τους σε ενδιαφερόμενους επιχειρηματίες είτε σε κάποιες περιπτώσεις με την ανάληψη της λειτουργίας τους από συνεταιριστικά σχήματα εργαζομένων, κατά το παράδειγμα της ΒΙΟΜΕ, που μετά την πτώχευση της ΦΙΛΚΕΡΑΜ λειτουργεί υπό καθεστώς αυτοδιαχείρισης, αλλά χωρίς να υπάρχει κατάλληλο νομοθετικό πλαίσιο.

Ενα από τα κυριότερα προσκόμματα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή για την υλοποίηση του κυβερνητικού σχεδίου είναι οι περιορισμοί που θέτει το πτωχευτικό δίκαιο, τόσο ως προς την ταχύτητα ολοκλήρωσης των διαδικασιών πτώχευσης επιχειρήσεων, οι οποίες σήμερα διαρκούν χρόνια, όσο και ως προς τη δυνατότητα του Δημοσίου (ΙΚΑ, εφορίες) ή άλλων πιστωτών (π.χ. εργαζόμενοι) να μετοχοποιούν τις αξιώσεις τους και στη συνέχεια να παραχωρούν τη χρήση των εργοστασίων σε ιδιώτες ή σε συνεταιρισμούς εργαζομένων.

Οι τμηματικές εκποιήσεις–πλειστηριασμοί οικοπέδων, μηχανολογικού εξοπλισμού και άλλων πολύτιμων για τη λειτουργία των μονάδων περιουσιακών στοιχείων– είναι επίσης αντικείμενο προβληματισμού.

Ηδη για το θέμα του πτωχευτικού κώδικα και των τροποποιήσεων που είναι απαραίτητες για να λειτουργήσει το σχέδιο της κυβέρνησης γίνεται επεξεργασία από το υπουργείο Δικαιοσύνης και το υπουργείο Εργασίας, ωστόσο δεν αναμένεται να υπάρξουν σύντομα αποφάσεις.

Σκέψεις έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς και για τη θέσπιση φορολογικών και άλλων κινήτρων για την επαναλειτουργία κλειστών εργοστασίων, καθώς και για τη δημιουργία μιας τέτοιας ειδικής κατηγορίας στον νέο Αναπτυξιακό Νόμο, αν και το τελευταίο δεν φαίνεται να αντιμετωπίζεται με θέρμη από το υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης.

Οπως λέει στην «Εφ.Συν.» ο γενικός γραμματέας Βιομηχανίας, Στρατής Ζαφείρης, τα πρώτα σημαντικά βήματα για την προετοιμασία του σχεδίου έχουν γίνει με τη δημιουργία μιας αναλυτικής λίστας 166 βιομηχανιών σε όλη την Ελλάδα που έχουν κλείσει λόγω χρεών ή η πτώχευσή τους παραμένει σε εκκρεμότητα.

Μια από τις βασικότερες προϋποθέσεις του σχεδίου είναι οι εταιρείες να έχουν αποξενωθεί από τον επιχειρηματία-βασικό μέτοχό τους, ώστε να μη θεωρηθεί ότι το Δημόσιο κάνει πλάτες σε συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα.

Πρόκειται ως επί το πλείστον για βιομηχανικές μονάδες τροφίμων (οι κλειστές βιομηχανίες τροφίμων ξεπερνούν τις 1.200 σε όλη την Ελλάδα), κλωστοϋφαντουργίες, βιομηχανίες μεταλλευμάτων, μηχανολογικού εξοπλισμού, επεξεργασίας ξύλου και συγκεκριμένα για 28 εταιρείες στη Θεσσαλονίκη, άλλες 26 στην Κομοτηνή, 14 στον Βόλο, 13 στα Ιωάννινα, 12 στο Ηράκλειο, από 10 στη Λάρισα, στη Λαμία και την Πρέβεζα, 9 στην Πάτρα, 7 στις Σέρρες, 5 στην Ξάνθη, από 4 στην Τρίπολη και την Καβάλα, 3 στη Φλώρινα, 2 στην Αλεξανδρούπολη, άλλες 2 στην Καρδίτσα και από 1 στην Εδεσσα και τον Μελιγαλά.

Κατά την επιλογή που έγινε με τη συνδρομή των Περιφερειών και των τραπεζών, δόθηκε έμφαση σε επιχειρήσεις που είναι εγκαταστημένες σε Βιομηχανικές Περιοχές και Βιομηχανικά Πάρκα, προκειμένου να μην υπάρχουν ζητήματα με τη χωροθέτηση εγκαταστάσεων και τις χρήσεις γης και να μπορούν να προχωρήσουν με μεγαλύτερη ταχύτητα οι διαδικασίες ανανέωσης της άδειας λειτουργίας τους.

Ο οργανισμός Enterprise Greece θα είναι εκείνος που σύμφωνα με τον έως τώρα σχεδιασμό θα αναλάβει αφενός την ταχεία αδειοδότησή τους με διαδικασίες fast track, αλλά και την προετοιμασία αναλυτικών επενδυτικών σχεδίων-προτάσεων προκειμένου να προσελκύσει επενδυτές.

Δεδομένων των περιορισμών του πτωχευτικού κώδικα για τις οφειλές προς το Δημόσιο, το σχέδιο στηρίζεται σε πρώτη φάση στις τράπεζες και το μοντέλο που τους επιτρέπει πλέον την «ενεργητική» διαχείριση των «κόκκινων» επιχειρηματικών δανείων.

Η μετοχοποίηση χρεών, η επαναχρηματοδότησή τους και η αναζήτηση ενδιαφερόμενων επενδυτών από την Ελλάδα και το εξωτερικό που θα είχαν συμφέρον να αποκτήσουν συμμετοχή ή να αναλάβουν τη λειτουργία επιχειρήσεων εφόσον διασφαλιζόταν η βιωσιμότητά τους συμπεριλαμβάνονται στα σχέδια των τραπεζών, καθώς οι τελευταίες έχουν κάθε συμφέρον να κρατήσουν ζωντανή την παραγωγική λειτουργία από το να τεμαχίσουν και να πουλήσουν κομμάτι-κομμάτι τα κουφάρια πολλών υπερχρεωμένων εταιρειών.

Πηγή : www.efsyn.gr

«Δεν γίνεται τίποτα»: το πιο βαρύ φορτίο του καινούργιου χρόνου

του Νικόλα Σεβαστάκη


Το 2016 δεν μπήκε με καλούς οιωνούς. Απρόβλεπτη περιπλοκή στο θρησκευτικό χάος της Μέσης Ανατολής με την έκρηξη μεταξύ Σαουδαράβων σουνιτών και Ιρανών σιιτών, πτώση στην κινέζικη οικονομία, φόβοι για επιστροφή της κρίσης στην εύθραυστη Ευρώπη (απ' όπου, φυσικά, η κρίση δεν έφυγε ποτέ). Μαζί με αυτά, πρέπει να δούμε τις μπάρες στα σύνορα Δανίας και Σουηδίας και ανελεύθερες εκτροπές στην Ανατολική Ευρώπη, χαρακτηριστικά μιας αδιάψευστης οπισθοδρόμησης. Στη δική μας γωνιά συναντά κανείς με αξιοθαύμαστο συγχρονισμό τα κωμικά και τα τραγικά. Την προαγωγή, ας πούμε, του Βασίλη Λεβέντη σε κεντρικό παράγοντα μιας εικαζόμενης αλλαγής στο κυβερνητικό σχήμα. Οι άνθρωποι τα εισπράττουν όλα αυτά με αίσθημα αδυναμίας. Η απογοήτευση είναι ο κυρίαρχος ψυχικός τόνος του καιρού. Περισσότερο ίσως και από τον φόβο. Αλλά η απογοήτευση που οδηγεί σε κυνική αποστασιοποίηση είναι διαιώνιση της κρίσης μες στις συνειδήσεις. Η απογύμνωση της «ριζοσπαστικής Αριστεράς» στο εσωτερικό και η αύξηση του χάους και των ανεξήγητων φαινομένων στον κόσμο γύρω μας φτιάχνουν ένα κράμα παραίτησης και ανορθολογισμού. Μ' ένα άλμα μπορεί να περάσει κανείς από μια αφελή πίστη στην πολιτική βούληση στο «δεν γίνεται τίποτα». Και αυτό το «δεν γίνεται τίποτα» είναι το πιο βαρύ φορτίο του καινούργιου χρόνου. Το ενδεχόμενο, με άλλα λόγια, η αποθάρρυνση να γίνει το μόνιμο συμπέρασμα στις έρευνες των κοινωνικών επιστημόνων. Να επιβραβεύεται διαρκώς η πρόβλεψη για το χειρότερο μ' εκείνο το, άλλοτε γραφικό, αλλά τώρα πολύ επικίνδυνο, «κάθε πέρσι και καλύτερα».

Η αποθάρρυνση πάει τώρα μαζί με την κούφια νοσταλγία που στην πολιτική δεν έχει κανένα νόημα, αφού οι καλές στιγμές δεν επιστρέφουν κατά παραγγελία. Αν κάτι, όμως, κινηθεί θετικά την περίοδο αυτή, πρέπει να αποφύγει τις παγίδες της νοσταλγίας. Να αποφύγει, ας πούμε, τις μιμητικές αναβιώσεις και την τεχνητή επάνοδο στις ιδεολογίες του '90. Το '90 καλοδέχτηκε τη φιλελεύθερη τεχνοκρατική ατζέντα ως «τέλος της Ιστορίας». Το 2016 αναμετριέται, αντίθετα, με συλλογικούς φόβους ασφάλειας και με την καταρρακωμένη αυτοπεποίθηση των μεσαίων τάξεων. Το '90 ήταν η βεβαιότητα της πορείας προς κάποια πλανητική ρύθμιση των συγκρούσεων. Το 2016 είναι η βεβαιότητα για επέκταση της αιμορραγίας σε πολλά και διαφορετικά σύνορα του κόσμου. Το '90 είχε αρκετή καπιταλιστική αισιοδοξία, τουλάχιστον στην αφετηρία του. Το 2016 είναι γεμάτο σκεπτικισμούς και δυσθυμίες: όχι αντικαπιταλισμούς αλλά αντιφιλελεύθερους και εθνικιστικούς τόνους. 

Η όποια ελληνική επανεκκίνηση δεν μπορεί να αγνοήσει αυτές τις μεγάλες διαφορές. Το ερώτημα είναι, όμως, πώς μεταφράζει κανείς την αλλαγή εποχής. Ο Τζον Ντιούι, φιλοσοφική φυσιογνωμία του αμερικανικού πραγματισμού, έλεγε ότι υπάρχουν δύο εκδοχές να προσαρμόζεται κανείς στην πραγματικότητα. Η πρώτη είναι η σχεδόν παθητική συγκόλληση με το επικρατούν δεδομένο, με το ρεύμα. Αν, για παράδειγμα, ο κυρίαρχος τόνος στη σημερινή Ευρώπη είναι προς τα δεξιά, προς τον συντηρητισμό και τον εθνικισμό, αυτή η εκδοχή προσαρμογής θα ήταν το να μετακινηθείς κι εσύ πολιτικά και πνευματικά προς τα εκεί.
 Μια άλλη σημασία της προσαρμογής, αντίθετα, περιλαμβάνει την αναγνώριση των δεδομένων, αλλά όχι αναγκαστικά την αποδοχή τους. Στην πολιτική υπάρχει πάντα η κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στην παραδοχή μιας κατάστασης και στην αποδοχή της. Το να ξέρουμε κάθε φορά πού βρισκόμαστε και να έχουμε αίσθηση των ορίων είναι το ένα πράγμα. Είναι μια πολύ σημαντική υπόθεση, όπως έδειξε η κακή εμπειρία της «πρώτης φοράς Αριστερά». Αλλά το πώς συνθέτουμε τα υπαρκτά δεδομένα με κάποιες αξίες και, κυρίως, ποιες ακριβώς αποφάσεις θα πάρουμε για τη ζωή μας είναι άλλο ζήτημα. Εδώ θα κριθεί ίσως και η διαχείριση αυτής της καινούργιας χρονιάς που ξεκίνησε δύσκολα. Το θέμα, εντέλει, είναι η αποθάρρυνση να μη γίνει αντιδραστική νοσταλγία ούτε αφηρημένη επίκληση κάποιων χαμένων ευκαιριών του παρελθόντος. 

Κατά τα άλλα, καλό είναι να ξέρουμε πως ισχύει πάντα ο στίχος του Καρούζου: «Ο χρόνος είναι κοροϊδευτικός. Είναι αμέτοχος σαν τα περίπτερα στην κίνηση»... 

Πηγή: www.lifo.gr

Βανέσα Ρεντγκρέιβ: Οι Έλληνες δείχνουν στον κόσμο πώς είναι να είσαι άνθρωπος

 

Τα Κέντρα Φιλοξενίας Προσφύγων στον Ελαιώνα και το Ελληνικό επισκέφτηκε η Βρετανίδα ηθοποιός Βανέσα Ρεντγκρέιβ, η οποία στο Λονδίνο έχει διοργανώσει πολλές φιλανθρωπικές παραστάσεις για τους πρόσφυγες.
«Ο ελληνικός λαός δείχνει στον κόσμο πώς είναι να είσαι άνθρωπος. Δείχνει στον κόσμο πώς είναι να προσπαθείς να σώσεις τους συνανθρώπους σου. Ευχαριστώ προσωπικά όλους όσους βοηθούν τους πρόσφυγες από όλο τον κόσμο», δήλωσε συγκινημένη η Βρετανίδα ηθοποιός και πρόσθεσε:
«Η Ελλάδα δεν μπορεί να λύσει μόνη της αυτό το πρόβλημα και όμως μας δίνει το πιο σημαντικό μάθημα από όλα. Το μάθημα της ανθρωπιάς».

Πηγή : tvxs.gr

Απαρνούνται τα προνόμιά τους, οι Podemos

από τη  Σίσσυ Μαργώνη 

  

Θέμα ημερών είναι η σύγκληση της Βουλής, που προέκυψε από τις εκλογές της 20ής Δεκεμβρίου, στην Ισπανία και οι εκπρόσωποι του Podemos έλαβαν την απόφαση να αφήσουν στην άκρη τα προνόμια που βάσει νόμου δικαιούνται.
Σύμφωνα με τον ισπανικό Τύπο, οι βουλευτές που εξελέγησαν μαζί με τον Πάμπλο Ιγκλέσιας, θα λαμβάνουν το ποσό των 850 ευρώ μηνιαίως. Όσοι δεν προέρχονται από τη Μαδρίτη κανονικά δικαιούνται επίδομα κατοικίας που φτάνει τα 1.000 ευρώ μηνιαίως. Αυτά τα χρήματα δεν θα τα λάβει κανείς.
Το συγκεκριμένο ποσό έχει και στο παρελθόν προκαλέσει έντονες συζητήσεις στην Ισπανία, καθώς τα τελευταία χρόνια αρκετοί “βετεράνοι” βουλευτές που είχαν πλέον αποκτήσει τη δική τους κατοικία στη Μαδρίτη, το λάμβαναν απλά και μόνο επειδή εκλέγονταν στην περιφέρεια.
Θα κρατήσουν πάντως τα iPad και τα iPhone που χορηγούνται στους βουλευτές και αυτό επειδή πρόκειται για συγκεκριμένα μοντέλα με ειδικές προδιαγραφές σε θέματα ασφαλείας.
Οι 69 βουλευτές που εξελέγησαν τον Δεκέμβριο δέχτηκαν επίσης να απαρνηθούν τις βουλευτικές συντάξεις και άλλες παροχές, όπως για παράδειγμα τα 3.000 ευρώ για μετακινήσεις με ταξί ή το δωρεάν ίντερνετ στο σπίτι.

Πηγή :  we24.g

 

Τι προβλέπει το σχέδιο Κατρούγκαλου για το νέο ασφαλιστικό

Επιβαρύνσεις σε εκατοντάδες χιλιάδες αγρότες, ελεύθερους επαγγελματίες και αυτοτελώς απασχολούμενους προβλέπει το σχέδιο Κατρούγκαλου για το νέο ασφαλιστικό.
Στην περίπτωση των ελεύθερων επαγγελματιών του ΕΤΑΑ και του ΟΑΕΕ, από 1/1/2017 προβλέπεται μηνιαία ασφαλιστική εισφορά για τον κλάδο σύνταξης, ύψους 20% επί του μηνιαίου εισοδήματός τους, όπως αυτό καθορίζεται είτε με βάση το καθαρό φορολογητέο αποτέλεσμα, από την ασκούμενη δραστηριότητά τους κατά το προηγούμενο φορολογικό έτος, είτε με βάση την καθαρή αξία των παρεχόμενων μηνιαίως ή σε άλλη τακτική χρονική βάση, υπηρεσιών του τρέχοντος έτους για το οποίο εκδίδονται δελτία παροχής υπηρεσιών, τιμολόγια ή αποδείξεις επαγγελματικής δαπάνης.
Σε καμία περίπτωση η μηνιαία ασφαλιστική εισφορά δεν είναι χαμηλότερη από το 20% του εκάστοτε προβλεπόμενου κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού άνω των 25 ετών, ήτοι 117 ευρώ.
Διατάξεις νόμου που προβλέπουν την καταβολή μειωμένων ασφαλιστικών εισφορών για τους ασφαλισμένους προερχόμενους από το ΕΤΑΑ, κατά την πρώτη πενταετία υπαγωγής στην ασφάλιση, καταργούνται από 1/1/2017
Στο σχέδιο δεν περιλαμβάνεται αύξηση των εισφορών για την κύρια ασφάλιση. Αυτές παραμένουν στο 20%, επί των πάσης φύσεως αποδοχών των εργαζομένων και κατανέμεται κατά 6,67% σε βάρος των ασφαλισμένων και κατά 13,33% σε βάρος των εργοδοτών.
Το ανώτατο όριο ασφαλιστέων αποδοχών για τον υπολογισμό της μηνιαίας ασφαλιστικής εισφοράς των μισθωτών και των εργοδοτών, ορίζεται στο δεκαπλάσιο του ποσού που αντιστοιχεί στον εκάστοτε προβλεπόμενο κατώτατο βασικό μισθό άγαμου μισθωτού άνω των 25 ετών, ήτοι 5.860 ευρώ.
Για τις περιπτώσεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα, των ΔΕΚΟ και των τραπεζών που υπάρχουν διαφορετικά ποσοστά ασφάλισης, προβλέπεται σταδιακή αναπροσαρμογή από 1/1/2017 και εφεξής.
Μεγάλοι χαμένοι θεωρούνται οι αγρότες, για τους οποίους προβλέπεται ανεξαρτήτως του χρόνου υπαγωγής στην κοινωνική ασφάλιση, από 1/1/2017 η καταβολή εισφοράς στον κλάδο κύριας σύνταξης επί του εισοδήματός τους, όπως αυτό καθορίζεται με βάση το καθαρό φορολογητέο εισόδημα από την ασκούμενη αγροτική δραστηριότητα κατά το προηγούμενο οικονομικό έτος.
Σταδιακά, έως το 2019 το συνολικό ποσοστό αυξάνεται από 7% σήμερα, σε 20%. Αναλυτικά, έως 31.12.2016 το ύψος του ποσοστού υπολογισμού ασφαλίστρου κλάδου σύνταξης αυξάνεται κατά 3 ποσοστιαίες μονάδες και διαμορφώνεται σε ποσοστό 10%. Κατά το έτος 2017 το ποσοστό επί του φορολογητέου εισοδήματος διαμορφώνεται σε 14%, από 1/1/2018 αυξάνεται σε 17% και από 1.1.2019 διαμορφώνεται στο τελικό 20%. Κατώτατο ασφαλιστέο εισόδημα για τους αγρότες, ορίζονται τα 468 ευρώ το μήνα.

Πηγή : www.liberal.gr

Πορτογαλία: Ξεπέρασε την εθνική ζήτηση η παραγωγή αιολικής ενέργειας

 

Τα 4,2 γιγαβάτ έφτασε η μέγιστη παραγωγή αιολικής ενέργειας στην Πορτογαλία, τα ξημερώματα της περασμένης Δευτέρας, ξεπερνώντας για πρώτη φορά την εθνική κατανάλωση ενέργειας, σύμφωνα με στοιχεία της Redes Energéticas Nacionais (REN).
Τα 4,2 γιγαβάτ έφτασε η μέγιστη παραγωγή αιολικής ενέργειας στην Πορτογαλία, τα ξημερώματα της περασμένης Δευτέρας, ξεπερνώντας για πρώτη φορά την εθνική κατανάλωση ενέργειας, σύμφωνα με στοιχεία της Redes Energéticas Nacionais (REN).

Η παραγωγή ενέργειας εκείνη την ημέρα ξεπέρασε κατά 80 μεγαβάτ το προηγούμενο ρεκόρ αιολικής ενέργειας που σημειώθηκε τον Ιανουάριο του 2015, σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης. Μεταξύ των ωρών 02.00 και 05.30 το πρωί, η παραγωγή αιολικής ενέργειας της Πορτογαλίας παρέμεινε πάνω από τη συνολική ζήτηση ενέργειας.
Συνολικά, τα αιολικά πάρκα στη χώρα παρήγαγαν 86,5 γιγαβατώρες εκείνο το 24ωρο, που ισοδυναμούν με το 65 τοις εκατό της εθνικής ζήτησης για εκείνη την ημέρα. Ωστόσο, την επόμενη ημέρα σημειώθηκε σημαντική πτώση της παραγωγής, στις 29,6 γιγαβατώρες.
Η Πορτογαλία διαθέτει σήμερα ισχύ περίπου 4,95 γιγαβάτ εγκατεστημένης αιολικής ενέργειας, καθιστώντας την τη δεύτερη πιο σημαντική ανανεώσιμη πηγή ενέργειας στη χώρα, μετά την υδροηλεκτρική ενέργεια. Η κυβέρνηση της Πορτογαλίας σκοπεύει να αυξήσει το μερίδιο των ανανεώσιμων πηγών στο ενεργειακό μείγμα στο 31 τοις εκατό έως το 2020. Ο στόχος κρίνεται πλέον ως εύκολα εφικτός, καθώς το ποσοστό αυτό είχε ήδη φτάσει το 25,7 τοις εκατό στα τέλη του 2013.
Εξάλλου, η ιβηρική χώρα έχει ήδη μειώσει την εξάρτησή της στα ορυκτά καύσιμα από το 85 στο 72 τοις εκατό, εν μέρει χάρις και στην ώθηση από τις επενδύσεις πράσινης ενέργειας που έχουν λάβει χώρα τα τελευταία χρόνια.

Πηγή: www.skai.gr

Η Ανθρωπιά και η Λογική βγαίνουν ενισχυμένες

του Κώστα Καλλίτση

 Πρέπει να υποστείλουμε σημαία ενώπιον της οικονομικής ύφεσης, της ανεργίας, της φτωχοποίησης όλο και ευρύτερων τμημάτων της κοινωνίας μας; Μήπως να το πάρουμε απόφαση ότι τα παιδιά μας θα αναζητούν μια δημιουργική ζωή μακριά μας, γιατί η πατρίδα δεν μπορεί να τους την προσφέρει; Είναι ίσως κάπου γραφτό, μοιραίο, η Ελλάδα να μένει πίσω, ανήμπορη και αμήχανα να παρακολουθεί την απόσταση από την άλλη Ευρώπη και τον κόσμο να μεγαλώνει; Μήπως να συμβιβαστούμε με τη καταθλιπτική ιδέα ότι έχουμε μπει σε ένα τούνελ δίχως τελειωμό όπου, και όταν ακόμη νομίζουμε ότι φαίνεται φως, δεν είναι παρά το σέλας μιας ατέλειωτης πολικής νύχτας;

Ο κίνδυνος δεν είναι αμελητέος. Επί οκτώ συνεχή χρόνια η ύφεση φεύγει και, τελικά, μένει. Κυβερνήσεις αλλάζουν, όλο το τόξο από δεξιά μέχρι αριστερά έχει παρελάσει, όλες υπόσχονται καλύτερες ημέρες, τελικά έρχονται δυσκολότερες. Προσδοκίες γεννιούνται και πριν αλέκτορα φωνήσαι, διαψεύδονται. Με τόσες και εκκωφαντικές διαψεύσεις, καμιάς κοινωνίας η αυτοεκτίμηση δεν θα μπορούσε να μείνει ανέπαφη. Η δική μας δεν είναι εξαίρεση του κανόνα. Πολλώ μάλλον, καθώς το ευρύτερο πολιτικό σύστημα, περιλαμβανομένων μεγάλων μέσων ενημέρωσης, έχει επιλέξει τον ρόλο του σερβιτόρου κουτσομπολιού και αυτολύπησης, προσποιούμενο ότι έτσι επιτελεί την κοινωνική αποστολή του – ενώ, στα αλήθεια, τυφλά τοκίζει στην ανθρώπινη δυστυχία.
Ευτυχώς, μέσα στις σκληρές συνθήκες των τελευταίων χρόνων, έχουν γεννηθεί και ισχυρές αντικαταθλιπτικές δυνάμεις.
Πιστεύω πως ό,τι καλύτερο και ελπιδοφόρο έχει εμφανιστεί στην Ελλάδα της κρίσης, είναι το μαζικό για τα ελλαδικά δεδομένα (έπειτα από 10ετίες) κίνημα ανθρώπινης αλληλεγγύης. Είναι η ανθρώπινη αλυσίδα των δεκάδων χιλιάδων εθελοντών, που με υποδειγματική ανιδιοτέλεια και με σεμνότητα στέκονται πλάι σε όλους όσοι έχουν ανάγκη, αυτοί που οργανώνουν συσσίτια, ψάχνουν στέγη για τους άστεγους, περιποιούνται τους πρόσφυγες συνανθρώπους μας, ξοδεύουν από το περίσσευμα της ψυχής τους για να προφυλάξουν τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα από δηλητηριώδεις κινδύνους που παραμονεύουν, αυτοί που φροντίζουν τους κατατρεγμένους και τους ηττημένους. Είναι η ζωογόνος δύναμη της Ανθρωπιάς.
Η άλλη αντικαταθλιπτική δύναμη πηγάζει από μια νέα αυτογνωσία. Μέσα σε βασανιστικές συνθήκες, έστω αργά και βασανιστικά αλλά, πάντως, σταθερά αποκτάμε μια νέα ωριμότητα. Η Ελλάδα έστειλε στο περιθώριο το λόμπι της δραχμής, με συντριπτική πλειοψηφία αποφάσισε ότι θέλει να είναι μέρος της Ευρωζώνης. Υπέγραψε με εξίσου συντριπτική πλειοψηφία μια νέα συμφωνία με την Ευρώπη και με δημοκρατικές εκλογές έδωσε εντολή στην κυβέρνηση να την εφαρμόσει. Και, μετά από δύσκολα χρόνια, κατανοεί ότι η εποχή των ελλειμμάτων υπέρ «πελατών» πρέπει να είναι παρελθόν. Οτι το κράτος πρέπει να προσαρμοστεί στις σύγχρονες ανάγκες. Οτι η διαφθορά πνίγει την ανάπτυξη. Κι ότι εκείνη η επιχειρηματικότητα που σέβεται νόμους και τον κόσμο της εργασίας, έχει μοναδικό και αναντικατάστατο ρόλο. Η αυτογνωσία γεννά τη μεταρρυθμιστική δύναμη της Λογικής.
Αν νομίζετε ότι αυτά είναι λίγα και, ενδεχομένως, ανάξια λόγου, αναλογιστείτε τι χάσαμε τις τελευταίες 10ετίες και γιατί το χάσαμε.
Οταν οι ρυθμοί οικονομικής μεγέθυνσης ήταν σταθεροί και υψηλοί, αδιαφορούσαμε για το κοινωνικό κράτος που είχε ευτελιστεί σε πελατειακό. Αδιαφορούσαμε που αντί να ενισχύονται οι αδύναμοι οικονομικά, οι κοινωνικοί πόροι ενίσχυαν όσους δεν είχαν ανάγκη – τους «πελάτες». Οταν οι συντάξεις ήταν μερικά χιλιάρικα τον μήνα από τα «ευγενή» ή άλλα Ταμεία, εθελοτυφλούσαμε, αρνιόμασταν να δούμε την ανάγκη μεγάλης μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού. Τότε ακόμα που «ο θεός έβρεχε λεφτά», δεν μας ενοχλούσε που η απορρόφηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων γινόταν με κριτήρια που άφηναν σωρό κουφάρια εργοστασίων και καθυστέρησαν, αντί να αναπτύξουν, την αγροτική παραγωγή. Ακόμα και στα πρόθυρα της κρίσης, στη φαυλότατη διακυβέρνηση της 5ετίας 2004-2009, το κράτος ανεύθυνα φορτωνόταν με χιλιάδες ρουσφέτια. Και, βέβαια, σταθερά, επί δεκαετίες, ενώ το γενικό επίπεδο των εισοδημάτων αυξανόταν, αντί για μεταρρύθμιση υπέρ της δικαιοσύνης και της ανάπτυξης, το βροντώδες «λαϊκό» αίτημα ήταν... «να μπει τέλος στη λιτότητα»! Τώρα, έχουμε μάθει τι, αλήθεια, σημαίνει λιτότητα...
Ισχυρίζομαι ότι ένας βασικός λόγος που χάσαμε πολλά τρένα, είναι επειδή η δημαγωγία νικούσε κατά κράτος τόσο την ανθρωπιά όσο και τη λογική. Οτι μέσα από την κρίση αυτές βγαίνουν ενισχυμένες. Οτι αυτό είναι μια σημαντική κατάκτηση. Και, πάντως, ένα ισχυρό αντικαταθλιπτικό.
 Καλή χρονιά.

Πηγή : www.kathimerini.gr

Μέτωπο αντίστασης

του Τάσου Παππά

Το ασφαλιστικό θεωρείται «η μητέρα των μαχών». Οχι όμως όπως την εννοούν όσοι συνδέουν το αποτέλεσμά της με τη συνοχή της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, προσδοκώντας μια κακή για την κυβέρνηση εξέλιξη που θα προκαλέσει την πτώση της, χωρίς βεβαίως να μπαίνουν στον κόπο να σκεφτούν ποιο θα είναι το διάδοχο σχήμα και ποια πολιτική θα μπορούσε να εφαρμόσει.

Είναι όντως «η μητέρα των μαχών», γιατί από την έκβασή της θα επηρεαστεί το επίπεδο ζωής των σημερινών συνταξιούχων και θα κριθεί το μέλλον των ανθρώπων που ευελπιστούν πως στο τέλος του εργασιακού βίου τους θα πάρουν μια αξιοπρεπή σύνταξη.

Το ασφαλιστικό σύστημα δεν είναι βιώσιμο. Σ’ αυτό συμφωνούν οι πάντες, από το ΔΝΤ μέχρι το ΚΚΕ. Επίσης, οι πάντες συμφωνούν ότι η βασική αιτία που το πρόβλημα έχει επιδεινωθεί σε δραματικό βαθμό είναι η έλλειψη πόρων. Και πώς να μη συμβαίνει αυτό όταν η ανεργία είναι εκτός ελέγχου, η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα στα όρια του αφανισμού, η απλήρωτη εργασία θάλλει, η μαύρη οικονομία καλά κρατεί και η εισφοροδιαφυγή δεν συλλαμβάνεται.

Το πώς και το γιατί φτάσαμε έως εδώ είναι μια μεγάλη συζήτηση. Ο νεοφιλελευθερισμός και τα κόμματά του χρεώνουν την ευθύνη στο σπάταλο κράτος, στα υπερδιογκωμένα κοινωνικά δίκτυα που συντηρούνταν από τον εξωτερικό δανεισμό, αλλά και στις υπερβολικές απαιτήσεις των συνδικάτων που υιοθετήθηκαν από τις κυβερνήσεις την περίοδο της Μεταπολίτευσης, οι οποίες για να εδραιωθούν στην εξουσία έστησαν εκτεταμένους και φαύλους πελατειακούς μηχανισμούς.

Προφανώς τα κόμματα του συναινετικού δικομματισμού ευθύνονται για το σημερινό χάλι (κακοδιαχείριση, λεηλασία των αποθεματικών των Ταμείων, σκανδαλώδεις ρυθμίσεις σε φίλα προσκείμενα οικονομικά συμφέροντα).

Σίγουρα υπήρξαν ακρότητες από τμήματα του συνδικαλιστικού κινήματος (τη λεγόμενη εργατική αριστοκρατία). Βεβαίως το σύστημα επιβαρύνθηκε από τις μαζικές πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και από τα θηριώδη εφάπαξ ορισμένων κλάδων.

Ωστόσο, αυτή η ερμηνεία είναι κατάφωρα μεροληπτική ταξικά γιατί αφήνει έξω από την κριτική τις εγκληματικές πολιτικές των μνημονίων που βύθισαν τη χώρα στην ύφεση. Αν περάσουν οι προτάσεις των δανειστών, οι κύριες συντάξεις θα μειωθούν 12% με 13% σύμφωνα με τον καθηγητή Σάββα Ρομπόλη, οι απόψεις του οποίου στηρίζονται σε εμπεριστατωμένες μελέτες και γι’ αυτό δύσκολα αμφισβητούνται με ορθολογικά επιχειρήματα.

Εδώ όμως δεν έχουμε να κάνουμε με συνομιλητές που λειτουργούν με κριτήρια οικονομικής λογικής (αν το έκαναν θα διόρθωναν τα χοντρά λάθη τους) -ούτε νιώθουν αλληλέγγυοι απέναντι σ’ ένα μέλος της ευρωζώνης που βασανίζεται έξι χρόνια τώρα-, αλλά με δογματικούς που εστιάζουν το μίσος τους στην εργασία και στον δημόσιο τομέα και έχουν βάλει στόχο να ξεθεμελιώσουν ό,τι έχει απομείνει από το έτσι κι αλλιώς χωλαίνον κοινωνικό κράτος.

Η απάντηση στην επίθεση των δανειστών δεν μπορεί να είναι ούτε η ενδοτική λογική του τύπου «τι να κάνουμε, πρέπει να δεχτούμε όσα μας λένε, αλλιώς θα μας διώξουν από την ευρωζώνη», γιατί είναι γνωστό ότι τα τσακάλια βάζουν στο μάτι τους λιπόψυχους, ούτε η επαναστατική ανυπομονησία του παλιού και του νέου αριστερισμού, που μοιράζει ποινές στους προδότες και φαντασιώνεται εξεγέρσεις τρεις φορές την εβδομάδα, ούτε ο μιζεραμπιλισμός ενός απολιθωμένου μαρξισμού, που πιστεύει ότι όσο τα πράγματα πάνε χειρότερα για την κοινωνία τόσο το καλύτερο για το κίνημα, ούτε φυσικά ο τεμπέλικος μαξιμαλισμός, που παραπέμπει τα πάντα στον σοσιαλισμό και καταγγέλλει ως επικίνδυνη και παραπλανητική οποιαδήποτε πολιτική προσπαθεί να εξημερώσει το σύστημα και να ανακουφίσει τις λαϊκές τάξεις.

Η απάντηση μπορεί να προέλθει από τις «αμέτρητες μικρές πράξεις αντίστασης των απλών ανθρώπων» (Χάουαρντ Ζιν), που για να έχουν προοπτική ευδοκίμησης πρέπει να πλαισιωθούν και να στηριχτούν από ένα μέτωπο στο εσωτερικό της χώρας το οποίο με συγκεκριμένες προτάσεις θα αντικρούει τις ιδέες των δανειστών, δηλώνοντας ταυτοχρόνως με εμφατικό τρόπο ότι δεν πρόκειται να δεχτεί, ανεξαρτήτως του κόστους, τις βάρβαρες μεθοδεύσεις τους.

Μια ελάχιστη βάση συνεννόησης ανάμεσα στα κόμματα έχει διαμορφωθεί παρά τη δημόσια ρητορική τους. Κανένα δεν συζητά το ενδεχόμενο νέας μείωσης των κύριων συντάξεων. Το λένε συνεχώς, απομένει να το διατρανώσουν στην πράξη. Χρειάζεται όμως να κάνουν και το επόμενο βήμα: να επεξεργαστούν δηλαδή εναλλακτικές λύσεις για την εξεύρεση πόρων.

Κάποιες σκέψεις έχουν πέσει στο τραπέζι, όπως είναι η φορολόγηση των τραπεζικών συναλλαγών και του τζόγου, η μείωση του συντελεστή αναπλήρωσης για τις πιο υψηλές συντάξεις και η αύξηση για τις πιο χαμηλές, η στήριξη του ασφαλιστικού συστήματος από τα έσοδα που θα προκύψουν από τις αποκρατικοποιήσεις και από την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας των Ταμείων.

Αν οι δανειστές έχουν απέναντί τους ένα μπλοκ σοβαρό και αποφασισμένο να συγκρουστεί μαζί τους για ό,τι θεωρεί κρίσιμο για το μέλλον της χώρας και βεβαίως αν δεν βρουν στο πολιτικό και επικοινωνιακό σύστημα τις συνήθεις πρόθυμες ντουντούκες για να μεταδώσουν τα μηνύματά τους, ίσως αναθεωρήσουν τη στάση τους.

Διαφορετικά, πολύς κόσμος θα μπει στον πειρασμό να αναρωτηθεί αν έχει νόημα να παραμένεις σε μια συλλογικότητα όπου κυριαρχούν η ζωώδης απληστία του γερμανικού ιμπεριαλισμού και η νοσηρή εκδικητικότητα των οικονομικών ελίτ.

Πηγή : www.efsyn.gr

Κακός καιρός ο φυσικός;

του Παντελή Μπουκάλα

Δ​​εν πρόλαβε να ’ρθει ο καιρός στα ίσα του, να γίνει χειμώνας ο χειμώνας, κι αρχίσαμε να κακοκαιρολογούμε. «Σφοδρή κακοκαιρία», «βαρύς χιονιάς», «ιλιγγιώδης πτώση της θερμοκρασίας», κτλ. Μα είναι στ’ αλήθεια κακοκαιρία οι πέντε βαθμοί στο σμίξιμο του Δεκέμβη με τον Γενάρη, του 2015 με το 2016; Είναι κακοκαιρία μια βροχή ή λίγο χιόνι στα ορεινά τέτοια εποχή; Είναι κακό τελικά το φυσικό, το ημερολογιακώς αναμενόμενο, το εύλογο;
Αφού μάθαμε, σαν Νότιοι, ότι καλοκαιρία είναι από 25 βαθμούς και πάνω, το να έρχεται επιτέλους ο καιρός στον εαυτό του, έστω για λίγο (για πολύ λιγότερο σε σχέση με τα προ εικοσαετίας δεδομένα), μας φαίνεται κακό, ψυχρό κι ανάποδο. Κοινωνικά, ναι, είναι βαρύ. Γιατί θα αναγκαστούμε να κάψουμε τα μετρημένα ευρώ μας σε πετρέλαιο ή ξύλα για το τζάκι. Κι αν δεν έχουμε ευρώ, όπως δεν έχουν όλο και περισσότεροι στα χρόνια της κρίσης, θα κάψουμε χαρτομάνι μαζεμένο από τα σκουπίδια ή παλιές καρέκλες, με τα λείψανα της μπογιάς τους μαζί. Και θα ντουμανιάσουμε την πόλη. Και ύστερα είναι και οι άστεγοι, οι έκθετοι στο αγιάζι. Δικοί μας και ξένοι. Αυτοί ναι. Θα δοκιμαστούν ξανά. Και θα δοκιμάσουν την αλληλεγγύη μας και την ετοιμότητα της πολιτείας. Που πρέπει να κάνει το καθήκον της πρωτίστως όταν αποχωρούν οι κάμερες, που σπεύδουν να καταγράψουν στιγμιότυπα επιδεικτικής φιλανθρωπίας για να καλύψουν τα αγχωμένα και αγχωτικά εορταστικά προγράμματά τους.
Αν οι λέξεις εξακολουθούν να ανταποκρίνονται στη φυσική πραγματικότητα, κακός καιρός (το ξαναλέω, για όσους δεν είναι αναγκασμένοι να πολεμήσουν το κρύο δίχως σκέπη από πάνω τους) δεν είναι οι πέντε βαθμοί στην καρδιά του χειμώνα, αλλά οι είκοσι. Κακός καιρός, όχι καλός, όχι ταιριαστός, όχι αντίστοιχος του ημερολογίου, είναι να τρελαίνονται κερασιές κι αμυγδαλιές και ν’ ανθίζουν όλο και νωρίτερα. Να βγαίνουν χριστουγεννιάτικα τα πασχαλιάτικα λουλούδια, όπως στη Ρωσία. Να πέφτουν σε σύγχυση τα αποδημητικά και να μην πέφτουν σε χειμερία νάρκη όσα ζωντανά το συνήθιζαν αυτό επί χιλιετίες. Κακός καιρός είναι να ’χει δεκεμβριάτικα ο Βόρειος Πόλος υψηλότερη θερμοκρασία από την Καλιφόρνια.
Δεν είναι παραξενιές της φύσης όλα τούτα. Ούτε έβαλε μπροστά η Γαία κάποιο αυτοθεραπευτικό σχέδιο, όπως πρεσβεύουν οι μυστικιστές μιας κάποιας οικολογίας. Είναι η ζημιά που προκάλεσαν στο κλίμα, στον καιρό, στον πλανήτη οι καλικάντζαροι με την ασωτία και την απληστία τους. Οι πραγματικοί καλικάντζαροι. Οι επί γης και όχι οι εντός της. Που πριονίζουν το κλαδί του μέλλοντος θαρρείς κι ο κόσμος τελειώνει μαζί τους. Και πού και πού νανουρίζουν την ενοχή τους, διαβάζοντάς της τα κείμενα των κλιματικών συμφωνιών που υπογράφουν για να μεταθέσουν τη λύση στο ήδη πριονισμένο μέλλον. Οπως περίπου συνέβη με τη συμφωνία του Παρισιού. Που υπόσχεται πολύ περισσότερα απ’ όσα θα επιβάλει πράγματι. Και πολύ λιγότερα απ’ όσα θα όφειλε να επιβάλει.

Πηγή : www.kathimerini.gr

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ