Η δίκη του Χάιντς Ρίχτερ. ποιο είναι το επίδικο;

του Αντώνη Λιάκου

 

Η δίκη εναντίον του Γερμανού ιστορικού Χάιντς Ρίχτερ, αν δεν εκφυλιστεί σε θλιβερή φαρσοκωμωδία, κινδυνεύει να εκθέσει την Ελλάδα, στα μάτια τα δικά μας αλλά και διεθνώς, ως μια χώρα ανελεύθερη. Το δικαστήριο της Κρήτης δεν δικάζει ούτε την ιστορία, ούτε την αλήθεια, ούτε την επιστήμη, ούτε το φιλελληνισμό, όπως έσπευσαν πολλοί να δηλώσουν. Δικάζει απλώς –και πολύ κακώς– την ελευθερία της γνώμης, την ελευθερία της έκφρασης, την ελευθερία να διατυπώνει κανείς τις απόψεις του δημοσίως. Η ελευθερία της γνώμης σημαίνει ότι το να διατυπώνει κανείς σωστές ή λάθος προτάσεις δεν είναι υπόθεση ούτε του κράτους, ούτε της αστυνομίας, ούτε των δικαστηρίων. Δεν έχει καμιά σημασία αν ο Ρίχτερ έχει ή δεν έχει δίκιο, αν διάβασε ή όχι το τελευταίο ιστορικό πόνημα που διάβασε και ο Γ. Μαργαρίτης που ξιφούλκησε εναντίον του. Καμιά. Αν η ελευθερία της γνώμης ήταν η ελευθερία του αληθούς και η απαγόρευση του λάθους, θα ζούσαμε υπό στυγνή ολοκληρωτική δικτατορία. Ελευθερία σημαίνει το δικαίωμα να εκφέρω γνώμες που μερικοί τις θεωρούν λάθος, άλλοι σωστές, και κάποιοι τρίτοι αδιάφορες. Όταν βλέπουμε επομένως τα δικαστήρια να γίνονται τόπος ανταλλαγής επιχειρημάτων για την ιστορία, υπέρ ή κατά του υπόδικου, θα πρέπει να ανησυχούμε. Είναι γελοίο και μαζί επικίνδυνο. Επιπλέον, η δίκη αυτή είναι ατελέσφορη. Ο υπόδικος συγγραφέας γράφει και δημοσιεύει στο εξωτερικό. Το επίδικο μάλιστα βιβλίο είναι εξαντλημένο από καιρό στην Ελλάδα. Κανονικά οι δικαστικές αρχές μόλις είχαν παραλάβει τη μηνυτήριο αναφορά θα έπρεπε κατευθείαν να την αρχειοθετήσουν. Γιατί δεν το έκαναν;
Δεν αρκεί να καταδικάσουμε τη δίωξη αυτή. Είναι σημαντικότερο να αναρωτηθούμε το γιατί συνέβη. Γιατί οι δικαστικές αρχές δεν αρχειοθέτησαν ευθύς εξαρχής την υπόθεση αυτή; Γιατί δεν τέθηκε από όλους με σαφήνεια το ανύπαρκτο του αδικήματος; Τι σημαίνει αυτό; Μήπως ότι η συνείδηση που έχουμε για την ελευθερία και τη δημοκρατία είναι αβαθής, για να μην πω επιδερμική; Αυτοί που πήραν τη μηνυτήρια αναφορά του στρατηγού στα χέρια τους δεν πέρασαν από τις νομικές σχολές της χώρας; Και όμως η παράδοση του νομικού φιλελευθερισμού απλώνεται σε δυο αιώνες στη Ελλάδα. Ποια ιδεολογία επικρατεί στο δικαστικό σώμα; Αλλά και ο στρατηγός που έκανε τη μηνυτήρια αναφορά; Μετά το 1974 δεν αποφασίσαμε ότι ο στρατός θα πρέπει να διαπαιδαγωγηθεί στις βασικές αρχές της ελευθερίας και της δημοκρατίας ώστε να τις θεωρεί αυτονόητες; Δεν διδάσκεται συνταγματικό δίκαιο και δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις στρατιωτικές σχολές; Ωστόσο, όταν τόσοι πολλοί υποστηρίζουν τη δίωξη, όπως δημοσιογράφοι ή άλλα δημόσια πρόσωπα σε τοπική ή εθνική κλίμακα, αυτό δεν μας λέει κάτι για την αποτυχία της εκπαίδευσης να διαπαιδαγωγήσει δημοκρατικούς πολίτες;
Αυτή η δίκη έγινε με τις διατάξεις του αντιρατσιστικού νόμου. Μαζί με άλλους ιστορικούς είχαμε διαμαρτυρηθεί και πριν και κατά τη διάρκεια της ψήφισης του νόμου αυτού ότι οι διατάξεις του περί γενοκτονιών, εκτός του γεγονότος ότι στρέφονται εναντίον της ελευθερίας της γνώμης, θα αποδειχτούν επικίνδυνες ιδιαίτερα για την έκφραση ιστορικής γνώμης. Ποια απόδειξη μεγαλύτερη από αυτή τη δίκη; Κι όμως πολλοί που διαμαρτύρονται τώρα, τότε είχαν αποδεχτεί αυτές τις διατάξεις. Το τίμημα για να ψηφιστεί το αντιρατσιστικό ήταν η αποδοχή της δυνατότητας αστυνόμευσης της ιστορικής σκέψης στα θεωρούμενα ως κομβικά εθνικά θέματα. Σκελετός στο ντουλάπι; Μια αποκωδικοποίηση των δημόσιων λόγων και αντιπαραθέσεων γύρω από το αντιρατσιστικό και τις γενοκτονίες θα δείξει ότι υπάρχουν κι άλλοι σκελετοί, δυσδιάκριτοι αλλά εξίσου τρομακτικοί.
Τέλος, γιατί συμβαίνουν τόσο συχνά αντιπαραθέσεις, δικαστικές ή άλλες, γύρω από την ιστορία; Από τις αρχές του 1990, με επαναλαμβανόμενη συχνότητα και ένταση, οι πολιτισμικές αντιπαραθέσεις αφορούν την ιστορία (Μακεδονικό, Γενοκτονίες, Ταυτότητες, Εγχειρίδιο Ιστορίας, Επιθέσεις εναντίον της Ρεπούση, της Δραγώνα, του Φίλη και άλλων). Κάθε φορά υπάρχουν συγκεκριμένες ομάδες που δηλητηριάζουν την ατμόσφαιρα και δημιουργούν ατμόσφαιρα ηθικού πανικού. Ωστόσο το ερώτημα είναι: γιατί τα καταφέρνουν; Γιατί και πώς εξασφαλίζουν την προσοχή; Γιατί επιλέγουν την ιστορία ως το κατεξοχήν πεδίο αυτών των αντιπαραθέσεων, και γιατί η ιστορία εξασφαλίζει εθνικό ακροατήριο και μαζική μέθεξη;
Η απάντηση βρίσκεται πρώτον, στη σύγχυση παρελθόντος και ιστορίας που έχει εκρηκτικά αποτελέσματα, και δεύτερον, στο διπλό ρόλο της ιστορίας. Η ιστορία επαγγέλλεται αφενός τη γνώση των παρελθόντων γεγονότων και  των μετασχηματισμών της κοινωνίας και του πολιτισμού, αφετέρου τη δημιουργία ταυτοτήτων. Άλλοτε λοιπόν αποκτά βάρος και προτεραιότητα η γνωσιακή της λειτουργία, άλλοτε η ταυτοτική. Κατ’ αντιστοιχία άλλοτε υπερισχύει η δημόσια ιστορία, και άλλοτε η ερευνητική ιστοριογραφία (κατά κανόνα η πρώτη, κατ’ εξαίρεση η δεύτερη). Αν η ερευνητική ιστοριογραφία προχωρά θέτοντας ερωτήματα και διατυπώνοντας απορίες, η δημόσια ιστορία οργανώνεται και αμύνεται γύρω από απόλυτες και παγωμένες στο χρόνο βεβαιότητες. Αν η πρώτη αλλάζει οπτικές και το σφρίγος της εξαρτάται από τα νέα ερωτήματα που θέτει, η δεύτερη αντλεί κύρος από την προβολή και την καθαγίαση των αληθειών της στο παρελθόν. Έτσι κάθε νέα γνώση ή προοπτική θεωρείται βεβήλωση, αναθεώρηση της ιστορίας, κάτι εξορισμού κακό και καταδικαστέο, όπως η αλλοίωση των ιερών δογμάτων. Αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, γιατί εδώ ακριβώς θέλω να καταλήξω.
Η μέθεξη στη διαμάχη γύρω από την ιστορία, σημαίνει ότι η υποστασιοποιημένη ιστορία (προϋπόθεση και αποτέλεσμα της ταύτισης ιστορίας και παρελθόντος) έχει αντικαταστήσει τη θρησκεία ως δημιουργός ταυτοτήτων. Αυτή είναι μια γενικότερη τάση, παρατηρείται σε όλες τις δυτικές κοινωνίες σε βάθος χρόνου και αναπτύσσεται στο βαθμό που υποχωρεί ο χριστιανισμός ως οργανικό σύστημα πεποιθήσεων και συναισθημάτων. Και στην Ελλάδα συμβαίνει αυτό, αλλά με την ιδιομορφία ότι η θρησκεία είχε πολιτικοποιηθεί και αποκτήσει εθνικά χαρακτηριστικά από τον 19ο αιώνα, πράγμα άλλωστε που έδωσε στην εκκοσμίκευση των νοοτροπιών ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα συνύφανσης του θρησκευτικού ως εθνικού με το εθνικό ως ιερό. Ιερό σημαίνει άβατο, και η είσοδος της ιστορίας στο άβατο του εθνικού ιερού σημαίνει ακύρωση της ιστορίας ως μιας εκκοσμικευμένης πρακτικής. Πάνω στο υπόβαθρο αυτό, που είναι παραγωγικό ως προς την παραγωγή συνειδησιακών στάσεων, αναπτύσσονται διάφορες στρατηγικές που διαπερνούν το πολιτικό φάσμα εγκαρσίως, και κυρίως ένα άγχος που αναζητά να αντισταθμίσει το στραπατσαρισμένο σήμερα με το αρυτίδωτο χτες. Πάντως με τα υλικά αυτά έχει δημιουργηθεί μια νέα εθνικοφροσύνη η οποία θέτει τα όρια και την ατζέντα του τι λέγεται και τι δεν λέγεται στη δημόσια σφαίρα, ποιος επιτρέπεται να μιλά και ποιος όχι. Ακόμη περισσότερο αναδιατάσσει τον πολιτικό χάρτη. Το συνταγματικό τόξο δεν συμπίπτει με το ‘εθνικό’ τόξο.

Πηγή : www.ipyxida.gr

Χάρη στον πρόεδρο των φτωχών η Ουρουγουάη έγινε παγκόσμιος ηγέτης της πράσινης ενέργειας!

 

Χάρη στον πρόεδρο των φτωχών José Mujica η Ουρουγουάη έγινε παγκόσμιος ηγέτης της πράσινης ενέργειας: Παράγει το 95% της ηλεκτρικής ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές!
Ο José Mujica, ο πιο φτωχός πρόεδρος στον κόσμο, ζούσε σε ένα μικρό σπίτι, σε μία φάρμα, με ένα υπνοδωμάτιο μαζί με τη γυναίκα του, τη Lucia Toplansky και τα σκυλιά του (μεταξύ αυτών και τη Manuela, η οποία μετά από ένα ατύχημα έχει μείνει με τρία πόδια).
Έδινε το 90% του μισθού του σε δράσεις αλλήλεγγύης, ηγήθηκε δίνοντας το παράδειγμα σε μία εποχή λιτότητας και κέρδισε την διεθνή καταξίωση γιατί προώθησε πολιτικές εξαιρετικά ριζοσπαστικές: την ελεύθερη χρήση της κάνναβης για ιατρικούς αλλά και για ψυχαγωγικούς λόγους με εθνικοποίηση της παραγωγής της, την θεσμοθέτηση των κοινωνικών δικαιωμάτων, των αμβλώσεων, του γάμου μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών, φιλοξένησε στην εξοχική του κατοικία 100 παιδιά που έμειναν ορφανά κατά τη διάρκεια του συριακού εμφυλίου πολέμου και πριν αποχωρήσει απο την πολιτική είχε καταφέρει ήδη να αναδείξει την Ουρουγουάη σε παγκόσμιο «ηγέτη της πράσινης ενέργειας.»
Πρώην αντάρτης ο πρόεδρος των φτωχών, πέρασε 14 χρόνια φυλακισμένος και αρκετό χρόνο της ζωής του στην απομόνωση, στον πάτο ενός πηγαδιου κι όμως έγινε πρόεδρος και κατέφερε το μεγαλύτερο πλήγμα στον συντηρητισμό υιοθετώντας μια σειρά από κοινωνικούς νόμους, πρωτοποριακούς σε περιφερειακό, ακόμη και σε παγκόσμιο επίπεδο.
Αλλεργικός στο πρωτόκολλο και διεθνής σταρ με τα κηρύγματά του κατά του καταναλωτισμού.
Η θητεία του Jose “Pepe” Mujica, του πρόεδρου της Ουρουγουάης, τελείωσε. Θα μείνει στην ιστορία για την ασυνήθιστη ειλικρίνειά του, την ηγετική του φυσιογνωμία και τις ρητορικές του ικανότητες. Κυρίως όμως, θα τον θυμούνται για την ικανότητά του να μετατρέπει τις ιδέες του σε πράξεις.
Ο Ραμόν Μέντεζ, στη σύνοδο κορυφής του ΟΗΕ στο Παρίσι «έβαλε γυαλιά» σε όλους!
«Η Ουρουγουάη παράγει πλέον το 95% της ηλεκτρικής ενέργειας που χρειάζεται από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας!» Αυτό ανακοίνωσε ο επικεφαλής της πολιτικής για την κλιματική αλλαγή στην χώρα Ραμόν Μέντεζ.
Το εντυπωσιακό επίτευγμα υλοποιήθηκε σε λιγότερα από δέκα χρόνια, χωρίς κρατικές επιδοτήσεις ή επιβαρύνσεις στους πολίτες.
Η Παγκόσμια Τράπεζα και η WWF
Η Παγκόσμια Τράπεζα ανακοίνωσε πως: «Η Ουρουγουάη καθορίζει τις παγκόσμιες τάσεις στις επενδύσεις ανανεώσιμων πηγών ενέργειας».
«Η Ουρουγουάη αναδεικνύεται σε «ηγέτη πράσινης ενέργειας», τονίζει η ανακοίνωση της WWF.
Ο Ραμόν Μέντεζ είπε στη σύνοδο κορυφής:
Ο Ραμόν Μέντεζ, στη σύνοδο κορυφής του ΟΗΕ στο Παρίσι, παρουσίασε ένα από τα πιο φιλόδοξα σχέδια για τη μείωση στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα κατά 88% μέχρι το 2017, σε σύγκριση με το μέσο όρο της περιόδου 2009 – 2013.
«Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας καλύπτουν, είπε,, το 94,5% των αναγκών του πληθυσμού της χώρας – 3,4 εκατομμύρια – για ηλεκτρική ενέργεια, γεγονός που οδήγησε και σε σημαντική μείωση των τιμών του ηλεκτρικού ρεύματος σε σχέση με τον πληθωρισμό. Παράλληλα με την κατάλληλη σύνθεση διαφορετικών ενεργειακών πηγών επιτυγχάνεται καλύτερη ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών – με λιγότερες διακοπές ρεύματος – και μεγαλύτερη ανθεκτικότητα στην ξηρασία.
Στο επίτευγμα της Ουρουγουάης δεν υπάρχουν τεχνολογικά θαύματα, ούτε πυρηνική ενέργεια, ενώ δεν έχει προστεθεί καμία νέα εγκατάσταση υδροηλεκτρικής ενέργειας στο δίκτυο για πάνω από δύο δεκαετίες.
Το κλειδί της επιτυχίας είναι πιο απλό και βασίζεται στη σαφή λήψη αποφάσεων, ένα υποστηρικτικό ρυθμιστικό περιβάλλον και μια ισχυρή εταιρική σχέση μεταξύ του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον πολλαπλασιασμό των ενεργειακών επενδύσεων τα τελευταία πέντε χρόνια, οι οποίες ανέρχονται πλέον στα 7 δισ., ποσό που αντιστοιχεί στο 15% του ΑΕΠ της χώρας!
Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι μια επένδυση. Το κόστος κατασκευής και συντήρησης είναι αρκετά χαμηλό. Εφόσον δοθεί στους επενδυτές ένα ασφαλές περιβάλλον, τότε πρόκειται για ελκυστική επένδυση.
Έχουμε ακόμη αρκετή δουλειά. Ο τομέας των μεταφορών εξακολουθεί να εξαρτάται από το πετρέλαιο. Αλλά η βιομηχανία σήμερα τροφοδοτείται κυρίως από μονάδες συμπαραγωγής βιομάζας:
Αξιοπιστία (μια σταθερή χώρα που ποτέ δεν έχει αθετήσει τις υποχρεώσεις της, ώστε να είναι ελκυστική σε επενδύσεις).
Φυσικό περιβάλλον (άνεμος, ήλιος και μεγάλες ποσότητες βιομάζας από τη γεωργία).
Ισχυρές δημόσιες επενδύσεις (ένας αξιόπιστος εταίρος για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις ― που μπορούν να συνεργαστούν με το κράτος― και ταυτόχρονα δημιουργεί ένα ελκυστικό περιβάλλον λειτουργίας).»
Ο Guardian
Μόλις 15 χρόνια πριν, η κατάσταση στην Ουρουγουάη ήταν τελείως διαφορετική, γράφει ο Guardian.
«Το 2000 το πετρέλαιο αντιστοιχούσε στο 27% των εισαγωγών της Ουρουγουάης και είχε ξεκινήσει η κατασκευή ενός αγωγού φυσικού αερίου από την Αργεντινή.
Τότε η Ουρουγουάη ήταν μια χώρα εξαρτημένη ενεργειακά από την Αργεντινή, όμως σήμερα εξάγει ενέργεια στη γειτονική χώρα.
Τώρα το μεγαλύτερο ποσοστό στις εισαγωγές αφορά στις ανεμογεννήτριες.
Μεγάλη αύξηση καταγράφεται και στη χρήση βιομάζας και ηλιακής ενέργειας, που μαζί με τις υδροηλεκτρικές μονάδες, αντιστοιχούν στο 55% του ενεργειακού μείγματος της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των καυσίμων μεταφορών.
Την ίδια στιγμή ο παγκόσμιος μέσος όρος είναι 12%.»

Πηγή : enallaktikos.gr

Σχεδόν όνειρο

της Αγγελικής Σπανού

Ο stand up comedian Γιώργος Χατζηπαύλου, στη διάρκεια της παράστασής του “Σχεδόν σαράντα”, στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, ρωτά κάποια στιγμή τον 19χρονο Ορέστη που κάθεται στην πρώτη σειρά ποιο είναι το όνειρό του. Του δίνει κάποια λεπτά για να το σκεφτεί και όταν επανέρχεται ακούμε μια απάντηση που δεν θα την έδινε ένας άλλος συνομίληκός του δέκα χρόνια πριν: “Να μπορώ κάποια στιγμή να συντηρώ τον εαυτό μου μόνος μου”. Οχι να κάνει σπουδές στην επιστήμη που τον συγκινεί ούτε να βρει μια ενδιαφέρουσα δουλειά, όχι να ερωτευτεί και να κάνει παιδιά με τη γυναίκα της ζωής του ούτε να ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο, πόσο μάλλον να συμμετάσχει σε μια προσπάθεια για την αλλαγή του, να αφοσιωθεί σε κάποιο συλλογικό όραμα, να αγωνιστεί για ιδέες και αξίες.

Δεν είναι κυνισμός ούτε απλώς χαμήλωμα των προσδοκιών λόγω κρίσης, είναι μια διαφορετική ανάγνωση του μέλλοντος, της ύπαρξης και του άλλου, είναι μια διαφορετική, πολύ σκληρή, νιότη. Λίγο πριν και μετά τα 20 πρέπει να νομίζεις πως μπορείς να κινήσεις τα βουνά, να πιστεύεις ότι όλα μπορούν να γίνουν αλλιώς και να θέλεις να δοκιμάσεις τον δικό σου τρόπο στις σχέσεις σου, στη συμμετοχή σου στο κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό γίγνεσθαι. Μαθαίνεις, ανακαλύπτεις, εξελίσσεσαι, αλλάζεις, παθιάζεσαι, ερευνάς και πιστεύεις, ερωτεύεσαι για πάντα ακόμη και αν τελικά δεν είναι έτσι. Αν τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει σήμερα είναι γιατί η απλή επιβίωση γίνεται πρωταρχικό ιδεώδες και η αναζήτηση μιας ατομικής λύσης είναι η μοναδική ρεαλιστική επιδίωξη.

Δεν είναι μόνο ο 19χρονος Ορέστης, μπορεί να είναι και ο πατέρας του που το μόνο που ονειρεύεται είναι να βγει ο μήνας χωρίς μεγάλες ζημιές και τραύματα και μετά ο άλλος μήνας, ύστερα ο επόμενος -μέχρι το τέλος. Να μην προκύψει ένα πρόβλημα υγείας που η αντιμετώπισή του χρειάζεται χρήματα που δεν υπάρχουν, να μην αλλάξει δραματικά η καθημερινότητα, να μην συντριβεί η προσωπικότητα μέσα σε μια οικονομική και επαγγελματική καταστροφή, να μην διαλυθεί η σχέση μέσα στον εκνευρισμό και τη μιζέρια, να μην απελπιστεί το παιδί ψάχνοντας μάταια πώς θα αυτοσυντηρθεί, να μην χαθούν, τελικά, όλα.

Το χειρότερο είναι πως αυτό που ονειρεύεται ο 19χρονος Ορέστης, το ελάχιστο για τα χρόνια του, να καταφέρει κάποια στιγμή ναι συντηρεί τον εαυτό του μόνος του, δεν είναι καθόλου εύκολο να συμβεί. Μπορεί να ταλαιπωρηθεί μέχρι να το πετύχει, να έχει βιώσει άγρια μοναξιά για να φτάσει μέχρι εκεί, να έχει οργιστεί ή μελαγχολήσει, να μην έχει πια αντοχή για άλλα μικρά και φτωχά όνειρα.

*Η Αγγελική Σπανού είναι δημοσιογράφος

Πηγή : www.metarithmisi.gr

Η ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

του Μάρκου Βλάχου
 
 
Η οικονομική κρίση που ξέσπασε στη χώρα την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα αύξησε τις αντιθέσεις σε υπερθετικό βαθμό. Αυτή η τραγική οικονομική πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα μίας 40χρονης πορείας που χαρακτηρίσθηκε από οικονομικά σκάνδαλα, προνομιακές σχέσεις κυβερνήσεων με προμηθευτές και εργολάβους, διορισμούς υμετέρων, φοροδιαφυγή και παραγραφή οικονομικοπολιτικών σκανδάλων με αποτέλεσμα η κρίση να είναι το μεγα-φαινόμενο που καλύπτει μια γενικότερη κατάπτωση σε οικονομικό, κοινωνικό, και δικαστικό πεδίο.
Αν σε αυτή την πραγματικότητα προσθέσουμε και το διεθνές περιβάλλον με τους περιφερειακούς πόλεμους, το προσφυγικό και την εμφάνιση της θρησκευτικής τρομοκρατίας μπορούμε να πούμε ότι είμαστε στο κατώφλι μιας αποφασιστικής στροφής της κοινωνίας μας.
Μπροστά σε αυτές τις αλλαγές, το πολιτικό σύστημα μοιάζει ανίκανο να αντιδράσει και απαξιώνεται μέρα με τη μέρα, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την αποχή η οποία αποτελεί πλέον την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Οι πολίτες ως απάντηση στα οικονομικά αδιέξοδα αλλά και στην ιδιότυπη κατοχή της χώρας από τους θεσμούς (οι οποίοι επιτρέπουν στην αποχαυνωμένη μεσαία τάξη να σκέπτεται μόνο τη διατήρηση της αγοραστικής της δύναμης με στόχο την απόκρυψη την πολιτιστική καταβαράθρωσης που ζούμε) γυρίζουν την πλάτη στο πολιτικό σύστημα. Η κριτική αυξάνεται και τα επόμενα χρόνια, η κριτική στο πολιτικό σύστημα θα γίνει από όλες τις πλευρές λόγω της πολυπλοκότητας των προβλημάτων.
Ποιος θα μπορούσε να απαντήσει με αξιοπιστία στα προβλήματά της χώρας;
Τα κόμματα που ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της από την 1974 μέχρι σήμερα, παρουσιάζονται ανίκανα να προτείνουν ένα οδικό χάρτη εξόδου από την κρίση ενώ η κατάλυση των ξεκάθαρων ιδεολογικών γραμμών που ξεκίνησε εδώ και τριάντα χρόνια, ιδιαίτερα μετά το τέλος του υπαρκτού σοσιαλισμού και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, δεν διευκολύνουν την κατανόηση της πολιτικής πραγματικότητας. Παρά την πολυπλοκότητα της κατάστασης, η ελληνική κοινωνία θεωρεί ακόμη ότι η αριστερά μπορεί να προσφέρει μια πιθανή εναλλακτική λύση στα προβλήματα της χώρας γεγονός που επιβεβαιώνεται και από τις επαναλαμβανόμενες εκλογικές αναμετρήσεις του 2015. Αλλά πρέπει να ήμαστε πραγματιστές και να θέσουμε το κυρίαρχο ερώτημα προς αυτή την κατεύθυνση ιδίως μετά τη στροφή του ΣΥΡΙΖΑ σε μία συντηρητική πολιτική: η αριστερά διαθέτει τα θεωρητικά εργαλεία για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που δημιουργούνται από την παγκοσμιοποίηση;
Τα κόμματα της αριστεράς (Κ.Κ.Ε., ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ΛΑ.Ε., ΔΗΜ. ΑΡ., κλπ.) παρά την ετερογένεια τους, συγκλίνουν στις σημαντικότερες πολιτικές γραμμές και συγκεκριμένα στον αγώνα ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα, την προστασία των κοινωνικών διεκδικήσεων καθώς και το όραμα της προόδου. Όμως, αυτές οι συγκλίσεις καλύπτουν την αδυναμία κατανόησης μίας μεγαλύτερης αλήθειας και συγκεκριμένα της παγκοσμιοποίησης που αποτελεί τον πραγματικό κίνδυνο για την επόμενη γενιά. Αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα μέσα από μία στείρα μαρξιστική ανάλυση που αντιπαραθέτει την οικονομία στους άλλους τομείς της κοινωνικής ζωής. Όμως αυτή η ανάλυση δεν μπορεί να οδηγήσει στην κατανόηση μίας συνεχώς μεταβαλλόμενης πραγματικότητας που ξεκινά να διαμορφώνεται από το σχέδιο Marshall, συνεχίζει με την εμφάνιση της κατανάλωσης κοινωνίας και την ηγεμονία των ΗΠΑ, ακολουθείται από τους πολέμους της ανεξαρτησίας των λαών και τη θεσμοθέτηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και επισφραγίζεται με την κυριαρχία των αγορών που οδήγησαν στη μεταβολή των δομών και την ομογενοποίηση του πλανήτη.
Έτσι όταν ετέθη το θέμα της πολιτογράφησης των μεταναστών 2ης γενιάς, το οποίο εμπεριείχε το πρόβλημα της , η πλειοψηφία της αριστεράς συσπειρώθηκε γύρω από μία άρνηση γιατί το θέμα αντιμετωπίσθηκε κάτω από την οπτική της αντίθεσης στην εθνικιστική λογική της δεξιάς. Όμως η συνύπαρξη των πολιτισμών θέτει αυτοδίκαια ποικίλα ερωτήματα: Ποιοι είμαστε;  Τι αξίες υιοθετούμε;
Αυτές οι ερωτήσεις είναι θεμιτές και δεν έχουν ως στόχο τον αποκλεισμό ή τον στιγματισμό αλλά ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή να επιβεβαιώσουν το δικαίωμα στη διαφορετικότητα απέναντι σε μία πορεία ακαθόριστης μαζικοποίησης. Το παγκόσμιο διευθυντήριο θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε ότι η ομογενοποίηση είναι προδιαγεγραμμένη. Όμως η  αλλαγή προϋποθέτει τον προσδιορισμό, αλλιώς δεν επέρχεται καμία διαφοροποίηση παρά μόνο αμφίπλευρη καταστροφή. Η ταυτότητα, κάτω από αυτή την οπτική, είναι ότι απομένει μετά από μία αλλαγή αλλά και αυτό που την επιτρέπει. Αν πιστεύουμε ότι η παγκοσμοιοποίηση τείνει να μειώσει την πολιτιστική ποικιλομορφία, με την επιτάχυνση των μεταναστευτικών ροών, τότε εμφανίζουμε την τάση να θέλουμε να διατηρήσουμε τη φύση μας γεγονός που δεν μας κάνει απαραίτητα αντιδραστικούς αλλά πολύ απλά άτομα που επιθυμούν να αντισταθούν στον οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης.  Το να υπερασπίζεται σήμερα η Ανανεωτική Αριστερά της αξίες της δημοκρατίας, της νομιμότητας ή του δικαιώματος της πίστης δεν είναι μία προσπάθεια αποκατάστασης του παλιού αλλά μία συνειδητή προσπάθεια αντίδρασης στην παγκόσμια ομογενοποίηση.
Το χαρακτηριστικότερο γνώρισμα αυτής της ομογενοποίησης της υφηλίου είναι η αρχιτεκτονική: τα κτίρια ή τα εμπορικά κέντρα, τα οποία κατακλύζουν τον κόσμο, είναι ίδια παντού, φιλοξενούν παρόμοιες δραστηριότητες και δεν αντανακλούν καμία πολιτισμική ιδιαιτερότητα ή ιστορική αναφορά. Είναι χώροι με μόνιμη δραστηριότητα, αλλά δεν αφήνουν ίχνη στη μνήμη. Είτε είμαστε σε ένα κατάστημα ή σύγχρονο κτίριο, στην Ευρώπη, την Ασία ή την Αμερική, είμαστε πάντα στο ίδιο χώρο και έχουμε την εντύπωση ότι  ζούμε σε ένα κόσμο που μοιάζει με το άπειρο.
Αυτή η διαδικασία που εντοπίζεται στις κατασκευές, επεκτείνεται σταδιακά σε όλες τις δομές της κοινωνίας μας, είτε πρόκειται για Πανεπιστήμια, μνημεία, πολιτικά κόμματα τα οποία αρχίζουν να θυμίζουν υπεραγορές για καταναλωτές.
Η ίδια πραγματικότητα εμφανίζεται στη διατροφή – με την κατανάλωση ίδιων προϊόντων που βρίσκουμε σε όλο τον κόσμο -, τη σεξουαλικότητα – με την πορνογραφία να γίνεται αποδεκτή σε όλες τις χώρες και να καταστρέφει ηθικές αξίες αξιοποιώντας μία στρέβλωση των εννοιών: απελεύθερος και ελευθεριάζον -.
Αυτά τα φαινόμενα τείνουν να γίνουν ίδια από την Αθήνα ως το Χονγκ Κονγκ από τη Ν. Υόρκη ως το Νέο Δελχί ή το Ντακάρ. Είμαστε όλοι όντα που ζουν μέσα σε έναν παγκόσμιο πολιτισμό τον οποίο αδυνατούμε να αντιληφθούμε.
Είναι αμέτρητα τα μέσα επικοινωνίας (διαδίκτυο, κινητό τηλέφωνο) ή των μεταφορών που επιτρέπουν την εύκολη ανταλλαγή προϊόντων και επιταχύνουν την παγκοσμιοποίηση. Αλλά η λειτουργία τους δεν έχει γίνει ακόμα ορατή. Στόχος τους, είναι να φέρουν κοντά μας τον άλλο όχι όμως για να εντοπίσουμε τις ιδιαιτερότητες που μας ξεχωρίζουν αλλά για να επιβεβαιώσουν την ατομικότητά μας.
Σε αυτή τη σύγχρονη πραγματικότητα οι ομάδες που πρωτοστατούν στην αντίσταση, διατηρούν μία δυαδικότητα στις αναλύσεις τους (αριστερά = καλό και δεξιά = κακό).  Αυτό που ακούγεται συνεχώς είναι >. Αντιμετωπίζοντας με τον ίδιο τρόπο νεοφιλελεύθερους, συντηρητικούς, αλλά και στελέχη της λαϊκής δεξιάς, σαν να μην υπάρχουν διαφορές μεταξύ τους, αντιμετωπίζουν τις έννοιες του κράτους, του έθνους ή της πατρίδας ως απωθητικές ιδέες.
Αυτή η πρακτική είναι το αποτέλεσμα μίας ιστορικότητας στη χώρα που αντιμετωπίζει το πολιτικό σκηνικό σε συνάρτηση με αφηρημένες ιδεολογίες και όχι εφαρμοσμένες πολιτικές πρακτικές. Για παράδειγμα ουδέποτε η δεξιά αντιτάχθηκε στη δημιουργία ενός μεγάλου αθηνοκεντρικού κράτους, ουδέποτε στήριξε την αξιοκρατία, τον ανταγωνισμό, πολέμησε τη φοροδιαφυγή αλλά και ουδέποτε η αριστερά δεν υπερασπίστηκε αλλαγές στις οικονομικές και κοινωνικές δομές που θα επέτρεπαν την πορεία προς το μέλλον. Και μέσα σε αυτό το σύστημα υπάρχει και μία εκκλησία η οποία ποτέ δεν υπερασπίστηκε τους φτωχούς αλλά μέσα από την ελεημοσύνη στήριζε διαχρονικά το οικονομικό/πολιτικό κατεστημένο.
Κάτω από αυτή την οπτική, ας προσπαθήσουμε να σκεφθούμε στη χώρα μας ένα εκπρόσωπο της δεξιάς που θα κτυπούσε το λαθρεμπόριο, τη φοροδιαφυγή και το ρουσφέτι (δομικά στοιχεία της διατήρησης των κομματικών μηχανισμών της εξουσίας) ή έναν εκπρόσωπο της αριστεράς που θα έλεγε δημόσια αυτό που υποστήριξε κάποτε ο Τσε Γκουεβάρα . Μάλλον αυτό είναι αδύνατο γιατί το πολιτικό μας σύστημα δομήθηκε πάνω σε μία πλασματική αντίθεση: η δεξιά στηρίζει την θρησκεία και το κράτος ενώ για την αριστερά το κράτος είναι αντίθετο στα λαϊκά συμφέροντα. Αυτή η σύγχυση είναι τόσο έντονη στην αριστερά που δηλητηριάζει κάθε πολιτική ανάλυση γιατί δεν αποδέχεται την αρχή της αριστεράς και συγκεκριμένα αυτό που υποστήριζε ο Γκράμσκι: η αλήθεια είναι πάντα επαναστατική . Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι η στροφή στη λιτότητα που ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα εξουσίας μετά τις περίφημες εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης. Η παραδοσιακή αριστερά μοιάζει να μην ξέρει που, πως και με ποιόν αντιμάχεται.
Στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός που δέχεται την κριτική των μανδαρίνων της κοινωνικής εξέγερσης, είναι ένα φαινόμενο μίας πιο επικίνδυνης διαδικασίας, αυτής της πλήρους τυποποίησης του κόσμου. Και αυτό το φαινόμενο αργά η γρήγορα εκρήγνυται δημιουργώντας μία γενικότερη κρίση όπως αυτή που ξέσπασε στη χώρα μας η οποία δεν είναι απλά οικονομική αλλά κρίση όλων των τομέων της κοινωνικής ζωής. Η απάντηση σε αυτή δεν μπορεί να είναι διαχειριστική όπως την επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά δομική όπως προτείνει η ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Αυτή η μικρή πολιτική δύναμη αλλά συνεχώς ανανεούμενη πολιτική σκέψη, αντιπαρατίθεται με συγκεκριμένη πολιτική απάντηση: στην οικονομίστικη λογική της μεγέθυνσης αντιπροτείνει την απομείωση ως αντίδοτο στην κατασπατάληση των φυσικών πόρων, στις ιδιωτικοποιήσεις αντιπροτείνει τη συνεργατική οικονομία που μπορεί να διασφαλίσει την κοινωνική ειρήνη, στην εμπορευματοποίηση των πάντων αντιπροτείνει την προστασία των βασικών κοινωνικών αγαθών από το κράτος όπως αυτό του ύδατος, της ενέργειας, του αέρα αλλά και της τροφής που διασφαλίζει την πρόοδο, στην απορύθμιση αντιπροτείνει την προάσπιση των ατομικών δικαιωμάτων, στην ομογενοποίηση αντιπροτείνει την τοπική ιδιαιτερότητα, στον έλεγχο της μετανάστευσης αντιπροτείνει την οικονομική ανάπτυξη των αφρικανικών και ασιατικών χωρών. Στην οικονομική παγκοσμιοποίηση ουσιαστικά αντιπροτείνει την παγκοσμιοποίηση των ανθρώπινων αναγκών, πολιτικό όραμα και απάντηση απαραίτητη όχι για την επιβίωση της αριστεράς αλλά για την επιβίωση της ανθρωπότητας.

J. Asselborn: Δεν υφίσταται «νομικά» η «έξοδος» κάποιου κράτους μέλους από τη ζώνη Σένγκεν

 

Τις προσπάθειες της Ελλάδας στην αντιμετώπιση των προσφυγικών ροών αναγνώρισαν ο προεδρεύων του Συμβουλίου της ΕΕ και υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου, Jean Asselborn και ο επίτροπος, αρμόδιος για θέματα μετανάστευσης, Δημήτρης Αβραμόπουλος, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησαν λίγο μετά τη λήξη του Συμβουλίου Υπουργών Εσωτερικών της ΕΕ στις Βρυξέλλες.

«Οι προσπάθειες της Ελλάδας είναι αξιοθαύμαστες αν αναλογιστεί κανείς τις μαζικές μεταναστευτικές ροές προς τη χώρα», δήλωσε ο Jean Asselborn, τονίζοντας ότι η χώρα έχει κάνει σημαντικές προσπάθειες στη δημιουργία των κέντρων καταγραφής και ταυτοποίησης προσφύγων (hotspots). “Πρέπει να μπούμε στη θέση της Ελλάδας. Υπάρχουν πέντε νησιά κοντά στα τουρκικά παράλια», πρόσθεσε στη συνέχεια ο ίδιος.

Σχετικά με τους συνοριακούς ελέγχους στα εσωτερικά σύνορα της ΕΕ, που πρώτη εισήγαγε η Γερμανία, ο Jean Asselborn ανέφερε ότι το Μάρτιο θα εξεταστεί η δυνατότητα παράτασής τους, πέρα των έξι μηνών που προβλέπει η συνθήκη Σένγκεν. Όπως είπε, το άρθρο 26 της συνθήκης, παρέχει τη νομική κάλυψη για μια τέτοια παράταση, αλλά η ενεργοποίησή του πρέπει να βασίζεται σε “αποδεδειγμένα γεγονότα” που σχετίζονται με “σοβαρές αδυναμίες”. «Η προθεσμία αυτή για την Γερμανία και την Αυστρία λήγει τον ερχόμενο Μάρτιο», εξήγησε ο Jean Asselborn.

Συνεχίζοντας, ο Jean Asselborn ξεκαθάρισε πως δεν υφίσταται «νομικά» ο «αποκλεισμός» ή «έξοδος» κάποιου κράτους μέλους από τη ζώνη Σένγκεν. Όταν υπάρχουν προβλήματα, εξήγησε, λαμβάνονται «σταδιακά μέτρα» με βάση τους «κανόνες».

Από την πλευρά του, ο επίτροπος Δημήτρης Αβραμόπουλος τόνισε ότι τα κράτη-μέλη δεν έχουν ακόμα εκπληρώσει όλες τις δεσμεύσεις και τα συμφωνηθέντα στην αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος.

“Μπορούμε να ανταποκριθούμε αποτελεσματικά μόνο εάν όλοι πραγματοποιήσουν τις δεσμεύσεις και τις υποχρεώσεις τους”, πρόσθεσε ο ίδιος και κάλεσε τα κράτη-μέλη να επιταχύνουν τη διαδικασία μετεγκατάστασης από την Ελλάδα και την Ιταλία και να διαθέσουν τα απαραίτητα μέσα για να ολοκληρωθεί η λειτουργία των hotspots στις χώρες αυτές.

Συνεχίζοντας, ο Δ. Αβραμόπουλος ανέφερε ότι η Ελλάδα ζήτησε την ενεργοποίηση του Μηχανισμού Πολιτικής Προστασίας, την ανάπτυξη των Ομάδων Ταχείας Συνοριακής Επέμβασης (RABIT) και την συμφωνία με τη Frontex για τα χερσαία σύνορά της με την ΠΓΔΜ.

“Η Κύπρος υπήρξε η πρώτη χώρα η οποία ανταποκρίθηκε στο αίτημα της Ελλάδας για πολιτική προστασία”, είπε ο Δ. Αβραμόπουλος και κάλεσε όλα τα κράτη-μέλη να ακολουθήσουν το παράδειγμά της , στέλνοντας προσωπικό για τη στήριξη της Ελλάδας.

Πηγή :  www.liberal.gr/

Ο Σόκρατες και η δημοκρατία της Κορίνθιανς

Με πέντε Παγκόσμια Κύπελλα στο ενεργητικό της, η Βραζιλία είναι συνδεδεμένη στην παγκόσμια συνείδηση με το ποδόσφαιρο, το οποίο οι ίδιοι οι Βραζιλιάνοι δε θεωρούν ότι είναι απλά ένα άθλημα, αλλά μια μορφή τέχνης και ένα εργαλείο για την κοινωνική συνοχή και πολιτική έκφραση. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα, του μεγάλου ποδοσφαιριστή και αρχηγού της ομάδας Κορίνθιανς και της εθνικής Βραζιλίας, Σόκρατες (19 Φεβρουαρίου 1954 – 4 Δεκεμβρίου 2011) που έμεινε στην ιστορία για την κοινωνική του συνείδηση. 

Επιμέλεια Μικαέλα Κόλλια.

Ο Σόκρατες μαζί με τους Κορίνθιανς από το Σάο Πάολο, αμφισβήτησαν το δικτατορικό καθεστώς και συμμετείχαν σε κινήματα της αντιπολίτευσης, συμβάλλοντας έτσι στον αγώνα για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η ιστορία της ομάδας Κορίνθιανς αναδεικνύει μια πλευρά του ποδοσφαίρου που δε βρίσκεται στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.
Το 1980, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας στη Βραζιλία, ο Σόκρατες, αρχηγός της Σελεσάο και των Κορίνθιανς, χρησιμοποίησε το ποδόσφαιρο για να προωθήσει τη δημοκρατία. Ευρέως γνωστός ως ο «Γιατρός», καθώς διέθετε πτυχίο ιατρικής, δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος και δημοφιλής παίκτης, αλλά και ένας ευφυής επαναστάτης που ύψωσε το ανάστημά του για τις αξίες και τα ιδανικά του.
Η υποστήριξή και ο αγώνας του για δημοκρατία βοήθησε μια χώρα που βρισκόταν κάτω από τα απολυταρχικά δεσμά να συνειδητοποιήσει ότι όλοι οι άνθρωποι θα πρέπει να έχουν δικαιώματα και ελευθερία έκφρασης.
Με τη βοήθεια των συναδέλφων και των συμπαικτών του, «Ο Γιατρός» μεταμόρφωνε κάθε αγώνα σε μια πολιτική δήλωση. Όπως αναφέρεται και στο βίντεο του Al Jazeera, η δομή της ομάδας ήταν δημοκρατική, χωρίς ιεραρχία όπως συνήθως συμβαίνει στις ποδοσφαιρικές ομάδες. Παράλληλα, στήριζε όλα τα δημοκρατικά κινήματα και είχε μετατραπεί σε σύμβολο επαναστατικότητας, εκφράζοντας την επιθυμία του λαού για εκδημοκρατισμό του πολιτεύματος και πτώση της δικτατορίας.
Περιγράφοντας τη δομή και τους στόχους των Κορίνθιανς, ο Σόκρατες είχε σημειώσει: «Αρχίσαμε να συζητάμε για διάφορα θέματα και δημιουργήσαμε μια πραγματικά εορταστική και δημοκρατική ατμόσφαιρα. Κάθε ένας από εμάς άρχισε να λέει τη γνώμη του και να εκφράζει τα συναισθήματά του. Βασικός στόχος μας ήταν ο εκδημοκρατισμός της έκφρασης. Η ομάδα μας αποφάσισε να διεξάγει ψηφοφορία για τα πάντα. Έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει και στην κοινωνία»
Η περίπτωση του Σόκρατες και των Κορίνθιανς αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για ένα άλλο ποδοσφαιριστή, το αστέρι της Manchester United, Έρικ Καντονά, στα πλαίσια μιας σειράς αθλητικών ντοκιμαντέρ που έκανε για το Al Jazeera, αφιέρωσε ένα επεισόδιο στην ιστορία της ομάδας.
«Όλοι θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Είναι ανθρώπινο. Και όταν κάποιος έχει εκατομμύρια θαυμαστές και ακόλουθους μόνο και μόνο επειδή βάζει γκολ, ξαφνικά πιστεύει ότι μπορεί να το καταφέρει. μόνο με τη σημείωση ενός στόχου, ξαφνικά πιστεύετε ότι μπορείτε να το κάνετε. Αλλά εκτός από αυτό, χρειάζονται ιδέες, θάρρος, κοινωνική και πολιτική συνείδηση. Αυτά διέθετε ο Σόκρατες, ο «Γιατρός». Ας αναπαυθεί εν ειρήνη», δηλώνει χαρακτηριστικά στο βίντεο ο Έρικ Καντονά.
  Πηγή : http://tvxs.gr/news

Aριστεροί νομοθέτες και αντιπροσώπευση

του Γιώργου Σταματόπουλου

 

Και τι δεν είχαν πει (και συμφωνούσαμε οι πολλοί μαζί τους τότε) υπουργοί, βουλευτές και ευρωβουλευτές της κυβέρνησης (πρόχειρα αναφέρω τον νυν πρόεδρο της Βουλής και τον κ. Παπαδημούλη) για τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου με τις οποίες νομοθετούσαν οι προηγούμενοι. Τι καταλύουν το Σύνταγμα, τι φασιστικής πνοής ενέργειες και πολλά κοσμητικά με τα οποία στόλιζαν τη δεξιοσοσιαλιστική κυβέρνηση.
Αυτός είναι αριστερός λόγος, λέγαμε όλοι, έτσι πρέπει να ελέγχει και να καταγγέλλει η αντιπολίτευση και άλλα επαινετικά τα οποία βεβαίως όχι μετά από πολύ χρόνο απλώς θα επιβεβαίωναν την αφέλειά μας. Η τότε αντιπολιτευόμενη Αριστερά όταν ανέλαβε τα ηνία της κυβέρνησης έκανε τα ίδια (μήπως και πιο κραυγαλέα;) από τους προηγούμενους. Χωρίς αιδώ βεβαίως, χωρίς ερύθημα τι στας παρειάς των…
Και να θες ν’ αγιάσεις (να πεις έναν καλό λόγο) δεν σ’ αφήνουν. Οι «νομοθέτες» της τωρινής «αριστερής» μην ξεχνάμε κυβέρνησης έχουν σημειώσει τις πιο ψηλές ώς τούδε επιδόσεις στην κατάθεση νομοσχεδίων με τη διαδικασία του κατεπείγοντος ή με τη μορφή πράξεων νομοθετικού περιεχομένου. Και ποιος να μιλήσει; Η αντιπολίτευση;
Μα αυτοί ήσαν οι πρωτεργάτες, οι πρώτοι διδάξαντες· και να πουν κάτι τώρα ουδείς τους παίρνει στα σοβαρά. Λέγαμε μήπως σήκωναν κεφάλι οι ευαίσθητοι και μακροχρόνιοι αριστεροί βουλευτές που υπηρετούν την κυβέρνηση. Α, μπα. Κάτι τσαλιμάκια μόνο, που χάνονται στο άψε σβήσε. Εχει μείνει μόνο του το ΚΚΕ να διαμαρτύρεται, αλλά ποιος δίνει σημασία. Κρίμα.
Κι έτσι τα «κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα» (έτσι τα αποκαλούσαν οι κύριοι της κυβέρνησης όταν ήσαν στην αντιπολίτευση -και μπράβο τους, τότε!) δίνουν λοιπόν και παίρνουν. Οπως μας πληροφορεί ο κοινοβουλευτικός συντάκτης της εφημερίδας, η κυβέρνηση «έσπασε νέο ρεκόρ με τις περίφημες τροπολογίες της τελευταίας στιγμής, καθώς σε νομοσχέδιο 20 άρθρων για τις… βοσκήσιμες γαίες κατατέθηκαν 24 (!) άσχετες τροπολογίες με θέματα που εκτείνονται από το Δημόσιο, την Παιδεία, τα λατομεία, τη χωροταξία και άλλα».
Σίγουρα θα έχουν εύκολες απαντήσεις, να προλάβουν, τάχα, μη χάσουν τις προθεσμίες, τις δόσεις τους και λοιπά, εκνευριστικά γνωστά. Κάνουν τη βρόμικη δουλειά. Βέβαια. Χρήσιμοι ηλίθιοι πάντα υπάρχουν και θα υπάρχουν. Μα και η Αριστερά; Ελα ντε.
Αλλά ξέχασα. Γλιτώσαμε τη χώρα από τη χρεοκοπία, δεν την έβγαλαν όσοι ήθελαν το κακό μας από το ευρώ (Σόιμπλε), ε, τι να κάνουμε τώρα, θα υπογράφουμε ό,τι μας λένε οι δανειστές (οι ανάλγητοι), αλλά θα το κάνουμε λέγοντας πως προστατεύουμε τα φτωχά και αδύναμα κοινωνικά στρώματα.
Εχει καταντήσει κουραστικό· μπορεί να κόβουμε συντάξεις και να εκτοξεύεται η ανεργία, το κάνουμε, όμως, με πόνο αριστερό και ισχυριζόμαστε ότι αυτό σύντομα θα πάψει. Αλλά και άλλοι νομίζω σύντομα θα πάψουν. Το ότι η αντιπολίτευση είναι κατακερματισμένη, δεν εμπνέει καμιά εμπιστοσύνη, έχει ουσιαστικά ακυρωθεί, δεν είναι λόγοι για να επαναπαύονται οι κυβερνώντες.
Γιατί μόνο σ’ αυτό ποντάρουν, είναι η πικρή αλήθεια. Καλά, ίσως και στο ότι γνωρίζουν ότι ο πολύς κόσμος φοβάται να σηκώσει μόνος του το βάρος της ευθύνης και της ελευθερίας. Φόβος αρχαϊκός, δυστυχώς, που δικαιώνει όλους εκείνους που ευαγγελίζονται τη δήθεν αντιπροσωπευτική δημοκρατία ως το καλύτερο πολίτευμα της ανθρωπότητας.
Να ήταν όμως και αντιπροσωπευτική! Στα κομμάτια. Κάπως θα ενδιαφερόταν για τους χαμένους του πολιτικού συστήματος.
Via : www.efsyn.gr

«Κυκλική οικονομία»: το ευρωπαϊκό σχέδιο ανακύκλωσης αποβλήτων

 

Στόχος η μέγιστη αξιοποίηση των πρώτων υλών, των προϊόντων και των αποβλήτων, η εξοικονόμηση ενέργειας και η μείωση εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου

Μια φιλόδοξη δέσμη μέτρων για την κυκλική οικονομία με δράσεις που θα συμβάλουν στο «κλείσιμο του κύκλου» ζωής των προϊόντων μέσω περισσότερης ανακύκλωσης και επαναχρησιμοποίησης και θα αποφέρουν οφέλη τόσο για το περιβάλλον όσο και για την οικονομία ενέκρινε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Η προσπάθεια θα υποστηριχθεί οικονομικά με χρηματοδότηση από τα ευρωπαϊκά διαρθρωτικά και επενδυτικά ταμεία, 650 εκατ. ευρώ από το πρόγραμμα «Ορίζοντας 2020», 5,5 δισ. ευρώ από τα διαρθρωτικά ταμεία για τη διαχείριση αποβλήτων, καθώς και με επενδύσεις στην κυκλική οικονομία σε εθνικό επίπεδο.

Οι δράσεις θα στοχεύουν στη μέγιστη αξιοποίηση και χρήση όλων των πρώτων υλών, των προϊόντων και των αποβλήτων, θα εξοικονομούν ενέργεια και θα μειώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου.

Οι προτάσεις καλύπτουν τον πλήρη κύκλο ζωής:

– από την παραγωγή και την κατανάλωση ως τη διαχείριση των αποβλήτων και την αγορά δευτερογενών πρώτων υλών.

Το σχέδιο εκπονήθηκε από μια βασική ομάδα έργου, της οποίας προεδρεύουν από κοινού ο πρώτος αντιπρόεδρος Frans Timmermans και ο αντιπρόεδρος Jyrki Katainen σε στενή συνεργασία με τους επιτρόπους Karmenu Vella και Elzbieta Bienkowska. Πολλοί άλλοι επίτροποι συμμετείχαν στην προετοιμασία της δέσμης μέτρων και συνέβαλαν στον προσδιορισμό των πλέον αποτελεσματικών εργαλείων, καλύπτοντας ευρύ φάσμα τομέων πολιτικής.

Ο πρώτος αντιπρόεδρος κ. Frans Timmermans, υπεύθυνος για τη βιώσιμη ανάπτυξη, δήλωσε:

«Ο πλανήτης και η οικονομία μας δεν μπορούν να επιβιώσουν αν συνεχίσουμε με την ίδια προσέγγιση όσον αφορά τον τρόπο που παίρνουμε τις πρώτες ύλες, παράγουμε προϊόντα, τα χρησιμοποιούμε και τα πετάμε. Πρέπει να διαφυλάσσουμε τους πολύτιμους πόρους και να αξιοποιούμε πλήρως όλη την οικονομική αξία που ενέχουν. Η κυκλική οικονομία έχει να κάνει με τη μείωση των αποβλήτων και την προστασία του περιβάλλοντος, αλλά έχει να κάνει και με τη ριζική μετατροπή του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί ολόκληρη η οικονομία μας. Επανεξετάζοντας τον τρόπο με τον οποίο παράγουμε, εργαζόμαστε και αγοράζουμε, μπορούμε να δημιουργήσουμε νέες ευκαιρίες και νέες θέσεις εργασίας. Η δέσμη μέτρων σκιαγραφεί μια αξιόπιστη και φιλόδοξη διαδικασία για καλύτερη διαχείριση των αποβλήτων στην Ευρώπη με δράσεις στήριξης που καλύπτουν τον πλήρη κύκλο ζωής του προϊόντος. Αυτός ο συνδυασμός έξυπνης νομοθεσίας και κινήτρων σε επίπεδο ΕΕ θα βοηθήσει τις επιχειρήσεις και τους καταναλωτές, καθώς και τις εθνικές και τοπικές αρχές, να προωθήσουν τη μετατροπή αυτή».

Ο κ. Jyrki Katainen, αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αρμόδιος για την Απασχόληση, την Ανάπτυξη, τις Επενδύσεις και την Ανταγωνιστικότητα, δήλωσε:

«Οι εν λόγω προτάσεις στέλνουν ένα θετικό μήνυμα σε αυτούς που επιθυμούν να επενδύσουν στην κυκλική οικονομία. Σήμερα λέμε ότι η Ευρώπη είναι ο καλύτερος τόπος για την ανάπτυξη βιώσιμων και φιλικών προς το περιβάλλον επιχειρήσεων. Η μετάβαση σε μια πιο κυκλική οικονομία έχει να κάνει με την αναδιαμόρφωση της οικονομίας της αγοράς και τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητάς μας. Αν μπορούμε να είμαστε πιο αποδοτικοί από πλευράς πόρων και να μειώσουμε την εξάρτησή μας από περιορισμένες πρώτες ύλες, μπορούμε να αναπτύξουμε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα».

Τα μέτρα της ΕΕ

Η κυκλική οικονομία έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει πολλές θέσεις εργασίας στην Ευρώπη, με την παράλληλη διαφύλαξη των πολύτιμων και ολοένα πιο σπάνιων πόρων, μειώνοντας τον περιβαλλοντικό αντίκτυπο της χρήσης πόρων και προσδίδοντας νέα αξία στα απόβλητα. Καθορίζονται επίσης τομεακά μέτρα, καθώς και πρότυπα ποιότητας για τις δευτερογενείς πρώτες ύλες. Οι βασικές δράσεις που θα υλοποιηθούν από την Επιτροπή, κατά την τρέχουσα θητεία της, περιλαμβάνουν:
Χρηματοδότηση ύψους άνω των 650 εκατ. ευρώ στο πλαίσιο του προγράμματος «Ορίζοντας 2020» και 5,5 δισ. ευρώ από τα διαρθρωτικά ταμεία.
Δράσεις για τη μείωση των απορριμμάτων τροφίμων οι οποίες περιλαμβάνουν μια κοινή μεθοδολογία μέτρησης, βελτιωμένη επισήμανση της ημερομηνίας και εργαλεία για την επίτευξη του στόχου βιώσιμης ανάπτυξης για μείωση των απορριμμάτων τροφίμων κατά το ήμισυ ως το 2030.
Ανάπτυξη προτύπων ποιότητας για δευτερογενείς πρώτες ύλες, προκειμένου να αυξηθεί η εμπιστοσύνη των επιχειρήσεων στην ενιαία αγορά.
Μέτρα στο πρόγραμμα εργασίας για τον οικολογικό σχεδιασμό 2015-2017 για την προώθηση της επισκευασιμότητας, της ανθεκτικότητας και της ανακυκλωσιμότητας των προϊόντων, πέραν της ενεργειακής απόδοσης.
Αναθεώρηση του κανονισμού για τα λιπάσματα, προκειμένου να διευκολυνθεί η αναγνώριση των οργανικών και παραγομένων από απόβλητα λιπασμάτων στην ενιαία αγορά και να υποστηριχθεί ο ρόλος των βιολογικών θρεπτικών συστατικών.
Στρατηγική για τις πλαστικές ύλες στην κυκλική οικονομία, για την αντιμετώπιση ζητημάτων όσον αφορά την ανακυκλωσιμότητα, τη βιοαποδομησιμότητα, την παρουσία επικίνδυνων ουσιών στα πλαστικά, καθώς και την επίτευξη των στόχων βιώσιμης ανάπτυξης για σημαντική μείωση των θαλάσσιων απορριμμάτων.
Σειρά δράσεων για την επαναχρησιμοποίηση του νερού.

Οι στόχοι

Η αναθεωρημένη νομοθετική πρόταση σχετικά με τα απόβλητα θέτει σαφείς στόχους για τη μείωση των αποβλήτων και την ανακύκλωση.

Τα βασικά στοιχεία είναι τα εξής:

Κοινός στόχος για όλη την ΕΕ για την ανακύκλωση του 65% των αστικών αποβλήτων ως το 2030.
Κοινός στόχος για όλη την ΕΕ για την ανακύκλωση του 75% των απορριμμάτων συσκευασίας ως το 2030.
Δεσμευτικός στόχος σχετικά με την υγειονομική ταφή για τη μείωση της υγειονομικής ταφής απορριμμάτων στο 10% κατά το μέγιστο όλων των αποβλήτων ως το 2030.
Απαγόρευση της υγειονομικής ταφής των χωριστά συλλεγόμενων αποβλήτων.
Προώθηση οικονομικών μέσων για την αποθάρρυνση της υγειονομικής ταφής.
Συγκεκριμένα μέτρα για την ενίσχυση της βιομηχανικής «συμβίωσης» (industrial symbiosis), δηλαδή τη μετατροπή ενός υποπροϊόντος μιας βιομηχανίας σε πρώτη ύλη μιας άλλης βιομηχανίας.

Πηγή : www.ipyxida.gr